കവലയിൽ ബസ്സിറങ്ങുമ്പോൾ നേരം നന്നായി ഇരുട്ടിയിരുന്നു. പോരാത്തതിന് കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയും. ബസ്സിറങ്ങിയതും ആദ്യം നോക്കിയത് പരിചയക്കാരാരെങ്കിലുമുണ്ടോ എന്നാണ്. എന്നാൽ കവല തന്നെ വിജനമായിരുന്നു.ഒരൊറ്റ ഓട്ടോ പോലുമില്ല. അൽപനേരം കൂടി നോക്കാം. ഓട്ടോ വരാതിരിക്കില്ല. ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു. ഞാൻ മീര.കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ ഒരു സ്കൂളിൽ ടീച്ചറായി ജോലി ചെയ്യുന്നു.അവിടെ ഹോസ്റ്റലിലാണ് താമസം. വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ വന്ന് തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ തിരിച്ച് പോകാറാണ് പതിവ്. ഇന്നും അതുപോലെ പുറപ്പെട്ടതാണ്. പക്ഷേ ട്രെയിൻ ലേറ്റായിരുന്നു. ഒപ്പം മഴയും ബ്ലോക്കും കാരണം വൈകിയതാണ്. ഏറെ നേരം നിന്നിട്ടും ഓട്ടോ ഒന്നും വരുന്ന ലക്ഷണം കാണുന്നില്ലല്ലോ. ഇനി നിന്നാൽ ശരിയാവില്ല. ഫോണിലെ ഫ്ലാഷ് ഓണാക്കി ഞാൻ വേഗത്തിൽ നടന്നു. വീട്ടിലെത്തണമെങ്കിൽ അര മണിക്കൂർ നടക്കണം. മഴ കൂടുന്നതല്ലാതെ കുറയുന്ന യാതൊരു ലക്ഷണവുമില്ല. വഴിയൊന്നും അത്ര നല്ലതല്ല. മാത്രവുമല്ല വഴിയിൽ ഒരൊഴിഞ്ഞ വീടുണ്ട്. അവിടെ അസമയമായാൽ സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധരുടെ ശല്യവുമുണ്ടാവുമെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കള്ള് കുടിയും ചീട്ടുകളിയുമൊക്കെയായി അവിടെ എന്നും ചില ചെറുപ്പക്കാരെ കാണാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് ഉള്ളിൽ നല്ല ഭയവുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ വീടിനടുത്തെത്തിയതും ഞാൻ നടത്തതിന് വേഗത കൂട്ടി. കുറച്ചു ചെറുപ്പക്കാർ ആ വരാന്തയിലുരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അതിലൊരാളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നുകേൾക്കുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് ആളെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസ്സിലായി. കണ്ണൻ. തന്റെ അയൽവാസി. കുട്ടിക്കാലത്ത് മീര ചേച്ചീ എന്ന് വിളിച്ച് പിന്നാലെ നടന്നിരുന്നവൻ. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ അമ്മയുണ്ടാക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ മറ്റൊരാവകാശി. തന്നെക്കാൾ നാലഞ്ചു വയസ്സിന് ഇളയതായിരുന്നെങ്കിലും കൂടെ കളിച്ചു നടന്നവൻ. അക്ഷരങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തവൻ. എന്നും ഒരു വിളിപ്പാടകലെയുണ്ടായിരുന്നവൻ. പിന്നീടെപ്പോഴാണ് അവൻ ഞങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നുപോയത്. പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഞാൻ ടൗണിലെ കോളേജിൽ ചേർന്നത്തോടെ പിന്നെ ഹോസ്റ്റലിലായി താമസം. വല്ലപ്പോഴും മാത്രമായി വീട്ടിലേക്കുള്ള വരവ്. അപ്പോഴൊക്കെ കണ്ടാൽ ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്കിൽ ഒതുക്കി അവൻ കടന്നുപോകാറുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെയും വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ ഹയർ സ്റ്റഡീസും കാര്യങ്ങളുമായി ഞാനും തിരക്കിലായി. അതിൽ പിന്നെ അവനെ കാണുന്നത് കുറവായിരുന്നെങ്കിലും അമ്മ പറഞ്ഞ് കാര്യങ്ങളൊക്കെ അറിയാറുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ പഠിക്കാൻ മിടുക്കനായിരുന്ന അവൻ പിന്നീട് പഠനത്തിൽ പിന്നോക്കമായെന്നും പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ ജയിച്ചത്‌ തന്നെ എന്തോ അത്ഭുതമാണെന്നുമൊക്കെ. പിന്നെ അവന്റെ ചില മോശം കൂട്ടുകെട്ടുകളെ കുറിച്ചും. കുരുത്തം കെട്ട ചെക്കനായിപ്പോയി അവനിപ്പോ എന്നമ്മ പറയുമ്പോൾ ഞാൻ പറയും അവൻ നല്ല കുട്ടിയാണ്. പത്താം ക്ലാസ്സൊന്നുമല്ല ഒരു കുട്ടിയുടെ ഭാവി നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. അവൻ നന്നാവും എന്നൊക്കെ. ഒരിക്കൽ വിളിച്ചപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞു അവനെയും ചില കൂട്ടുകാരെയും മയക്കുമരുന്ന് കേസിൽ പോലീസ് പിടിച്ചെന്ന്. എനിക്കത് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രധാന സാങ്കേതമായിരുന്നു ആളൊഴിഞ്ഞ ആ വീട്. പിന്നീട് പല തവണ ഞാനവനെ കണ്ടെങ്കിലും ഒരു പരിചിത ഭാവവും അവനിൽ കണ്ടില്ല. മദ്യപിച്ചു ലക്ക് കെട്ടപോലെയുള്ള അവന്റെ കണ്ണുകൾ എന്നിൽ ഭീതി പടർത്തിയിരുന്നു. അവന്റെ ശബ്ദമാണിപ്പോ കേട്ടത്. ഞാൻ ആ വീട്ടിനു മുന്നിലെത്തിയതും ആരോ എന്റെ നേർക്ക് ടോർച്ച് നീട്ടിയടിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാൻ വേഗത്തിൽ നടന്നു. ഒരു വെളിച്ചം എന്റെ നേർക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ വീട്ടിൽ നിന്നൊരാൾ ടോർച്ചുമായി എന്റടുത്തേക്ക് നടന്നടുക്കുകയാണ്. ഈശ്വരാ.. ഞാൻ പേടിച്ചു വിറച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ ഓടിയതും മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന കല്ലിൽ തടഞ്ഞ് വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ബോധം മറയും മുമ്പ് ഞാൻ കണ്ടു എന്റെ നേർക്ക് അടുത്തുവരുന്ന അവന്റെ മുഖം. ബോധം വരുമ്പോൾ ഞാൻ ആ വീടിന്റെ വരാന്തയിലായിരുന്നു. പേടിയോടെ ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. പിന്നെ എന്നെയും..ഭാഗ്യം ഒന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല. "പേടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ മീരേച്ചീ.. തനിച്ചു പോകുന്നത് കണ്ട് വീടുവരെ കൂടെ വരാമെന്ന് കരുതിയാണ് ടോർച്ചും കൊണ്ട് പിന്നാലെ വന്നത്. പെട്ടെന്നല്ലേ ചേച്ചി ഓടിയതും വീണതും. ങ്ങാ.. സാരമില്ല..ക്ഷീണം മാറിയെങ്കിൽ വരൂ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.." മുന്നിൽ അവനാണ് കണ്ണൻ. " ഡാ.. ഞാനിപ്പോ വരാമേ" എന്ന് കൂട്ടുകാരോടായ് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ടോർച്ചുമായി മുന്നിലേക്ക് നടക്കുന്ന അവന്റെ പിന്നാലെ ഞാനും നടന്നു.വീട്ടു പടിക്കലെത്തുവോളം തമ്മിലൊന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും അന്ന് ഒപ്പം കളിച്ചു നടന്ന ആ കണ്ണനെ ഞാനവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടു. ഗേറ്റ് തുറന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് കടക്കുന്നതുവരെ അവന്റെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം എന്റെ പിന്നാലെയുണ്ടായിരുന്നു. വീടെത്തിയതിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ എന്റെയൊരു നന്ദിവാക്കിന് പോലും കാത്തു നിൽക്കാതെ അവൻ നടന്നകന്നിരുന്നു.എല്ലാറ്റിനും സാക്ഷിയായി പുറത്തപ്പോഴും മഴ നിർത്താതെ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ