FINAL PART സുനിൽ അന്ന് സൈറ്റിൽ പോയില്ല. പകരം, തന്റെ പഴയ കോളേജ് സുഹൃത്തും ഹൈഡ്രോളജിസ്റ്റുമായ (Hydrologist) പ്രകാശിനെ വിളിച്ചു വരുത്തി. കൂടെ സോനുവിനെയും കൂട്ടി. സോനുവിന് മുത്തശ്ശിയുടെ കഥയിലെ മാന്ത്രികതയിലായിരുന്നു വിശ്വാസമെങ്കിൽ, സുനിലിന് അതിന്റെ വസ്തുതയിലായിരുന്നു കണ്ണ്. ​അവർ ആ മരുത് മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലെത്തി. പ്രകാശ് മരത്തിന്റെ വേരുകളും പുഴയുടെ ആ ഭാഗത്തെ മണലിന്റെ ഘടനയും പരിശോധിച്ചു. ​"സുനിൽ, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. മുത്തശ്ശിയുടെ കഥയിൽ വലിയൊരു ഭൂഗർഭ സത്യമുണ്ട്," പ്രകാശ് തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിലെ ഗ്രാഫുകൾ നോക്കി പറഞ്ഞു. ​"എന്ത് സത്യം?" സുനിൽ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. ​"ഈ മരുത് മരത്തിന്റെ വേരുകൾ വെറുതെ മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നു കിടക്കുകയല്ല. അവ പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിലെ ഒരു പ്രത്യേക 'അക്വിഫർ' (Aquifer - ഭൂഗർഭ ജലസ്രോതസ്സ്) സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വേരുകൾ ഒരു സ്വാഭാവിക അരിപ്പ (Filter) പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. മണൽ ഖനനം നടന്നാൽ ഈ വേരുകൾക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവില്ല. അത് തകർന്നാൽ ഈ ഭാഗത്തെ ജലനിരപ്പ് താഴുകയും പുഴ മരിക്കുകയും ചെയ്യും." അപ്പോൾ സോനു ചോദിച്ചു, "അങ്കിളേ, അപ്പോൾ ആ സ്വർണ്ണമത്സ്യമോ?" ​പ്രകാശ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "മോനേ, സ്വർണ്ണമത്സ്യം എന്നത് ഈ പുഴയിലെ അപൂർവ്വമായ ഒരു തരം 'യല്ലോ ഫിൻ' (Yellow-fin) മത്സ്യമാവാം. പുഴയിലെ വെള്ളം അത്രയും ശുദ്ധമായാൽ മാത്രമേ അവയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയൂ. വെള്ളം കലങ്ങിയാൽ അവ ചത്തുപോകും. അതായത്, മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ സ്വർണ്ണമത്സ്യം ഈ പുഴയുടെ ആരോഗ്യത്തിന്റെ അടയാളമാണ്!" ​സുനിലിന് അപ്പോഴാണ് ആ ബോധോദയം ഉണ്ടായത്. മുത്തശ്ശി തന്റെ അധ്യാപക ജീവിതത്തിൽ പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഒരു കഥയിലൂടെ തലമുറകൾക്ക് കൈമാറുകയായിരുന്നു. പഴമക്കാർ ശാസ്ത്രത്തെ കഥകളാക്കി മാറ്റിയത് അത് സാധാരണക്കാർക്ക് മനസ്സിലാകാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി സുനിലിന് ഉറക്കം വന്നില്ല. അവൻ പതുക്കെ പൂമുഖത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ പുഴയൊഴുകുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. പെട്ടെന്ന്, പുഴയുടെ നടുവിൽ എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ​ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു. അത് മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ ആ സ്വർണ്ണമത്സ്യമാണോ? അവൻ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി നോക്കി. നിലാവിന്റെ പ്രതിഫലനമാണോ അതോ സത്യമാണോ എന്ന് അവന് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ മരുത് മരത്തിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ വീശിയ കാറ്റിന് ഒരു പ്രത്യേക സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നു. ​പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ ഒരു കൈ തൊട്ടു. നോക്കിയപ്പോൾ മുത്തശ്ശിയാണ്. ​"കണ്ടോ സുനിലേ... ഞാൻ പറഞ്ഞത് വെറും കഥയല്ലെന്ന് നിനക്ക് മനസ്സിലായോ?" മുത്തശ്ശി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ​സുനിൽ മുത്തശ്ശിയെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "അമ്മേ, അമ്മയ്ക്ക് ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ അറിയാം?" ​മുത്തശ്ശി പുഴയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, "ഭൂമിയുടെ വേദന അറിയാൻ വലിയ വലിയ പുസ്തകങ്ങൾ പഠിക്കണമെന്നില്ല സുനിലേ, ഒന്ന് മനസ്സിരുത്തി കേട്ടാൽ മതി. പ്രകൃതി തന്നെ അത് പറഞ്ഞുതരും." സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ സുനിലിന് ഇനി വിശ്രമിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. തന്റെ പുതിയ പ്ലാൻ പാസ്സായില്ലെങ്കിൽ ഈ പാലം പദ്ധതി തന്നെ വേണ്ടെന്നു വെക്കാൻ അവൻ തയ്യാറെടുത്തു. പക്ഷേ, കമ്പനിയിൽ നിന്ന് അവന് വലിയൊരു ഇമെയിൽ വന്നു. ​സുനിലിന്റെ പുതിയ പ്ലാൻ കാരണം നിർമ്മാണ ചിലവ് 40% കൂടും! കമ്പനി ബോർഡ് മീറ്റിംഗിൽ സുനിലിനെതിരെ വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരാൻ പോകുകയാണ്. ബോർഡ് മീറ്റിംഗിന്റെ ദിവസം എത്തി. നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ കോൺഫറൻസ് ഹാളിൽ ഗൗരവഭാവത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന കമ്പനി ഡയറക്ടർമാർ. സുനിൽ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പും പ്രസന്റേഷനുമായി അവരുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. "മിസ്റ്റർ സുനിൽ, നിങ്ങൾ എന്താണ് ഈ കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്?" ചീഫ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസർ മേശയിൽ തട്ടി ചോദിച്ചു. "ഒരു മരം നിലനിർത്താൻ വേണ്ടി പാലത്തിന്റെ ഡിസൈൻ മാറ്റുക, 40% ചിലവ് കൂട്ടുക! ഇത് വെറും വിഡ്ഢിത്തമാണ്. നമുക്ക് ലാഭമാണ് പ്രധാനം, അല്ലാതെ ആ ഗ്രാമത്തിലെ കെട്ടുകഥകളല്ല." ​ഹാളിൽ പരിഹാസച്ചിരി ഉയർന്നു. സുനിൽ തളർന്നില്ല. അവൻ ശാന്തമായി തന്റെ പ്രസന്റേഷൻ ഓൺ ചെയ്തു. ​"സാർ, ഇത് വെറുമൊരു മരത്തിന്റെ കാര്യമല്ല," സുനിൽ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. "മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ കഥയിലെ ശാസ്ത്രീയ സത്യങ്ങൾ ഞാൻ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ മരം മുറിച്ചാൽ അവിടുത്തെ ഭൂഗർഭ ജലസ്രോതസ്സ് തകരും. അത് പമ്പാനദിയുടെ ആ ഭാഗത്തെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്കിനെ ബാധിക്കും. ഫലം? പത്തു വർഷത്തിനുള്ളിൽ നമ്മൾ പണിയുന്ന ഈ പാലത്തിന്റെ അടിത്തറ മണ്ണൊലിപ്പ് മൂലം തകരും. അതായത്, ഇന്ന് നിങ്ങൾ ലാഭിക്കുന്ന 40% നാളെ പാലം പുനർനിർമ്മിക്കാൻ വേണ്ടി 400% ആയി ചിലവാക്കേണ്ടി വരും." ​സദസ്സിൽ നിശബ്ദത പടർന്നു. സുനിൽ തുടന്നു: "പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വികസനമാണ് യഥാർത്ഥ ലാഭം. ഇതിനെ നമുക്ക് 'ഗ്രീൻ എഞ്ചിനീയറിംഗ്' എന്ന് വിളിക്കാം. ഈ പ്രോജക്റ്റ് വിജയിച്ചാൽ നമ്മുടെ കമ്പനിക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ വലിയ അംഗീകാരം ലഭിക്കും." പെട്ടെന്ന് മീറ്റിംഗ് ഹാളിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. പുറത്ത് സോനുവും മീനുവും മുത്തശ്ശനും നിൽക്കുന്നു! അവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ കുപ്പിയിലാക്കിയ തെളിഞ്ഞ പുഴവെള്ളവും, കുറച്ച് മണ്ണും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​"അച്ഛാ, ഇത് മുത്തശ്ശി തന്നു വിട്ടതാ..." സോനു ഓടി സുനിലിന്റെ അടുത്തെത്തി ആ കുപ്പി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. ​മുത്തശ്ശൻ ശങ്കരൻ നായർ മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്നു. "ഇത് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ പുഴവെള്ളമാണ്. ഈ തെളിച്ചം നിലനിർത്താൻ എന്റെ മകൻ ശ്രമിക്കുന്നത് തെറ്റാണോ? ഈ വെള്ളം കുടിച്ചു നോക്കൂ, ഇതിന്റെ മധുരം നിങ്ങൾക്കറിയാം." ​ഡയറക്ടർമാർ പരസ്പരം നോക്കി. ഗ്രാമവാസികളുടെ ആത്മവിശ്വാസവും സുനിലിന്റെ ശാസ്ത്രീയമായ വിശദീകരണവും അവരെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അരമണിക്കൂർ നീണ്ട ചർച്ചകൾക്കൊടുവിൽ സി.ഇ.ഒ എഴുന്നേറ്റു. "സുനിൽ, നിങ്ങളുടെ വാദങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ലാഭത്തേക്കാൾ പ്രധാനം സുസ്ഥിരമായ വികസനമാണ്. പാലത്തിന്റെ പ്ലാൻ മാറ്റാൻ ഞങ്ങൾ അനുമതി നൽകുന്നു. ചിലവ് കൂടുന്നത് കമ്പനി സഹിച്ചുകൊള്ളാം." തിരികെ ആറന്മുളയിലെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മുത്തശ്ശി ഉമ്മറത്ത് കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സുനിൽ മുത്തശ്ശിയുടെ കാൽക്കൽ വീണ് അനുഗ്രഹം വാങ്ങി. ​"അമ്മേ, ആ കഥയിലെ സത്യം ഞാൻ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു," സുനിൽ പറഞ്ഞു. ​അന്ന് രാത്രി, പാലത്തിന്റെ പണി പുനരാരംഭിച്ചു. മരുത് മരത്തെ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് പാലത്തിന്റെ കൈവരികൾ ഉയർന്നു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ പുഴ വീണ്ടും തിളങ്ങി. മുത്തശ്ശി വീണ്ടും കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി... പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് ആ സ്വർണ്ണമത്സ്യത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, ആ മരത്തെയും പുഴയെയും കാത്ത ഒരു എഞ്ചിനീയറുടെ കഥ കൂടിയായിരുന്നു. രചന:തസ്‌നീം #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📋 കവിതകള്‍ #📖 കുട്ടി കഥകൾ