PART 1 ആറന്മുളയിലെ പമ്പാനദിയുടെ ഓരത്തുള്ള 'ശ്രീനിലയം' വീട് എപ്പോഴും സജീവമാണ്. പണികഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന വെയിലിന് സ്വർണ്ണനിറമായിരുന്നു. ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ പത്രവും വായിച്ച് മുത്തശ്ശൻ ശങ്കരൻ നായർ ഇരിപ്പുണ്ട്. മുണ്ടിലെ മണ്ണും കയ്യിലെ തഴമ്പും അദ്ദേഹം ഒരു കർഷകനാണെന്ന് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​അകലെ നിന്ന് ഒരു സ്കൂൾ ബസ്സിന്റെ ഹോൺ കേട്ടതോടെ വീടിനുള്ളിൽ നിന്ന് മുത്തശ്ശി ഭാരതിയമ്മ ഇറങ്ങിവന്നു. റിട്ടയേർഡ് ഹെഡ്മിസ്ട്രസ് ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഗാംഭീര്യം മുഖത്തുണ്ട്. പക്ഷേ കൊച്ചുമക്കളുടെ കാര്യം വരുമ്പോൾ ആ ഗാംഭീര്യം ഐസ് പോലെ ഉരുകും. ​"മുത്തശ്ശാ...!" എന്ന വിളി കേൾക്കേണ്ട താമസം, ഒൻപതുവയസ്സുകാരൻ സോനുവും ആറുവയസ്സുകാരി മീനുവും ഓടി മുറ്റത്തെത്തി. ​"നിങ്ങൾ ഓടല്ലേ പിള്ളേരെ, വീഴും!" ഭാരതിയമ്മ പതിവ് പല്ലവി ആവർത്തിച്ചു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് ചായയുമായി പാർവതി ഉമ്മറത്തെത്തി. "ഇന്ന് സൈറ്റിൽ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു എന്ന് സുനിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു അമ്മേ. വരാൻ അല്പം വൈകും." സിവിൽ എഞ്ചിനീയറായ സുനിൽ നഗരത്തിലെ വലിയൊരു പാലത്തിന്റെ നിർമ്മാണച്ചുമതലയിലാണ്. ​"അവന് എപ്പോഴും തിരക്കാണല്ലോ പാർവതീ... ഈ പിള്ളേരുടെ കൂടെ കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കാൻ കൂടി അവന് സമയമില്ല," ശങ്കരൻ നായർ ലേശം പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​"അച്ഛൻ വിഷമിക്കണ്ട, അച്ഛന്റെ കൃഷി വിശേഷങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലോ," മീനു മുത്തശ്ശന്റെ മടിയിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു പറഞ്ഞു. രാത്രി ഭക്ഷണമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കുട്ടികൾ മുത്തശ്ശിയെ വളഞ്ഞു. സുനിൽ ദൂരെ മാറി ഫോണിൽ ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുത്തശ്ശി തൊണ്ടയൊന്ന് ശരിയാക്കി തന്റെ കഥാസഞ്ചി തുറന്നു. ​"പണ്ട്, നമ്മുടെ ഈ പമ്പാനദി ഇത്ര തെളിഞ്ഞൊഴുകുന്ന കാലം. പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിൽ മണൽത്തരികൾ സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുമായിരുന്നു. അവിടെ 'ചിത്തിര' എന്ന് പേരുള്ള ഒരു സ്വർണ്ണമത്സ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു." ​മീനു കണ്ണ് വിടർത്തി ചോദിച്ചു: "മുത്തശ്ശീ, ശരിക്കും സ്വർണ്ണമാണോ? അതോ വെറുതെ തിളങ്ങുന്നതാണോ?" ​"അത് തനി തങ്കമായിരുന്നു മീനുക്കുട്ടീ. ആ മീൻ അവിടെയുള്ളിടത്തോളം കാലം പുഴ വറ്റില്ല, നാട്ടിൽ ദാരിദ്ര്യം വരില്ല. പക്ഷേ, ആ മീനിനെ പിടിക്കാൻ ഒരുപാട് രാക്ഷസന്മാർ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരിൽ നിന്ന് പുഴയെ രക്ഷിക്കാൻ പുഴയുടെ തീരത്ത് വലിയൊരു കറുത്ത മരുത് മരമുണ്ടായിരുന്നു." മുത്തശ്ശി തുടർന്നു: "ആ മരുത് മരം വെറുമൊരു മരമായിരുന്നില്ല. രാത്രിയായാൽ അതൊരു വലിയ കാവൽക്കാരനായി മാറും. ഒരിക്കൽ, ഒരു അന്യനാട്ടുകാരൻ ആ പുഴയിലെ മണൽ മുഴുവൻ എടുത്തു മാറ്റാൻ വന്നു. മണൽ പോയാൽ സ്വർണ്ണമത്സ്യം ചത്തുപോകുമെന്ന് മരത്തിനറിയാമായിരുന്നു. അവൻ വലിയ യന്ത്രങ്ങളുമായി വന്നു..." ​ഇത് കേട്ടപ്പോൾ സോനുവിന് തന്റെ അച്ഛൻ ചെയ്യുന്ന ജോലിയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. അവൻ പതുക്കെ അച്ഛനെ നോക്കി. സുനിൽ ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് മുത്തശ്ശിയുടെ കഥ കേൾക്കാൻ അരികിലെത്തിയിരുന്നു. ​"ആ കാവൽക്കാരൻ മരം തന്റെ വേരുകൾ കൊണ്ട് പുഴയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. മണൽ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നവരുടെ വണ്ടികൾ ചെളിയിൽ താഴ്ന്നുപോയി. ഒടുവിൽ അവർക്ക് തോറ്റ് മടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഇന്നും ആ മരത്തിന്റെ വേരുകൾ നമ്മുടെ പുഴയെ കാക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് പഴമക്കാർ പറയുന്നത്." കഥ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മീനു ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണിരുന്നു. പക്ഷേ സോനു ഗൗരവത്തിലായി. ​"മുത്തശ്ശീ, അപ്പോൾ അച്ഛൻ പണിയുന്ന പാലം ആ മരത്തിന്റെ വേരുകളെ മുറിക്കുമോ?" സോനുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് മുത്തശ്ശിയും ശങ്കരൻ നായരും സുനിലിനെ ഒന്ന് നോക്കി. ​സുനിലിന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ താൻ സൈറ്റിൽ കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ വേരുകളായിരുന്നു. ആ മരം മുറിക്കാതെ പാലം പണിയാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ് എഞ്ചിനീയർമാർ പറഞ്ഞിരുന്നത്. മുത്തശ്ശിയുടെ കഥ അവനിൽ വലിയൊരു ചിന്തയുണ്ടാക്കി. ​"ഇല്ല മോനേ, നമ്മൾ മരങ്ങളെയും പുഴയെയും നോവിക്കാതെ വേണം വളരാൻ," മുത്തശ്ശി സുനിലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. (തുടരും) രചന:തസ്‌നീം #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📋 കവിതകള്‍