#😢Sad Reality😔 #😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 இருள் தத்துவம் -எமில் சியோரன்​__________________________________________ ஒரு மனிதன் எவ்வளவு அதிகமாகச் சிந்திக்கிறானோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவன் இந்த உலகின் அபத்தத்தைப் புரிந்துகொள்கிறான். இந்த உண்மையை உணர்ந்தவன், சாதாரண வாழ்க்கையின் சடங்குகளை (வேலைக்குச் செல்வது, பணம் சேர்ப்பது) ஒரு அர்த்தமற்ற நாடகமாகப் பார்க்கத் தொடங்குவான். ​சியோரன் மரணத்தைப் பயமாகப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, மரணத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு இருந்தால் மட்டுமே ஒருவன் உண்மையான 'தெளிவு' பெற முடியும் என்கிறார். நாம் அனைவரும் 'தோற்றுப்போகப் பிறந்தவர்கள்' என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே ஒருவகை விடுதலை. ​சுருக்கமாகச் சொன்னால், நாம் எதையுமே அறியாத ஒரு கல்லாகவோ அல்லது செடியாகவோ இருந்திருந்தால் இவ்வளவு மனவேதனை இருக்காது. "அறிதலே துன்பம்" என்பதுதான் சியோரன் சொல்லும் கசப்பான உண்மை. ​எமில் சியோரன் பிறப்பை ஒரு ஆசீர்வாதமாகப் பார்க்காமல், அதை ஒரு "மெய்யியல் பிழை" (Metaphysical Blunder) என்றே கருதுகிறார். ​உலகம் பிறப்பைக் கொண்டாடும் வேளையில், சியோரன் அதை ஒரு "தண்டனையின் தொடக்கம்" என்று கூறுகிறார். ​பிறக்கும்போதே நாம் ஒரு உடைந்த உலகிற்குள் வருகிறோம். ​நாம் செய்திராத பிழைகளுக்காக, நம் முன்னோர்கள் உருவாக்கிய அமைப்புகளாலும், சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளாலும் நாம் காயப்படுகிறோம். ​சமூகம் பிறப்பை ஏன் ஒரு "ஆசீர்வாதம்" அல்லது "அதிசயம்" என்று அழைக்கிறது என்பதற்குச் சியோரன் ஒரு கசப்பான விளக்கத்தை அளிக்கிறார். இந்த வாழ்க்கை அர்த்தமற்றது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளப் பயப்படுபவர்களே இதுபோன்ற பெரிய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ​சியோரனின் தத்துவப்படி, வாழ்க்கை என்பது வளர்ச்சியல்ல; அது "சேதக் கட்டுப்பாடு" மட்டுமே. நாம் பிறக்கும் கணத்திலிருந்தே சிதைவு தொடங்குகிறது. நோய்கள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் முதுமை ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பிக்க நாம் எடுக்கும் முயற்சிகளே வாழ்க்கை எனப்படுகிறது. ​சியோரன் தனது எழுத்துக்களில் அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு கருத்து: "பிறக்காமல் இருப்பதே எல்லாவற்றையும் விடச் சிறந்தது". ஒருவன் பிறக்கவில்லை என்றால் அவனுக்கு இழப்பதற்கு எதுவுமில்லை, துன்பப்பட உணர்வுகளுமில்லை. ஆனால் பிறந்துவிட்ட பிறகு, மரணம் வரும் வரை இந்த "இருத்தலியல் வலியை" அனுபவிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. ​சுருக்கமாகச் சொன்னால், சியோரனைப் பொறுத்தவரை, "பிறப்பு என்பது ஒரு லாட்டரி சீட்டு போன்றது, ஆனால் இதில் யாருக்கும் பரிசு விழுவதில்லை; மாறாக அனைவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் இழப்பையே சந்திக்கிறார்கள்." ​ நவீன உலகம் எதை முன்னேற்றம் என்று கொண்டாடுகிறதோ, அதை அவர் ஒரு "சுத்திகரிக்கப்பட்ட காட்டுமிராண்டித்தனம்" என்று அழைக்கிறார். ​ ​சமூகம் "நாளை எல்லாம் சரியாகிவிடும்" என்ற நம்பிக்கையை மக்களுக்கு ஒரு மருந்தாகப் புகட்டுகிறது. சியோரனின் பார்வையில், இந்த நம்பிக்கை உண்மையானது அல்ல; இது இன்றைய கசப்பான உண்மைகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் நாம் போட்டுக்கொள்ளும் ஒரு மயக்க மருந்து. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கற்பனைகள், நிகழ்காலத்தின் வெறுமையை மறைக்கப் பயன்படும் ஒரு திரை மட்டுமே. ​நவீன தொழில்நுட்பம் நமக்கு வசதிகளைத் தந்திருக்கலாம், ஆனால் அது மனிதனின் அடிப்படைத் துயரத்தைத் தீர்க்கவில்லை. ​நாம் நேரத்தைச் சேமிக்க இயந்திரங்களைக் கண்டுபிடித்தோம், ஆனால் இப்போது அந்த நேரத்தை நிரப்ப இன்னும் அதிகமான வேலைகளையும் கடமைகளையும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். ​உலகம் முழுவதும் டிஜிட்டல் முறையில் இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், முன்பை விட மனிதர்கள் இப்போது அதிக தனிமையை (Loneliness) உணர்கிறார்கள். ​ஆண்டிபயாடிக் மருந்துகள் ஆயுளை நீட்டிக்கலாம், ஆனால் அர்த்தமற்ற ஒரு வாழ்க்கையை இன்னும் சில ஆண்டுகள் நீட்டிப்பது ஒரு "நீண்ட காலச் சிறைத்தண்டனை" போன்றது என்கிறார் சியோரன். ​முன்னேற்றம் என்பது மனிதனை மேலே தூக்குவதில்லை, மாறாக அது பழைய உண்மைகளையும், ஆழமான தேடல்களையும் புதைத்துவிடுகிறது. ​"முன்னேற்றம் என்பது ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தனக்கு முன்னால் இருந்தவர்களுக்குச் செய்யும் ஒரு அநீதி." - எமில் சியோரன் ​புதிய கண்டுபிடிப்புகள் பழைய வலிகளைத் தீர்ப்பதில்லை; அவை வலிகளைத் தரக்கூடிய புதிய வழிகளைக் கண்டுபிடிக்கின்றன. உதாரணமாக, தகவல் தொழில்நுட்பம் அறிவைக் கொடுத்தது, ஆனால் அதோடு சேர்ந்து தேவையற்ற மன அழுத்தத்தையும் தந்துவிட்டது. ​ ​ சமூகம் துன்பத்திற்குத் தரும் "புனிதத்தன்மையை" அவர் முற்றிலும் நிராகரிக்கிறார். ​ ​"துன்பம் உன்னைச் செதுக்கும்", "அடிபட்டால்தான் வைரம் ஜொலிக்கும்" போன்ற ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தைகளைச் சியோரன் வெறுக்கிறார். துன்பம் ஒருவரை மேன்மைப்படுத்துவதில்லை; மாறாக, அது மனிதனின் ஆன்மாவையும், நம்பிக்கையையும் மெல்ல மெல்ல அரைத்துச் சிதைத்துவிடுகிறது. ​துன்பத்திற்குப் பிறகு ஒருவன் வலிமையானவனாகத் தெரிவது அவனது வளர்ச்சியல்ல, அது அவனது மரணத்தின் அடையாளம் (Scar). ​வலிகள் ஒருவரை ஞானியாக்குவதற்குப் பதிலாக, அவரை உணர்ச்சியற்றவராகவும் (Numb), உடைந்து போனவராகவும் மாற்றிவிடுகின்றன. ​மதங்களும் தத்துவங்களும் துன்பத்திற்கு ஒரு காரணம் சொல்ல முயல்கின்றன (உதாரணமாக: கர்மா அல்லது கடவுளின் சோதனை). ஆனால் சியோரன், துன்பம் எந்தக் காரணமும் இன்றி, தற்செயலாகவும் கொடூரமாகவும் நடக்கும் ஒன்று என்கிறார். ​ஒரு குழந்தையின் இறப்பிலோ அல்லது இயற்கைச் சீற்றத்திலோ எந்தப் பாடமும் இல்லை. அது வெறும் தற்செயலான கொடூரம். ​ உலகில் கோடிக்கணக்கான மக்கள் வறுமையிலும், நோயிலும் அர்த்தமின்றிச் செத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களில் யாருக்கும் எந்த "மறுவாழ்வு" கதையோ அல்லது "பாடமோ" கிடைப்பதில்லை. ​துன்பம் என்பது ஒரு இயல்பு நிலை ,​வாழ்வின் இயல்பே துன்பம்தான் என்பது சியோரனின் துணிபு. ​உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும் நாம் ஒவ்வொரு நாளும் சிதைந்து கொண்டே இருக்கிறோம். இதை "வளர்ச்சி" என்று அழைப்பது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் ஒரு முயற்சி. ​துன்பத்திற்கு ஒரு "அர்த்தம்" இருக்க வேண்டும் என்று நாம் நினைப்பதால்தான் வலி அதிகமாகிறது. "எனக்கு ஏன் இது நடந்தது?" என்ற கேள்விக்குப் பதில் தேடுவதை நிறுத்தும்போது, ஒருவிதமான விசித்திரமான அமைதி கிடைக்கிறது. ​துன்பம் என்பது புனிதமானது அல்ல, அது வெறும் ஒரு இயந்திரத்தனமான விபத்து என்பதை உணரும்போது, அதன் மீதான பிடி குறைகிறது. ​சியோரனின் இந்த வாதம், துன்பப்படுபவர்களுக்கு ஒரு போலி ஆறுதலைத் தருவதற்குப் பதிலாக, கசப்பான உண்மையைச் சொல்லி அவர்களை அந்தப் பொய்த் திரையிலிருந்து விடுவிக்க முயல்கிறது. ​"வலி உன்னைப் பெரிய ஆளாக மாற்றாது; அது உன்னை வெறும் சாம்பலாக மாற்றும். ஆனால் அந்தச் சாம்பலாக இருப்பதில் ஒரு நேர்மை இருக்கிறது" என்பதே சியோரனின் சுருக்கம். ​எமில் சியோரன் முன்வைக்கும் தத்துவங்களிலேயே மிகவும் வியக்கத்தக்க பகுதி இதுதான். இருள் சூழ்ந்த அவரது தத்துவப் பயணத்தின் இறுதியில் அவர் கண்டடைவது அழுகையை அல்ல, மாறாக ஒரு கொடூரமான மற்றும் விடுதலையளிக்கும் சிரிப்பை. ​ ​எல்லாவற்றையும் இழந்து, நம்பிக்கைகள் சிதைந்து, வாழ்வின் அர்த்தமற்ற தன்மையை (Void) ஒருவன் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும்போது, அவனுக்கு இரண்டு வழிகளே மிஞ்சுகின்றன: ஒன்று தற்கொலை, அல்லது சிரிப்பு. சியோரன் சிரிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். இது மகிழ்ச்சியால் வரும் சிரிப்பு அல்ல; "எதுவுமே மாறப்போவதில்லை" என்பதை உணர்ந்த பின் வரும் ஒருவிதமான காட்டுத்தனமான சிரிப்பு. ​இதைச் சியோரன் வெறும் கிண்டலாகப் பார்க்கவில்லை. இதை "தெளிவு" (Lucidity) என்கிறார். ​ஒருவன் தான் ஒரு கைதி என்பதையும், சிறைச்சாலைச் சுவர்கள் நகரப்போவதில்லை என்பதையும் உணர்ந்த பிறகு, அந்தச் சுவர்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போன்றது இது. ​இந்தச் சிரிப்பு வரும்போது, வாழ்வின் மீதான "வெற்றி பெற வேண்டும்" என்ற அழுத்தம் மறைந்துவிடுகிறது. ஆட்டம் ஏற்கனவே தோற்கடிக்கப்பட்டது என்று தெரிந்த பின், விளையாட்டில் இருக்கும் பதற்றம் போய்விடுகிறது. ​உலகம் நம்மிடம் தொடர்ந்து "அர்த்தமுள்ளதாக இரு", "முன்னேறு", "சாதி" என்று வலியுறுத்துகிறது. இந்த எதிர்பார்ப்புகளைப் பார்த்துச் சிரிப்பது ஒரு பெரிய புரட்சி. ​"உன்னால் என்னைத் துன்புறுத்த முடியும், ஆனால் என்னை நம்ப வைக்க முடியாது" என்று வாழ்வின் முகத்தைப் பார்த்துச் சிரிப்பது ஒரு தற்காப்பு முறையாகும். ​பெரிய தத்துவங்கள், மதங்கள் மற்றும் புனிதங்கள் என அனைத்தும் இந்தச் சிரிப்பிற்கு முன்னால் வலுவிழந்து போகின்றன. ​நாம் ஏன் தொடர்ந்து வாழ்கிறோம்? சியோரனின் பதில்: "வாழ்வதும் அர்த்தமற்றது, சாவதும் அர்த்தமற்றது. இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் ஒரு சமநிலை (Stalemate) நிலவுகிறது." இந்தச் சங்கடமான நிலையில் இருப்பதே ஒரு பெரிய நகைச்சுவைதான். ​ஒரு பணக்காரன் நிம்மதியின்றித் தவிப்பதும், ஒரு துறவி சந்தேகத்தோடு இறப்பதும், ஒரு தொழிலாளி இயந்திரத்தனமாக உழைப்பதும் - இவை அனைத்தும் ஒரே பெரிய நகைச்சுவையின் வெவ்வேறு பகுதிகள். ​இந்த உலகத்தின் அபத்தத்தைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்போது, நாம் அந்தச் சிக்கலில் இருந்து சற்றே விலகி நிற்கிறோம். அது நம்மை விடுவிப்பதில்லை, ஆனால் அந்தப் பாரத்தைத் தாங்கும் சக்தியைத் தருகிறது. ​"வாழ்க்கை பதில்களை வழங்குவதில்லை, அது பாரத்தை மட்டுமே வழங்குகிறது. அந்தப் பாரத்தைச் சுமந்துகொண்டே சிரிப்பது ஒரு துணிச்சலான செயல்." ​சுருக்கமாகச் சொன்னால், "உலகம் ஒரு கோமாளித்தனமான மேடை என்றால், நாமும் ஒரு கோமாளியாக இருந்து அந்த நாடகத்தைச் சிரித்துக் கொண்டே கடந்து போவதே அறிவுடைமை" என்கிறார் சியோரன்.

#😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 #😢Sad Reality😔 ஜென்னும், நிகிலிசமும் இணைந்த தத்துவம் எப்படி இருக்கும் ? __________________________________________ நிகிலிசம் சொல்வது போல, பிரபஞ்சத்திற்கு என்று தனியான அர்த்தம் ஏதுமில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால், இதை ஒரு சோகமாகப் பார்க்காமல், ஒரு பெரிய சுமையிலிருந்து விடுபட்டதாகப் பார்க்க வேண்டும். நாம் எதையும் சாதிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை, எந்த இலக்கையும் நோக்கி ஓட வேண்டிய அவசியமில்லை. இந்த "எதுவுமே இல்லை" என்ற உண்மைதான் மனிதனை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கிறது. எதிர்காலம் என்றோ, குறிக்கோள் என்றோ எதுவும் இல்லாதபோது, கையில் இருக்கும் இந்த நொடி மட்டுமே உண்மையானது. ஜென் போதிப்பது போல, இந்த நொடியில் நடக்கும் செயலை — அது தேநீர் அருந்துவதாக இருந்தாலும் சரி, நடப்பதாக இருந்தாலும் சரி — முழுமையாகச் செய்வதே வாழ்வின் சிகரம். அர்த்தத்தைத் தேடி அலையாமல், அர்த்தமற்ற இந்த நொடியை முழுமையாக அனுபவி "எதற்குமே அர்த்தமில்லை என்று உணர்ந்து கொள்; அந்த உணர்வோடு, அர்த்தமற்ற இந்த நொடியை முழு மனதுடன் கொண்டாடு." இது நிகிலிசத்தின் தீவிரமான உண்மையை, ஜென்னின் அமைதியான தெளிவோடு இணைத்து, வாழ்வை ஒரு சுமையாகப் பார்க்காமல் ஒரு ஆட்டமாக (Game) மாற்றுகிறது. நீங்கள் எதையும் அடைய வேண்டியதில்லை, எதையும் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை; நீங்கள் இருப்பதும், இந்த நொடி நிகழ்வதும் மட்டுமே போதுமானதாகிறது.

#😢Sad Reality😔 #😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 நீ மெதுவாகவே பட்டாம்பூச்சியாக மாறு நான் உன்னை புழுவாக இருக்கும் போதே இரசித்தவன்

"Subjective Reality" "உணர்வுசார் உண்மை" _______________________________________ ஒரு நபர் தனது தோழியுடன் உணவகம் ஒன்றிற்குச் செல்கிறார். உணவை ஆர்டர் செய்வதற்கு முன்பு, திடீரென தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகம் மற்றும் தனது சொந்த இருத்தல் குறித்து ஆழமான, ஒருவித பதற்றத்தை உண்டாக்கும் சிந்தனைகளில் மூழ்குகிறார். அவர் உணவகத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது, சாதாரணமான ஒரு சூழல் திடீரென அவருக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது. மற்றவர்கள் மெனுவை ஆராய்வதையும், தங்களுக்குள் பேசுவதையும் பார்க்கும்போது, அவருக்கு ஒருவித அந்நியத்தன்மை (alienation) ஏற்படுகிறது. ​ அவர் மற்றவர்களின் பேச்சை கவனிக்கும்போது, அது அர்த்தமுள்ள உரையாடலாகத் தெரியாமல், ஏதோ ஒரு விலங்கின் சத்தம் போல அவருக்கு ஒலிக்கிறது. இந்த அனுபவம் அவருக்குள் ஒருவித பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது. ​ "நான் ஏன் என் மூளைக்குள் இருந்து கொண்டு, வெளியே உள்ள பொருட்களைப் பார்த்து அர்த்தப்படுத்த முயற்சி செய்கிறேன்?" என்ற குழப்பம் அவருக்கு எழுகிறது. இந்தச் சிந்தனை அவரைச் சுற்றி நடக்கும் யதார்த்தத்திலிருந்து அவரைத் தற்காலிகமாகப் பிரித்து, ஒருவித தனிமையையும் பயத்தையும் உணர்த்துகிறது. ​நிஜத்தில் அவர் அந்த உணவகத்தில் அமர்ந்து ஆர்டர் செய்யத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாலும், அவரது மனம் இந்தத் தத்துவார்த்தச் சிக்கல்களுக்குள் சிக்கித் தவிக்கிறது. இது நாம் அன்றாடம் கடந்து செல்லும் சாதாரண தருணங்களில் கூட, மனித உணர்வு எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதைக் காட்டுகிறது. ​ அவர் அமர்ந்திருக்கும் நாற்காலியை உதாரணமாகக் கொண்டு, மனிதர்கள் இல்லாத உலகில் ஒரு பொருள் வெறும் மரமாகவும், உலோகமாகவும், ஒரு அமைப்பாகவும் மட்டுமே இருக்கும் என்று அவர் கருதுகிறார். அந்தப் பொருளுக்கு "நாற்காலி" என்று பெயர் வைப்பதோ, அதில் அமர்ந்து ஓய்வெடுக்கலாம் என்று பயன்படுத்துவதோ, மனிதர்களின் சிந்தனை மற்றும் உணர்வுகளே ஆகும். நாம் எதைக் கவனிக்கிறோமோ, அதற்கு எப்படி அர்த்தம் தருகிறோமோ, அதுவே நமது உலகம் ஆகிறது. ​ ஒருவேளை "நாம் இல்லையென்றால் இந்த பிரபஞ்சத்திற்கு ஏதாவது அர்த்தம் உண்டா?" என்ற ஒரு பெரிய கேள்வியை எழுப்புகிறது. அவர் அந்த உணவகத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது, தான் பார்ப்பதை வைத்துத்தான் அந்த உணவகத்தையே அவர் உருவாக்குகிறார் என்ற நிலைக்குச் செல்கிறார். ​இந்தக் கருத்து "Phenomenology" எனப்படும் தத்துவப் பிரிவோடு தொடர்புடையது. அதாவது, உலகம் என்பது வெளியில் எப்படி இருக்கிறது என்பது முக்கியமல்ல; நம்முடைய உணர்வு (consciousness) அதை எப்படி உள்வாங்கி, அர்த்தப்படுத்துகிறது என்பதே நம்முடைய உண்மையான உலகம். ​ அவர் இறுதியாக உணரும் இந்த "Everything or Nothing" (எல்லாம் அல்லது ஒன்றுமில்லை) என்ற நிலை, அவர் எதார்த்த உலகத்திற்குத் திரும்பும்போது அந்தப் பதற்றம் மறைந்து, ஒரு சிறிய சிரிப்போடு மீண்டும் சாதாரண நிலைக்கு வருகிறார். இதில் அவர் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு உலகங்களில் வாழ்கிறார். ஒன்று,தோழியும், உணவும் இருக்கும் பௌதீக உலகம் (Physical World). இன்னொன்று தனது மூளைக்குள்ளேயே அவர் உருவாக்கிய, பிரபஞ்சத்தின் மர்மங்கள் நிறைந்த தத்துவ உலகம் (Philosophical World). பணிப்பெண் வந்து "ஆர்டர் செய்யத் தயாரா?" என்று கேட்டபோது, அவர் ஒருவிதமான அதிர்ச்சியில் உறைந்து போகிறார். அவர் உடல் வியர்க்கிறது, சுவாசிக்கக் கஷ்டப்படுகிறார். இதற்குப் பெயர் 'Existential Dread' (இருத்தலியல் பயம்). எதார்த்த உலகத்திற்கும், தத்துவார்த்தமான சிந்தனைக்கும் இடையே உள்ள அந்தப் பெரும் இடைவெளி அவரை நிலைகுலைய வைக்கிறது. ​ மற்றவர்களுக்கு அவர் ஒரு சாதாரணமான, அமைதியான நபர் போலத்தான் தெரிகிறார். ஆனால், அவருக்குள் ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்தின் அர்த்தமே கேள்விக்குறியாகி இருக்கிறது. இந்த முரண்பாடுதான் மனித வாழ்க்கையின் சாராம்சம் நாம் எல்லோரும் வெளியில் அமைதியாக இருந்தாலும், உள்ளுக்குள் யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு ஆழமான உலகத்தை ஒவ்வொரு கணமும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். பணிப்பெண்ணின் கேள்வி அவரை அந்த ஆழமான சிந்தனைப் பள்ளத்திலிருந்து மேலெழுப்பி, மறுபடியும் சாதாரண எதார்த்தத்திற்கு இழுத்து வருகிறது. அந்த "Yeah, I'm good" (ஆம், நான் நன்றாக இருக்கிறேன்) என்ற பதில், உண்மையில் அவர் அந்தத் தத்துவச் சிக்கலில் இருந்து தப்பிக்கச் சொல்லும் ஒரு சிறிய பாதுகாப்பு கவசம். ​இது தத்துவத்தில் மூழ்கித் தவிப்பவர் இறுதியில் மீண்டும் அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப வேண்டிய கட்டாயத்தை மிகத் தத்ரூபமாக உணர்த்துகிறது. #😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 #😢Sad Reality😔

#😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 உலகம் நமக்கு தொடர்ந்து இருப்பது போல் காட்சி அளிக்க காரணம் தொடர்ச்சி ( Continuity)மற்றும் நினைவகம் (memory) மட்டும்தான் ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் உலகம் புதிது புதிதாக தோன்றியும் மறைந்தும் கொண்டு இருக்கிறது . **************"************************** ​"நான்" என்பது வெறும் மாயையா? - காலத்தின் பிடியில் சிக்கிய ஒரு திரைக்கதை! ​உலகம் நமக்குத் தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியாகத் தெரிவதற்கு என்ன காரணம்? நாம் ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் எழும்போது, நேற்றைய அதே மனிதனாக உணர்கிறோம். அந்த 'தொடர்ச்சி' (Continuity) மற்றும் நம்மிடம் உள்ள 'நினைவகம்' (Memory) தான் இந்த மாயையை உருவாக்குகிறது. ​இந்தியத் தத்துவ மரபுகள் இதை 'வாஸனா' அல்லது 'சம்ஸ்காரங்கள்' என்கின்றன. நவீன நரம்பியல் (Neuroscience) இதை 'Narrative Identity' என்று அழைக்கிறது. ​ஏன் இந்த மாயையை மூளை உருவாக்குகிறது? ​மூளையைப் பொறுத்தவரை 'தொடர்ச்சி' என்பது உயிர்வாழ்வதற்கான அடிப்படைத் தேவை (Survival Mechanism). கடந்த கால நினைவுகளை, நிகழ்காலத்தோடு இணைத்து, எதிர்காலத்திற்கான திட்டங்களை வகுத்து, நம்மை ஒரு "கதையாக" அது மாற்றுகிறது. ​உண்மையில், நேற்று இரவு உறங்கச் சென்ற மூளைக்கும், இன்று காலை எழுந்த மூளைக்கும் நிறைய மாற்றங்கள் உள்ளன. ஒவ்வொரு கணமும் உங்கள் நினைவுகள் எடிட் செய்யப்பட்டு, மாற்றப்பட்டு, புதிய உணர்வுகள் சேர்க்கப்படுகின்றன. நீங்கள் ஒவ்வொரு கணமும் புதுப்பிக்கப்படும் ஒரு 'நிகழ்வு' (Event); ஒரு நிலையான 'பொருள்' (Entity) அல்ல. ஆனால், திரைப்படத்தின் பெயர் மாறாமல் இருப்பதால், படம் ஒன்றுதான் என்று நாம் ஏமாறுகிறோம். ​இந்த மாயையை ஏன் உடைக்க வேண்டும்? ​இந்தத் தொடர்ச்சியை உடைப்பது என்றால் எதையாவது அழிப்பதல்ல. 'நான்' என்பது நிலையானது என்ற பிம்பத்திலிருந்து விடுபடுவது. ​ஆன்மீகவாதி விளக்கங்களைத் தேடுகிறார், அறிவியலாளர் தரவுகளைத் தேடுகிறார். இது ஒரு 'அறிவுசார் தேடல்' (Intellectual pursuit) மட்டுமே. ஆனால், "நான் எதைத் தேடுகிறேன் என்று கூடத் தெரியாத" ஒரு நிலையை அடையும்போதுதான் தேடல் முடிவுக்கு வருகிறது. ​தொடர்ச்சியை உடைப்பதற்கான வழி என்ன? ​எண்ணங்களை ஆளாத நிலை: எண்ணங்கள் இல்லாத நிலையை விட, எண்ணங்களை ஆளாத, எண்ணங்களுக்குக் கீழே இருக்கும் மௌனத்தைக் கவனிப்பதே சிறந்தது. ​"நான்" என்ற உணர்வின்மை: "நான் யார்?" என்று தொடர்ந்து கேட்பதை விட, "நான்" என்ற அகங்கார உணர்வே இல்லாத ஒரு கணத்தை உணர்ந்து பாருங்கள். ​சுமையை இறக்குதல்: ஒரு நிலையான "நான்" இல்லை என்பது மகிழ்ச்சியான செய்தி! ஏனென்றால், நேற்றைய தோல்விகளும், வலிகளும் உங்களை அடுத்த கணத்திற்கு வலுக்கட்டாயமாகத் தொடர வேண்டிய அவசியமில்லை. ​ஒவ்வொரு கணமும் நீங்கள் புதியவர். இந்தத் தொடர்ச்சியை உடைக்கும் அந்த இடைவெளியில்தான் (Gap) உண்மையான விடுதலை இருக்கிறது. ​சிந்திப்போம்: நாம் எதை "நான்" என்று பற்றிக்கொண்டு காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறோமோ, அந்தத் தொடர்ச்சி அறுபடும்போது, நாம் சுதந்திரமானவர்களாக மாறுகிறோம்.