ഭാഗം 18 വിഷ്ണു വാർഡിൽ നിന്നും മാറിയ ഉടനെയാണ് വിനയൻ അകത്തേക്ക് വന്നത്. ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്തെ ആ ചെറിയ മാറ്റം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ഭയമല്ല മറിച്ച് ഒരുതരം പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി... "എന്താ ഉണ്ണിമായേ... മുഖത്തൊരു തെളിച്ചം? ആരെങ്കിലും വന്നോ ഇവിടെ?" വിനയൻ സംശയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. ഉണ്ണിമായ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. അവളുടെ മൗനം വിനയനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിൽ ചെന്ന് താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു "നീ ആരോടും ഒന്നും പറയണ്ട. പക്ഷേ ഒന്ന് നീ ഓർത്തോ നിന്നെ ഈ നാട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ആംബുലൻസ് ഞാൻ റെഡി ആക്കി കഴിഞ്ഞു. നിനക്ക് ബോധം വന്ന സ്ഥിതിക്ക് ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല." ലക്ഷ്മിയമ്മ അപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് വന്നു. വിനയൻ ഉടനെ തന്റെ ഭാവം മാറ്റി. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ നമുക്ക് ഇന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ ഇവളെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യിക്കാം. ടൗണിലെ വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി ഒന്നുകൂടി ചെക്കപ്പ് നടത്താം. അതാകുമ്പോൾ ആ ശല്യക്കാരൻ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വരില്ലല്ലോ." ലക്ഷ്മിയമ്മ വിനയൻ പറയുന്നത് വേദവാക്യം പോലെ വിശ്വസിച്ചു. "സാറിനെപ്പോലെ ഒരു ദൈവത്തെ കിട്ടിയത് എന്റെ ഭാഗ്യം" അവർ നെടുവീർപ്പിട്ടു. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 കോവിലകത്ത് വലിയൊരു യുദ്ധം തന്നെ നടക്കുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണു രക്ഷപ്പെട്ട വിവരം അറിഞ്ഞ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ രൗദ്രഭാവത്തിലായി. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയെ അദ്ദേഹം രൂക്ഷമായി ശകാരിച്ചു... "നീ അവനെ നശിപ്പിക്കുകയാണ് സരസ്വതീ! അവൻ ഇനി എന്ത് വിനാശമാണ് വരുത്തി വെക്കുക എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ആ പെണ്ണിനെ അവൻ ഇന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. അതോടെ ഈ തറവാടിന്റെ മാനം മണ്ണിൽ വീഴും!" തമ്പുരാൻ അലറി. രേവതി അരികിൽ നിന്ന് അമ്മാവനെ വീണ്ടും പ്രകോപിപ്പിച്ചു. "അമ്മാവാ, വിഷ്ണു ഏട്ടൻ ഇപ്പോൾ പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിലുണ്ടാകും. നമുക്ക് പോലീസിനെ അറിയിച്ചാലോ? വീട്ടിൽ നിന്ന് സ്വർണ്ണവും പണവും മോഷ്ടിച്ച്  ഇറങ്ങിപ്പോയി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലീസ് അവനെ പൊക്കിക്കോളും." രേവതിയുടെവാക്കുകൾ കേട്ട് അയാൾ അവളെ ഒന്ന് കുർപ്പിച്ചു നോക്കി... രേവതി പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി അവളുടെ അമ്മയുടെ പിറകിൽ പോയി നിന്നു... പപ്പേട്ടന്റെ വീടിന്റെ മുകളിൽ ഒളിവിൽ കഴിയുന്ന വിഷ്ണു എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പപ്പേട്ടൻ വന്ന് ആശുപത്രിയിലെ കാര്യങ്ങൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി വിനയൻ അവളെ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം മാറ്റാൻ പോവുകയാണ്. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ സമ്മതത്തോടെ അവളെ ടൗണിലെ ഒരു ക്ലിനിക്കിലേക്ക് മാറ്റാനാണ് പ്ലാൻ. അവിടെ ചെന്നാൽ പിന്നെ നമുക്ക് കാണാൻ പോലും പറ്റില്ല." വിഷ്ണു കയ്യിലിരുന്ന ആ താലിമാലയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അത് അമ്മ പണ്ട് അവന് നൽകിയതാണ്. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ കഴുത്തിൽ ഇത് ചാർത്താൻ അവൻ കൊതിച്ചു. "അവൻ അവളെ കൊണ്ടുപോകില്ല പപ്പേട്ടാ. ആശുപത്രിയുടെ ഗേറ്റ് കടന്നു ആംബുലൻസ് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ വിഷ്ണു അവിടെയുണ്ടാകും. ഉണ്ണിമായയെ എന്റെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ എനിക്ക് ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. അവൾ എന്റെയാണ്!" വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണി. ആശുപത്രിയുടെ മുറ്റത്ത് ഒരു ആംബുലൻസ് വന്നു നിന്നു. വിനയൻ സാർ ഉണ്ണിമായയെ വീൽചെയറിൽ ഇരുത്തി പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ കൂടെയുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും പരതി. എവിടെയോ തന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ആംബുലൻസിന്റെ വാതിൽ തുറന്നതും, ആശുപത്രിയുടെ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു കറുത്ത ജീപ്പ് ഇരച്ചു വന്നു നിന്നു. ടയറുകൾ ചരൽ മണ്ണിൽ ഉരസി വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ജീപ്പിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങിയ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും വിനയന്റെ മുഖം വിളറി... "വിഷ്ണു! നിനക്ക് വട്ടാണോ? വഴിയിൽ നിന്ന് മാറ്" വിനയൻ അലറി... വിഷ്ണു ശാന്തനായി ആംബുലൻസിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ ലക്ഷ്മിയമ്മയെ നോക്കി... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഇന്ന് ഈ നിമിഷം ഇവളെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. അമ്മ സമ്മതിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഇവൾ എന്റെ കൂടെ വരും. ഇവളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാണ് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ, ഇവൾക്ക് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഇടം എന്റെ കൂടെയാണ്." വിഷ്ണു തന്റെ കൈ ഉണ്ണിമായയുടെ നേരെ നീട്ടി. ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു. ഈ കാഴ്ച കണ്ട വിനയൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ എടുത്ത് പോലീസിനെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി... "ഹലോ... പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ അല്ലേ? കണിമംഗലം തറവാട്ടിലെ വിഷ്ണു ഇവിടെ ഒരു പെണ്ണിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ നോക്കുന്നു..." നാട്ടുകാരും ആശുപത്രി ജീവനക്കാരും നോക്കി നിൽക്കെ ഒരു വലിയ സംഘർഷത്തിന്റെ മുനയിൽ വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും വിനയനും നിൽക്കുകയാണ്... "വിഷ്ണു! നിനക്ക് ഇവിടുന്ന് പോകാൻ സൗകര്യമില്ലേ?" വിനയൻ പല്ലുഞെരിച്ചു ചോദിച്ചു. പക്ഷേ നാട്ടുകാർ നോക്കി നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ തന്റെ മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി കൈവിട്ടില്ല. ലക്ഷ്മിയമ്മ വിഷ്ണുവിനെ തടഞ്ഞു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഈ കാണിക്കുന്നത് വലിയ പാപമാണ്. എന്റെ മോളെ വിനയൻ സാർ നല്ലൊരു ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. അവളെ തടയരുത്." വിഷ്ണു ലക്ഷ്മിയമ്മയെ നോക്കി. "അമ്മേ ഞാൻ അവളെ തടയാനല്ല വന്നത്. അവളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് എനിക്കറിയണം.. വിനയൻ സാറേ... നിങ്ങളുടെ ടൗണിലെ ആ പ്രത്യേക ക്ലിനിക്കിലേക്കാണോ അവളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്?" വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും വിനയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ഭയം മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വിഷ്ണു എങ്ങനെയോ മണത്തറിയുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. വിനയൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. "സാരമില്ല ലക്ഷ്മിയമ്മേ... വിഷ്ണുവിന് സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ കൂടെ വരട്ടെ. ഞാനിതാ ആംബുലൻസിന്റെ പിന്നാലെ എന്റെ കാറിലുണ്ട്. വിഷ്ണുവിന് വേണമെങ്കിൽ ജീപ്പിൽ പിന്നാലെ വരാം. അപ്പോൾ അവന് സമാധാനമാകുമല്ലോ." വിനയന്റെ ഈ അപ്രതീക്ഷിത സമ്മതം വിഷ്ണുവിനെ ഒന്ന് കുഴപ്പിച്ചു. ഇയാൾ എന്തോ വലിയൊരു കെണി ഒരുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വിഷ്ണുവിന് തോന്നി. എങ്കിലും ഉണ്ണിമായയെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ അവൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 അതേസമയം കോവിലകത്ത് രേവതി പോലീസിനെ വിളിക്കണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചെങ്കിലും ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ അത് തടഞ്ഞു... "വേണ്ട രേവതി! പോലീസ് വന്നാൽ കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ മകൻ പോലീസുകാരുടെ കൈ പിടിച്ചു പോകുന്നത് ഈ നാട്ടുകാർ കാണും. അത് തറവാടിന്റെ അന്തസ്സിന് ചേർന്നതല്ല. വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടെത്താൻ നമ്മുടെ ആളുകളെ വിട്ടാൽ മതി. അവനെ പിടിച്ചു കെട്ടി ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണം" തമ്പുരാൻ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു... രേവതിക്ക് ദേഷ്യം വന്നുവെങ്കിലും അവൾ അത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. വിഷ്ണുവിനെ നശിപ്പിക്കാൻ അവൾ പുതിയൊരു വഴി ആലോചിച്ചു തുടങ്ങി... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ആംബുലൻസ് ടൗണിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അതിൽ ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഒരു നേഴ്സും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നാലെ വിനയൻ സാറിന്റെ കാറും അതിനു പിന്നിലായി വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പും. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ വിനയൻ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. "അതെ... ആംബുലൻസ് വരുന്നുണ്ട്. പിന്നാലെ ആ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പും ഉണ്ട്. ടൗൺ എത്തുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ആ വനപ്രദേശത്തെ വളവിൽ വെച്ച് അവനെ ഒന്ന് കൈകാര്യം ചെയ്യണം. ആംബുലൻസ് വേഗത്തിൽ വിട്ടോളാൻ ഡ്രൈവർക്ക് ഇൻസ്ട്രക്ഷൻ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്." വിനയൻ പതുക്കെ ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി പടർന്നു. വിഷ്ണുവിനെ വഴിയിൽ വെച്ച് അപകടപ്പെടുത്താനായിരുന്നു അവന്റെ നീക്കം... ആംബുലൻസ് പതുക്കെ ടൗണിലേക്കുള്ള വിജനമായ വഴിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. വിഷ്ണു തന്റെ ജീപ്പ് ആംബുലൻസിനോട് ചേർത്ത് ഓടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിനയന്റെ കാർ അവനെ തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ പോയിരുന്ന ആംബുലൻസ് വേഗത കൂട്ടി ഒരു വളവിൽ മറഞ്ഞു... വിഷ്ണു ആ വളവ് തിരിഞ്ഞതും റോഡിന് കുറുകെ വലിയൊരു മരം വീണുകിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ഇട്ടതുകൊണ്ട് ജീപ്പ് മരത്തിൽ ഇടിച്ചില്ല. പക്ഷേ ജീപ്പ് നിർത്തിയ ഉടനെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും വടിവുകളും ഇരുമ്പ് വടികളുമായി നാലഞ്ചു പേർ ജീപ്പിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു... വിനയൻ തന്റെ കാർ അല്പം ദൂരെ നിർത്തിയിട്ട് ആ കാഴ്ച ആസ്വദിച്ചു. "ഇന്ന് നിന്റെ തറവാടിന്റെ തന്റേടം തീരും വിഷ്ണു" അവൻ മനസ്സിനുള്ളിൽ മന്ത്രിച്ചു.. വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവൻ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കൈ മടക്കി വെച്ചു. തന്റെ പ്രണയിനിയെ രക്ഷിക്കാൻ അവൻ ഇനി പോരാടിയേ തീരൂ. വരാനിരിക്കുന്നത് വലിയൊരു യുദ്ധമായിരുന്നു... തുടരും...... പ്രണയ_തൂലിക.... ❣️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #😞 വിരഹം #💌 പ്രണയം