#✍मराठी साहित्य #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #🙂Positive Thought वाचाल तर वाचाल आठव्या वर्षीच "आज की रात मजा हुस्न का".... आज सकाळी एका फेसबुक फ्रेंडला कोणीतरी टॅग केले असल्याने त्याच्या प्रोफाईल वर एक पोस्ट दिसली. त्यात एक साधारण आठ ते दहा वयोगटातील मुलगी मूळ गाण्यात आहेत तेच कपडे घालून तमन्ना भाटियाच्या "आज की रात मजा हुस्न का आँखों से लिजिये" ह्या गाण्यावर मूळ गाण्यात तमन्ना ने केलेले हावभाव करत नाचत असलेला व्हिडिओ होता. त्या बिचाऱ्या पोरीच्या चेहऱ्यावर वयानुरूप निरागस भाव आणि कोणीतरी शिकवले असल्याने तिला अर्थ देखील कळत नसलेले शृंगारिक हावभाव असा काहीसा केविलवाणा प्रकार! मी सहज तो व्हिडीओ पोस्ट करणाऱ्या त्या मुलीच्या आईचं प्रोफाईल पाहिलं तर आई चे अनेक सेलिब्रिटी बरोबर फोटो. विशेषतः मराठी मालिका आणि सिनेमातील कलाकारांबरोबर! आणि त्यातील बहुतांश फोटो मध्ये ती लहान मुलगी देखील आई बरोबर होती. त्याच बरोबर आईच्या प्रोफाईल वर मुलीचे अश्याच प्रकारच्या आयटम साँग सदृश गाण्यांवर केलेल्या नाचाचे अनेक व्हिडीओ! मला वाईट वाटलं! पहिली गोष्ट अशी की घरच्यांना हौस असेल आणि मुलीमध्ये अभिनय गुण असतील तर त्यांनी त्या मुलीला बाल कलाकार म्हणून मालिका किंवा सिनेमात अभिनय करायला जरूर पाठवावी. पण तिथे तिला तिच्या वयाच्याच भूमिका मिळणार ना? आई वडिलांनी तिच्याकडून असले आचरट डान्स करून घेतले म्हणून निर्माते आणि दिग्दर्शक तिला मोठ्या वयाचे रोल नाही ना देणार? मग हा अट्टाहास का? आज अनेक लहान मुलं मालिका आणि चित्रपटात त्यांच्या वयाच्या भूमिका करतात. नाव आणि पैसे मिळवतात. आपण वाचतो आणि बघतो देखील की ह्या मुलांना शूटिंग दरम्यान अभ्यास करायला पोषक वातावरण आणि प्रोत्साहन दिलं जात. निर्माते, दिग्दर्शक आणि सह कलाकार देखील अशा मुलांना सर्व प्रकारच सहकार्य करतात. मुलांच्या परीक्षांच्या तारखा वगैरे adjust केल्या जातात. थोडक्यात कामाच्या ठिकाणी देखील जर मुलांनी मुलंच राहावं अशी अपेक्षा असते मग मुलीला अश्या प्रकारे समाज माध्यमांवर सादर करायचा अट्टाहास का? माझ्या ओळखीतील अनेक लोकांची टॅलेंटेड मुलं किंवा मुलांचे पालक आपापल्या मुलांच्या विविध कला समाज माध्यमांवर पोस्ट करत असतात. मग ते गाणं, चित्रकला, वाद्य वादन, नृत्य, नाट्यछटा काहीही असतं. पण ते करताना मुलातील मूल जपलेलं असतं. कपडे, गाणी , विषय ह्यांची निवड वयानुरूप असते. त्यामुळे ते बघायला/ ऐकायला देखील छान आणि प्रसन्न वाटत. मला विचारल्यास मी तर म्हणेन की मुलांची फार माहिती कुठेही शेयर करू नये. पण अगदी हौसच असेल तर मुलांच्या achievements कौतुकाने पोस्ट लिहून त्याचे फोटो पोस्ट न करता शेयर कराव्या किंवा चित्र, लिखाण वगैरे असेल तर ते अवश्य पोस्ट करावे. पण कधी कधी पालक फार विचित्र वागताना दिसतात. मुलांचे फोटो, व्हिडिओ सतत पोस्ट करतात. अगदी त्यांची id card, शाळेच्या युनिफॉर्म मधील फोटो, शाळेचे नाव पासून मार्कशीट देखील पोस्ट करतात! आपल्या मुलाबद्दल आपण अत्यंत खासगी माहिती कोट्यवधी लोकांसमोर विनाकारण देत असल्याची त्यांना जाणीवही नसते! मी आज पाहिलेल्या त्या व्हिडिओ मधील गाणी, वेशभूषा, चेहऱ्याला चोपडलेला घरगुती मेकअप आणि डार्क लिपस्टिक वगैरे लावून नाचताना ती मुलगी अत्यंत दयनीय दिसत होती बिचारी! खरच ह्याची गरज नव्हती! म्हणूनच मला वाटतं समाज माध्यमांवरील वावरतील dos and dont's विषयी अश्या पालकांमध्ये जनजागृती करणं आवश्यक आहे. नाहीतर पालकांची हौस होते आणि मुलं मात्र बिचारी बालवयात बाल्य आणि privacy हरवून केविलवणी दिसत राहतात! टीप - ह्या बाबत आपले मत आणि अनुभव कॉमेंट मधे अवश्य शेयर करा.

#🙂Positive Thought #🎑जीवन प्रवास #✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून पहाटेचे ३ वाजले होते. *Chennai Central railway station.* प्लॅटफॉर्मवर सगळीकडे लोक झोपलेले. मध्ये एक वृद्ध माणूस बसला होता—वय ७८ वर्षे. पांढरा धोतर आणि शर्ट. हातात बांबूची टोपली. टोपलीत गरमागरम Idli भरलेल्या. “इडली… गरम इडली… एक रुपया… फक्त एक रुपया…” कोणीच घेत नव्हतं. वर्ष २०२६. एका रुपयात चॉकलेटही मिळत नाही—आणि इडली? लोक त्यांना वेडा समजून हसत होते. माझं नाव अरविंद. मी एका Infosys सारख्या आयटी कंपनीत काम करतो. रात्रीची शिफ्ट संपवून घरी जात होतो. एसी गाडी, चांगली नोकरी… पण भूक लागली होती. स्टेशनवरील स्टॉलवर इडली ₹५० ला मिळत होती. त्या आजोबांकडे लक्ष गेलं. टोपलीत साधारण १०० इडल्या. एकही ग्राहक नाही. त्यांच्या डोळ्यांत पाणी होतं. मी खाली उतरलो. “आजोबा, एक रुपयाला इडली? तोटा होत नाही का?” ते हसले. “बाळा, हा तोटा नाही. हा नफा आहे.” “कसा आजोबा? तांदूळ, गॅस, सगळ्याचे भाव वाढले. एक इडली किमान ₹५ ला पडते. तुम्ही ₹१ ला विकता?” ते टोपली बंद करून म्हणाले, “एक गोष्ट सांगतो.” “१९७५ साल. मी २५ वर्षांचा. रेल्वेत हमाल होतो. महिन्याला ₹१०० पगार. एक दिवस जोरदार पाऊस. काम नाही. पैसे नाहीत. सलग ३ दिवस उपाशी. स्टेशनच्या बाकावर बेशुद्ध पडलो.” “तेव्हा एक बाई आली—ती प्लॅटफॉर्मवर इडली विकायची. एक रुपयाला. तिने मला उचललं, पाणी शिंपडलं, ४ इडल्या खायला दिल्या. पैसे विचारले नाहीत.” “मी रडलो… म्हणालो, माझ्याकडे पैसे नाहीत. ती म्हणाली— ‘बाळा, मीही एकदा अशीच उपाशी होते. कुणीतरी मला खायला दिलं. म्हणून मी व्रत घेतलं—मरेपर्यंत एक रुपयाला इडली विकणार, जेणेकरून भुकेल्याला अन्न मिळेल. तूही मोठा झालास की एखाद्या भुकेल्याला खाऊ घाल.’” आजोबांनी डोळे पुसले. “ती १९९५ मध्ये गेली. शेवटच्या क्षणी माझा हात धरून विचारलं—‘वचन पाळशील ना?’ मी हो म्हटलं.” “त्यानंतर मी रेल्वेचे कॉन्ट्रॅक्ट घेतले. चांगले पैसे कमावले. तीन घरे. दोन मुलं. दोघेही United States मध्ये. पण १९९५ पासून आजपर्यंत—दररोज पहाटे ३ वाजता—१०० इडल्या. एक रुपया. याच स्टेशनवर. ३० वर्षे.” माझ्या अंगावर काटा आला. “आजोबा… रोज ₹४०० तोटा. महिन्याला ₹१२,०००. वर्षाला ₹१.५ लाख. ३० वर्षांत ₹४५ लाख!” ते शांतपणे म्हणाले, “पैशाने पाहिलं तर तोटा. मनाने पाहिलं तर नफा. ३० वर्षांत किती लोकांना खाऊ घातलं असेल? १० लाख इडल्या. १० लाख पोटं. १० लाख आशीर्वाद. त्याची किंमत किती कोटी?” इतक्यात एक १२ वर्षांचा मुलगा धावत आला. फाटका शर्ट. “आजोबा… इडली… ३ दिवसांपासून काही खाल्लं नाही. आई हॉस्पिटलमध्ये. पैसे नाहीत.” आजोबांनी ४ इडल्या पानात ठेवल्या, चटणी घातली. “हळूहळू खा बाळा.” तो मुलगा खात होता… आणि रडत होता. “उद्या पैसे देतो…” “नको. तू मोठा झाल्यावर एखाद्या भुकेल्याला खाऊ घाल. तेवढंच पुरे. तीच किंमत.” तो मुलगा त्यांच्या पाया पडला. “वचन देतो आजोबा. मीही एक रुपयाला इडली विकेन.” मी ₹१००० ची नोट काढली. “आजोबा, कृपया… सगळ्या इडल्या मी घेतो.” ते हसले. “या एका माणसासाठी नाहीत. भुकेल्यांसाठी आहेत. तुला भूक असेल तर एक इडली घे. एक रुपया ठेव. ते पुरे.” मी ₹१ ठेवलं. एक इडली घेतली. आयुष्यात खाल्लेली सर्वात चविष्ट इडली होती. डोळ्यांत पाणी आलं. मी विचारलं, “तुमच्या मुलांना काही वाटत नाही? पैसे वाया जातात असं?” त्यांनी फोन काढला. व्हिडिओ कॉल. मुलगा अमेरिकेत. “अप्पा, इडल्या विकल्या? तब्येत कशी? डॉक्टर काय म्हणाले?” “ठीक आहे. आज एक तरुण भेटला. गोष्ट ऐकली.” त्यांचा मुलगा माझ्याकडे पाहून हसला. “सर, धन्यवाद. कृपया माझ्या वडिलांची काळजी घ्या. आम्ही दर महिन्याला ₹५०,००० पाठवतो—इडल्यांसाठी. त्यांची इच्छा म्हणजे आमचं भाग्य. त्यांचं व्रत म्हणजे आमचं व्रत.” आजोबा म्हणाले, “पाहिलंस? माझी मुलंही वचन पाळत आहेत. मी गेल्यावरही ही टोपली थांबणार नाही. एक रुपयाची इडली थांबणार नाही.” आज २०२६ आहे. ते आजोबा आता हयात नाहीत. गेल्या वर्षी त्यांचं निधन झालं. जाण्यापूर्वी त्यांनी माझा हात धरून सांगितलं— “बाळा, टोपली सांभाळ. वचन पाळ.” आता दररोज पहाटे ३ वाजता, त्याच बाकावर, Chennai Central railway station मध्ये मी बसतो. टोपलीभर इडल्या. एक रुपया. मी नोकरी सोडली नाही. पण रोज २ तास… इडल्यांसाठी देतो. माझ्या कंपनीत २०० कर्मचारी आहेत. प्रत्येक जण महिन्याला ₹१०० देतो. “वन रुपी इडली ट्रस्ट.” तो १२ वर्षांचा मुलगा—गणेश—आता बारावीत शिकतो. संध्याकाळी येतो आणि मदत करतो. “अण्णा, मीही वचन घेतलं आहे. मोठा झाल्यावर मीही हेच करणार.” मित्रांनो, पैसा कमावणं मोठेपण नाही. पैशाचा उपयोग करून पुण्य कमावणं हे खऱ्या अर्थाने मोठेपण आहे. घरात मुलं असतील तर एक छोटा डबा ठेवा. “₹१ ची पेटी.” दररोज ₹१ टाकायला सांगा. महिन्याला ₹३० होतील. त्या पैशातून एखाद्या भुकेल्याला जेवण द्या. कारण तुमच्यासाठी ₹३० कदाचित किरकोळ खर्च असेल… पण कोणासाठी तरी ते ३० दिवसांच्या अन्नासारखं असू शकतं. एक संकल्प करा — किमान एका भुकेल्या व्यक्तीला अन्न द्या. पैसा जाईल… पण पुण्य राहील. टोपली रिकामी होईल… पण मन भरून जाईल. 🌿 ............. उतार वयात कोणत्याही कामात व्यस्त राहणे.......चांगलेच कि.....

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #✍मराठी साहित्य #🙂Positive Thought #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 *विवेक शर्मा. वय 32.* लोक जेव्हा विचारतात, तू काय करतोस, तेव्हा मी सांगतो, किराणा दुकान चालवतो. ते हसतात, कारण त्यांना माहितीये मी आयआयटी मुंबईचा कॉम्प्युटर सायन्समधला गोल्ड मेडलिस्ट होतो, आणि माझ्याकडे सॅन फ्रान्सिस्कोच्या एका कंपनीचं ऑफर लेटर आजही कपाटात ठेवलंय, ज्यावर पगार लिहिलाय 2,40,000 डॉलर वार्षिक. ते लेटर मी कधी फाडलं नाही, पण कधी वापरलंही नाही. गोष्ट 1998 पासून सुरू होते, कानपूरच्या किदवई नगरात. दोन खोल्यांचं घर, वर पत्रा. बाबा रेल्वेत कारकून, आई शिकवण्या घ्यायची. मी एकुलता एक मुलगा. बाबांचा पगार 8,000 रुपये. आईच्या शिकवणीतून 2,000. आम्ही मिडल क्लासही नव्हतो, लोअर मिडल. पण बाबांचं एक स्वप्न होतं, मुलाने मोठं व्हावं. त्यांनी कधी मला सांगितलं नाही डॉक्टर हो, इंजिनिअर हो. ते फक्त म्हणायचे, बाळा, जितकं शिकायचंय तितकं शिक, पैशाची काळजी करू नकोस. मी शिकत गेलो. दहावीत 95 टक्के, बारावीत 97. क्लासची फी 1 लाख होती. बाबांनी पीएफ काढला. आईने आपल्या बांगड्या विकल्या. मी कोट्याला गेलो. दोन वर्षे पंख्याखाली शिकलो, डास खाल्ले. 2012 ला निकाल लागला, AIR 147. आयआयटी मुंबई, कॉम्प्युटर सायन्स. ज्या दिवशी लेटर आलं, बाबा मिठाईचा डबा घेऊन आख्ख्या गल्लीत वाटत फिरले. आई रडली. म्हणाली, आता माझा मुलगा अमेरिकेला जाणार. आयआयटीत मी भरारी घेतली. कोडिंग, हॅकाथॉन, इंटर्नशिप. तिसऱ्या वर्षी गुगल समर इंटर्न, 1 लाख स्टायपेंड. पहिल्या पगारातून बाबांना फोन घेतला, आईला वॉशिंग मशीन. बाबा फोनवर म्हणाले, बाळा, आता रिटायरमेंटमध्ये आराम करेन. शेवटच्या वर्षी प्लेसमेंट. मी रात्रंदिवस तयारी केली. डिसेंबर 2015, माझा इंटरव्ह्यू झाला एका कंपनीत, नाव होतं स्ट्राइपसारखं पेमेंट स्टार्टअप, बेस सॅन फ्रान्सिस्को. चार राऊंड, शेवटी सीटीओ म्हणाले, वी वॉन्ट यू. ऑफर आली, 240k डॉलर, H1B, रिलोकेशन. मी हॉस्टेलमध्ये ओरडून मित्रांना सांगितलं. रात्री बाबांना फोन केला. बाबा गप्प राहिले, मग म्हणाले, बाळा, खूप मोठी गोष्ट आहे. आई म्हणाली, पासपोर्ट काढून घे. मी तिकीट बघायला लागलो, ऑगस्ट 2016 जॉइनिंग. मार्च 2016 मध्ये होळीला घरी आलो. बाबा अशक्त दिसत होते. खोकला. मी म्हटलं, डॉक्टरांना दाखवा. म्हणाले, काही नाही, थंडी लागली. आईही थकलेली. मला वाटलं, वय आहे. एप्रिलमध्ये फोन आला, आईचा. बाबा पडले, हॉस्पिटलमध्ये. मी पळालो. डॉक्टर म्हणाले, फुफ्फुसात इन्फेक्शन, सोबत हार्टचा प्रॉब्लेम. अँजिओप्लास्टी करावी लागेल. खर्च, 3 लाख. बाबांकडे मेडिकल होतं, पण अर्धंच कव्हर. मी माझ्या इंटर्नशिपचे पैसे, 2 लाख, काढून दिले. ऑपरेशन झालं. बाबा वाचले. मी परत मुंबईला गेलो, फायनल प्रोजेक्ट. मेमध्ये पुन्हा फोन, आईला चक्कर आली. तपासणी झाली, ब्रेस्ट कॅन्सर, स्टेज 2. डॉक्टर म्हणाले, किमो सुरू करा, 6 सायकल, प्रत्येक सायकल 80 हजार. एकूण 5 लाख, प्लस सर्जरी. मी सुन्न झालो. बाबा रिटायर झालेले, पेन्शन 12 हजार. घरातली बचत संपली. मित्रांकडून उधार मागितलं, 1 लाख मिळाला. बाकी. जूनमध्ये मी घरी बसलो होतो, ऑफर लेटर हातात. व्हिसा इंटरव्ह्यू 15 जुलैला होता. फ्लाईट 10 ऑगस्टची. आईची पहिली किमो 20 जूनला. मी बाबांना म्हटलं, मी लोन घेतो. बाबा म्हणाले, कोण देईल, घर गहाण ठेवावं लागेल. मी म्हटलं, ठेवू. बाबांनी नकार दिला, म्हणाले, हे घर तुझ्या आईची आठवण आहे. त्या रात्री मी गच्चीवर बसलो. आकाशात विमान जात होतं. मला वाटलं, हेच विमान मला घेऊन जाणार. दुसरीकडे आई खाली वेदनेत. मी माझ्या मेंटॉरला मेल केला, जॉइनिंग पुढे ढकलता येईल का, 6 महिने. रिप्लाय आला, सॉरी विवेक, वी नीड पीपल नाऊ. यू कॅन रिअप्लाय नेक्स्ट इयर. मी पुन्हा मेल केला, रिमोट पॉसिबल? नो. 14 जुलैची रात्र. व्हिसा इंटरव्ह्यू उद्या. आईची दुसरी किमो परवा. बाबा औषधं आणायला गेले होते, परत आले तर चिठ्ठी पडली, वाकून उचलता आली नाही. मी उचलली. तेव्हा कळलं, मी जर गेलो तर हे दोघं कसे राहतील. बाबा रिटायर्ड, आजारी. आई किमोवर. भावंड नाही. नातेवाईक मदत करत नाहीत. कोण हॉस्पिटलला नेईल, कोण औषध आणेल, कोण रात्री पाणी देईल. मी सकाळी व्हिसा इंटरव्ह्यू कॅन्सल केला. कंपनीला मेल लिहिला, थँक यू फॉर ऑफर, ड्यू टू फॅमिली मेडिकल इमर्जन्सी आय अॅम अनेबल टू जॉइन. मित्रांचे फोन आले, वेडा आहेस का, 1.6 कोटीची नोकरी सोडतोयस. मी म्हटलं, हो. आईला सांगितलं नाही. बाबांना सांगितलं. ते गप्प राहिले, मग म्हणाले, बाळा तुझं करिअर. मी म्हटलं, करिअर पुन्हा होईल, तुम्ही पुन्हा मिळणार नाही. मी कानपूरमध्येच नोकरी शोधली. एका लोकल सॉफ्टवेअर कंपनीत, पगार 35 हजार. मी जॉइन झालो. सकाळी 9 ते संध्याकाळी 6 ऑफिस, संध्याकाळी हॉस्पिटल. किमोमध्ये आईचे केस गेले, ती रडायची. मी विग आणला. बाबांची औषधं वेळेवर द्यायचो. 2016 ते 2018, दोन वर्षे अशी गेली. आईची सर्जरी झाली, रिकव्हरी झाली. कॅन्सर रिमिशनमध्ये आला. बाबांची तब्येत स्थिर. पण पैसे संपले. मी लोन घेतलं, 7 लाख. 2018 मध्ये कंपनी बंद पडली. मी बेरोजगार. मुलाखती दिल्या, बंगळुरूहून ऑफर आली, 18 लाख. मी नकार दिला. बाबा म्हणाले, जा बाळा. मी म्हटलं, आता सोडू शकत नाही. आईला दर तीन महिन्यांनी चेकअप, बाबांना डायबिटीस. कोण बघेल. मित्र म्हणाले, तू स्वतःचं करिअर संपवतोयस. मी म्हटलं, करिअर माझं आहे, आई-बाबा पण माझे. मी घराखाली छोटंसं दुकान उघडलं, बाबांच्या नावावर, शर्मा जनरल स्टोअर्स. कॉम्प्युटर सोडून डाळ-तांदूळ विकायला लागलो. पहिल्या दिवशी लाज वाटली. आयआयटीचा मुलगा दुकानावर. मग एक काकू आल्या, म्हणाल्या, बाळा तुझ्या आईने मला शिकवलं होतं, तू दुकान उघड, आम्ही इथूनच घेऊ. हळूहळू दुकान चाललं. मी सकाळी 6 ला होलसेल मंडईत जायचो, सामान आणायचो, दिवसा दुकान, रात्री फ्रीलान्स कोडिंग. 500 डॉलरची वेबसाईट बनवायचो. 2019 मध्ये आई पूर्ण बरी. डॉक्टर म्हणाले, क्लिअर. त्या दिवशी मी दुकान बंद करून मंदिरात गेलो. प्रसाद चढवला. घरी आलो तर बाबा म्हणाले, बाळा, तू आमच्यासाठी सगळं सोडलंस. मी म्हटलं, सोडलं नाही, बदललंय. 2020 लॉकडाऊन. दुकान एसेंशियलमध्ये उघडं. लोकांना रेशन हवं होतं. मी होम डिलिव्हरी सुरू केली. सायकलवर जायचो. बाबा हिशोब लिहायचे. आई पॅकिंग करायची. त्या लॉकडाऊनमध्ये आम्ही 2 लाख कमावले. मी लोनचा अर्धा फेडला. 2021 मध्ये मी दुकानासोबत एक छोटा कॉम्प्युटर क्लास सुरू केला, मुलांना कोडिंग शिकवायला. फी 500 महिना. 20 मुलं आली. मला पुन्हा कोडिंगची मजा आली. 2022 मध्ये एक मुलगा, अंश, जो माझ्याकडे शिकायचा, त्याने नॅशनल ऑलिम्पियाड जिंकलं. न्यूजमध्ये आलं, 'कानपूरच्या किराणा वाल्या आयआयटीयनकडून शिकून जिंकला'. तो आर्टिकल व्हायरल झाला. त्याच आठवड्यात मला मेल आला, स्ट्राइपच्याच सीटीओकडून. लिहिलं होतं, विवेक, आय सॉ युवर स्टोरी. वी आर ओपनिंग इंडिया ऑफिस. वुड यू लाईक टू लीड एज्युकेशन इनिशिएटिव्ह, रिमोट, पार्ट टाईम. मी होकार दिला. आता मी सकाळी दुकान, दुपारी क्लास, संध्याकाळी यूएस टीमसोबत काम. पगार डॉलरमध्ये नाही, पण इज्जतीत खूप. गेल्या महिन्यात बाबा 68चे झाले. मी छोटंसं फंक्शन ठेवलं. मित्र आले, तेच जे म्हणायचे तू करिअर वाया घालवलंस. बाबांनी माईक घेतला आणि म्हणाले, माझा मुलगा अमेरिकेला गेला नाही, पण माझ्याजवळ राहिला. जेव्हा मी हॉस्पिटलमध्ये होतो, त्याने माझा हात धरला. जेव्हा याच्या आईचे केस गेले, याने वेणी घातली. करिअर तर खूप जण घडवतात, मुलगा क्वचितच कोणी होतो. आई हळूच म्हणाली, मला आजही ते ऑफर लेटर आठवतंय. तू कपाटात का ठेवलंयस. मी म्हटलं, आठवण राहावी म्हणून मी काय सोडलं. म्हणाली, तू सोडलं नाहीस, तू निवडलंस. आज दुकानावर बसलोय. समोर शाळेची मुलं गोळ्या घेतायत. लॅपटॉपवर कोड चालू आहे. बाबा शेजारी पेपर वाचतायत, आई काउंटरवर बसलीय. कधी कधी रात्री ते ऑफर लेटर काढतो. 240,000 डॉलर. मग आईचं हसणं ऐकतो, बाबांचा खोकला कमी झालाय ते बघतो. आणि लेटर परत ठेवून देतो. लोक विचारतात, पश्चात्ताप होतो का. मी खरं सांगतो, आधी व्हायचा. जेव्हा मित्र बंगळुरूहून फोटो टाकायचे, यूएस ट्रिपचे. आता नाही. कारण मी करिअरचा त्याग केला नाही, मी करिअर रिडिफाइन केलं. माझं करिअर आता फक्त कोड नाही, केअर आहे. मी आई-वडिलांसाठी अमेरिका सोडली, पण त्यांच्यासोबत आयुष्य जगलो. बाबांना रोज सकाळी चहा देऊ शकतो, आईचे पाय चेपून देऊ शकतो. हे 2.4 कोटीत मिळत नाही. जर पुन्हा संधी मिळाली, तर मी पुन्हा तेच करेन. व्हिसा कॅन्सल, जॉब सोड, दुकान उघड. कारण काही त्याग तोटा नसतात, ते गुंतवणूक असतात, प्रेमात. आणि आज जेव्हा एखादं मूल विचारतं, भैय्या तुम्ही आयआयटी करून दुकान का, मी हसून सांगतो, कारण माझे आई-वडील माझी सगळ्यात मोठी कंपनी आहेत, आणि मी त्यांचा फुल टाईम सीईओ आहे. 🙏🙏🌹🌹👌👌

#✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #🎑जीवन प्रवास #🙂Positive Thought #✍🏽 माझ्या लेखणीतून वाचाल तर वाचाल 😊शेवटचे पेन🖋️ मीनाक्षी अम्मन मंदिरचे भव्य प्रवेशद्वार. पेरियासामी. वय ६० वर्षे. दररोज सकाळी ६ वाजता तो मंदिराच्या प्रवेशद्वाराजवळ येऊन बसायचा. त्याच्यासमोर एक छोटेसे कापड अंथरलेले असायचे. त्यावर पेन, पेन्सिली, खोडरबर, कंपास ठेवलेले असायचे. रस्त्याच्या कडेला त्याचे छोटेसे दुकान. पण फारशी कमाई नव्हती. पेरियासामीचा एक नियम होता. कोणीही त्याच्याकडे पेन मागायला आले की, तो प्रथम विचारायचा— “बाळा, हे पेन परीक्षेसाठी हवे आहे का?” “हो आजोबा, आज माझा गणिताचा पेपर आहे. मी माझे पेन घरी विसरलो.” क्षणाचाही विलंब न करता पेरियासामी एक चांगले पेन उचलून त्याला द्यायचा. “हे घे. हे एक भाग्यवान पेन आहे. जा, आणि १०० पैकी १०० गुण मिळव.” “किती पैसे द्यायचे, आजोबा?” “पैसे नंतर दे. आधी परीक्षा देऊन ये. मग तुझे गुण मला सांग, आणि नंतर पैसे दे.” मुलं हसत-खेळत धावत निघून जायची. पण ती परत कधीच आली नाहीत. आणि पेरियासामीनेही कधी त्यांच्याकडे पैशांची मागणी केली नाही. त्याची पत्नी थंगम त्याला नेहमी रागावत असे— “तुम्ही वेडे झाला आहात का? एका पेनची किंमत दहा रुपये आहे. असेच मोफत पेन वाटत राहिलात, तर आपण खाणार काय? घरभाडे कोण भरणार?” तेव्हा पेरियासामी त्याची जुनी डायरी काढायचा. त्यात त्याने तारखेनुसार नोंदी केलेल्या असायच्या— “१२.०३.२०१० – रमेश – गणित परीक्षा – पेन – बाकी” “०५.०६.२०११ – सुमती – हिंदी परीक्षा – पेन – बाकी” “१८.०९.२०१३ – मुरुगन – दहावीची सार्वजनिक परीक्षा – पेन – बाकी” ती डायरी अशा “बाकी” नोंदींनी भरलेली होती. मोजणी केली असता जवळपास ३,००० पेन—म्हणजे तीस हजार रुपये. “पाहिलंस ना, थंगम,” तो म्हणायचा, “हे कर्ज नाही. ही गुंतवणूक आहे. एक दिवस नक्की परत येईल.” थंगम उसासा टाकत म्हणायची— “तुमची ही ‘गुंतवणूक’ धुळीत मिळेल. तुम्ही आता म्हातारे होत आहात. आता कोण परत येणार आहे?” वीस वर्षे लोटली. पेरियासामी आता ८० वर्षांचा झाला होता. त्याची दृष्टी जवळपास गेली होती. ऐकूही कमी येत होते. तरीही तो रोज त्याच मंदिराच्या प्रवेशद्वाराशी बसायचा. तेच कापड. तीच पेने. पण आता फारसा व्यवसाय उरला नव्हता. मुलं जेल पेन, स्केच पेन आणि ऑनलाइन साधनांचा वापर करू लागली होती. एके सकाळी मंदिरासमोर एक कार येऊन थांबली. त्यातून सुमारे ३५ वर्षांचा, सूट-बूट घातलेला एक तरुण उतरला. हातात फुलांचा गुच्छ होता. तो थेट पेरियासामींकडे गेला आणि त्यांच्या पायांवर लोटांगण घातले. “आजोबा... मला ओळखलंत का?” पेरियासामी डोळे बारीक करून पाहू लागले. “बाळा... मी आता खूप म्हातारा झालो आहे. मला नीट दिसत नाही.” “आजोबा... १८ वर्षांपूर्वी, दहावीची सार्वजनिक परीक्षा होती. गणिताचा पेपर. त्या दिवशी मी रडत तुमच्याकडे आलो होतो. माझे पेन तुटले होते. माझ्याकडे पैसेही नव्हते. तुम्ही मला एक पेन दिले आणि म्हणालात, ‘हे एक भाग्यवान पेन आहे. जा, १०० गुण घेऊन ये.’ तुम्ही माझ्याकडून पैसेही घेतले नाहीत.” पेरियासामींच्या स्मरणात धूसर आठवण जागी झाली. “बाळा... तू...?” “मी मुरुगन आहे, आजोबा. त्या पेननेच मी माझी परीक्षा लिहिली. मला ९८ गुण मिळाले. मी उत्तीर्ण झालो. पुढे शिक्षण घेतले. आणि आज माझी स्वतःची सॉफ्टवेअर कंपनी आहे—Penna Technologies. माझ्या आयुष्याची सुरुवात तुमच्या त्या एका पेनमुळे झाली.” दारात उभी असलेली थंगम हे सर्व ऐकत होती. तिच्या डोळ्यांतून शांतपणे अश्रू वाहत होते. मुरुगनने एक लिफाफा काढला. “आजोबा, त्या दिवशी तुमचे माझ्यावर दहा रुपये उधार होते. आज ते मी व्याजासह परत करतो.” लिफाफ्यात दहा लाख रुपयांचा धनादेश होता. पेरियासामींचे हात थरथरू लागले. “बाळा, मला पैशांची गरज नाही. तू यशस्वी झालास, हेच माझ्यासाठी पुरेसे आहे.” “नाही आजोबा. हे पैसे नाहीत. ही तुमची गुंतवणूक आहे—जी आता नफ्यासह परत येत आहे. आता तुम्हाला या फुटपाथवर बसण्याची गरज नाही. मी तुमचा आधार बनण्यासाठी आलो आहे.” दुसऱ्या दिवशी वर्तमानपत्रांत बातमी झळकली— “एका सॉफ्टवेअर उद्योजकाने फुटपाथवरील आजोबांना दहा लाख रुपयांची गुरुदक्षिणा दिली.” ही बातमी वाचल्यानंतर, दुसऱ्याच दिवशी आणखी एक कार तिथे येऊन थांबली. “आजोबा, मी सुमती. हिंदीच्या परीक्षेसाठी तुमच्याकडून पेन घेतले होते. आज मी हिंदी शिक्षिका आहे.” मग रमेश आला. “आजोबा, आता मी एक लेखापरीक्षक आहे. तुमच्या दिलेल्या पेननेच मी माझी पहिली बॅलन्स शीट लिहिली होती.” एका आठवड्यातच मंदिराचे प्रवेशद्वार लग्नघरासारखे गजबजून गेले. डॉक्टर, अभियंते, जिल्हाधिकारी, पोलीस अधिकारी—प्रत्येकजण रांगेत उभा राहून पेरियासामींच्या चरणी नतमस्तक झाला. फुले, फळे, भेटवस्तू आणि लिफाफे घेऊन. थंगमने तिची जुनी डायरी उघडली. त्यात ३,००० नोंदी होत्या. तीस हजार रुपये बाकी होते. पण आता परत आले होते—तीन कोटी रुपये. पेरियासामींच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले. ते म्हणाले— “थंगम, मी तुला सांगितले होते ना—हे कर्ज नव्हते. ही बीजे होती. मी ती पेरली होती. आज त्यांचे एका दाट जंगलात रूपांतर झाले आहे.” आज मीनाक्षी अम्मन मंदिरच्या प्रवेशद्वाराशी एक मोठे दुकान उभे आहे— ‘पेरियासामी पेन स्टोअर’. या दुकानासाठी कोणतेही भाडे नाही. मुरुगनने ते विकत घेतले आहे. दुकानात एक फलक लावलेला आहे— “येथे परीक्षेला जाणाऱ्या विद्यार्थ्यांसाठी पेन मोफत दिले जातात. फक्त परीक्षा देऊन परत या आणि तुमचे गुण सांगून जा. पैसे नंतर द्या.” त्याखाली एक छोटीशी ओळ लिहिलेली आहे— “दहा रुपयांचे एक पेन एखाद्याचे संपूर्ण आयुष्य बदलू शकते. यावर विश्वास ठेवा.” आणि तुम्हाला माहिती आहे का, आता हे दुकान कोण चालवतो? मुरुगन—एक यशस्वी सॉफ्टवेअर उद्योजक. आठवड्यातून दोनदा तो आपला सूट बाजूला ठेवतो, दुकानात बसतो आणि मुलांना पेन देतो. “बाळा, हे एक भाग्यवान पेन आहे. जा, आणि १०० गुण मिळवून ये.” तुम्ही जे देता, ते फक्त एक पेन नसते—ती एक आशा असते. आणि एक दिवस, तीच आशा परत येते, तुमच्या चरणी नतमस्तक होते. त्या दिवशी तुम्हाला जाणवते— तुम्ही कधीच गरीब नव्हता. तुम्ही खऱ्या अर्थाने श्रीमंत होता. सुप्रभात! सप्रेम नमस्कार! कर्माचा नियम कधीच चुकत नाही. जसे पेराल, तसे उगवेल. कर्म करत राहा; फळाची अपेक्षा ठेवू नका.

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #🎑जीवन प्रवास #🙂Positive Thought वाचाल तर वाचाल Rewritten this ...... a forwarded message ⸻ Worth Reading… A Story That Redefines Success My name is Vivek Sharma. I’m 32 years old. Whenever people ask me what I do, I simply say, “I run a grocery store.” They often smile—sometimes even laugh—because they know something else about me. I was a gold medalist in Computer Science from IIT Bombay. And yes… I still have an offer letter tucked away in my cupboard— from a San Francisco-based company offering $240,000 a year. I never tore that letter. But I never used it either. ⸻ The Beginning This story begins in 1998, in Kidwai Nagar, Kanpur. We lived in a small two-room house with a tin roof. My father worked as a railway clerk, earning ₹8,000 a month. My mother gave tuitions, adding another ₹2,000. We weren’t even middle class—we were lower middle class. But my father had a dream—not forced, not imposed. He would simply say, “Son, study as much as you want. Don’t worry about money.” And I studied. 95% in Class 10. 97% in Class 12. The coaching fee was ₹1 lakh. My father withdrew his provident fund. My mother sold her bangles. I went to Kota. Two years of relentless struggle—heat, mosquitoes, long nights. And then came the result: AIR 147. IIT Bombay. Computer Science. That day, my father distributed sweets across the neighborhood. My mother cried and said, “Now my son will go to America.” ⸻ The Rise At IIT, I thrived. Coding, hackathons, internships—everything clicked. In my third year, I became a Google Summer Intern. With my first stipend, I bought my mother a washing machine. I called my father. He said, “Now I can rest after retirement.” ⸻ The Dream Offer Final year placements. After intense preparation, I cracked an interview with a San Francisco-based startup. Four rounds later, the CTO said: “We want you.” The offer: $240,000. H1B visa. Relocation. I was ecstatic. Friends celebrated. My mother said, “Get your passport ready.” My father quietly said, “This is big, son.” My joining was scheduled for August 2016. ⸻ The Turning Point I came home during Holi in March. My father looked weak. Persistent cough. I insisted on a check-up. He brushed it off. In April, I got a call— “Your father has been hospitalized.” Lung infection. Heart complications. Angioplasty needed. Cost: ₹3 lakh. Insurance covered only half. I used my internship savings—₹2 lakh. The surgery was successful. I returned to Mumbai. Then in May, another call. My mother felt dizzy. Diagnosis: Breast cancer. Stage 2. Six chemotherapy cycles. Surgery. Total cost: around ₹5 lakh. My father had retired. Pension: ₹12,000. Savings were gone. ⸻ The Choice June 2016. In one hand: my offer letter. In the other: hospital bills. Visa interview on July 15. Flight on August 10. My mother’s chemotherapy had already begun. I asked my father about taking a loan. He said, “We’ll have to mortgage the house.” Then he refused. “This house is your mother’s pride.” That night, I sat on the terrace, watching planes fly overhead. One of them could take me to my dream life. The other path kept me here—with my parents in pain. I emailed my company, asking to defer joining. Reply: “We need someone now.” No remote option. No delay. ⸻ The Decision July 14. The day before my visa interview. My father returned from the pharmacy and couldn’t even bend down to pick up a dropped slip. In that moment, everything became clear. If I left— who would take them to the hospital? Who would manage medicines? Who would sit beside them at night? I cancelled the visa interview. I wrote back: “Due to a family medical emergency, I won’t be able to join.” Friends called me crazy. “You’re leaving a ₹1.6 crore job!” Maybe I was. ⸻ A Different Journey I stayed in Kanpur. Got a local job—₹35,000 a month. Office during the day. Hospital in the evening. I watched my mother lose her hair. I bought her a wig. I ensured my father took his medicines on time. Two years passed like this. By 2018, my mother recovered. Cancer went into remission. My father stabilized. But financially, we were drained. Then my company shut down. ⸻ Rebuilding Life I received an offer from Bengaluru—₹18 lakh. I refused. Instead, I opened a small shop under our house: “Sharma General Store.” Yes, the IIT graduate was now selling rice and lentils. The first day was difficult. Then a familiar aunty walked in and said, “Your mother taught my child. We’ll always support you.” Slowly, the shop grew. Mornings at the wholesale market. Days at the shop. Nights doing freelance coding. ⸻ A New Meaning of Success In 2019, my mother was declared cancer-free. I went to the temple that day. In 2020, during lockdown, my shop thrived. We started home delivery. Earned ₹2 lakh. Repaid loans. In 2021, I started teaching coding to kids—₹500/month. In 2022, one of my students won a national Olympiad. The story went viral: “Student mentored by IITian grocer wins national award.” ⸻ Life Comes Full Circle That same week, I received an email. From the same CTO. They were opening in India. He wrote: “Would you like to lead an education initiative—remote, part-time?” I said yes. Now my life looks like this: Morning: Grocery shop Afternoon: Teaching kids Evening: Working with a global tech team ⸻ Today Last month, my father turned 68. At his birthday, he said, “My son didn’t go to America. He stayed with me… when I needed him the most.” My mother once asked me, “Why do you still keep that offer letter?” I smiled and said, “To remember what I left behind.” She replied softly, “You didn’t leave anything. You chose.” ⸻ The Truth Do I regret it? I used to. When friends posted pictures from the US… when they built big careers… But not anymore. Because I didn’t sacrifice my career— I redefined it. My career is no longer just about code. It is about care. ⸻ Final Thought I may have left America. But I gained something priceless. I serve tea to my father every morning. I sit beside my mother and ease her pain. And trust me— that is not something you can buy for $240,000. If given a chance again… I would choose the same path. Because some sacrifices are not losses— they are investments in love. And today, when a child asks me, “Bhaiya, why are you running a shop after IIT?” I smile and say: “Because my parents are my biggest company… and I am their full-time CEO.” ❤️

#✍मराठी साहित्य #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🎑जीवन प्रवास #🙂Positive Thought वाचाल तर वाचाल शिंग्रोबा धनगर कोण होते? त्यांचं नाव मिसिंग लिंकला देण्याची मागणी का होतेय? वाचून अभिमान वाटेल एक असा माणूस ज्यानं खऱ्या अर्थानं मुंबई-पुण्याला जोडलं. एक असा माणूस ज्यानं बक्षीसात मरण मागितलं. एक असा माणूस ज्यानं इंग्रजी जुलमी राजवटीला शर्मेनं मान खाली घालायला भाग पाडलं... अर्थातच ते व्यक्ती होते शिंग्रोबा धनगर... मुंबई-पुणे एक्सप्रेसवेवरील प्रवासाचा वेळ कमी करणाऱ्या महत्त्वाकांक्षी 'मिसिंग लिंक' प्रकल्पाला शिंग्रोबा धनगर यांचे नाव देण्याची मागणी होत आहे. मुंबई-पुणे मार्गाचे खरे शिल्पकार सह्याद्रीच्या कडेकपाऱ्या आणि आडवाटांची खडान् खडा माहिती असणारा हा माणूस! आज 'मिसिंग लिंक' लोकांसाठी खुला झाला. जगातला सगळ्यात रुंद बोगदा म्हणून त्याची गिनीज बुक ऑफ वर्ल्ड रेकॉर्डमध्ये नोंद झालीये. अभियांत्रिकीचा एक उत्कृष्ट नमुना म्हणून या बोगद्याकडे पाहिलं जातंय, पण हा मार्ग शोधण्याचं खरं श्रेय जातं ते शिंग्रोबा धनगर यांना! ते कसं? यासाठी आपल्याला इतिहासाची पानं जरा चाळावी लागतील. शिंग्रोबा कोण होते? त्यांनी मुंबई-पुणे मार्गाचा शोध कसा लावला? आणि बक्षीस म्हणून इंग्रजांनी त्यांची हत्या का केली? साल होतं १८५०. भारतमातेच्या अंगावर पारतंत्र्याच्या बेड्या होत्या. इंग्रज आपल्या देशाला अक्षरशः ओरबाडत होते. देशातलं धन, धान्य, मसाले आणि प्रत्येक मौल्यवान वस्तू लंडनला पाठवण्यासाठी त्यांना गरज होती ती वेगवान कनेक्टिव्हिटीची. याच गरजेपोटी १६ एप्रिल १८५३ रोजी देशात पहिली रेल्वे धावली- बोरीबंदर ते ठाणे.. कित्येक गोरे तज्ज्ञ आले अन् डोकं खाजवून परत गेले पण इंग्रजांचा खरं टार्गेट होतं ते थेट पुणे गाठणं. मात्र, मुंबई आणि पुण्याच्या मध्ये भिंतीसारखा उभा होता, आसमानाशी स्पर्धा करणारा राकट सह्याद्री. या सह्याद्रीच्या दुर्गम कडेकपाऱ्यांतून रेल्वेचा मार्ग काढायचा कसा? हे इंग्रजांसमोरचं सगळ्यात मोठं आव्हान आणि कोडं होतं. अनेक समित्या नेमल्या गेल्या. कित्येक गोरे तज्ज्ञ आले, डोकं खाजवून परतले. पण सह्याद्रीनं कुणालाही वाट दिली नाही. इंग्रज अधिकारी जंग जंग पछाडत होते, पण डोंगरवाटा काही सापडत नव्हत्या. शिंग्रोबा धनगर आणि इंग्रजांची भेट त्या काळात बोरघाटाच्या कुशीत एक धनगर वस्ती होती आणि तिथे राहायचे शिंग्रोबा धनगर. शिंग्रोबा म्हणजे सह्याद्रीचा श्वास! मेंढरं चारणाऱ्या या माणसाला सह्याद्रीचा प्रत्येक खडक, प्रत्येक दरी आणि प्रत्येक आडवाट तोंडपाठ होती. इंग्रजांची ही रोजची पळापळ शिंग्रोबा लांबून बघत होते. शिंग्रोबांनी 'राजमार्ग' दाखवला 'रोज गोरी माणसं येतात, डोंगर मोजतात आणि हताश होऊन परत जातात,' हे शिंग्रोबांच्या कुतूहलाचा विषय ठरला. शेवटी राहवलं नाही आणि शिंग्रोबांनी विचारलं- "काय हरवलंय का तुमचं? काय शोधताय एवढं?" हताश झालेल्या इंग्रजांनी त्यांना आपली अडचण सांगितली "आम्हाला मुंबई-पुण्याला जोडणारा रेल्वेचा मार्ग हवाय..." हे सांगताना त्या गोऱ्या अधिकाऱ्यांना स्वप्नातही वाटलं नसेल की या डोंगराच्या राजाकडे त्याचं उत्तर दडलंय. शिंग्रोबा हसले आणि म्हणाले- "चला माझ्या मागं, मी तुम्हाला मार्ग दाखवतो." शिंग्रोबांच्या बुद्धिमत्तेनं इंग्रज अक्षरशः थक्क झाले काही वेळातच शिंग्रोबांनी इंग्रजांना तो मार्ग दाखवला, जो आज जगासाठी अभियांत्रिकीचा चमत्कार आहे! एका धनगराच्या अनुभवापुढे सातासमुद्रापारची विद्या थकली होती. शिंग्रोबांच्या अफाट बुद्धिमत्तेनं इंग्रज अक्षरशः थक्क झाले. सह्याद्रीचं जे कोडं भल्याभल्या इंजिनिअर्सना सुटलं नव्हतं, ते एका सामान्य धनगरानं एका क्षणात सोडवलं. स्वाभिमान आणि बलिदानाची गोष्ट कमालीचे खूश झालेले गोरे अधिकारी शिंग्रोबांना म्हणाले- "माग काय मागायचं तुला? पैसा, जमीन की जहागिरी?" ती वेळ अशी होती की शिंग्रोबांनी सोन्याची वीट जरी मागितली असती, तरी इंग्रजांनी त्यांच्या पायाशी ठेवली असती. पण शिंग्रोबांचा पिंड हा स्वार्थाचा नव्हता, स्वाभिमानाचा होता. आपल्या मातीला ओरबाडणारे, आपल्याच भावंडांवर अत्याचार करणारे हे परकीय इंग्रज शिंग्रोबांनाही बोचत होते. शिंग्रोबा शांतपणे म्हणाले "साहेब, द्यायचंच असेल तर माझ्या देशाला स्वातंत्र्य द्या!" हे शब्द म्हणजे साक्षात ठिणगी होती. एका मेंढपाळाने सातासमुद्रापारच्या सत्तेला जाब विचारणं, हे इंग्रजांच्या अहंकाराला लागलेलं शिसं होतं. त्यांची तळपायाची आग मस्तकात गेली. ज्या माणसाने त्यांना मार्ग दाखवला, ज्याच्यामुळे त्यांचा रेल्वेचा रस्ता सोपा झाला, त्या शिंग्रोबांवर कृतघ्न इंग्रजांनी गोळ्या झाडल्या. सह्याद्रीच्या कुशीत शिंग्रोबांचं रक्त सांडलं, पण त्या बलिदानाने हा घाट अमर झाला. शिंग्रोबांचे स्मारक मिसिंग लिंकला नाव देण्याची मागणी शिंग्रोबांनी जिथे प्राणाची आहुती दिली, तिथेच आज त्यांचं एक छोटंसं श्रद्धेचं देऊळ उभं आहे. आजही जुन्या मुंबई-पुणे महामार्गावरच्या बोरघाटात प्रवासी या वाटाड्या हुतात्म्यापुढे नतमस्तक होऊन त्याचं दर्शन घेतात. आज मुंबई-पुणे एक्सप्रेसवेवरचा 'मिसिंग लिंक' लोकांसाठी खुला झालाय. त्याला शिंग्रोबांचं नाव द्यावं*, अशी मागणी जोर धरतेय. सरकार काय निर्णय घेईल तो घेईल, पण शिंग्रोबांमुळे आज मुंबई उर्वरित महाराष्ट्राशी जोडली गेली, हे त्रिकालबाधित सत्य आहे.

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #✍मराठी साहित्य #🎑जीवन प्रवास #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 #🙂Positive Thought वाचाल तर वाचाल बदलापूर असो वा नसरापूर... आपण फक्त मेणबत्त्या पेटवतो, पण नराधम आपल्याच घराच्या उंबरठ्यापर्यंत पोहोचलेत याची कल्पना आहे का? नुकतीच नसरापूरची ती अमानुष घटना ऐकली आणि काळजात चर्रर झालं. बदलापूर असो किंवा नसरापूर... बातमी येते, आपण संताप व्यक्त करतो, मेणबत्त्या पेटवतो, डीपी बदलतो आणि पुन्हा काही दिवसांनी आपल्या कामात हरवून जातो. पण आज एक 'डॉक्टर' म्हणून नाही, तर तुमच्यासारखाच एक हळवा 'बाप' म्हणून मी बोलतोय. कारण केवळ संतापून आपली मुलं सुरक्षित होणार नाहीत, तर आपल्याला त्यांच्याभोवती मायेचं आणि जाणीवेचं एक अभेद्य 'सुरक्षा कवच' तयार करावं लागेल. पहिली चूक आपण इथेच करतो: आपण मुलांना नेहमी भीती घालतो की, "बाहेर कोणीतरी तुला पळवून नेईल!" पण पालकांनो, ही भीतीच त्यांना मानसिकदृष्ट्या कमकुवत करते आणि संकटाच्या वेळी त्यांची बोलती बंद करते. त्याऐवजी त्यांना आत्मविश्वासाची भाषा शिकवा. मूल दोन-तीन वर्षांचं झालं की खेळता खेळता त्यांना त्यांच्या शरीराची ओळख करून द्या. त्यांना 'स्विमसुट रुल' (Swimsuit Rule) समजावून सांगा, म्हणजेच शरीराचे ते भाग जे आपण पोहताना कपड्यांनी झाकतो, त्यांना कोणालाही बघण्याचा किंवा स्पर्श करण्याचा अधिकार नाही. आई अंघोळ घालताना किंवा डॉक्टर तपासताना (ते ही तुमच्या उपस्थितीत) जो स्पर्श करतात, तो सोडून इतर कोणीही तिथे हात लावण्याचा प्रयत्न केला, तर तो स्पर्श 'बॅड टच' आहे, हे त्यांना सहजपणे सांगा. एक मोठी मेख आहे... नराधम सगळ्यात आधी मुलाला 'गुपित' (Secret) सांगायला शिकवतात. "हे आपल्या दोघांमधलं सिक्रेट आहे, आईला सांगू नको, नाहीतर मी तुला मारेन." मुलांना 'सरप्राईज' आणि 'सिक्रेट' मधला तो पुसटसा फरक समजावून सांगाच. ज्या गोष्टीने चेहऱ्यावर हसू येतं ते 'सरप्राईज', पण ज्या गोष्टीने मनात भीती वाटते, गुदमरल्यासारखं होतं किंवा पोटात गोळा येतो, ते 'भयंकर गुपित'. आपल्या घराचा एकच नियम ठेवा..'नो सिक्रेट्स' (No Secrets). मुलाला हा विश्वास द्या की, "बाळा, जगात असं कोणतंही गुपित नाही जे तू मला सांगू शकत नाहीस. तू काहीही सांगितलंस तरी मी तुझ्यावर रागावणार नाही, उलट ढाल बनून तुझ्या पाठीशी उभा राहीन." धोका फक्त रस्त्यावर नाही, तर तुमच्या मुलाच्या हातातल्या मोबाईलमध्येही लपलाय. ऑनलाईन गेम्स खेळताना किंवा अनोळखी लोकांशी चॅट करताना मुलं नकळत 'ग्रूमिंग'ची शिकार होतात. त्यांना हे ही शिकवा की, स्वतःचे फोटो किंवा व्हिडिओ कोणालाही पाठवणे किंवा कोणी तुम्हाला त्यांचे फोटो पाठवणे हा सुद्धा चुकीचा स्पर्शच आहे, यालाच 'डिजिटल टच' म्हणतात. म्हणूनच त्यांना 'नो-गो-टेल' (NO-GO-TELL) हा जीवनाचा मंत्र तोंडपाठ करून द्या. कोणीही चुकीचं वागलं तर पहिल्यांदा जोरात 'नाही' म्हणायचं (NO), तिथून तातडीने सुरक्षित ठिकाणी पळून जायचं (GO) आणि आपल्या जवळच्या व्यक्तीला न घाबरता सांगायचं (TELL). मुलांसोबत एक 'कोड वर्ड' ठरवून ठेवा, जो केवळ तुम्हा दोघांनाच माहित असेल. संकटकाळी जेव्हा तुम्ही जवळ नसाल आणि एखादी व्यक्ती मुलांना न्यायला आली, तर जोपर्यंत ती हा कोड वर्ड सांगत नाही तोपर्यंत त्याच्यासोबत जायचे नाही, हा नियम मुलांच्या मनावर बिंबवा. आपण दुसरी चूक करतो ती पोलिसांची भीती घालून... "पोलीस तुला पकडून नेईल" ही धमकी मुलांच्या मनात पोलिसांबद्दल दहशत निर्माण करते. यामुळे संकटात सापडलेली मुलं पोलिसांकडे जायला घाबरतात. त्यांना सांगा की पोलीस आपले रक्षक आहेत, ते आपले मित्र आहेत. संकटकाळी आम्ही जवळ नसलो तर पोलिसांकडे धाव घ्यायला त्यांना शिकवा. सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे, रोज रात्री झोपण्यापूर्वी मुलांशी फक्त १५ मिनिटे गप्पा मारा. शाळेत, व्हॅनमध्ये किंवा मैदानावर काय घडलं, हे त्यांना मोकळेपणाने सांगू द्या. तुमचा त्यांच्याशी असलेला हा 'संवाद' हीच त्यांची जगातली सर्वात मोठी सुरक्षा आहे. कारण मुलांच्या वागण्यातील छोटासा बदल, त्यांचं अचानक शांत होणं, खाणं कमी करणं, विशिष्ट व्यक्तीला पाहून घाबरणं किंवा झोपेत दचकणं, हे शब्दांपेक्षा बरंच काही सांगून जातं. आज स्वतःला एक प्रश्न विचारून बघा... आपण आपल्या मुलांच्या करिअरसाठी तासनतास आणि लाखो रुपये खर्च करतो, पण त्यांच्या सुरक्षिततेसाठी दिवसातली १५ मिनिटे देतो का? ही वेळ डोळे झाकण्याची नाही, तर सतर्क होण्याची आहे. एक जागरूक समाज म्हणून आपण अजून काय करू शकतो? शाळांमध्ये आणि सोसायट्यांमध्ये सुरक्षेचे नियम अधिक कडक कसे करता येतील? तुमच्याकडे काही अशा कल्पना आहेत का ज्यातून आपण मुलांचं जग अधिक सुरक्षित करू शकू? तुमची मते कमेंट्समध्ये नक्की मांडून हा लेख प्रत्येक पालकापर्यंत पोहोचवा. कारण तुमचा एक 'शेअर' कदाचित आज कोणाचं तरी 'काळजाचं पाखरू' वाचवू शकेल. संकट काळी मदतीसाठी 'चाइल्ड हेल्पलाईन १०९८' हा क्रमांक नेहमी लक्षात ठेवा. 🩺 डॉ. सुजित भरत पाटील बालरोगतज्ज्ञ, पुणे. #TheHealersChronicles #DrSujitBharatPatil #ChildSafetyIndia #AwareParenting

#🎑जीवन प्रवास #✍मराठी साहित्य #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🌹फक्त तुझ्यासाठी.. #😘खर प्रेम वाचाल तर वाचाल 40 वर्षांच्या लग्नानंतर, एका पतीने आपल्या पत्नीसमोर असा एक विचित्र हट्ट धरला की घरातील सगळीच मुलं आश्चर्यचकित झाले 😳. पण जेव्हा त्या हट्टामागचं खरं कारण समोर आलं, तेव्हा सगळ्यांच्या डोळ्यात अश्रू आले 😢❤️. निवृत्तीनंतर घाणेकर आणि त्यांची पत्नी अनुराधा यांचं आयुष्य खूप शांतपणे चाललं होतं 🏡. एके दिवशी दुपारच्या जेवणाच्या वेळी जेवता जेवता घाणेकर अचानक थांबले आणि म्हणाले, "अनु, आजपासून मी स्वतः जेवणार नाही. तू मला तुझ्या हाताने भरवशील." 🍛 शेजारी बसलेला मुलगा आणि सून हसू लागले 😄. मुलगा मजेत म्हणाला, "बाबा, या वयात हा कसला हट्ट? तुम्ही तर ठणठणीत आहात!" पण घाणेकर ठाम राहिले 😐. पुढचा एक महिना अनुराधाबाई आपल्या नवऱ्याला स्वतःच्या हाताने घास भरवत राहिल्या 🤲🍲. कधी ते खूप हळू खात, कधी म्हणत "डाळीत मीठ कमी आहे" 😅, तर कधी शांतपणे पत्नीच्या चेहऱ्याकडे पाहत बसत 🥺❤️. अनुराधाबाई कधी कधी चिडायच्या, "अहो! स्वतः खा ना, एक वेळच्या जेवणात सगळा दिवस जातो!" 😤 पण घाणेकर फक्त हसून गप्प बसायचे 🙂. एके रात्री अचानक अनुराधा बाईंची तब्येत बिघडली 💔 आणि त्यांना रुग्णालयात नेण्याचाही वेळ मिळाला नाही... त्या शांतपणे निघून गेल्या 😔🕊️. घरात शोककळा पसरली 🕯️. अंत्यसंस्कारानंतर घाणेकर घरी आले आणि थेट स्वयंपाकघरात गेले 🍽️. मुलाने पाहिलं की वडील थरथरणाऱ्या हातांनी स्वतः जेवण्याचा प्रयत्न करत होते 😢, पण घास तोंडापर्यंत पोहोचत नव्हता... मुलगा धावत आला, "बाबा, तुम्ही काय करताय? द्या, मी खाऊ घालतो!" 🤲 तेव्हा घाणेकर जोरात रडू लागले 😭 आणि म्हणाले, "बाळा, आज तुला खरं सांगतो... एक महिन्यापूर्वी आपण डॉक्टरकडे गेलो होतो. तेव्हा डॉक्टरांनी मला नाही, तर तुझ्या आईला सांगितलं होतं की तिच्याकडे खूप कमी वेळ उरला आहे... 💔" ते पुढे म्हणाले, "तिला असा आजार होता की तिच्या हातांच्या नसां हळूहळू काम करणं बंद होणार होतं... 😔 मला माहित होतं की ती खूप स्वाभिमानी आहे. जर मी तिला माझ्या हाताने खाऊ घातलं असतं, तर तिला स्वतःची असहाय्यता जाणवली असती 😢. म्हणूनच मी हट्ट केला की ती मला खाऊ घालेल... बहाणा 'माझा' होता, पण हेतू 'तिचा' होता ❤️. जेव्हा ती मला घास भरवायची, तेव्हा त्या निमित्ताने ती स्वतःही दोन घास खायची 🍲🥺. मला फक्त तिच्या हातांचा सहवास हवा होता... तिला कधीच असं वाटू नये की ती आजारी किंवा कमजोर आहे..." 💔❤️ घाणेकरांचं बोलणं ऐकून खोलीतील प्रत्येकजण हादरून गेला 😭. प्रेम म्हणजे फक्त 'सोबत राहणं' नाही... तर एकमेकांच्या कमजोरीत 'ढाल' बनणं असतं ❤️🛡️ खरं प्रेम तेच असतं, जे समोरच्याला कधी जाणवूही देत नाही की आपण त्याच्यासाठी किती काही करत आहोत... ❣️

#✍🏽 माझ्या लेखणीतून #✍मराठी साहित्य #🎑जीवन प्रवास #🤩जीवनाबद्दल कोट्स 📝 वाचाल तर वाचाल *🙏 O T P 🙏* पुण्यातील एका गजबजलेल्या बँकेत सकाळची भयंकर गर्दी होती. महिन्याचा पहिला आठवडा असल्यामुळे प्रत्येक काउंटरवर लोकांच्या लांबच लांब रांगा लागल्या होत्या. त्याच एका रांगेत 'रघुनाथराव' नावाचे एक ७५ वर्षांचे म्हातारे गृहस्थ उभे होते. त्यांच्या हाताची बोटे म्हातारपणामुळे थरथर कापत होती आणि हातात एक जुना, पण स्क्रीन फुटलेला स्मार्टफोन होता. त्यांचा नंबर आला. काउंटरवरील क्लार्कने वैतागलेल्या आवाजात विचारलं, "काय काम आहे बाबा? लवकर बोला." रघुनाथराव अत्यंत काकुळतीने म्हणाले, "साहेब, हे बँकेचं खातं एका मोबाईल नंबरला 'लिंक' (Link) करायचं होतं. तो नंबर बंद पडू नये म्हणून त्याचं *ऑटो-डेबिट' (Auto-debit) चालू करायचंय.* क्लार्कने संगणकावर काहीतरी टाईप केलं आणि म्हणाला, "तुमच्या मोबाईलवर ६ अंकी OTP आला असेल, तो सांगा." रघुनाथरावांनी खिशातून चष्मा काढला. ते थरथरत्या बोटांनी स्क्रीनवर तो मेसेज उघडण्याचा प्रयत्न करू लागले. पण त्यांना टचस्क्रीन (Touchscreen) नीट चालवता येत नव्हतं. चुकून दुसरंच काहीतरी उघडायचं. दोन मिनिटे झाली. त्यांच्या पाठीमागे रांगेत उभा असलेला 'रोहन' नावाचा एक २५ वर्षांचा कॉर्पोरेट तरुण भयंकर वैतागला. "अहो काका, काय लावलंय हे? एक साधा OTP बघता येत नाही तुम्हाला? डिजिटल इंडिया आला, पण ही म्हातारी लोक बँकेत येऊन असाच टाईमपास करणार. घरी बसायचं ना, आम्हाला ऑफिसला जायला उशीर होतोय!" रोहन रागात ओरडला. बँकेतले इतर लोकही रघुनाथरावांकडे बघून हसू लागले आणि कुजबुजू लागले. रघुनाथरावांचा चेहरा शरमेने लाल झाला. त्यांनी अत्यंत अपराधी भावनेने मान खाली घातली. रोहन रागात पुढे आला. "द्या तो फोन इकडे. मी बघतो OTP," असं म्हणून त्याने अत्यंत उद्धटपणे रघुनाथरावांच्या हातातून तो फोन हिसकावून घेतला. रोहनने स्क्रीन लॉक उघडला आणि तो 'मेसेज' (Messages) ॲपमध्ये गेला. बँकेचा OTP सर्वात वरच आला होता. रोहनने तो ६ अंकी OTP क्लार्कला सांगितला. क्लार्कने विचारलं, "कुठला नंबर चालू ठेवायचा आहे साहेब?" रघुनाथरावांचा आवाज अचानक अत्यंत जड आणि कापरा झाला. ते अत्यंत हळू आवाजात म्हणाले, "माझ्या... माझ्या पत्नीचा नंबर आहे. सौ. सुमती जोशी." रोहनने सहज त्या फोनमधील 'सेंड मेसेजेस' (Sent Messages) कडे पाहिलं... आणि पुढच्याच सेकंदाला रोहनच्या पायाखालची जमीन, शरीरातलं रक्त आणि त्याचा श्वास एकाच वेळी गोठून गेला! त्याचा घसा पूर्णपणे सुकला आणि डोळे भीतीने विस्फारले गेले. रोहनने पाहिले की, तो जो 'सुमती' नावाचा नंबर होता... त्यावर रघुनाथरावांनी गेले दोन वर्षे दररोज शेकडो मेसेजेस पाठवले होते! "सुमे... आज डब्यात तुझी आठवण आली. भाजी करपली होती गं." "सुमे... गुडघे खूप दुखतायत आज, तू असतीस तर तेल लावून दिलं असतंस." "सुमे... पोरगा कालही आला नाही भेटायला. मला खूप एकटं वाटतंय गं. मला कधी नेणार आहेस तू तुझ्याकडे?" रोहनला अचानक धक्का बसला. रघुनाथराव डोळे पुसत अत्यंत जड आवाजात क्लार्कला सांगत होते... *साहेब, माझी सुमती दोन वर्षांपूर्वीच देवाघरी गेली. माझा एकुलता एक मुलगा अमेरिकेत असतो, तो दोन वर्षांत एकदाही मला भेटायला आला नाही. सुमती गेल्यापासून मी या मोठ्या घरात पूर्णपणे एकटा पडलोय. मी रोज रात्री एकटेपणा असह्य झाला की, तिच्या या बंद असलेल्या नंबरवर मेसेज करतो... मला वाटतं ती वाचत असेल. काल टेलिकॉम कंपनीचा मेसेज आला की, जर या नंबरवर रिचार्ज झाला नाही, तर हा नंबर बंद करून दुसऱ्या कुणालातरी दिला जाईल. साहेब... जर हा नंबर दुसऱ्या कुणाला गेला, तर तिच्या व्हॉट्सॲपवरचा तो हसरा फोटो नाहीसा होईल ओ! मी रोज रात्री कोणाशी बोलू? माझ्या जगण्याचा तो एकमेव खोटा आधार आहे... म्हणून माझा जीव जाण्याआधी मला हा नंबर माझ्या खात्याला कायमचा जोडून ठेवायचा आहे.* हे काळजाचे तुकडे करणारं सत्य त्या बँकेत घुमलं... आणि त्या वातानुकूलित बँकेत एक भयंकर, जीवघेणी स्मशानशांतता पसरली! क्लार्कच्या हातातला Mouse तिथेच थांबला. रांगेतल्या लोकांच्या नजरा जमिनीवर खिळल्या. रोहनला स्वतःच्या अस्तित्वाची, स्वतःच्या शिक्षणाची आणि त्या 'डिजिटल इंडियाच्या' अहंकाराची भयंकर किळस आली. ज्या बापाला तो 'टाईमपास करणारा अडाणी' समजत होता... *तो बाप बँकेत व्यवहार करायला आला नव्हता, तर तो स्वतःच्या हरवलेल्या अस्तित्वाला आणि जळणाऱ्या एकटेपणाला वाचवण्यासाठी धडपडत होता!* रोहनने कोणतीही किंकाळी फोडली नाही, तो तिथे छाती बडवून रडला नाही किंवा त्याने 'मला माफ करा' असे कोणतेही नाटकीय संवाद मारले नाहीत. तो अत्यंत सुन्न अवस्थेत, एखाद्या मूक पुतळ्यासारखा उभा होता. त्याचे डोळे लालबुंद झाले होते आणि त्यातून मूक अश्रूंच्या धारा अखंडपणे वाहत होत्या. त्याने स्वतःच्या खिशातून स्वतःचा लेटेस्ट आयफोन (iPhone) काढला. त्याचे हात थरथर कापत होते. त्याने स्वतःच्या फोनवरून, सुमतीच्या त्या नंबरवर पुढच्या *दहा वर्षांचा' रिचार्ज* (Recharge) स्वतःच्या पैशांनी अत्यंत मुकाट्याने करून टाकला! रोहनने रघुनाथरावांचा तो जुना फोन अत्यंत आदराने, दोन्ही हातांनी त्यांच्या थरथरणाऱ्या हातांवर ठेवला. त्याने एकही शब्द उच्चारला नाही. तो फक्त त्या बँकेच्या फरशीवर, भर गर्दीत, त्या एकट्या बापाच्या पायांवर काही सेकंद नतमस्तक झाला. त्यानंतर तो आपली बँकेची कामं तशीच सोडून, अत्यंत मुकाट्याने मान खाली घालून त्या बँकेतून बाहेर पडला. त्याची ती भयंकर शांतता आणि ते मूक अश्रू हेच सांगत होते की... *आपण तंत्रज्ञानात कितीही पुढे गेलो, तरी माणसाच्या एकटेपणावर 'OTP' नसतो. माणसाला जगण्यासाठी स्क्रीनची नाही, तर कुणाच्या तरी ऐकण्याची गरज असते, जी भूक जगातलं कोणतंही नेटवर्क भागवू शकत नाही.* आजकाल आपण *वयोवृद्धांना तंत्रज्ञान समजत नाही म्हणून वैतागतो, पण त्यांच्या त्या अज्ञानामागे लपलेली संवादाची भूक आपण कधी समजून घेणार?* 😊