കൈ എത്തും ദൂരത്ത്.. ദിയയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ബദ്രി ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ കൈത്തണ്ടയിലെ വാച്ചിലേക്ക് പാഞ്ഞു. സമയം എട്ട് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. "എന്ത്‌... എത്തിയില്ലെന്നോ? എട്ട് മണിയായല്ലോ!" അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആശങ്ക നിഴലിച്ചു. "ഇതുവരെ എത്തിയിട്ടില്ല. അവൾ ഒരിക്കലും ഇത്ര വൈകാറില്ല, സഖാവേ. അമ്മ ആകെ തകർന്നിരിക്കുകയാണ്. അറിയാവുന്ന എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു, കോളേജ് വിട്ട ശേഷം ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. അവൾ അവസാനമായി വന്നത് സഖാവിന്റെ അടുത്താണല്ലോ..." ദിയയുടെ സ്വരം ഇടറി. ബദ്രി ഒന്ന് ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്ത് ഓർത്തെടുത്തു. "എന്റെ അടുത്ത് വന്നു എന്നുള്ളത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ, അപ്പോൾത്തന്നെ ഒരു പെൺകുട്ടി അവളെ വിളിച്ചു, ജാനകി അവളുടെ കൂടെ പോയി." "ആ കുട്ടിയെ സഖാവിനറിയാമോ? എങ്കിൽ വിളിച്ചു ചോദിക്കാമായിരുന്നു." "ദിയ, അവളെ ഞാൻ അതിനുമുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ല. ഞാൻ ഉടൻ കോളേജ് പരിസരത്തേക്ക് പോകാം. ചിലപ്പോൾ ബസ് കിട്ടാതെ എവിടെയെങ്കിലും കുടുങ്ങിക്കാണുമോ എന്നറിയട്ടെ." മറ്റൊന്നും പറയാൻ നിൽക്കാതെ ബദ്രി ഫോൺ വെച്ചു. ഉടൻ യുവിക്ക് വിളിച്ചു. അവർ രണ്ടുപേരും കോളേജിന്റെ പരിസരത്തും കാമ്പസിനുള്ളിലും തിരഞ്ഞു. നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. ഒരു തുമ്പും കിട്ടിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ അവൾ വീട്ടിലെത്തിയിരിക്കാമെന്ന നേരിയ പ്രതീക്ഷയിൽ, കോളേജിലും പരിസരത്തും അന്വേഷിക്കാൻ കുറച്ച് സുഹൃത്തുക്കളെ ഏർപ്പാടാക്കിയ ശേഷം അവർ ജാനകിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. പുറത്ത് കോളിംഗ് ബെല്ലടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ജാനകിയുടെ അമ്മ സുഭദ്ര പ്രതീക്ഷയോടെ വാതിൽ തുറന്നു. എന്നാൽ, മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന യുവിയെയും ബദ്രിയെയും കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്ത് നിരാശയുടെ കാർമേഘം പടർന്നു. "ജാനകി... എത്തിയില്ലേ?" യുവി ചോദിച്ചു. "ഇതുവരെയില്ല..." സുഭദ്രയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ണീരൊപ്പി. "വിഷമിക്കേണ്ട. ഞങ്ങൾ എല്ലാ വഴിക്കും അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. വൈകാതെ അവളെ നമുക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിയും," ബദ്രി ആശ്വാസവാക്കുകൾ നൽകി. "ഞങ്ങളും പരമാവധി അന്വേഷിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനി കാത്തുനിൽക്കാൻ വയ്യ. ഞങ്ങൾ പോലീസിൽ പരാതി നൽകാൻ പോവുകയാണ്." ജാനകിയുടെ അച്ഛൻ മഹേഷ് വർമ്മ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തും തീരാത്ത വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. "അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകേണ്ട. ഞങ്ങളും വരാം," ബദ്രി അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി പറഞ്ഞു. കരഞ്ഞുതളർന്ന സുഭദ്രയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് മഹേഷ് പറഞ്ഞു, "നമ്മുടെ മോൾക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. നമുക്ക് അവളെ എത്രയും പെട്ടെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കാം." "ഞങ്ങൾ പോയിട്ട് വരാം. നീ വാതിലടച്ച് കിടന്നോ," മഹേഷ് യാത്ര പറഞ്ഞു. സുഭദ്ര 'ആ' എന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "എന്നാൽ വാ മക്കളേ, പോകാം." ജാനകിയുടെ അച്ഛൻ യുവിയെയും ബദ്രിയെയും നോക്കി പറഞ്ഞതും അവർ അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ബദ്രിയുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. അവൻ അൽപം മാറിനിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു. "ഡാ രാഹുലേ... എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയോ?" "ഡാ ബദ്രി, അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ആക്‌സിഡന്റ് പറ്റി. പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. നീ വേഗം ഇങ്ങോട്ട് വാ." "ഡാ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവളുടെ വീട്ടിലാണ്. അവരോട് ഇതൊന്ന് പറയട്ടെ..." ബദ്രി തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഡാ ബദ്രി, നീ വിചാരിക്കുന്നതൊന്നുമല്ല ഇവിടെ നടന്നത്. അതുകൊണ്ട് അവരോടിപ്പോൾ ഒന്നും പറയേണ്ട. അവരെയും വിളിച്ചുകൊണ്ട് നീ വേഗം വാ!" രാഹുൽ ധൃതിയിൽ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. രാഹുൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കേട്ട് ബദ്രി നടുങ്ങി. അവൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. "ഡാ ബദ്രി... എന്താടാ? എന്തുപറ്റി?" യുവി അവനെ മൂന്നാലു തവണ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അവൻ ഉണർന്നത്. "ഡാ ബദ്രി, എന്താടാ? പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോകണ്ടേ?" യുവി ചോദിച്ചപ്പോൾ ബദ്രി അവനെ ദയനീയമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "വേണ്ട. നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകാം." "ഹോസ്പിറ്റലിലോ? അവിടെയെന്താ?" "അതൊക്കെ ഞാൻ പറയാം. നീ അവരെയും വിളിച്ചോ." ബദ്രി പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് യുവി, ജാനകിയുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാറിൽ കയറ്റി. ശേഷം എല്ലാവരും ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ കവാടത്തിൽത്തന്നെ രാഹുൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരെ കണ്ടതും ബദ്രി വേഗത്തിൽ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. "ഡാ രാഹുൽ, എന്താടാ... എന്താ പറ്റിയത്?" ബദ്രിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ രാഹുൽ എല്ലാവരെയും മാറിമാറി നോക്കി. "ഡാ, മുകളിലത്തെ വാർഡിൽ ഡോക്ടറുണ്ട്. ഡോക്ടർ എല്ലാം പറയും," ബദ്രിയുടെ തോളിൽ തട്ടി രാഹുൽ പറഞ്ഞു. വേദനയും ആശങ്കയും ഉള്ളിലൊതുക്കി അവർ ഡോക്ടറെ കാണാനായി നടന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നുവന്ന ഈ ദുരൂഹത കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ആർക്കും ഊഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. .... ജാനകിയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും നെഞ്ചിൽ തീക്കനൽ പേറി ആശുപത്രിയുടെ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി. പിന്നാലെ ബദ്രിയും യുവിയും. ​"ഡോക്ടർ! ഇപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്ന  കുട്ടിക്ക്... എന്റെ മോൾക്ക് എന്താണ് പറ്റിയത്?" ജാനകിയുടെ അച്ഛൻ വെപ്രാളപ്പെട്ട്, വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. ​"നിങ്ങൾ ആ കുട്ടിയുടെ...?," ഡോക്ടർ നെറ്റി ചുളിച്ച് അവരെ നോക്കി. ​"ഞാൻ, ഞാൻ അവളുടെ അച്ഛനാണ്! അവൾക്ക് എന്താണ് പറ്റിയത്? എനിക്കൊന്ന് കാണാൻ പറ്റുമോ അവളെ?" ആ ചോദ്യത്തിൽ അയാളുടെ വാക്കുകൾ ഇടറിയിരുന്നു. ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയോടെ അയാൾ നിന്നു. ​ഡോക്ടർ അവരെ ദയനീയമായി നോക്കി. എന്നിട്ട് ഭാരത്തോടെ പറഞ്ഞു: "പറയുന്നതിൽ എനിക്ക് അതിയായ സങ്കടമുണ്ട്... പക്ഷേ പറയാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ല. അത് പറയാതിരുന്നാൽ പിന്നീട് അത് വലിയൊരു പ്രശ്‌നമാകും. മാത്രമല്ല, അത് എന്റെ കടമയുമാണ്. നിങ്ങളുടെ മകൾ... അവൾ പീഡനത്തിന് ഇരയായിരിക്കുന്നു." ​"ഞാൻ... ഞാൻ എന്താണ് ഈ കേൾക്കുന്നത്? എന്റെ മോൾ... അവൾക്ക്..." ജാനകിയുടെ അമ്മ തറയിലിരുന്ന് തേങ്ങി. ആ വാചകം പൂർത്തിയാക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ​"ഡോക്ടർ... എന്റെ മോൾ... ഡോക്ടർക്ക് തെറ്റുപറ്റിയതാകും! അങ്ങനെ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കില്ല. ഡോക്ടർ പറയൂ... ഡോക്ടർക്ക് തെറ്റുപറ്റിയതല്ലേ?" അവളുടെ അച്ഛൻ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി, ഡോക്ടറുടെ നേർക്ക് കൈകൂപ്പി. ​"എന്താണിത്? അവൾ ഇപ്പോൾ മാനസികമായി ഒരുപാട് തളർന്നിരിക്കുകയാണ്. നിങ്ങളാണ് അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകേണ്ടത്. എന്നിട്ട് നിങ്ങൾ തന്നെ ഇങ്ങനെ തകർന്നുപോയാലോ?" ഡോക്ടർ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ​എന്നാൽ ഡോക്ടർ പറയുന്നത് ഒന്നും അവരുടെ കാതുകളിൽ പതിഞ്ഞില്ല. ഭ്രാന്തമായി എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പി, തറയിലിരുന്ന് ആ മാതാപിതാക്കൾ അലമുറയിട്ട് കരഞ്ഞു. ​ഡോക്ടർ യുവിക്കും ബദ്രിക്കും നേരെ തിരിഞ്ഞു. "പ്ലീസ്, നിങ്ങളെങ്കിലും ഇവരെ ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിക്ക്." ​ഡോക്ടർ അത് പറഞ്ഞതും യുവി അവരെയും കൂട്ടി ഐ.സി.യുവിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക്‌ നടന്നു. ​"ഡോക്ടർ... ഇപ്പോൾ അവൾക്ക്... എങ്ങനെയുണ്ട്?" ബദ്രി ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. ​"കുട്ടിയെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ അവൾ ഒട്ടും ബോധത്തിലായിരുന്നില്ല. ക്രൂരമായി മർദ്ദിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ അടിവയറ്റിലെ ചവിട്ട് കുറച്ച് പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്." ​ഇതൊക്കെ കേട്ട് ബദ്രിയുടെ ഇടനെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. "ഡോക്ടർ... എനിക്കവളെ ഒന്നു കാണാൻ പറ്റുമോ?" ​"ഇപ്പോൾ പറ്റില്ല. പോലീസ് കേസ് ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ആരെയും അകത്ത് കയറ്റി കാണിക്കില്ല. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഭയങ്കര നിഷ്കർഷയാണ്. അവൾ ഒന്ന് സുഖപ്പെട്ടതിന് ശേഷം മൊഴിയൊക്കെ എടുത്ത ശേഷമേ ആരെയും കാണിക്കൂ." ഡോക്ടർ അതും പറഞ്ഞ് അവിടെനിന്ന് പോയി. ​ബദ്രി തളർന്ന് നിലത്തിരുന്നു. യുവി വന്ന് അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി. ബദ്രി യുവിയെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു സമയം അവർ മൗനമായി ഇരുന്നു. ​"ഡാ... യുവി... എനിക്ക് അവളെ..." ബാക്കി പറയാൻ കഴിയാതെ അവന്റെ മിഴികൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. ​"എനിക്കറിയാം. നിനക്കവളെ ഇഷ്ടമാണെന്ന്... ഡാ, നീ ഇങ്ങനെ തളരരുത്." യുവി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ​"ഡാ, എന്നാലും ആരായിരിക്കും ഇത് ചെയ്തത്?" ബദ്രി കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. ​"കൃത്യമായി അറിയില്ല. പക്ഷേ, ശ്രീഹരി... അവനാകാനാണ് സാധ്യത. രണ്ടാഴ്ച മുൻപ് കോളേജിൽ വെച്ച് ഡ്രഗ്‌സ് ഉപയോഗിച്ചതിന് സാക്ഷി പറഞ്ഞത് ജാനകിയല്ലായിരുന്നോ? അന്ന് സസ്പെൻഷൻ കിട്ടി പോകുമ്പോൾ അവൻ അവളെ വെല്ലുവിളിച്ചാണ് പോയത്. മാത്രവുമല്ല, ഇന്ന് അവനെ കോളേജിൽ കണ്ടവരും ഉണ്ട്." യുവി ഇത് പറഞ്ഞതും ബദ്രിയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു. അവൻ എഴുന്നേറ്റു. ​"ഡാ, നിൽക്ക്! നീ എങ്ങോട്ടാ?" യുവി ബദ്രിയെ പിടിച്ചു നിർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ​"എനിക്കവനെ ഒന്ന് കാണണം!" അവന്റെ ശബ്ദം കടുപ്പമേറി. ​"ഡാ, നീ ഒന്ന് അടങ്ങ്. ഒന്നാമത് നമ്മുടെ കൈയിൽ തെളിവ് ഒന്നുമില്ല. അത് മാത്രമല്ല, പോലീസ് കേസ് ആയതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ഇടപെട്ടാൽ അത് കൂടുതൽ പ്രശ്‌നമാവും. ആദ്യം അവൾ ഒന്ന് സുഖപ്പെടട്ടെ. ബാക്കിയെല്ലാം പിന്നെ." യുവി പറയുന്നത് കേട്ട് ബദ്രി നിയന്ത്രണം വിട്ട് ഭിത്തിയിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. ​അവൻ ഐ.സി.യുവിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക്‌ നടന്നു. അതിന്റെ മുന്നിൽ തളർന്ന് കിടക്കുന്ന ജാനകിയുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം നുറുങ്ങി. അവൻ വീണ്ടും നടന്നു, ജാനകി കിടക്കുന്ന ഐ.സി.യുവിന്റെ മുന്നിലേക്ക്. അതിലെ കർട്ടന്റെ ഇടയിലൂടെ അവളുടെ മുഖം ഒന്ന് കാണാൻ അവൻ വല്ലാതെ കൊതിച്ചു. ​കർട്ടന്റെ വിടവിലൂടെ അവൻ അവളെ നോക്കി. നെറ്റിയിലെ മുറിവ് കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. മുഖത്ത് അങ്ങിങ്ങായി മുറിവുകൾ. പൊട്ടിയ കീഴ്ചുണ്ട് വീർത്തിരിക്കുന്നു. കുട്ടിത്തം മാറാത്ത, എപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ ഈ അവസ്ഥ കണ്ട് അവന് സഹിക്കാനായില്ല. ഒരു നിമിഷം പോലും അവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ അവൻ പെട്ടെന്ന് നടന്നു. യുവിയോട് അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. ​ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ വീശിയടിച്ച കാറ്റിനൊപ്പം മഴത്തുള്ളികളും അവന്റെ മേൽ പതിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മാതാപിതാക്കളുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവൻ ആർത്തുവിളിച്ച് കരഞ്ഞതാണ്. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൻ വീണ്ടും ഇന്ന് കരഞ്ഞു. ആരും കാണാതെ, ആ മഴയിൽ ആ കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചുപോയി ......... #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ