കുറെ പിരീഡുകൾ അങ്ങനെ കടന്നുപോയി. പക്ഷേ ആര്യയുടെ ചിന്തകൾ വല്ലാതെ സങ്കടത്തിലേക്ക് ആണ് പോകുന്നത്.........എന്തുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ മനസ്സ് അങ്ങനെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് തന്നെ കൃത്യമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല......... അങ്ങനെ ഒരുവിധം ഉച്ചയായി ലഞ്ച് ബെല്ലടിച്ചു.......... ക്ലാസിലെ ബഹളത്തിനിടയിൽ ആര്യയും അനുവും കൂടി അവരുടെ ചോറ്റുപാത്രങ്ങൾ തുറന്നു. ആര്യയുടെ പാത്രത്തിൽ നിന്നും അമ്മച്ചി വച്ചുവിട്ട ആ നല്ല മീൻ വറുത്തതിന്റെയും മുട്ട വറുത്തതിന്റെയും മണം പുറത്തേക്ക് വന്നു. അനുവിന്റെ കൈയിൽ നല്ല സാമ്പാറും മാങ്ങാച്ചാറുമുണ്ടായിരുന്നു....... രണ്ടുപേരും കൂടി പരസ്പരം ചോറ്റുപാത്രത്തിലേക്ക് കൈയിട്ട് മാറി മാറി കഴിച്ച് ചോറൊക്കെ തീർത്തു........... സാധാരണ ചോറുണ്ണുന്ന സമയത്ത് വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് ചിരിക്കാറുള്ള ആര്യ ഇന്ന് വല്ലാതെ മിണ്ടാതിരിക്കുകയാണ്........... അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ സങ്കടം മുഖത്ത് വ്യക്തമായിരുന്നു......... ചോറ് കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവൾ പതുക്കെ അനുവിന്റെ അടുത്തിരുന്ന് തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് തുറന്നു പറഞ്ഞു......... "ഡീ. എനിക്ക് മനസ്സിന് ഒരു സുഖവുമില്ലടി. എന്താണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഒരു തരം വെറുപ്പും മുട്ടലും ഒക്കെ പോലെ തോന്നുവാ." അനു ചോറ്റുപാത്രം അടച്ചുവെച്ച് ആര്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആര്യയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.......... "നമുക്ക് ക്ലാസ് വല്ലതും കട്ട് ചെയ്താലോടി? എനിക്ക് ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ ഒട്ടും തോന്നുന്നില്ല.ഡീ" ആര്യ പതുക്കെ അനുവിനോട് ചോദിച്ചു........... ആര്യയുടെ ഈ ഭാവം അനു ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്........എപ്പോഴും ധൈര്യത്തോടെയും കട്ട പവർഫുളും ആയി നടക്കുന്ന തന്റെ കൂട്ടുകാരി ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അനുവിനും വല്ലാതെ വിഷമമായി........ അനു പതുക്കെ ആര്യയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു......... എപ്പോഴും ചിരിച്ചുല്ലസിച്ച് നടക്കുന്ന തന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ ഈ മാറ്റം അവളുടെ നെഞ്ച് പൊള്ളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു......... "നമുക്ക് പോകാം ആര്യേ.നിനക്ക് ക്ലാസിൽ ഇരിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നില്ല. എഴുന്നേറ്റു വാ." അനു അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു........ രണ്ടുപേരും ആരും കാണാതെ ക്ലാസിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി......... മനസ്സ് വല്ലാതെ തളർന്ന് ഒരു ഭാരവും ചുമന്നുകൊണ്ട് അവർ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും ആര്യ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ മനസ്സ് അത്രമേൽ ശൂന്യമായിരുന്നു......... നടന്നു നടന്ന് അവർ മെയിൻ ഗേറ്റിന് പുറത്തെത്തി........ പെട്ടെന്നാണ് ആര്യ അനുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞത്........ "ഡീ.നമുക്ക് കടപ്പുറത്തേക്ക് പോയാലോ? ആ കടൽ കണ്ടാൽ എന്റെ ഈ ശ്വാസംമുട്ടൽ മാറുമെന്ന് തോന്നുന്നു. മനസ്സ് പറയുന്നു." അനു ഒന്നുറപ്പിച്ചു ആര്യയുടെ മനസ്സ് മാറാൻ അത് തന്നെയാണ് നല്ലത്. അവർ പതുക്കെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ബീച്ചിലേക്ക് പോകുന്ന ബസ് വന്നു. രണ്ടുപേരും വണ്ടിയിൽ കയറി ഇരുന്നു............ ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോഴും അനു ആര്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിഷമം കണ്ട് സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ അനു വീണ്ടും ചോദിച്ചു......... "ഡീ. എന്താ ഉണ്ടായതെന്ന് ഇപ്പഴെങ്കിലും ഒന്ന് പറ എന്നോട്. എന്തിനാ നീ ഇങ്ങനെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് നീറുന്നത്?." പക്ഷേ ആര്യ അപ്പോഴും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ബസ്സിന്റെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ വെറുതെ ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നിറഞ്ഞു തുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.......... ഒടുവിൽ ബസ് ബീച്ചിലെത്തി......... കടലിന്റെ ഇരമ്പലും തണുത്ത കാറ്റും അവരെ വന്നു മൂടി............അവർ ആ മണൽപ്പരപ്പിലൂടെ കുറച്ചു ദൂരം നടന്ന് അധികം ആളുകളില്ലാത്ത ശാന്തമായ ഒരു സ്ഥലം നോക്കി ഒന്നിച്ച് ഇരുന്നു. തിരമാലകൾ വന്നു അടിക്കുന്നത് നോക്കി കുറച്ചുനേരം ആര്യ മിണ്ടാതിരുന്നു. എന്നിട്ട് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടത്തോടെ അവൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.............. "ഡീ. ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ദിവസം. ഒരു ദിവസം. ഒരാളെ പരിചയപ്പെട്ടു. എന്നോട് ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് സംസാരിച്ചതാണ് അവൻ. വലിയ കാര്യത്തിലായിരുന്നു തുടക്കം. പക്ഷേ. ഒരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത എന്നെ അവൻ പെട്ടെന്ന് അങ്ങോട്ട് ബ്ലോക്ക് ചെയ്തു കളഞ്ഞു." അതുവരെ കേട്ടതെല്ലാം വെച്ച് അനു വിചാരിച്ചത് കോളേജിലെ എന്തെങ്കിലും വലിയ പ്രശ്നമായിരിക്കും എന്നാണ്. എന്നാൽ ആര്യയുടെ മറുപടി കേട്ടതും അനുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. അവൾ ആര്യയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു....... "അയ്യോ. അതിനാണോ നീ ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ച് ഇരിക്കുന്നത്? എടി പോട്ടിപ്പേണ്ണേ. ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ വന്ന് സംസാരിച്ച്, പിറ്റേന്ന് ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് ഓടുന്ന ഇവനെയൊക്കെ ഓർത്ത് നീ എന്തിനാ നിന്റെ ഈ വിലപ്പെട്ട സമയം കണ്ണീർ കളയുന്നത് മുഖത്ത് നോക്കി ഒരു കാര്യം പറയാൻ ധൈര്യമില്ലാത്ത യഥാർത്ഥ ഭീരുക്കളാണ് ഇങ്ങനെയുള്ളവർ ആദ്യത്തെ ദിവസം വലിയ മാന്യത അഭിനയിക്കും പക്ഷേ കൂടുതൽ സംസാരിച്ചാൽ സ്വന്തം കപടമുഖം പുറത്താകുമെന്ന് പേടിച്ചാണ് ഇങ്ങനെയുള്ളവർ Block & Run പരിപാടി കാണിക്കുന്നത്.......... താല്ക്കാലികമായി ബോറടിച്ചപ്പോൾ സംസാരിക്കാൻ ഒരാളെ നോക്കി നടന്നു നിന്നെ കണ്ടു സംസാരിച്ചു......... അടുത്ത ദിവസം ആ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് പോയി... ഇങ്ങനെ ഉള്ളവർക്ക്..ഒരു തരം മെൻ്റൽ പ്ലഷർ കിട്ടുന്നുണ്ടവാം...... മറ്റുള്ളവരുടെ സമയത്തിനോ വികാരങ്ങൾക്കോ ഇവർ ഒരു വിലയും തരാതെ. ഒരു തരം Use and Throw മെന്റാലിറ്റി...........അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പറയുന്നത് നീ കേൾക്ക്. നിനക്ക് ബ്ലോക്ക് വീണപ്പോൾ നീ വിഷമിക്കുകയല്ല വേണ്ടത് പകരം നിനക്ക് മനസ്സിലാകണം നിന്റെ കൂടെ സംസാരിച്ചു നിൽക്കാൻ തക്ക യാതൊരു യോഗ്യതയും അന്തസ്സും അവനില്ലെന്ന് അവന്മാരൊക്കെ അവരുടെ വഴിക്ക് പോകട്ടെടി.......... മാന്യതയില്ലാത്തവർ അങ്ങോട്ട് മാറി ഇരിക്കട്ടെ ഇവിടെ ആരും ആർക്കും വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്റെ പവർഫുൾ ആര്യയെ ഇങ്ങനെയൊരു ഭീരുവിന്റെ പേരിൽ സങ്കടപ്പെടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. നീ ആ കാര്യം അങ്ങോട്ട് വിട്ടേേക്ക്..........." അനുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ആര്യയുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ പവർ പതുക്കെ തിരികെ വരാൻ തുടങ്ങി അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകളൊക്കെ തുടച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് നേരെ ഇരുന്നു. ആ മുഖത്തെ സങ്കടമെല്ലാം മാറി കട്ട മാസ്സ് ലുക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.......... "നീ പറഞ്ഞത് കറക്റ്റാടി അനു. ആരുടേയോ ഒക്കെ നിലവാരമില്ലായ്മ ഓർത്ത് ഞാൻ എന്തിനാ എന്റെ മനസ്സ് കളയുന്നത് ഇനി അവനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയേ എനിക്ക് വേണ്ട എനിക്ക് വേദനിച്ചു എന്നത് ഉള്ളത് നേര് ആണ് അതുപോലെ ഉള്ളവരെ ഞാൻ അടുപ്പിക്കില്ല......." ആര്യ പെട്ടെന്ന് പവർ ആയത് കണ്ടപ്പോൾ അനുവിന്റെ മുഖത്തും ചിരി വന്നു. അപ്പോഴാണ് ആര്യയ്ക്ക് വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന സീതയുടെ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. രാവിലെ സീത അവളോട് ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു....... അവൾ അനുവിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു............ "ഡീ. നമ്മൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ പോരാ. എനിക്ക് സീതയ്ക്ക് മലയും വളയും വേണം എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ രാവിലെ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് അത് പോയി വാങ്ങണം........" സീതയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞതും ആര്യയുടെ ഭാവം ആകെ മാറുന്നത് അനു കണ്ടു. അതുവരെ വല്ലാത്തൊരു സങ്കടക്കടലിൽ കിടന്നവളാണ് ഇപ്പോൾ അതെല്ലാം മറന്ന് തന്റെ അനിയത്തിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി സംസാരിക്കുന്നത് ആര്യയുടെ ഉള്ളിലെ ആ സ്നേഹവും പെട്ടെന്നുള്ള ഭാവമാറ്റവും കണ്ട് അനുവിന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.......... അനുവിന് മനസ്സിലായ കാര്യം ഇതായിരുന്നു..... പുറത്തുനിന്നുള്ള ആര് വന്ന് അവഗണിച്ചാലും ബ്ലോക്ക് ചെയ്ത് പോയാലും ആര്യയെ തളർത്താൻ കഴിയില്ല........ കാരണം അവളുടെ യഥാർത്ഥ സന്തോഷം എന്ന് പറയുന്നത് ഈ ലോകത്തെ അപരിചിതരായ മനുഷ്യരല്ല മറിച്ച് വീട്ടിൽ അവൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മച്ചിയും അവളുടെ ജീവനായ സീതയുമാണ് അവർക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോൾ ആര്യ തന്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മറക്കും. അവളുടെ യഥാർത്ഥ സ്നേഹം അവളുടെ കുടുംബം തന്നെയാണ്........... അനു ആര്യയെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു...... "അതുമതിടി എന്റെ പഴയ ആര്യ തിരിച്ചുവന്നല്ലോ. വാ... നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് ടൗണിലേക്ക് പോകാം. നിന്റെ സീതക്കുട്ടിക്ക് ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള മാലയും വളയും തന്നെ നമുക്ക് വാങ്ങാം. എനിക്ക് അറിയാവുന്ന ഒരു ഷോപ്പ് ഉണ്ട് എന്നിട്ട് വേണം നമുക്ക് നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വിടാൻ" അവർ രണ്ടുപേരും ആ മണൽപ്പരപ്പിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ്, വസ്ത്രത്തിലെ മണ്ണെല്ലാം തട്ടിപ്പറിച്ച് കട്ട സന്തോഷത്തോടെ ടൗണിലേക്ക് നടന്നു........... ടൗണിലെത്തി അനുവിന് അറിയാവുന്ന ആ വലിയ ഫാൻസി ഷോപ്പിലേക്ക് അവർ കയറി. സീതയ്ക്ക് വേണ്ടി നല്ല തിളങ്ങുന്ന ചുവന്ന വളകളും അതിന് ചേരുന്ന ഒരു മനോഹരമായ മുത്തുമാലയും ആര്യ നോക്കി എടുത്തു. സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങി ബില്ലും കൊടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് അനു പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്.......... "ഡീ ആര്യേ. എന്നാപ്പിന്നെ ഞാനും കൂടി ഇന്ന് നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോര്വാ. സീതക്കുട്ടിക്ക് ഇത് കൊടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ആ സന്തോഷം എനിക്കും കൂടി കാണാലോ" അനു അത് പറഞ്ഞതും ആര്യ ഒന്നു ഞെട്ടി അവൾ പെട്ടെന്ന് നടപ്പ് നിർത്തി അനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി........ "ഡീ.എന്റെ വീട് ഒത്തിരി ദൂരെയാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയാലോ? ചുറ്റും കാടൊക്കെ പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന സ്ഥലമാ. നീ ഇപ്പോ എന്റെ കൂടെ അവിടെ വന്നാൽ വണ്ടി കിട്ടാനും തിരിച്ചു പോകാനും ഒക്കെ വല്ലാതെ മെനക്കേടാകും." ആര്യ അനുവിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ തുടർന്നു............... "നീ ഇപ്പോ എന്റെ കൂടെ പോന്നാൽ നിന്റെ വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ സമയം ഒരുപാട് ആകും. വീട്ടുകാർ പേടിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്. ഇന്ന് വെള്ളിയാഴ്ചയല്ലേ ഹമ്മ്. നാളെ ശനിയാഴ്ച ക്ലാസൊന്നുമില്ലല്ലോ. നീ നാളെ രാവിലെ തന്നെ അങ്ങോട്ട് പോര് ഓക്കേ?." ആര്യ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അനുവിനും കാര്യം ബോധ്യമായി. അവൾ താടിക്ക് കൈവെച്ച് ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു......... "അത് ശരിയാണല്ലോ ആര്യേ. ഇപ്പോ വന്നാൽ തിരിച്ചു വരാൻ വല്ലാതെ ലേറ്റാകും. നാളെ രാവിലെ തന്നെ വരുന്നതാണ് നല്ലത്. എന്നാൽ പിന്നെ നീ ധൈര്യമായിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് പോക്കോ നാളെ രാവിലെ നിന്റെ വീട്ടിലെ തിണ്ണയിൽ ഞാൻ ഹാജരുണ്ടാകും." രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടന്നു. ആര്യയെ അവളുടെ റൂട്ടിലെ ബസ്സിൽ കയറ്റിവിട്ടിട്ടാണ് അനു യാത്രയായത്........... ബസ്സിലിരിക്കുമ്പോൾ ആര്യയുടെ കൈകൾ സീതയ്ക്കുള്ള മാലയും വളയുമടങ്ങിയ ആ കവറിലേക്ക് നീണ്ടു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിടർന്നു. വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ട അനാവശ്യ മനുഷ്യരെയൊക്കെ അവളുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായിട്ടും അങ്ങോട്ട് ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു കളഞ്ഞിരുന്നു............ ഇനി അവളുടെ ചിന്ത മുഴുവൻ വീട്ടിലെത്താനും ഇത് കാണുമ്പോൾ തുള്ളിച്ചാടാൻ പോകുന്ന തന്റെ അനിയത്തിക്കുട്ടിയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാനും മാത്രമായിരുന്നു......... (തുടരും...) #💞 നിനക്കായ് #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ