ഭാഗം 17 വിവാഹദിവസം പുലർന്നു. കണിമംഗലം ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന് മുന്നിലെ പന്തലിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ആ വീട്ടിലെ മുറിക്കുള്ളിൽ വിധി മറ്റൊന്നാണ് കരുതിവെച്ചിരുന്നത്. തലേദിവസം രാത്രി മാനസി വന്നപ്പോൾ ഉണ്ണിമായ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. "മാനസീ... എനിക്കിത് കഴിയില്ല. ആ മനുഷ്യന്റെ കൂടെ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. എന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇല്ലാതെ ഈ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് മണ്ണിൽ സ്ഥാനമില്ല." പുലർച്ചെ കല്യാണപ്പെണ്ണായി ഒരുങ്ങാൻ ലക്ഷ്മിയമ്മ മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ജനാലയുടെ അഴിയിൽ കെട്ടിത്തൂങ്ങാൻ ശ്രമിച്ച ഉണ്ണിമായയെ അബോധാവസ്ഥയിൽ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന നിലയിലാണ് അവർ കണ്ടത്. അവൾ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു! "മോളെ... ഉണ്ണിമായേ...!" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ നിലവിളി പന്തലിൽ മുഴങ്ങി. നാട്ടുകാരും വിനയൻ സാറും ഓടിക്കൂടി. വിനയൻ സാർ പുറമെ സങ്കടം അഭിനയിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം തിളയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയെ ഉടനെ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റി... മാനസി ഈ വിവരം അറിയിച്ച ഉടനെ വിഷ്ണു ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പാഞ്ഞു. തന്റെ ജീവൻ വെടിയാൻ തുനിഞ്ഞ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ഒരു നോക്ക് കാണാൻ അവൻ ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഓടി. ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്? എനിക്കൊന്ന് അവളെ കാണണം..." വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു. എന്നാൽ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം രോഷമായി മാറി. അവർ വിഷ്ണുവിനെ തടഞ്ഞു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വരരുത്! എന്റെ മോൾ ഈ അവസ്ഥയിൽ ആയത് തമ്പ്രാൻ കുട്ടി കാരണമാണ്. അവളെ ഇനി ശല്യം ചെയ്യരുത്. തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ ഈ പ്രണയം കാരണമാണ് അവൾ മരിക്കാൻ തുനിഞ്ഞത്. ദയവുചെയ്ത് ഇവിടുന്ന് പോകൂ... അവളെ കാണാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല!" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. സ്വന്തം മകളുടെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് താനാണ് കാരണമെന്ന അവരുടെ പഴി കേട്ട് അവൻ തകർന്നുപോയി. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വാശിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ, വേദനയോടെ അവൻ ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. നേരെ കോവിലകത്തെത്തി അമ്മയോട് സഹായം ചോദിക്കാനാണ് അവൻ തീരുമാനിച്ചത്. അവൻ കോവിലകത്തേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഓടിവന്നു അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... "അമ്മേ... ഉണ്ണിമായ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചു. അവൾ ആശുപത്രിയിലാണ്. ലക്ഷ്മിയമ്മ എന്നെ അവളെ കാണാൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. എനിക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകണം അമ്മേ എനിക്ക് അവളെ കാണണം" വിഷ്ണു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ മനസ്സലിഞ്ഞു. അവർ വിഷ്ണുവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവനെ പോകാൻ അനുവദിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതാണ്... പക്ഷേ ഉമ്മറത്ത് വടിയും കുത്തി ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു... "നീ ഒരിടത്തേക്കും പോകില്ല!" തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദം കോവിലകത്ത് മുഴങ്ങി. "അച്ഛാ... അവൾ ചാവാൻ കിടക്കുകയാണ്. എനിക്ക് പോയേ തീരൂ!" വിഷ്ണു തന്റേടത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു... എന്നാൽ തമ്പുരാൻ തന്റെ ജോലിക്കാരോട് ആജ്ഞ നൽകി. അവർ വിഷ്ണുവിനെ ബലമായി പിടിച്ച് മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വിഷ്ണുവിനെ മുറിക്കുള്ളിലാക്കി പുറത്തുനിന്ന് വലിയ പൂട്ടുകൾ വീണു... "അച്ഛാ... വാതിൽ തുറക്കൂ! എനിക്ക് പോകണം!" വിഷ്ണു വാതിലിൽ ആഞ്ഞു തല്ലി.. ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു "ഇത്രയും ദിവസം നീ പുറത്ത് നടന്നു പഠിച്ചു. നിന്റെ തന്റേടം ഞാൻ കണ്ടു. ഇനി എന്റെ തീരുമാനം പോലെയാകും കാര്യങ്ങൾ. ഈ തറവാടിന്റെ അന്തസ്സ് കളയാൻ നിന്നെ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല. ഉണ്ണിമായ മരിച്ചാലും ജീവിച്ചാലും നീ ഈ പടി കടക്കില്ല. ഇനി കുറച്ചു ദിവസം നീ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നാൽ മതി." സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും തമ്പുരാൻ വഴങ്ങിയില്ല. ഇരുമ്പഴികൾക്കും തടികൊണ്ടുള്ള കനത്ത വാതിലിനും പിന്നിൽ വിഷ്ണു തടവിലാക്കപ്പെട്ടു... ഒരു വശത്ത് ആശുപത്രിയിൽ മരണത്തോട് മല്ലിടുന്ന ഉണ്ണിമായ മറുവശത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വെറുപ്പും അച്ഛന്റെ തടവറയും നേരിടുന്ന വിഷ്ണു. കണിമംഗലം ഗ്രാമം ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ വാർത്ത കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 കോവിലകത്തെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ വിഷ്ണു ഒരു ബന്ധനസ്ഥനായ സിംഹത്തെപ്പോലെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുകയായിരുന്നു. തടികൊണ്ടുള്ള കനത്ത വാതിലിൽ അവൻ പലതവണ ആഞ്ഞു തല്ലി. പക്ഷേ പുറത്തുനിന്നുള്ള പൂട്ടുകൾക്ക് അനക്കമില്ലായിരുന്നു. ജനാലയുടെ അഴികളിലൂടെ അവൻ ആശുപത്രിയുടെ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ തന്റെ പ്രാണൻ മരണത്തോട് മല്ലിടുകയാണ്.... "പപ്പേട്ടാ... അമ്മേ... ആരെങ്കിലും ഒന്ന് തുറക്കൂ.." വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞു നിന്നു. താഴെ ഹാളിൽ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാന്റെ കാലിൽ വീണു. "അവൻ എന്റെ ഏക മകനല്ലേ? അവനെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടിയിടല്ലേ. ആ കുട്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ അവൻ നീറി നീറി തീരും." "അവൻ തീരട്ടെ സരസ്വതീ... കണിമംഗലം തറവാടിന്റെ മാനം കളയാൻ നോക്കിയവൻ ഇതിലും വലിയ ശിക്ഷ അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി ആ പെണ്ണിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞെന്ന വാർത്ത കേട്ടിട്ടേ അവൻ ഈ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങൂ" തമ്പുരാൻ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ആശുപത്രിയിൽ ഐ.സി.യുവിന് പുറത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ തളർന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിനയൻ സാർ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് മരുന്നുകളും ഭക്ഷണവുമുണ്ടായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ അദ്ദേഹം വളരെ വിനയത്തോടെ ഇരുന്നു.. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... സാരമില്ല. ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ഞാൻ ഡോക്ടറോട് സംസാരിച്ചു അവൾ അപകട നില കടന്നു കഴിഞ്ഞു ഇന്ന് വൈകുന്നേരം അവളെ റൂമിൽ മറ്റും എന്ന് പറഞ്ഞു..." വിനയൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "സാറേ... ഞാൻ എന്ത് പിഴച്ചു? ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി അവളെ ഇങ്ങനെ നശിപ്പിച്ചല്ലോ" ലക്ഷ്മിയമ്മ വിതുമ്പി. വിനയൻ പതുക്കെ അവരുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "അമ്മേ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ വേണ്ടത് വിശ്രമവും സുരക്ഷിതത്വവുമാണ്. വിഷ്ണു ഇനിയും വന്നാൽ അവൾ കൂടുതൽ മാനസികമായി തളരും. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. അവൾക്ക് ബോധം വന്നാലുടൻ നമുക്ക് അവളെ ഈ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് മാറ്റി ടൗണിലെ വലിയൊരു ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം. അവിടെ എന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഡോക്ടർമാരുണ്ട്. ആരും അറിയില്ല." ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ അത് സമ്മതിച്ചു. വിനയന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം അവളെ നാട്ടിൽ നിന്ന് മാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു. ആരും കാണാത്ത ഒരിടത്ത് അവളെ എത്തിച്ചാൽ വിഷ്ണുവിന് ഒരിക്കലും അവളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് വിനയൻ കണക്കുകൂട്ടി. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ഈ സമയം പപ്പേട്ടൻ രഹസ്യമായി കോവിലകത്തിന്റെ പിന്നിലെ മതിലിനടുത്തെത്തി. വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയുടെ ജനാലയ്ക്ക് നേരെ താഴെ നിന്ന് അദ്ദേഹം പതുക്കെ വിഷ്ണുവിനെ വിളിച്ചു . വിഷ്ണു ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി... പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. വിനയൻ ഉണ്ണിമായയെ എങ്ങോട്ടോ മാറ്റാൻ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ അവൻ കയ്യിലെടുത്തു കഴിഞ്ഞു" പപ്പേട്ടൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "പപ്പേട്ടാ... എനിക്ക് ഇവിടുന്ന് പുറത്തിറങ്ങണം. ഈ അഴികൾ എനിക്ക് തകർക്കണം. അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ആ താക്കോൽ കാണും. പപ്പേട്ടൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും അത് വാങ്ങണം" വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ തന്റേടം തിളങ്ങി... "അമ്മയുടെ കയ്യിലില്ല തമ്പ്രാൻ കുട്ടി താക്കോൽ വലിയ തമ്പുരാന്റെ അരയിലാണ്. പക്ഷേ ഒരു വഴിയുണ്ട്... രാത്രി സെക്യൂരിറ്റിക്കാർ ഉറങ്ങുന്ന സമയം നോക്കി നമുക്ക് ഈ അഴികൾ ഒന്ന് അയച്ചു നോക്കാം. ഞാൻ നാളെ പുലർച്ചെ വരാം." പപ്പേട്ടൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിഷ്ണു തന്റെ കട്ടിലിൽ ചെന്നിരുന്നു. തന്റെ പ്രണയിനിയെ ഒരു ചതിയൻ എങ്ങോട്ടോ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാൻ പോകുന്നു എന്ന വാർത്ത അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ആ രാത്രി കണിമംഗലം ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു...                      🌸🌸 ആശുപത്രിയിൽ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്ന ഉണ്ണിമായ തന്റെ ചുറ്റും നോക്കി. വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച നേഴ്സുമാർക്കിടയിൽ വിനയൻ സാറിന്റെ ആ ക്രൂരമായ ചിരി അവൾ കണ്ടു. അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ പേര് വിളിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. ചതിയുടെ വലക്കണ്ണികൾ അവളെ ചുറ്റിവരിയുകയായിരുന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 വിഷ്ണുവിന്റെ അച്ഛൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. ഈ സമയം സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ആരും കാണാതെ ഭർത്താവിന്റെ അരികിലെത്തി. മകനെ അഴികൾക്കുള്ളിൽ കാണാൻ ആ അമ്മയുടെ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് തമ്പുരാന്റെ അരയിൽ നിന്നും ആ വലിയ താക്കോൽക്കൂട്ടം കയ്യിലെടുത്തു.... പതുക്കെ ഗോവണികൾ കയറി അവർ മുകളിലെ മുറിയിലെത്തി. പൂട്ടുകൾ ഓരോന്നായി തുറക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്നതും വിഷ്ണു തന്റെ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.. "മോനേ... പോകൂ. നിന്റെ അച്ഛൻ അറിയുന്നതിന് മുമ്പ് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടൂ. നിന്റെ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് നീ കൂടെയുണ്ടാകണം" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... വിഷ്ണു പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് ഇരുട്ടിൽ രണ്ട് രൂപങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. രേവതിയും അവളുടെ അമ്മയുമായിരുന്നു അത്. അവർ ഈ നാടകമെല്ലാം ദൂരെ നിന്ന് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... "അമ്മേ... നോക്കിയേ അമ്മായി വിഷ്ണു ഏട്ടനെ തുറന്നു വിടുന്നു. നമുക്ക് വേഗം അമ്മാവനെ വിളിക്കണം!" രേവതി ആവേശത്തോടെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. അവർ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാനെ വിളിക്കാൻ മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെങ്കിലും വിഷ്ണുവിന്റെ തന്റേടം അവരെക്കാൾ വേഗത്തിലായിരുന്നു. രേവതി അച്ഛന്റെ മുറിയിലെത്തുമ്പോഴേക്കും വിഷ്ണു കോവിലകത്തിന്റെ പടിപ്പുര കടന്നു പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ നേരെ പോയത് പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവൻ അവിടെ ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞു.... അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ. ആശുപത്രിയിൽ ഉണ്ണിമായയുടെ നില അല്പം മെച്ചപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് അവളെ ഇന്നലെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകളോടെ അവിടെ കിടക്കുകയായിരുന്നു... ഭാഗ്യത്തിന് ആ സമയം വിനയൻ സാറും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ചില രേഖകൾ ശരിയാക്കാൻ ആശുപത്രിയുടെ താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു.... ആ തക്കം നോക്കി വിഷ്ണു പതുക്കെ വാർഡിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു. അവനെ കണ്ടതും ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകളിൽ വെളിച്ചം വന്നു. അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി... അമ്മ എന്നെ വിനയൻ സാറിന് വിട്ടുകൊടുക്കും. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു" അവൾ തേങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... വിഷ്ണു അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉറച്ചൊരു തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖം ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.. "നീ കരയരുത് ഉണ്ണിമായേ. നീ ഈ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് എന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്നോ, അന്ന് നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഞാൻ താലി കെട്ടിയിരിക്കും. ഈ ലോകത്ത് ആര് തടഞ്ഞാലും നീ എന്റെ പെണ്ണായി ഈ നാട്ടിൽ ജീവിക്കും. ഇത് വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കാണ്." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം തോന്നി. അവളുടെ പ്രാണൻ അവൾക്കായി വന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ദൂരെ ഇടനാഴിയിൽ വിനയന്റെ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങി... വിഷ്ണുവിന് അവിടെ നിന്ന് മാറേണ്ടിയിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് മറഞ്ഞു... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് വിനയൻ വാർഡിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്തെ ആ തെളിച്ചം കണ്ട് അവൻ സംശയിച്ചു. വിഷ്ണു ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന് അവന്റെ ക്രൂരമായ മനസ്സ് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി. കണിമംഗലം ഗ്രാമത്തിൽ ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത് വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റാണെന്ന് ആ നിശബ്ദത വിളിച്ചു പറയുകയായിരുന്നു..... തുടരും...... ✍️പ്രണയ_തൂലിക.......❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്