ഭാഗം 16 പുലർച്ചെ പേരാലിൻ ചുവട്ടിൽ വെച്ച് വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതിന് ശേഷം ഉണ്ണിമായ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയത് ഒരുതരം പരവശതയോടെയായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ നെറ്റിയിലെ ചുംബനവും അവന്റെ വാക്കുകളും നൽകിയ ധൈര്യം ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിലും പുറത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ വിറച്ചുപോയി.... ​അമ്പലത്തിൽ നിന്നും മടങ്ങി വന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവമായിരുന്നു. അവർ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "നീ എന്താടി ഉറങ്ങാതെ ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്? നിന്റെ മുഖമെന്താ ഇങ്ങനെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്?" ​"ഒന്നുമില്ലമ്മേ... ഒരു പേടി സ്വപ്നം കണ്ടു ഉണർന്നതാ" ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. മുറ്റം തൂക്കാനായി ചൂലുമായി ഇറങ്ങിയ അവർ പുഴയോരത്തെ ഇടവഴിയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവിടെ മണ്ണിൽ പുതിയതായി പതിഞ്ഞ ചില കാൽപ്പാടുകൾ അവർ കണ്ടു. ഒരാൾ ഓടിപ്പോയതുപോലെയുള്ള അടയാളങ്ങൾ. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളിലൊരു അപായമണി മുഴങ്ങി. അവർ പതുക്കെ പേരാലിൻ ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു.... ​പെട്ടെന്നാണ് മണ്ണിൽ കിടന്ന് തിളങ്ങുന്ന ആ വസ്തു അവരുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. അവർ അത് കുനിഞ്ഞെടുത്തു... ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ ചെറിയ പവിഴക്കല്ല് പതിച്ച വള അത് പകുതിയായി ഒടിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ആ വള അവൾക്ക് വാങ്ങി നൽകിയത് ലക്ഷ്മിയമ്മയാണ്... ​ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി പടർന്നു. തന്റെ മകൾ തന്നെ ചതിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർ ഉറപ്പിച്ചു. ഈ പുലർച്ചെ അവൾ ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയെ കാണാൻ പോയിരിക്കുന്നു... അവർ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു വീടിനുള്ളിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി. അവർ നേരെ ഉണ്ണിമായയുടെ മുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. "നീ എവിടെ പോയി വന്നടി ഈ നേരം വെളുക്കും മുമ്പ്?" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഉണ്ണിമായ തളർന്നുപോയി.. "ഞാൻ... ഞാൻ എവിടെയും പോയില്ലല്ലോ അമ്മേ" അവൾ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. "പിന്നെ എങ്ങനെ ഈ വള അവിടെ പുഴയോരത്ത് വന്നു? നീ ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയെ കാണാൻ പോയതല്ലേ? പറയടി!" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. അപ്പോഴാണ് വിനയൻ സാറിന്റെ കാർ മുറ്റത്ത് വന്നു നിന്നത്. അദ്ദേഹം വളരെ ശാന്തനായി കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. അകത്തെ ബഹളം കേട്ട് അദ്ദേഹം ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം അദ്ദേഹം കൈകൾ ഉയർത്തി... "എന്താ ലക്ഷ്മിയമ്മേ ഇത്? ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് പക്വത കുറവായതുകൊണ്ടല്ലേ അവൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. സാരമില്ല അവളോട് നമുക്ക് സാവധാനം സംസാരിക്കാം" വിനയൻ വളരെ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു. വിനയന്റെ ഈ അമിതമായ ശാന്തതയും മാന്യതയും കണ്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ബഹുമാനം ഇരട്ടിച്ചു. വിനയൻ പതുക്കെ ഉണ്ണിമായയുടെ അരികിൽ ചെന്ന് നിന്നു. "ഉണ്ണിമായേ നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ? പഴയതൊക്കെ നീ മറന്നേക്ക്. നമുക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാം." പുറമെ നോക്കിയാൽ എത്ര നല്ല മനുഷ്യൻ പക്ഷേ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു തരം മരവിപ്പാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. വിനയന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ സ്നേഹമല്ല പകരം ഒരു തരം വിജയച്ചിരിയായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്... വിഷ്ണു അപ്പോൾ കോവിലകത്തായിരുന്നില്ല. അച്ഛനുമായുള്ള പിണക്കത്തിന് ശേഷം അവൻ  പപ്പേട്ടന്റെ കൂടെയായിരുന്നു... വിഷ്ണു പുറത്തുനിന്ന് ബിസിനസ്സും നിയമവും പഠിച്ചു വന്നവനാണ്. തന്റെ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടി വെറുതെ തല്ലുണ്ടാക്കി വില്ലനാകാൻ അവൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. വിനയന്റെ ആ ശാന്തമായ അഭിനയത്തിന് പിന്നിൽ എന്തോ വലിയൊരു ചതിയുണ്ടെന്ന് അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.... "പപ്പേട്ടാ വിനയൻ എല്ലാവരെയും വിശ്വസിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അവനെ ഒരു ദൈവത്തെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്. പക്ഷേ അവന്റെ ഓരോ ചുവടും എനിക്ക് നിരീക്ഷിക്കണം. അവൻ മുമ്പ് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കോളേജിലെ കാര്യങ്ങൾ ഒന്ന് അന്വേഷിക്കണം" വിഷ്ണു തന്റെ തന്റേടം വീണ്ടെടുത്ത് സംസാരിച്ചു... പപ്പേട്ടൻ ഉടനെ തന്നെ കോവിലകത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വിഷ്ണുവിനെ ഓർത്ത് വിങ്ങുകയായിരുന്നു... "തമ്പുരാട്ടീ വിഷമിക്കണ്ട. വിഷ്ണു സുരക്ഷിതനാണ്. അവൻ ഇപ്പോൾ വരുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ തന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ പ്രാപ്തനാണ്. അവൻ വിനയന്റെ തനിനിറം പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് " പപ്പേട്ടൻ രഹസ്യമായി സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയോട് പറഞ്ഞു.. ​ ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന് മുന്നിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് വന്നുനിന്നു. വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങുന്നത് കണ്ട് വിനയൻ സാർ പതുക്കെ തന്റെ കണ്ണട ഒന്ന് നേരെയാക്കി. നാട്ടുകാർ ചുറ്റും കൂടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വിനയൻ തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി വരുത്തി.... വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഷ്യത്തിന് മുന്നിൽ താൻ എത്രത്തോളം മാന്യനാണെന്ന് തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം... ​"വിഷ്ണു... നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ആവേശപ്പെടുന്നത്?" വിനയൻ വളരെ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. "ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമാണ്. ഉണ്ണിമായയുടെ ഭാവിയാണ് എനിക്ക് പ്രധാനം. നീ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ വന്നു ബഹളം ഉണ്ടാക്കുന്നത് നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സിനു ചേർന്നതാണോ?" ​വിഷ്ണു വിനയന്റെ അടുത്തേക്ക് ആഞ്ഞു നടന്നു. "നിന്റെ ഈ അഭിനയം എന്റെ അടുത്ത് വേണ്ട വിനയൻ ഉണ്ണിമായയെ നീ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് നന്നായറിയാം. നീ അവളെ തൊട്ടുപോകരുത്" ​വിഷ്ണുവിന്റെ ആക്രോശം കേട്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവർ വിഷ്ണുവിനെ തടഞ്ഞു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി പോകൂ! എന്റെ മകളെ ശല്യം ചെയ്യരുത്. വിനയൻ സാർ ഞങ്ങൾക്ക് തന്ന വാക്ക് പാലിക്കുന്നുണ്ട്. നാളെ തന്നെ നിശ്ചയവും അടുത്ത ആഴ്ച വിവാഹവും നടത്താൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇവിടെ വന്നാൽ ഞാൻ ഈ കിണറ്റിൽ ചാടും!" ​ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ വിഷ്ണുവിനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ഒരു വശത്ത് തന്റെ പ്രണയിനിയുടെ അമ്മയുടെ ജീവൻ മറുവശത്ത് വിനയന്റെ ആ ശാന്തമായ ചതി. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി. അവൾ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്നു വിങ്ങിപ്പൊട്ടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ വിനയൻ ഇട്ടുകൊടുത്ത ആ വള തിളങ്ങുന്നത് വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളെ പൊള്ളിച്ചു... ​വിനയൻ പതുക്കെ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. "വിഷമിക്കണ്ട അമ്മേ... വിഷ്ണുവിന് പക്വത വരാത്തതുകൊണ്ടാണ്. വിവാഹത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് ഭംഗിയായി നടത്താം. പന്തൽ ഇടുന്നതിനും സദ്യയ്ക്കും എല്ലാം ഞാൻ ഏർപ്പാട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് സമാധാനം വേണം." ​വിനയൻ കാണിക്കുന്ന ആ അമിതമായ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ നാട്ടുകാർക്ക് അവനോടുള്ള ബഹുമാനം കൂടി.. "വിനയൻ സാർ എന്ത് നല്ല മനുഷ്യനാ... വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ വെറുതെ ഗുണ്ടായിസം കാണിക്കുകയാണ്" ചിലർ പതുക്കെ പറയുന്നത് വിഷ്ണു കേട്ടു. ​വിഷ്ണുവിന് തന്റെ നിസ്സഹായത മനസ്സിലായി. നേരിട്ടുള്ള പോരാട്ടം ഇപ്പോൾ ഗുണം ചെയ്യില്ല. അവൻ വിനയനെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കിയിട്ട് തന്റെ ജീപ്പിലേക്ക് കയറി. "വിനയൻ... ഈ കളി അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. നിന്റെ ഈ ശാന്തതയ്ക്ക് പിന്നിലെ കറുത്ത മനസ്സ് ഞാൻ പുറത്തുകൊണ്ടുവരും!" ​അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിൽ വിവാഹത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തകൃതിയായി നടന്നു. പന്തൽ ഉയർന്നു, ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും വിനയൻ നേരിട്ട് എത്തിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ തന്റെ മകളുടെ വിവാഹത്തിനായി ഓടി നടന്നു. ഓരോ നിമിഷവും ഉണ്ണിമായ ഒരു ജീവച്ഛവമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ​രേവതി ഈ അവസരം മുതലെടുത്തു കോവിലകത്ത് സജീവമായി.  വിഷ്ണു ശാന്തനാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും അവൻ എന്തോ വലിയൊരു നീക്കം നടത്തുന്നുണ്ടെന്ന് പപ്പേട്ടന് മാത്രം അറിയാമായിരുന്നു. ​വിവാഹത്തിന് ഇനി മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. വിനയൻ സാർ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലെത്തി വിവാഹത്തിന് നാട്ടുകാരെ ക്ഷണിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ പകയുടെ തീ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ​"വിഷ്ണു... നിന്റെ ഉണ്ണിമായ എന്റെ വീട്ടിലെ വേലക്കാരിയാകുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്" വിനയൻ മനസ്സിനുള്ളിൽ മന്ത്രിച്ചു. വിനയൻ സാർ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലിരുന്ന് കല്യാണക്കത്തുകൾ എഴുതുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴും അദ്ദേഹം ലക്ഷ്മിയമ്മയോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെയാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ.ഉണ്ണിമായയെ ഇനി പുറത്തിറക്കണ്ട. വിവാഹം കഴിയുന്നത് വരെ അവൾ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. പുറത്ത് വിഷ്ണുവിന്റെ ആൾക്കാർ കാണും. നമുക്ക് പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവരുത്" വിനയൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു... ഉണ്ണിമായ തന്റെ മുറിക്കുള്ളിലിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കേട്ടു. വിനയൻ തന്നെ വീണ്ടും തടവിലാക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ ജനാലയിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കി. അവിടെ എവിടെയോ തന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി തനിക്ക് വേണ്ടി കരുനീക്കങ്ങൾ നടത്തുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു... തുടരും... ✍️പ്രണയ_തൂലിക.... ❤️ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ