അവളുടെ കല്യാണം. പാർട്ട്‌ 4.. മുറിയിലെ അടച്ചിട്ട ജനാലയ്ക്കൽ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു കാർ വന്നു നിന്ന ശബ്ദം സെബ കേട്ടത്. അവൾ പതുക്കെ കർട്ടൻ മാറ്റി നോക്കി. ബാപ്പ വളരെ വിനീതനായി ആതിഥേയത്വം നൽകി തന്റെ സുഹൃത്തിനെയും കുടുംബത്തെയും അകത്തേക്ക് സ്വീകരിക്കുന്നു. സെബയ്ക്ക് എന്തിനോ ഉള്ള ഭയം തോന്നി. അപ്പോഴാണ് ഉമ്മ കിതച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് വന്നത്. ​ഉമ്മ: "സെബാ... നീ വേഗം റെഡിയാക്. അവർ അകത്തിരിക്കുന്നു." സെബ: "എന്തിന്? എനിക്ക് ആരെയും കാണണ്ട ഉമ്മാ. എന്റെ പഠിത്തത്തിന്റെ കാര്യം മാറ്റിവെച്ചിട്ടാണോ ഈ സൽക്കാരം?" ഉമ്മ: "അതൊക്കെ പിന്നെ... ദാ, ഈ പുതിയ ചുരിദാർ ഇട്ടോ. ബാപ്പ പറഞ്ഞതാ, പെട്ടെന്നാവട്ടെ." ​മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ സെബ ഒരുങ്ങി താഴേക്കിറങ്ങി. ഉമ്മ ഒരു ട്രേയിൽ ചായയുമായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ നേരെ നീട്ടി.. ​സെബ: "ഞാൻ എന്തിനാ? ഉമ്മ കൊടുത്താൽ പോരെ?" ഉമ്മ: "ഇല്ല, മോൾ തന്നെ കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്ക്." ​ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ സെബ . വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ചായക്കപ്പുകൾ പിടിച്ചു കൊണ്ട് സെബ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു. ചായ നീട്ടുമ്പോൾ ഓരോരുത്തരും അവളെ അടിമുടി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  അവൾ അതൊന്നും മൈന്റ് ചെയ്യാതെ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ കൂട്ടത്തിലെ ഒരു സ്ത്രീ അവളോട് ചോദിച്ചു: ​"ചായ കൊള്ളാം... ഇത് മോൾ ഉണ്ടാക്കിയതാണോ?" സെബ (നിസ്സംഗതയോടെ): "അല്ല, ഉമ്മ ഉണ്ടാക്കിയതാ." അവർ ബാപ്പയെ ഒന്ന് നോക്കി, പിന്നെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "പാചകമൊക്കെ വശമുണ്ടോ?" സെബ: "ഇല്ല... എനിക്ക് അതിൽ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല. പുസ്തകം വായിക്കാനാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം." ​ബാപ്പയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. എങ്കിലും അയാൾ ആ തീകൊണ്ട് പുറത്ത് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "അതൊക്കെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ പഠിക്കാവുന്നതല്ലേയുള്ളൂ... സമയം ഉണ്ടല്ലോ." ​ബാപ്പയുടെ ആ വാചകം കേട്ടതും സെബയുടെയുള്ളിൽ ഒരു മുള്ളു തറച്ചു. സെബ: "കല്യാണമോ? ബാപ്പ... ഞാൻ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഡോക്ടറാവണം, അതിന് ഇനിയും ഒരുപാട് ഉണ്ട്..?" അതിഥിയിൽ ഒരാൾ: "അതിനെന്താ മോളെ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും പഠിക്കാമല്ലോ." സെബ (ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ): "പഠിക്കാം... പക്ഷെ എനിക്ക് പഠിച്ച് ഒരു ജോലിയായി, സ്വന്തം കാലിൽ നിന്നിട്ട് മതി വിവാഹം. പകുതി വഴിയിൽ വെച്ച് ജീവിതം മാറ്റാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല." ​സെബയുടെ ആ മറുപടി ആ മുറിയിൽ കനത്ത നിശബ്ദത പടർത്തി. .......... അതിഥികൾ കാറിൽ കയറി ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നതുവരെ  റസാഖ് വരാന്തയിൽ ആ മുഖത്തെ ചിരി കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ അവർ കാഴ്ചമറഞ്ഞതും അയാളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം പാടെ മാറി. കനൽ വീണതുപോലെ ആ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. അയാൾ പടികൾ കയറി അകത്തേക്ക് വന്നത് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെയായിരുന്നു. ​ബാപ്പ (ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ട്): "സെബാ...!!" ​അടുക്കളയിൽ വിറച്ചുനിന്നിരുന്ന സെബയുടെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ ഉമ്മയുടെ പിന്നിലായി ചെന്നുനിന്നു. റസാഖ്‌ അകത്തേക്ക് കയറിവന്ന് സെബയ്ക്ക് അഭിമുഖമായി നിന്നു. അയാളുടെ നെറ്റിയിലെ ഞരമ്പുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വല്ലാതെ തടിച്ചു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ബാപ്പ: "നീ എന്താ വിചാരിച്ചേ? എന്റെ കൂടെ വന്നവരുടെ മുന്നിൽ എന്നെ നാണം കെടുത്താമെന്നോ? പഠിച്ചു വലിയ ഡോക്ടറാകാൻ നടക്കുന്ന നിനക്ക് ആരോട് എങ്ങനെ സംസാരിക്കണം എന്ന് അറിയില്ലേടി?" ​സെബ (കണ്ണുനീരോടെ): "ബാപ്പ... ഞാൻ സത്യമല്ലേ പറഞ്ഞത്. എനിക്ക് പഠിക്കണം, ഇപ്പോൾ കല്യാണം വേണ്ട എന്ന്..." ​ബാപ്പ (മേശപ്പുറത്ത് ആഞ്ഞു തല്ലിക്കൊണ്ട്): "നിന്റെ പഠിത്തം ഇന്ന് ഇവിടെ അവസാനിച്ചു! എന്റെ വാക്കിന് മറുവാക്ക് പറയാൻ ഈ വീട്ടിൽ ആരും വളർന്നിട്ടില്ല. നിന്റെ കല്യാണം ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. എന്റെ സുഹൃത്ത് കാസിമിന്റെ മകൻ നവാസ്. നിശ്ചയം അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ നടത്തും. ഇത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്!" ​സെബ തകർന്നുപോയി. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് ബാപ്പയുടെ കൈകളിൽ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "ബാപ്പ... പ്ലീസ്... ഇത്തൂസിനെപ്പോലെ എന്നെയും ഒരു നരകത്തിലേക്ക് തള്ളിയിടരുത്. എനിക്ക് പഠിക്കണം ബാപ്പ..." ​അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും റസാഖിന്റെ യുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു. അയാൾ തന്റെ കൈ കടുപ്പത്തിൽ കുടഞ്ഞു മാറ്റി. ​ബാപ്പ: "ഇനി ഈ കാര്യത്തിൽ ഒരു സംസാരം വേണ്ട! നീ പഠിക്കാൻ പോയതിന്റെ അഹങ്കാരമാണിത്. നിന്റെ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം എടുത്തു മാറ്റിക്കോ. ഇനി ഈ വീടിന്റെ പടി കടന്ന് നീ ക്ലാസ്സിൽ പോകില്ല. മര്യാദയ്ക്ക് ഒരു പെണ്ണായി ഇവിടെ കഴിഞ്ഞോണം!" ​അത്രയും ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ഉമ്മയെയും സെബയെയും രൂക്ഷമായി ഒന്ന് നോക്കി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. അയാളുടെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം അകന്നുപോകുന്നതുവരെ ആ മുറിയിൽ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. സെബ തളർന്നു നിലത്തിരുന്നു. അവൾ ഉമ്മയുടെ കാലുകളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ​സെബ: "ഉമ്മാ... എന്നെ രക്ഷിക്കൂ... എനിക്ക് ഇത്തൂസിനെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല ഉമ്മാ..." ​ഉമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മകളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ച് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. ആ വലിയ തറവാടിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ സെബയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഓരോന്നായി കരിഞ്ഞുവീഴുകയായിരുന്നു. #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ