നിന്നിലേക്കായ് :3 "അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആരെങ്കിലും...??!" വല്ലുമ്മയും ഉമ്മയും കണ്ണിലേക്കു നോക്കി നില്കുന്നു. ഹന എങ്ങനെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങണമെന്നറിയാതെ കുഴഞ്ഞു. ------------------------------------------- ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് റൂമിലെത്തിയ അഷ്മിൽ ഭക്ഷണപ്പൊതി തുറന്നു... ഉമ്മയുടെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചിയൊന്ന് ഓർത്തുപോയി... കൊൽക്കത്തയിലെ വായിക്ക് രുചിയില്ലാത്ത  ഒരുമാതിരി ബംഗാളി കറിയും ചോറും... വല്ലപ്പോഴും ഇൻസ്‌പെക്ഷൻ ഭാഗമായി പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ ബിരിയാണിയോ മറ്റോ കഴിച്ചാലായി... അവനെങ്ങനെയൊക്കെയോ കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി... ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.. കുറച് ദിവസങ്ങളായി  ജോലി തിരക്കാണ്... അതിന്റെ ഉറക്കക്ഷീണവുമുണ്ട്... ഇങ്ങനെ തിരക്കുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ നാട്ടിലേക്ക് വിളിക്കുന്നത് കുറവാണ്... ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലെത്തി ഒന്ന് ഫ്രഷായി കിടക്കണമെന്ന ചിന്തയെ കാണു.... -------------------------------------- -"ഞാനൊരു കാര്യം പറയട്ടെ ആമിന ..." ഹനയുടെ ഉപ്പാന്റെ സഹോദരൻ സലീം പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "റഷീദ് ഇക്ക പറഞ്ഞ കാര്യം ഒന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു..." ആമിന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അടുത്തിരുന്ന വല്ലുമ്മ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "അല്ലേലും ഇനിയിപ്പോ ഒരു കല്യാണം നടത്താനുള്ള സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയൊന്നും നമ്മകില്ലലോ ... റഷീദ്നാവുമ്പോ എല്ലാം അറിയാം അവിടെ നമ്മളെ ഹനമോൾ നന്നായിരിക്കുമെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു." വല്ലുമ്മ സലീമിനെ അനുകൂലിച്ചു. "അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊരു സമയത്ത് നമ്മളെ സഹായിച്ച ആളുകളല്ലേ അവർ." സലീം തുടർന്നു. "എട്ടു ലക്ഷം രൂപ ഒരാളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വെറുതെ ഇറങ്ങില്ല. അതും ഇന്നത്തെ കാലത്ത്." "സലീംക്ക അവള് പഠിത്തം കഴിഞ്ഞിട്ട് മതിയെന്ന് പറയുന്നു... " "ഹാ.... ഇത് നല്ല കഥ... അതിനിപ്പോ ഓൾക് കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും പഠിക്കാലോ... ആ ചെറുക്കൻ നല്ല പഠിത്തം ജോലിയൊക്കെ ഒള്ള കൂട്ടത്തിലല്ലേ... അവര് പഠിപ്പിച്ചോളില്ലേ..." സലീംന് ഒന്ന് ചെറുതായി ദേഷ്യം വന്നു... അല്ലേലും ഇപ്പോഴത്തെ മക്കൾക്ക് നിക്കാഹ് ന്ന് കേൾക്കുമ്പോ തന്നെ ഇതൊക്കെ തന്നെ പറയാനുള്ളു... പഠിതോം നോക്കി ഇരുന്നാൽ ആര് വന്നു കെട്ടികൊണ്ടുവാനാ... എന്ന് അദ്ദേഹം ചടപ്പോടെ മനസിലോർത്തു... സഹോദരൻ മരിച്ചതിൽ പിന്നെ കുടുംബക്കാര്യങ്ങളിൽ കൂടിയ പങ്കും തന്റെ മേലാവും എന്നറിയുന്ന ഒരു സഹോദരന്റെ ആവലാതി... അദ്ദേഹം കുറച്ച് നേരം നിർത്തി. പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ ആലോചിക്കാതെ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ... അത് നന്ദികേടായി തോന്നില്ലേ ആമിന ?" ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആമിന തലകുനിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സിലും അതേ ചിന്തയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പുറത്തുനിന്ന് വന്ന ഹന സംസാരങ്ങൾ കേട്ട് അകത്തേക്ക് കയറിയത്. അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായിരുന്നെങ്കിലും ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. ശാന്തമായി അകത്തേക്ക് പോയി. --- കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ്... അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഉമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഹന വന്നു. "ഉമ്മ..." ആമിന തിരിഞ്ഞുനോക്കി. "എന്താ മോളേ?" ഹന കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "മൂത്താപ്പ പറഞ്ഞ കാര്യം നിങ്ങൾ എന്ത തീരുമാനിച്ചത്?" ആ ചോദ്യത്തിൽ ആമിനയുടെ കൈകൾ നിശ്ചലമായി. "നിന്റെ അഭിപ്രായം കേൾക്കാതെ ഞാൻ എന്ത് പറയും... ഒന്ന് ആലോചിച്ചിട്ട് പറയാമെന്നു പറഞ്ഞു ." ഹന ചെറുതായി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ക്ഷീണം മാത്രമായിരുന്നു. "ഉമ്മ...മൂത്താപ്പനോട്‌ പറഞ്ഞേക്ക് സമ്മതമാണെന്ന്... പിന്നെ അവരുകൂടി വന്നു കണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെടണ്ടേ... റഷീദ്ക്ക പറഞ്ഞതുപോലെ രണ്ടുപേർക്കും ഓക്കേ ആണേൽ അല്ലെ..." അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഉമ്മാന്റെ കുട്ടി ആലോചിച്ചിട്ട് തന്നെയാണോ?!അതോ ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥ കൊണ്ടാണോ..?!" ആമിനയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "ആ കുടുംബം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നും ആ ജപ്തി നോട്ടീസ് നമ്മുടെ ഗേറ്റിൽ കിടക്കുമായിരുന്നില്ലേ?" ആമിനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "വാപ്പാ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ മറ്റാരേക്കാളും ഈ ബന്ധത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നത് ഉപ്പയായിരിക്കില്ലേ... തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പ് എന്നപോലെയുള്ള സുഹൃത്തിന്റെ മകൻ വേണ്ടി തന്റെമോളെ കൊടുക്കാൻ ഉപ്പാക്കായിരിക്കും ഏറെ പൂതി....വാപ്പ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ തീരുമാനമെടുക്കാൻ ഇത്രയും ആലോചിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു ഉമ്മ... അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചേനെ." ഹനയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. "പക്ഷേ മോളേ... ഇത് നിന്റെ ജീവിതമാണ്." "എന്റെ ഇഷ്ടം മാത്രം നോക്കാൻ പറ്റുന്ന സാഹചര്യത്തിലല്ലല്ലോ നമ്മൾ ഉമ്മ..." ഹന ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.തങ്ങളുടെ അവസ്ഥയോർത്തു ആമിന എന്താണ് മക്കളോട് പറയണ്ടേതെന്ന് അറിയാതെ വിഷമിച്ചു. അവൾക്ക് അഷ്മിലിനെ കുറിച് ഒന്നും അറിയില്ല. ഇഷ്ടമോ അനിഷ്ടമോ ഇല്ല. പരിചയം പോലും ഇല്ല. അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ഇന്ന് നമ്മുടെ വീട്ടിൽ സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ... അതിന് ഒരു കാരണം റഷീദ്ക്കയല്ലേ ...അല്ലെങ്കിൽ നമ്മളെങ്ങനെ ഈ കടം തീർക്കും.. അത് നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം മനസ്സിനൊരു മുറിവല്ലേ... ഇതിപ്പോ റഷീദ്ക്കയായിട്ട് ഒരു ആവശ്യം പറയുമ്പോൾ..." അവളെന്തൊക്കെയോ കരുതികൂട്ടി ഉറപ്പിച്ചു... വല്ലുമ്മയും എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു... തന്റെ പേരക്കുട്ടി എത്രമാത്രം വേദനിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കും ഇങ്ങനെ ഒരു തീരുമാനം പറയുന്നതെന്ന് അവളുടെ മുഖത്തു നിന്ന് അവർ വ്യക്തമാക്കി.. ആമിന സലീമിനെ വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ അദ്ദേഹം റഷീദിനെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞതും അയാൾ സന്തുഷ്ടനായി... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഒരു തീരുമാനം അതും പോസിറ്റീവ് ആയിട്ട് അത് അദ്ദേഹത്തിനെ ഏറെ സന്തോഷവാനാക്കി. പക്ഷെ അതേസമയം റഷീദിന്റെ ഭാര്യ സൈനബ തന്റെ അകന്ന ബന്ധത്തിൽ പെട്ട ഒരാളുടെ മകളെ അവന് വേണ്ടി അന്വേഷിച്ചിരുന്നു... കാലങ്ങളായി വലിയ തറവാട്ടുകാരാ... ഇട്ടുമൂടാനുള്ള സ്വത്തുണ്ടവർക്ക്... അത് തന്നെയായിരുന്നു സൈനബയെ അവരിലോട്ട് ആകർശിച്ചതും... "സൈനു ഇയ്യറിഞ്ഞോ... നാസറിന്റെ മോളെ നമ്മളെ അഷ്മിലിനു വേണ്ടി ആലോചിച്ചാലോ... അവരും സമ്മതം അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു..." സൈനബയുടെ മുഖം കടുത്തു... "ഇക്കയെന്താ ഇപ്പോ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയണേ... ഞാൻ അവൻ വന്നിട്ട് കൊച്ചുപുരക്കലെ ആ കുട്ടീനെ കാണാൻ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ... വാക്കും കൊടുത്തുപോയി..." റഷീദ് അത് വലിയ കാര്യമാക്കി എടുത്തില്ല... "അതിപ്പോ അവരോട് നമ്മക്ക് എന്തേലും പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു മാറാവുന്നതല്ലേ ഒള്ളു.നാസറിന്റെ മോളെ കാര്യം നോക്ക്... ഒരു കാലത്ത് എന്റെ കുടുംബത്തെ സ്വന്തം കുടുംബം പോലെ നോക്കിയവനാ... അവനില്ലെങ്കി ഇന്ന് ഞാനീ കണ്ടതൊക്കെ സാമ്പാധിക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നോ... അവന്റെ മകളായതുകൊണ്ട് എന്റെ മകന് നല്ലൊരു പാതിയായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്..." അയാൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഓർത്തു... "എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഇത് നടക്കില്ല... പണ്ട് എങ്ങാണ്ടോ ഉള്ള കടമയുടെയും കടപ്പാടിന്റെയും പേരും പറഞ്ഞു നമ്മടെ മോന്റെ ജീവിതം ഒരു ഗതിയുമില്ലാത്തവളെ നിക്കാഹ് ചെയ്യാനോ..." റഷീദ് രോഷാകുലനായി കിടന്നിടത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. "ഇയ്യെന്താ സൈനബ ഈ പറയണേ... ഇതെന്റെ വാശിയാണ്... അവൻ വരട്ടെ... ഉറപ്പായിട്ടും എന്റെ മോൻ ഞാൻ പറയുന്നതേ അനുസരിക്കു." --------------------------------------- റഷീദ് ഇക്കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ അഷ്മിലിനെ അറിയിച്ചില്ല... നാട്ടിലേക്ക് എത്തിയതും അവൻ എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് നേരെ പോയത് അവിടെയുള്ള ഉള്ള ഒരു എൻഫോസ്‌മെന്റ് ഇൻസ്‌പെക്ഷൻ ക്ലിയർ ചെയ്യാമായിരുന്നു... രണ്ട് ദിവസത്തെ ഡ്യൂട്ടിയായിരുന്നു... ഓഫീസിൽ എത്തിയപാടെ അവിടെയുള്ള ഗവണ്മെന്റ് എംപ്ലോയീസുമായി കുറച്ചു നേരത്തെ മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു... അതിനുശേഷം ഓരോരുത്തരെയായി കേബിനിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു ഫയൽസ് കളക്ട്ട് ചെയ്യുകയും ഓർഡർസ് കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതേസമയമാണ് ഹനയും അവളുടെ രണ്ടുമൂന്നു ഫ്രണ്ട്സും ചേർന്ന് കോളേജിലെ ഡിസ്സേർറ്റേഷൻ ഭാഗമായി എൻഫോസ്‌മെന്റ് ഓഫീസിൽ എത്തുന്നത്.... അവൾ ഒരു ഓഫീസറെ കണ്ട് ഫയൽ കൊടുത്തപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ദേ കുട്ടി ആ കേബിനിൽ സർനെ പോയി കാണു... സൈൻ കിട്ടിയാൽ നിങ്ങൾക് പോകാം." അവർ നാലുപേരും അങ്ങോട്ട് നടന്നു. അവൾ പെർമിഷൻ എടുത്ത് കേബിനിലേക്ക് കയറി... ""Section 4 incomplete ആണ്." What...??! അവൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... അവരിൽ നിന്നും റെസ്പോൺസ് ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോ അഷ്മിൽ തല ഉയർത്തി അവരെ നോക്കി... ഹന അയാളെ നോക്കി പല്ലിരുമ്മി... "ദേ സാറേ... മൂന്ന് ദിവസായി ഞങ്ങൾ ഈ ഒരാവശ്യത്തിന് വേണ്ടി ഈ ഓഫീസ് കയറി ഇറങ്ങുന്നു... ഞങ്ങൾ ഓരോ തവണ വരുമ്പോഴും ഓരോ റൂൾസ്‌ ആണല്ലോ നിങ്ങൾക്." അഷ്മിൽ ഫയൽ അടച്ചുവച്ചു അവളെ നോക്കി... "അതൊന്നും എന്നോട് പറയണ്ട... ഞാൻ അല്ലലോ റൂൾസ്‌ മാറ്റുന്നത്... കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായിട്ട് ചെയ്താൽ സൈൻ വാങ്ങിച് പെട്ടെന്ന് പരിവാടി തീർക്കാം..." അവൻ അവർക്ക് നേരെ ആ ഫയൽ നീട്ടി... കൂട്ടത്തിൽ ഒരുത്തൻ അത് വാങ്ങാനായി കൈ നീട്ടിയതും. അവൾ അത് തടഞ്ഞു. ... അഷ്മിൽ ഊഹിച്ചു കൂട്ടത്തിലുള്ള ആൺകുട്ടികൾക്ക് പോലും ഇല്ലാത്ത പെടച്ചിലാണല്ലോ ഈ പെണ്ണിന്... അവന്റെ രോഷം ഉള്ളിൽ ആളികത്തി തുടങ്ങി. "ഇന്നേലും ഇതിനൊരു പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കാതെ പോവാൻ പറ്റില്ല. നിങ്ങൾ മനഃപൂർവം ഓരോ എറേഴ്‌സ് പറഞ്ഞ് സമയം വൈകിപ്പിക്കുകയാണ്.." കൂട്ടത്തിലുള്ള പയ്യന്റെയാണ് ഡിസ്സേർറ്റേഷൻ... അവൻ അവളെ പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞ് കണ്ണ് കൊണ്ടും കൈകൊണ്ടും കാണിക്കുന്നുണ്ട്... ഹന അതൊന്നും മൈൻഡ് ആകുന്നില്ല. അഷ്മിൽ ചെയറിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു... തൊട്ടപ്പുറത്തെ റൂമിലെ ഓഫീസർസ് എത്തി നോക്കുന്നുണ്ട്....ഒന്ന് ശാന്തമായി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി ... "Madam..." ശബ്ദം ഇത്തവണ കുറച്ച് കടുപ്പമായിരുന്നു. "ഇത് സർക്കാർ ഓഫീസാണ്.ഇവിടെ ഓരോ കാര്യത്തിനും നടപടിക്രമങ്ങളുണ്ട്. അത് പാലിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ മൂന്ന് ദിവസമല്ല... മൂന്ന് വർഷമെടുത്താലും അപ്പ്രൂവൽ കിട്ടാൻ പോണില്ല.. " അവനൊന്നു പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. ഹന അഷ്മിലിനെ പരിഹസിച്ചു. "ഓഹ്... ഓരോ പ്രാവശ്യം വരുമ്പോഴും ഓരോ തെറ്റുകൾ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതാണോ നടപടിക്രമം?" അഷ്മിലിന്റെ ക്ഷമ നശിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൻ ഫയൽ തുറന്ന് ഒരു പേജ് അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ചു. "എന്നാ പിന്നെ താൻ ഇവിടെ കേറി ഇരിക്ക്... ഇവിടെ നോക്ക് ഈ കോളം പൂർണ്ണമാക്കിയിട്ടില്ല." പിന്നെ മറ്റൊരു പേജ്. ഇവിടെ ആവശ്യപ്പെട്ട അറ്റാച്ച്മെന്റ്റ് ഇല്ല." വീണ്ടും മറ്റൊന്ന്. ഇവിടെ signature mismatch." അവൻ തല ഉയർത്തി. ഇതൊന്നും ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ തെറ്റുകളല്ല." ഓഫീസിൽ ചെറിയ നിശ്ശബ്ദത. ഹനയ്ക്ക് മറുപടി ഇല്ല. പക്ഷേ തോറ്റുകൊടുക്കാൻ മനസ്സില്ല. "എന്തായാലും ആളുകളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നതിൽ നിങ്ങൾക്ക് നല്ല experience ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു." അഷ്മിൽ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "നീയും എക്സ്പീരിയൻസ്ഡ് ആണല്ലോ . കാരണം മൂന്ന് ദിവസമായി ഇതേ ഫയൽ കൊണ്ടുവന്ന് ഇവിടെയുള്ളോരുടെ സമയം കളയുന്നത് നിങ്ങളല്ലേ." അത് കേട്ടതും ചുറ്റുമിരുന്ന രണ്ടുപേർ ചിരി അടക്കി.കൂടെ വന്നിട്ട് എനിക്കിട്ട് ഉണ്ടാക്കല്ലേ എന്നൊരു നോട്ടം അവൾ അവരെ നോക്കി. "Fine." അവൾ ഫയൽ വലിച്ചെടുത്ത് തിരിഞ്ഞു. രണ്ടടി നടന്ന ശേഷം വീണ്ടും നിന്നു. ഒന്നൂടി അവനെ നോക്കി... അഷ്മിൽ അവളെ നോക്കി പിന്നെ തന്റെ വർക്കിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു... വീണ്ടും രണ്ടാം ദിവസം പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ക്ലിയർ ചെയ്ത് അവന്റെ കേബിനിലോട്ട് തന്നെയായിരുന്നു അവർ പോയത്... "നീയേ ഇവിടെ വെയിറ്റ് ചെയ്‌താൽ മതി... ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചോളാം..ഇനിയും ഒരു വഴക്കിലോട്ട് പോയാൽ അയാൾ അതെടുത്തു മുഖത്തേക്ക് എറിയും... പൊന്ന് മോൾ ഇവിടെ നിൽ ".". ഇപ്രാവശ്യം അവളെ അകത്തേക്ക് കയറ്റാതെ അവർ മൂന്നുപേരും കയറി... " അവൾ പുറത്ത് വെയിറ്റ് ചെയ്തു... അഷ്മിൽ അവരെ കണ്ടപാടെ മൂവരുടെയും മുഖത്തൂടെ കണ്ണ് ഓടിച്ചു... പ്രതീക്ഷിച്ച ആളില്ലല്ലോ കൂട്ടത്തിൽ... അവൻ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഉണ്ടായ തർക്കം ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. എന്നിട്ട് ഫയൽ കൈ നീട്ടി വാങ്ങി... "എടൊ.... ഇതിൽ നിങ്ങളുടെ ഡിപ്പാർട്മെന്റ് സീൽ എവിടെ...?!അത് വേണം..." അവരാകെ അസ്വസ്ഥരായി... ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... അഷ്മിൽ ഫയൽ ക്ലോസ് ചെയ്ത് അപ്പ്രൂവ്ഡ് എന്ന് സീൽ വച്ചു... അത് കണ്ട് അവർ ഞെട്ടി... അഷ്മിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു... "കോളേജിൽ എത്തി ഉറപ്പായും ഡിപ്പാർട്മെന്റിൽ പോയി HoD യെ കണ്ട് സീൽ വെപ്പിക്കണം." "Sure sir...താങ്ക്യൂ സൊ മച്ച് "അവർ ആ ഒരു കംപ്രോമൈസിന് നന്ദി പറഞ്ഞ് ഫയൽ വാങ്ങിയപ്പോഴാണ് കവറിങ്ങിലെ പേര് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്... ശാമിൽ... അപ്പോൾ ഇത് അവളുടെയല്ല... ഇക്കൂട്ടത്തിൽ ആരുടെയോ ആണ്... അവർ മൂന്ന് പേര്... ഒരു പെൺകുട്ടി... രണ്ടാൺകുട്ടികളും... എന്നിട്ടും മറ്റവൾക്ക് ആയിരുന്നല്ലോ ചൊറിച്ചിൽ... മനുഷ്യന്റെ മൂഡ് കളയാൻ ഓരോരുത്തർ കേറി വന്നോളും... അവൻ തലേദിവസത്തെ കാര്യം ആലോചിച്ചു നെടുവീർപ്പിട്ടു. "എടീ അയാൾ അപ്പ്രൂവ് ചെയ്തെടി... നീ ഇന്നലെ വെറുതെ തല്ല് പിടിക്കാൻ പോയൊണ്ട... അല്ലേൽ ഇന്നലെ തന്നെ റെഡിയായേനെ... പുള്ളി നമ്മൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന അത്ര സീൻ ഒന്നുല്ലന്നെ... ഇവൾ ചുമ്മാ സീൻ ആക്കിയപ്പോ അയാളും വിട്ട് കൊടുത്തില്ല.. അതാണ്... ഇങ്ങോട്ട് ചൊറിഞ്ഞാൽ ആരായാലും കേറി ഒന്ന് മാന്തി നോക്കുവല്ലോ..."മൂന്നാളും അവളെ ഊക്കി ചിരിച്ചു... അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. എന്തായാലും കിട്ടിയല്ലോ എന്ന് കരുതി ആശ്വസിച്ചു. ---------------------------------------- അഷ്മിൽ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്... ഒരു കാബ് ബുക്ക്‌ ചെയ്ത് അവൻ മാളിലേക്ക് വിട്ടു. വിശപ്പ് കാരണം ആദ്യം ഒരു ഫുഡ്‌ കഴിച്ചിട്ടാകാം ബാക്കി ഷോപ്പിംഗ് എന്ന് കരുതി... ആ മാളിൽ തന്നെ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്ന തന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ടിനെ കൂടി വിളിച്ചു നേരെ ഫുഡ്‌ കോർട്ടിലേക്ക് നടന്നു...അവർ വിശേഷങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നതിനിടക്ക് ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവം കൂടി അഷ്മിൽ ദേഷ്യത്തോടെ കൂട്ടുകാരനോട് വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്... ഓർഡർ ചെയ്ത ഫുഡ്‌ എല്ലാം എത്തി... കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ബില്ല് പേ ചെയ്യാൻ കൗണ്ടറിൽ നോക്കിയപ്പോൾ ദേ ഇരിക്കുന്നു മേൽപ്പറഞ്ഞ മൂദേവി... വീട്ടിലെ അവസ്ഥ കാരണം കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് ബാക്കിയുള്ള സമയത്ത് പാർട്ട്‌ ടൈം ആയിട്ട് അവൾ ആ ഷോപ്പിലായിരുന്നു വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നത്... അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. അവളും അവനെ കണ്ടിരുന്നു പക്ഷേ കണ്ടില്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ കമ്പ്യൂട്ടറിലേക്ക് നോക്കി. "238 " അവൾ യന്ത്രം പോലെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. അഷ്മിൽ പണം നൽകി. ബിൽ വാങ്ങി. "ഹന നാസർ..."എന്നവൾ പ്രിന്റ് ചെയ്തിരുന്ന ബില്ലിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് അവൻ വായിച്ചു. തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. രണ്ടടി മുന്നോട്ട് പോയ ശേഷം എന്തോ ഓർമ്മ വന്നപോലെ നിന്നു. അവന്റെ ഫ്രണ്ട് എങ്ങോട്ടാണെന്ന പോലെ അവനെ സംശയിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. "ഇപ്പോ വരാം...ഇങ്ങനൊരു അവസരം കിട്ടിയിട്ട് അവളുടെ അഹങ്കാരത്തിനു ഇച്ചിരി കുറവ് വരുത്തിയില്ലേൽ എനിക്ക് പിന്നെ ഒരു സുഖം കിട്ടില്ല..." കൗണ്ടറിന് സമീപം വെച്ചിരുന്ന കസ്റ്റമർ ഫീഡ്ബാക്ക് QR കോഡ് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. അവന്റെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി ഒന്നുകൂടി വിരിഞ്ഞു. അഞ്ച് മിനിറ്റിന് ശേഷം... supervisor കൗണ്ടറിലേക്ക് വന്നു. "ഹന, ഒരു complaint വന്നിട്ടുണ്ട്." ഹന ഞെട്ടി. "കംപ്ലയിന്റോ ?" "അതെ." Supervisor മൊബൈൽ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. "Staff behaviour – Very Poor Customer handling – 1 Star Needs better training in communication" ഹനയുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു. "സാർ... ഞാൻ ആരോടും മോശമായി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല." "അത് എനിക്കറിയില്ല.കസ്റ്റമേഴ്സ് എന്തിന് ഇങ്ങനൊരു ഫീഡ്ബാക്ക് തരണം... പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ....കുറച്ച് പ്ലസ്ന്റ് ആയി സംസാരിച്ചൂടെ തനിക്ക്... ഇതിനൊന്നും പറ്റില്ലേൽ ബുദ്ധിമുട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട... ഇങ്ങനെയുള്ളവർക്ക് ഇവിടെ ജോലിയും സാലറിയും ഒന്നും  തരാൻ പറ്റത്തില്ല..." സൂപ്പർവൈസർ ദേഷ്യത്തോടെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു....ഇതുവരെ തനിക്കെതിരെ അങ്ങനൊരു ഫീഡ്ബാക്ക് ആരും കൊടുത്തിട്ടില്ല.. ഇത് മനഃപൂർവം അയാൾ ദേഷ്യം തീർത്തതാ....കണ്ണുകൾ ചുവന്ന് വന്നു... കണ്ണുനീർ കുമിഞ്ഞു കൂടി... അപ്പോഴാണ് ഫുഡ്‌ കോർട്ടിന്റെ -മറുവശത്ത് ഇരുന്ന് കോഫി കുടിക്കുന്ന അഷ്മിലിനെ അവൾ കാണുന്നത്.ഒരു പുച്ഛചിരിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ടവൻ അവൻ അവളെ നോക്കി കപ്പ്‌ ഒന്ന് ഉയർത്തിക്കാണിച്ചു. Cheers പറയുന്നതുപോലെ. തുടരും....... 🤍 കഥ ഇഷ്ട്ടമാവുന്നുണ്ടോ?! 🙂 #📙 നോവൽ #📔 കഥ

നിന്നിലേക്കായ് : 2 വാപ്പയെ കബറടക്കി നേരത്തോട് നേരം ആവുമ്പോഴേക്കും അവർ വാപ്പയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും കബറടക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. അവൾ ഗേറ്റിൽ ചാരിനിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ----------------------------------- വീട്ടിൽ കുടുംബക്കാരും ബന്ധുക്കളും ഒഴിഞ്ഞു. അകത്തളം ശൂന്യമായി... മരണവിവരം അറിഞ്ഞു വന്ന ഷഹാനയും നാസറിന്റെ ഒരു സഹോദരനും അയാളുടെ ഭാര്യയും അവരുടെ ദുഃഖത്തിൽ ആശ്വസിപ്പിച്ചു....ഷഹാന പല തവണ ഹനയുടെയും ഫായിസ്ന്റെയും അടുത്ത് സങ്കടത്തോടെ പോയെങ്കിലും ഇരുവരും  ഷഹാനയോട് ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടിയിട്ടില്ല... അവളുടെ കണ്ണിൽ കണ്ണുനീർ അല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ പരിഭവമായിരുന്നു. കാരണം ഹനയുടെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു: "ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഇത്രയും പ്രയാസത്തിലിരുന്നിട്ടും ഒരിക്കൽ പോലും വരാത്തവൾ... ഇപ്പോ മയ്യിത്ത് കാണാനായിട്ട് എന്തിനാണ് വന്നത്?" വല്ലുമ്മയുടെ ഖുർആൻ പാരായണത്തിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദം വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഹന എഴുന്നേറ്റ് ഉമ്മയുടെ മുറിയിൽ പോയി... "ഉമ്മ..." ആമിന പെട്ടെന്ന് കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. "ഒന്നുമില്ല മോളേ." "ഞാൻ പഠിപ്പ് നിർത്താമെന്ന് കരുതുന്നു... ഒരു ജോലി ശെരിയായാൽ..." "ഹനാ!"ഉമ്മ കടുത്ത ശബ്ദത്തോടെ വിളിച്ചു.അവൾ തല കാണിച്ചിരുന്നു. "ഫായിടെ പഠിപ്പെങ്കിലും തുടരട്ടെ." ആമിനയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു. ഒരു ഉമ്മയ്ക്ക് കേൾക്കാൻ ഏറ്റവും വേദനയുള്ള വാക്കുകളായിരുന്നു അത്. "അത് വേണ്ട... പഠനം തുടരണം... എനിക്ക് അത്യാവശ്യം തയ്യൽ അറിയുന്നതാണല്ലോ... ടൗണിലെ സുമേച്ചിടെ ഷോപ്പിലേക്ക് ഒരാളെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് "... പറഞ്ഞു തീരും മുമ്പേ വാതിലിനപ്പുറത്തു നിന്നും ഒരു ശബ്ദമുയർന്നു. "ആർക്കും ജോലി നോക്കേണ്ട." ഇരുവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഫായിസ്. എപ്പോഴോ വന്ന് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.അവനെല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ട്... അവന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഫായിസ് പതിയെ അകത്തേക്ക് വന്നു. കൈയിലിരുന്ന കോളേജ് അഡ്മിഷൻ ഫോം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "ഞാൻ പഠിക്കാൻ പോകുന്നില്ല." ആമിനയുടെ മുഖം വിളറി. "ഫായിസ്..." "നീ പഠിപ്പ് നിർത്തണ്ട. ഉമ്മയും ജോലിക്ക് പോകരുത്." "മോനേ..." "ഉമ്മാ....ഷമീർക്കന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഒരു ബന്ധുവുണ്ട്... ഒമാനിൽ.. ഒരു ഷോപ്പിലേക്ക്... പാസ്പോർട്ട്‌ ഉപ്പ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോ എടുത്തതാണല്ലോ... ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.... പോക്കിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ശെരിയായാൽ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം ബാക്കി ....ശെരിയായില്ലേൽ ... എന്തെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യും." ആമിനയ്ക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. "മിണ്ടരുത്!" ആദ്യമായാണ് അവർ അവനോട് ശബ്ദം ഉയർത്തുന്നത്. ഫായിസ് ഞെട്ടി. ആമിന അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. രണ്ടു കൈകൊണ്ടും അവന്റെ മുഖം പിടിച്ചു. "നീ എന്താ കരുതിയത്? നിന്റെ വാപ്പ ജീവിച്ചിരുന്നത് നിങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാനാണോ, പാതിവഴിയിൽ പഠിപ്പ് നിർത്തി പ്രവാസിയാവാനോ " ഫായിസിന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. "പക്ഷേ ഉമ്മ... എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ കാണാൻ വയ്യ." ആമിന പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. "എനിക്കും വയ്യ മോനേ..." ആ ഒരു വാക്കിൽ അവരുടെ മുഴുവൻ വേദനയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഹനയും കരഞ്ഞു. ഫായിസ് തലകുനിച്ചു നിന്നു. പിന്നെ ആമിന രണ്ടുപേരെയും തന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചുപിടിച്ചു. "എനിക്ക് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഉപ്പ ആഗ്രഹിച്ചപോലെ ഉയർന്ന ഒരു നിലയിൽ കാണണം... ഉപ്പാടെ സ്വപ്നത്തിന് വേണ്ടി എന്ത് ത്യാഗം സഹിക്കാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ് മോനെ... മക്കളുടെ കാര്യം പറഞ്ഞ് ജീവിതത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം അന്യനാട്ടിൽ ചിലവഴിച്ചു... അത് നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ കാണാൻ വേണ്ടി ആയിരുന്നില്ല..." "ഉമ്മ..." ഹന എന്തോ പറയാനായി ഇടറുന്ന  ശബ്ദത്തോടെ ഉമ്മാനെ നോക്കി. ആമിനക്ക് മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാൻ ഇല്ലായിരുന്നു... മുന്നോട്ടുള്ള വഴികളിൽ തനിച്ചാണ്...നാസറിന്റെ വേദനയിൽ എത്രകാലം... മക്കളെ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ച പോലെ നോക്കണം... വാടകക്ക് ഒരു വീട് തരപ്പെടുത്തണം... ഒരു ജോലിയും... എന്തൊക്കെയോ കണക്ക് കൂട്ടലുകളിൽ അവൾ കണ്ണ് തുടച്ചു. മൂന്നുപേരും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു -------------------------------------- നാസർ മരിച് രണ്ടാഴ്ചയായി... അതിനിടയിൽ ബാങ്ക് മാനേജർ വന്നു... അവരുടെ ദുഃഖത്തിൽ പങ്കുചേരാനെന്നോണം... അയാൾ ഇപ്രാവശ്യം നോട്ടീസ് ഒന്നും കയ്യിൽ കരുതിയില്ല... "ലേല നടപടികൾ താൽക്കാലികമായി 60 ദിവസം അതായത് രണ്ട് മാസത്തോളം നിർത്തിവയ്ക്കുന്നു... അതിനു ശേഷം... ബാങ്ക് നടപടികളിൽ തിരുത്താൻ നമുക്ക് അവകാശമില്ല ഉമ്മ... ഒരു മാനുഷിക പരിഗണന കണക്കിലെടുത്ത് കുറച്ച് വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാൻ മാത്രമേ പറ്റു..." ആമിനയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു... ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി... തല കുനിച്ചു ചുമരിൽ ചാരി നിൽക്കുന്നുണ്ട്... അടുത്ത് ഷഹാനയും ഭർത്താവ് അൻവറും... ഹനയും വല്ലുമ്മയും മുറിയിലുണ്ട്.... ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ മടങ്ങി... അപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു കാർ വന്ന് നിന്നത്. അപരിചിതമല്ലാത്ത നമ്പർ പ്ലേറ്റ്. ആമിന ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ആളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. "റഷീദ് ഇക്കാ..." വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം ആ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്. റഷീദ്. നാസറിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത്. ഒരുകാലത്ത് ഒരേ ഗൾഫ് കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നവർ. എന്നാൽ അവരുടെ സൗഹൃദം സാധാരണ സൗഹൃദമായിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ കമ്പനിയിൽ വലിയൊരു സാമ്പത്തിക പ്രശ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പേരിൽ റഷീദിനെ ജോലിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതോടെ മാത്രം തീർന്നില്ല. കമ്പനി താമസിച്ചിരുന്ന ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. വീട്ടിൽ ഭാര്യയും ചെറിയ കുഞ്ഞും.തിരിച്ചു പോയാൽ നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ കഷ്ടത്തിലാകും. കൈയിൽ ഒരു രൂപ പോലും ഇല്ല. അന്ന് എല്ലാവരും അകന്നുനിന്നപ്പോൾ കൂടെ നിന്നത് നാസറായിരുന്നു. സ്വന്തം സേവിംഗ്സിൽ നിന്ന് പണം നൽകി. ഒരാൾക്ക് കഷ്ടിച്ച് നിൽക്കാൻ പറ്റുന്ന ഇടുങ്ങിയ സ്വന്തം മുറിയിൽ രണ്ടുപേരും സ്നേഹത്തോടെ കഴിഞ്ഞു.... മാസങ്ങളോളം ജോലി കിട്ടുന്നത് വരെ കുടുംബത്തെ നോക്കി.ഒന്നിനും അയാൾ കണക്ക് പറഞ്ഞില്ല. പിന്നീട് ആരുടെയൊക്കെയോ സഹായം കൊണ്ട് ചെറിയൊരു ഷോപ്പ് തുടങ്ങാൻ സാധിച്ചു. അതിനും സഹായം നാസർ തന്നെ...ഇന്ന് അത് വളർന്നു രണ്ടും മൂന്നും ഹൈപ്പർമാർകെറ്റുകളിലേക്ക് മാറിയിരിക്കുന്നു... അന്ന് റഷീദ് പറഞ്ഞിരുന്നു. "നാസറേ... ഈ ഉപകാരം ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ മറക്കില്ല." നാസർ ചിരിച്ചിരുന്നു. "നമ്മൾ സുഹൃത്തുക്കളല്ലേ. ഇതിൽ ഉപകാരവും കണക്കും എന്താ?" നാസറിന്റെ എളിമയുള്ള മറുപടി... ഗൾഫിലെ ജോലി പോയതിനു ശേഷം നാസറിനെ പല തവണ വിളിച്ചെങ്കിലും കണക്ട് ചെയ്യാൻ പറ്റിയിരുന്നില്ല... --- ഇപ്പോൾ ആ സുഹൃത്ത് ഇല്ല. പക്ഷേ അവന്റെ കുടുംബം പ്രതിസന്ധിയിലാണെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ റഷീദ് അതികം ആലോചിച്ചില്ല.. അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് കടന്നു.... "എന്താ ഇത്ര വലിയ കാര്യം എന്നോട് പറയാതിരുന്നത്?" ഇരുന്ന ഉടനെ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. ആമിന ഒരു ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു... "ആമിന... ഞാൻ എന്റെ ഉറ്റ ചെങ്ങാതി മരിച്ചതുപോലും അറിഞ്ഞില്ല... ഇന്നലെ രാവിലെ എന്റെ അനിയൻ വിളിച്ചപ്പോഴായിരുന്നു കാര്യം അറിഞ്ഞത്... ഇത്രയും വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലായിട്ടും അവൻ... അവനെന്തേ എന്നെ ഓർക്കാതിരുന്നേ..." അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയോ... "ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടല്ലോ റഷീദ് ഇക്കാ." "നാസറിന്റെ കുടുംബം കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ എനിക്ക് മറ്റു പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും വലുതല്ല." മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് റഷീദ് ഒരു ഫയൽ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "ഇതിൽ എട്ട് ലക്ഷം രൂപയുടെ ചെക്കുണ്ട്." ആമിന ഞെട്ടി. "ഇല്ല... അത് വേണ്ട." ആമിന തടഞ്ഞു... ഹനയും ഷഹാനയും അത്ഭുതത്തോടെ  റഷീദ്ക്കയെ നോക്കി. "എന്തുകൊണ്ട്?" "എനിക്ക് അത് വാങ്ങാൻ പറ്റില്ല." "എന്തുകൊണ്ട് പറ്റില്ല?" റഷീദിന്റെ സ്വരം കടുത്തു. "നാസർക്ക ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പോലും ചോദിക്കില്ലായിരുന്നു." റഷീദ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ കണ്ടറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നത്...പക്ഷെ...ഇതറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഒത്തിരി വൈകിപ്പോയി..."അവസാന വാചകത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വേർപ്പെടലിന്റെ നൊമ്പരം ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ കുരുങ്ങി. "റഷീദ് ഇക്കാ..." "ആമിന , ഇത് ദാനമല്ല. സഹായവുമല്ല. എന്റെ സുഹൃത്തിനോടുള്ള കടമയാണ്." ആമിന ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. "നന്ദിയുണ്ട്... പക്ഷെ... എനിക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ പറ്റില്ല" ഹന ചായയുമായി ഹാളിലേക്ക് വന്നു... റഷീദ് അവളെ നോക്കിയൊന്നു ചിരിച്ചു. റഷീദ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. പിന്നെ ഹനയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. വീണ്ടും ആമിനയിലേക്ക്. ശേഷം വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ശരി... എങ്കിൽ ഞാൻ മറ്റൊരു കാര്യം ചോദിക്കാം."» എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. "ഹന മോളെ എന്റെ മകൻ അഷ്മിലിനു വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചുതരാമോ?ഞങ്ങളുടെ മോളായിട്ട്..." മുറിയിലെ വായു പോലും നിശ്ചലമായതുപോലെ. ഹനയുടെ കൈയിലെ ഗ്ലാസ് വിറച്ചു.അവളത് ടീപോയിൽ വച് കുറച്ച് മാറി നിന്നു... മുഖം വിളറിപ്പോയി... ആമിന അമ്പരന്ന് റഷീദിനെ നോക്കി. --- "റഷീദ് ഇക്കാ... നിങ്ങൾ എന്താ പറയുന്നത്?" "ഞാൻ ഒരു ഇടപാട് പറയുന്നതായിട്ട് കരുതല്ലേ...." "പക്ഷേ..." "അഷ്മിൽ എന്റെ മകനാണ്. നാസറിന്റെ മകളെപ്പോലൊരു പെൺകുട്ടിയെ മരുമകളായി കിട്ടിയാൽ അത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണ്." ഹനയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. അവൾ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യൻ. അവനെക്കുറിച്ച് കേട്ടത് മാത്രം. റഷീദിന്റെ മകൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് Central Government ഉദ്യോഗസ്ഥനാണെന്ന് ഉപ്പ എപ്പഴോ അഭിമാനത്തോടെ ഞങ്ങളോട് സംസാരിച്ചതായി ഓർക്കുന്നു. ജോലിയുടെ ഭാഗമായി എന്നും നാട്ടിന് പുറത്താണ്.ഉപ്പയും അവനെ കണ്ടുകാണില്ല. --- റഷീദ് തുടർന്നു. "ഈ പണത്തിന് പകരമായി ഒരു പെണ്ണിനെ വാങ്ങാൻ വന്നതല്ല.നിങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത... നാസറിനോടുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും കൊണ്ടാണ് വന്നത്. വിവാഹത്തിന് സമ്മതമില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. പക്ഷേ ബാങ്ക് ലോൺ ഞാൻ അടയ്ക്കും.നാസർ എന്റെ സുഹൃത്ത് മാത്രമായിരുന്നില്ല. എന്റെ സഹോദരനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ഇസ്ലാമിൽ ഒരാൾ മരിച്ചാൽ അയാളുടെ കടം തീർക്കുന്നത് എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് നമുക്കറിയാം. നാസർ ഇന്ന് ജീവനോടെയില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ കടബാധ്യതകൾ ഇന്നും ജീവനോടെയുണ്ട്. അത് കണ്ടിട്ടും ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നാൽ... നാളെ അല്ലാഹുവിന്റെ മുന്നിൽ ഒരുമിച്ചു കൂട്ടപെടുമ്പോൾ നാസറിനോട് എന്ത് മറുപടി പറയും? കാരണം അത് എന്റെ സുഹൃത്തിനോടുള്ള കടമാണ്.... അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിൽ അതൊരു മുറിവായി തുടരും.. " ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആമിനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.അവരാരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല..... റഷീദ് എഴുന്നേറ്റ് ഹനകരികിലേക്ക് നടന്നു. "മോൾ എന്താ വല്ലാണ്ടായേ... പേടിക്കണ്ട... നിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ആരെയും കല്യാണം കഴിക്കണ്ട... പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കു... നന്നായി പഠിക്കുമെന്ന് നാസർക്ക എപ്പഴും പറയുമായിരുന്നു... എന്ത് ആവശ്യം വന്നാലും ഞങ്ങളില്ലേ..." അവളെ നേർമയായൊന്ന് കയ്യിൽ തൊട്ടു... " അവൻ കഴിഞ്ഞ തവണ ലീവിന് വന്നപ്പോൾ പെണ്ണ് അന്വേഷിച്ചിരുന്നു... ഒന്നും അവനങ്ങോട്ട് തരപ്പെട്ടില്ല... ഈ ഒരവസരത്തിൽ പറയാൻ വിചാരിച്ചതല്ല... നിങ്ങളും കൂടി ഓക്കേ ആണെങ്കിൽ രണ്ട് മാസത്തിനകം അവൻ നാട്ടിൽ വരും... ഇപ്പോൾ  2 വർഷമായി കൊൽക്കത്തയിലാണ് പോസ്റ്റിങ്ങ്‌... എൻഫോസ്‌മെന്റ് ഡിപ്പാർട്മെന്റിലാ...ലീവ് കുറവാ... ഇനി വരുന്ന സമയം അവന് മനസിന്‌ ഇണങ്ങിയൊരു കുട്ടിയാണേൽ നികാഹ്  നടത്താനാണ് പ്ലാൻ... അതുകൊണ്ട് രണ്ടുപേരും പരസ്പരം കണ്ടു ഇഷ്ട്ടപെട്ടാൽ മാത്രം നിക്കാഹ്... അല്ലേൽ നമ്മക്ക് വേറെ പടച്ചോൻ വിധിച്ചത് തന്നെ എത്തിച്ചേരും...." പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ഭർത്താവിന്റെ സൗഹൃദം ഇത്ര ആഴമുള്ളതാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ നാസർ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു: "സമ്പാദിച്ചത് മുഴുവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടാലും പ്രശ്നമില്ല... പക്ഷേ സ്നേഹം കൊടുത്ത് സമ്പാദിച്ച മനുഷ്യരെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്." അന്ന് അതിന്റെ അർത്ഥം അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ഇന്ന് മനസ്സിലായി. ഭർത്താവ് ഈ ലോകം വിട്ടുപോയിട്ടും, അദ്ദേഹം സമ്പാദിച്ച ഒരു സൗഹൃദം അവരുടെ വീടിന്റെ വാതിൽക്കൽ സഹായവുമായി എത്തിയിരിക്കുന്നു....അതിനേക്കാൾ ഭാഗ്യമെന്ന് പറയട്ടെ അവരുടെ പ്രിയമകന് തന്റെ മകളെ ചോദിചിരിക്കുന്നു..... ആമിന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... "എന്നാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ... പിന്നീട് വരാം..." അയാൾ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി... കൂടെ ആ ചെക്ക് കയ്യിൽ കരുതി. ----------------------------------- അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. റഷീദ് നേരെ ബാങ്കിലെത്തി. എട്ട് ലക്ഷ രൂപ അടച്ചു. ജപ്തി നോട്ടീസ് പൻവലിക്കപ്പെട്ടു.വീട് രക്ഷപ്പെട്ടു. നാസറിന്റെ ഫോണിലെ മെസ്സേജ് ടോൺ കേട്ട് ഹന ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തു... ഒരു നിർവികാരത നിറയുന്നപോലെ... അവൾ അതെടുത്തു ഉമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. വല്ലുമ്മ ഹനയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു... കൂടെ ആമിനയും... "ഹന മോളെ... ഉമ്മാമടെ കുട്ടി എന്താ വല്ലാതിരിക്കുന്നെ... ഇന്നലെ അവർ വന്നപ്പോയപ്പോൾ തൊട്ട് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത..." അവൾ ഒരു നിമിഷം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല... പിന്നെ പറഞ്ഞു... "ഈ വീട് നമ്മടെ ഉപ്പ എത്ര ആഗ്രഹിച്ചത... അത് നഷ്ട്ടപെടുന്നത് ഓർത്തല്ലേ നെഞ്ചുരുകി മരിച്ചത്...ഇന്നിപ്പോൾ ഉപ്പാടെ ഉറ്റസുഹൃത്തു തന്നെ അത് നമ്മൾക്ക് തിരിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു... പിന്നെ... അവർ ഇത് ചെയ്ത സ്ഥിതിക്ക്..." അവൾ പറയാൻ വരുന്നത് റഷീദ് ഹനയെ തന്റെ മകന് വേണ്ടി പെണ്ണ് ചോദിച്ചതാണെന്ന് മനസിലായി ഉമ്മ ചോദിച്ചു. "ഹന... ഉമ്മാടെ കുട്ടിക്ക് എന്തേലും ബന്ധമുണ്ടോ... കോളേജിലോ മറ്റോ... അത് നല്ലതാണേൽ നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം അത് തന്നെ നോക്കാം....എന്തേലും ഇഷ്ടക്കേടുണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട... നമ്മക്ക് ഈ കടം വീട്ടാം... കടത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരിക്കലും ഒരു ഇടപാടിലൂടെ ഉറപ്പിക്കുന്ന നികാഹ് ആവരുത്... അവർ അങ്ങനെ നിർബന്ധിച്ചൊന്നും ഇല്ലാലോ... റഷീദ്ക്ക അങ്ങനെ ഒരാളും അല്ലെന്ന് നമ്മക്കറിയാം...അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആരെങ്കിലും...??!" വല്ലുമ്മയും ഉമ്മയും കണ്ണിലേക്കു നോക്കി നില്കുന്നു. ഹന എങ്ങനെ പറഞ്ഞുതുടങ്ങണമെന്നറിയാതെ കുഴഞ്ഞു. തുടരും....... 🤍 Note : തെറ്റുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ കാണാത്തത് പോലെ വായിക്കുക 😌😁👍🏻 #📙 നോവൽ #📔 കഥ

#🤩 എന്റെ ആദ്യ പോസ്റ്റ് നിന്നിലേക്കായ്.... 1 ജപ്തി നടപടികൾ ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. പതിനഞ്ച് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ കുടിശ്ശിക അടച്ചില്ലെങ്കിൽ വീട് ബാങ്ക് ഏറ്റെടുക്കും." ബാങ്ക് മാനേജർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ സൈനബയുടെ ചെവികളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മുന്നിൽ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ, ഒരു വശത്ത് ബാങ്ക് ലോൺ. മറുവശത്ത് മകൾടെ PG പഠനം. മകൻ ഫായിസിന്റെ കോളേജ് ഫീസ്. വീട്ടിൽ പ്രായമായ ഉമ്മ. എന്ത് ഉപേക്ഷിച്ചാലും മറ്റൊന്ന് തകരും. എല്ലാറ്റിനും നടുവിൽ, മുമ്പ് മരിച്ചുപോയ ഭർത്താവ് നാസറിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം. ഇത് ഹനയുടെ കുടുംബം.  സഹോദരി  ഷഹാന, അനിയൻ ഫായിസ്,ഉമ്മ ആമിന, ഉപ്പ നാസർ, വല്ലുമ്മയും അടങ്ങുന്ന കൊച്ചു കുടുംബം... ഇത്താത്ത ഷഹാനയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണ്‌... ഒരു ഒളിച്ചോട്ടം.... നാസറിന്റെ ജീവിതം ഒരിക്കൽ നല്ല നിലയിലായിരുന്നു. ഗൾഫിൽ നല്ലൊരു ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ നാട്ടിൽ ഒരു വീട് പണിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. വീടിന്റെ പണി പൂർത്തിയാക്കാൻ ബാങ്കിൽ നിന്ന് ഹൗസിങ് ലോൺ എടുത്തു. അന്ന് EMI അടക്കുന്നത് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ കുറച്ച് കാലത്തിനുശേഷം കാര്യങ്ങൾ മാറി. ഗൾഫിലെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. വരുമാനം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് പണം കൊണ്ട് അയാൾ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. നാട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ ഒരു ചെറിയ കടയിൽ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. കിട്ടുന്ന വരുമാനം വീട്ടുചെലവുകൾക്കും കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കും തന്നെ പോരാതായി. അങ്ങനെ ലോൺ EMIകൾ മുടങ്ങി തുടങ്ങി. ബാങ്ക് പലതവണ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു, പലിശയും കൂട്ടുപലിശയും ചേർത്ത് ഒരു സംഖ്യയായി...നോട്ടീസുകൾ വന്നു. പക്ഷേ അടയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി. ---------------------------------------- നാസറിന്റെ മരണത്തിന് കുറച്ച് ദിവസം മുമ്പ്... "ഇക്കാ... ബാങ്കിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഫോൺ വന്നിരുന്നു." ആമിനയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ നാസർ തല ഉയർത്തി നോക്കി. "എന്താ പറഞ്ഞത്?" "ഈ മാസം കൂടി അടച്ചില്ലെങ്കിൽ നിയമനടപടികളിലേക്ക് പോകുമെന്ന്." മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ഒരു വശത്ത് ബാങ്ക് നോട്ടീസുകൾ. മുറിയിൽ ഇരുന്ന് പഠിക്കുന്ന ഹന...  മേശമേൽ മകന്റെ കോളേജ് അഡ്മിഷൻ ഫോം.... നാസർ പതിയെ കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു... കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു... --- അന്ന് രാത്രി ഹന പഠിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ കുറച്ചുനേരം നാസർ നിന്നു. "ഉറങ്ങുന്നില്ലേ?" "ഇല്ല ഉപ്പാ .. എക്സാം അടുത്തല്ലേ." "പഠിച്ചോളൂ." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ പോകാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ഹന ചിരിച്ചു. "എന്താ?" നാസർ തല കുലുക്കി. "ഒന്നൂല്ല ... ഉപ്പാന്റെ കുട്ടി ഇങ്ങനെ പഠിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ സന്തോഷം...പഠിക്കണം... ആഗ്രഹിച്ച ജോലി വാങ്ങണം " പതിവില്ലാതെ തലയിൽ തലോടി നെറുകയിൽ ഒന്ന് മുത്തി... ഉപ്പാടെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയത് കണ്ടവൾ നെറ്റി ചുളിച്ചു... ------------------------------ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. ബാങ്കിൽ നിന്ന് രണ്ട് ഉദ്യോഗസ്ഥർ വീട്ടിലെത്തി. ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അവരുടെ ബൈക്ക് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ നാസറിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. അയൽവീട്ടിലെ ജനാലകൾ തുറക്കുന്നത് കണ്ടു. മതിലിന് അപ്പുറത്തു എത്തിനോക്കുന്ന തലകൾ... ആളുകൾ നോക്കുന്നത് കണ്ടു. അദ്ദേഹം പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി "നാസർ സാർ, അവസാന നോട്ടീസാണ്." ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പേപ്പർ നീട്ടി. "കുറച്ച് സമയം കൂടി..." "ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല സാർ.ബാങ്ക് നടപടികൾ അത് പാലിച്ചേ പറ്റു." അയാൾ പേപ്പർ നാസറിന് നീട്ടി. "ഇതിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന തീയതിക്കകം പണം അടച്ചില്ലെങ്കിൽ സ്വത്ത് ലേലത്തിന് വെക്കും." നാസർ പേപ്പർ വാങ്ങി. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ഒപ്പിടുമ്പോൾ ഹന വാതിലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആദ്യമായാണ് അവൾ വാപ്പയെ ഇത്രയും തളർന്ന നിലയിൽ കാണുന്നത്. ---------------------------------------- അന്ന് വൈകുന്നേരം. മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. നാസർ വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നു. കൈയിൽ ബാങ്ക് നോട്ടീസ്. മുന്നിൽ അവൻ സ്വന്തം വിയർപ്പുകൊണ്ട് പണിത വീട്. ഓരോ മുറിക്കും ഓരോ ഓർമ്മകൾ. 15 വർഷത്തോളം വിദേശത്തു വിയർപ്പുനീരാകി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത വീടെന്ന സ്വപ്നത്തിനു മേൽ ബാങ്കിന്റെ നോട്ടീസ്.... ആമിന അടുത്ത് വന്നു.ചോറിലേക്ക് കറി ഒഴിച്ചു... "ഷഹാന വിളിച്ചിരുന്നു..." "ഹ്മ്മ്?!"ചോദ്യരൂപേന അയാൾ വെള്ളത്തിനായി ജഗ് എടുത്തു ...എങ്ങോട്ടോ നോക്കി... "ഓള്... രണ്ടീസം വിരുന്നിനു വരാൻ പൂതിയിണ്ടെന്ന്...ഓളെ പൊരക്കാര് ഇവിടെത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ് എന്തൊക്കെയോ പുകിലാണെന്ന് പറയുന്നു..." അയാൾ കസേരയിൽ നിന്നും നടു നിവർത്തി ഇരുന്നു. "എല്ലാരും എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും.ല്ലേ...??പാവം... ന്റെ മക്കൾക്ക് ഞാനായിട്ട് ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്ത വിധി..." അത് കേട്ടുകൊണ്ടാണ്‌ ഹന ഹാളിലേക്ക് വരുന്നത്... "ഉപ്പായൊന്ന് മിണ്ടാതിരുന്നേ... ഇത്താക്ക് ഉപ്പാടെ കാര്യത്തിൽ അത്രേം ബേജാർ ഉണ്ടേൽ ഇങ്ങനായിരുന്നോ... കണ്ടവന്മാരുടെ കൂടെ ഇറങ്ങിപോവുമ്പോ അവളൊന്നും ഓർത്തില്ല... എന്നിട്ടും നമ്മൾ പത്തു പതിനഞ്ചു പവൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് കൊടുത്തു... ഉപ്പ ഇത്രേം തകർന്ന അവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുമ്പോ ഉമ്മ അവളുടെ അടുത്ത് ചോദിച്ചതല്ലേ... എന്നിട്ടോ...അവൾക്ക് കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്തു തരാമായിരുന്നു... അവൾ ചെയ്തില്ല.. എന്തുകൊണ്ട... സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ സ്വാർത്ഥത കാണിച്ഛ് ഇത്രേം കാലം വളർത്തി വലുതാക്കിയവരുടെ കണ്ണീർ കാണാൻ പറ്റാണ്ടായി... ഏതോ ഒരുത്തൻ വന്നു വിളിച്ചപ്പഴേക്കും ഇറങ്ങി പോയിട്ട് അവിടെത്തെ ഇല്ലായ്മയും വല്ലായ്മയും പറഞ്ഞു വിളിച്ചോളും..." ഇത്താത്ത സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ഇറങ്ങിപോയിട്ട് 2 വർഷം കഴിഞ്ഞു. അതിനിടയിൽ രണ്ട് തവണ മാത്രം അവളിവിടെ വന്നു... ഒളിച്ചോട്ടത്തിന്റെ പുകിലൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഉപ്പ തന്നെയാണ് അവൾക് എന്തെങ്കിലും ഒരു വക കൊടുക്കണ്ടേ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉപ്പാടെ ചെറിയൊരു തെങ്ങിൻ തോപ്പ് വിറ്റത്... ഗോൾഡും വാങ്ങിച് കൊടുത്തു...ശെരിക്കും അന്ന് ഉപ്പാക്ക് ലോൺ അടച്ചിരുന്നേൽ.... ഹന ആലോചിച്ചു... നാസർ അവളോട് തിരിച്ചു മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ കഴിപ്പ് നിർത്തി കൈ കഴുകാനായി എഴുന്നേറ്റു... മുഖവും നന്നായൊന്ന് കഴുകി മുണ്ടിൽ തുടച്ചു... ഹാളിലെ സോഫയിൽ ചാരി മേലേക്ക് കണ്ണുകൾ നട്ടിരുന്നു... "ഇക്കാ..." നാസർ തല ഉയർത്തിയില്ല. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ തോറ്റുപോയി ആമിന ..."» "അങ്ങനെ പറയല്ലേ." "മക്കളുടെ പഠനം... അവരുടെ ഭാവി... ഈ വീട്... ഒന്നും രക്ഷിക്കാൻ പറ്റിയില്ല." ആമിന കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "ഇക്ക കരയാതെ... ആലോചിച്ചു മനസ്സ് വേദനിപ്പിക്കാതെ... നമ്മക്ക് വാടകക്ക് ഒരു വീട് നോക്കിയാലോ... ചെറിയൊരു വാടകയൊക്കെ ഉള്ള..." "കടയിൽ നിന്നാൽ കിട്ടുന്ന തുച്ഛമായ പൈസക്കൊണ്ട് വാടക കൊടുക്കാനും അവരുടെ പഠനചെലവ് നോക്കാനും എല്ലാം കൂടി കഴിയില്ല ആമിന..." ------------------------ എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച് ബെഡിൽ കിടന്നു... ആ രാത്രിയിൽ നാസറിന് നെഞ്ചിൽ ചെറിയൊരു വേദന പോലെ തുടങ്ങി. ആദ്യം അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. “കുറച്ച് നാളുകളായി ഉറക്കം കുറവാണ്…” എന്ന് കരുതി അവൻ കിടന്നു. പക്ഷേ കുറച്ച് സമയത്തിനകം വേദന കൂടി. ശ്വാസം എടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെട്ടു. ആമിന ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു,അവൾ നെഞ്ചിൽ തടവികൊണ്ടിരുന്നു. “ഇക്ക … എന്തുപറ്റി ? ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോവാം." ".. ഉമ്മാ...ഹനാ... മോളെ ഉപ്പാക്ക് എന്തോ ഒരു പ്രയാസം പോലെ " വല്ലുമ്മയും ഹനയും ഫായിസും മുറിയിലേക്ക് ഓടികയറി ഫായിസ് ഉപ്പാന്റെ അടുത്തിരുന്നു. അയാൾ ശ്വാസം എടുക്കാൻ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന പോലെ. ഫായിസ്ന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ അയല്പക്കത്തെ സുലൈമാനിക്കയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി... "ഉപ്പാ... ഒന്നുല്ല... നമ്മക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോവാ." അവൻ ഒന്നും പറയാതെ തല കുലുക്കി. ഹന ആദിയോടെ പറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അയൽവാസികളുടെ സഹായത്തോടെ അവനെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വഴിയിലുടനീളം അവൻ  വേദന കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു....കണ്ണുകൾ അടച്ചിരുന്നു. മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓടി—“വീട്… ലോൺ… ഇനി എന്താകും?” ആശുപത്രിയിൽ ഡോക്ടർമാർ അവനെ ഉടൻ പരിശോധനയ്ക്ക് എടുത്തു. പുറത്ത് കുടുംബം കാത്തുനിന്നു. ആമിനയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശങ്ക മാത്രം. ചുമരിൽ ചാരി നിൽക്കുമ്പോൾ ഹന മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു. "വീട് പോയാലും ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങടെ ഉപ്പാനെ തിരിച്ചു തരണേ.. പ്രവാസം ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു വന്നിട്ട് ജീവിതം തുടങ്ങിയെ ഉള്ളു.. ഉപ്പാക് ഒന്നും വരുത്തല്ലേ." ഉമ്മമ തസ്ബീഹ് മുറിയാതെ ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു... അവൾ ഉമ്മാനെ തന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. രാത്രി നീണ്ടു പോയി. ഡോക്ടർ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. മുഖത്ത് ഒരു ഭാരം. “ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചു…പക്ഷെ ” വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി. "ഇന്നാലില്ലാഹി വ ഇന്നാ ഇലൈഹി റാജിഊൻ "... വല്ലുമ്മ ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഉരുവിട്ട് കൊണ്ട് നാസറിനെ കിടത്തിയിരിക്കുന്ന മുറിക്കകത്തേക്ക് ചുവടുവെച്ച് തന്റെ മകനെ അവസാനനോക്ക് കാണാനായി... ഹന എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു. ഒരു നിമിഷം… അവിടെ നിലവിളി മാത്രം. ആമിന നിലത്ത് ഇരുന്നു കരഞ്ഞു. മകൻ ഒന്നും പറയാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു, കണ്ണുകളിൽ ശൂന്യത മാത്രം. രാവിലെ ഫജർ ബാങ്ക് മുഴങ്ങുമ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റ ജീവനറ്റ ശരീരം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു... ജപ്തി പറഞ്ഞ വീട്ടു മുറ്റത് പന്തൽ ഉയർന്നു... കസേരകൾ നിരന്നു... നാട്ടുകാരും കുടുംബക്കാരും മുറ്റം നിരന്നു...ആളുകൾ അടക്കം പറഞ്ഞു... "എന്ത് നല്ല മനുഷ്യനായിരുന്നു... ഗൾഫിലെ ജോലി പോയതാ ആകെ പ്രേശ്നത്തിലാക്കിയത്. അല്ലേലും ഇത്രേം നല്ലൊരു വീട് പണിതിട്ട് അത് ബാങ്ക് കൊണ്ടുപോവുമ്പോ ചങ്ക് പെടയുന്നു..." "ആമിനാന്റെയും മക്കളുടെയും കാര്യം ആലോചിക്കുമ്പോഴാ .... ഉള്ള ഒരുത്തി മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ പോയി. അവൾ ഇങ്ങോട്ട്  വരാറ് കൂടിയില്ലെന്ന കേട്ടത്.ആർക്ക് വേണ്ടിയാ ഈ കഷ്ട്ടപെട്ടത്.. ഇതാ ഇന്നത്തെ മക്കളുടെ അവസ്ഥ,, സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം... മറ്റവളെങ്കിലും നല്ല നിലയിൽ എത്തിയാൽ മതിയാരുന്നു." ആളുകൾക്കെല്ലാം സഹതാപനോട്ടം മാത്രം... പുറത്ത് പ്രഭാതം തെളിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ നാസറിന്റെ വീട്ടിൽ അത് ഒരു പുതിയ ദിവസം ആയിരുന്നില്ല… നാഥൻ ഇല്ലാത്തൊരു വീടിന്റെ മൗനമായിരുന്നു... മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞ്... വീട്ടിൽ ആളുകൾ കുറഞ്ഞു. അനുശോചനങ്ങൾ അവസാനിച്ചു. കരച്ചിലുകൾ പതിയെ നിശ്ശബ്ദമായി. അപ്പോഴാണ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു വാഹനം നിർത്തിയത്. ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥർ. ഫിദ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അവളുടെ മുന്നിൽ അവർ ഒരു നോട്ടീസ് പതിച്ചു. "POSSESSION NOTICE" വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു. --- ഫിദ ആ പേപ്പറിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പ് വാപ്പയുടെ ഖബറിന് മണ്ണിട്ട കൈകൾ ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് തോന്നി... വാപ്പയെ കബറടക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടുന്നതിന് മുമ്പ്, അവർ വാപ്പയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും കബറടക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.» അവൾ ഗേറ്റിൽ ചാരിനിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. തുടരും....🤍 #📙 നോവൽ #📔 കഥ