💕ദുആയിൽ വന്നവൾ💕 Part-3 ആ രാത്രിയിൽ call അവസാനിച്ചെങ്കിലും റിന്‍ഷയ്ക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ഫോൺ side-ൽ വെച്ച് ceiling-ലോട്ട് നോക്കി കിടന്നു. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നടന്ന ആ ചെറിയ സംഭവം വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ വരികയായിരുന്നു. ഷാമിൽ പറഞ്ഞത് അവൾക്കു വ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ട്… “എല്ലാ ദിവസവും അല്ല… പക്ഷേ ഇനി മുതൽ വരാൻ തോന്നും.” റിന്‍ഷയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വന്നു. “ഇവനൊക്കെ dialogue അടിക്കാൻ പഠിച്ച ആളാണല്ലോ…” അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഉടനെ തന്നെ അവൾ മുഖം serious ആക്കി. “ഇങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് ആരെയും വിശ്വസിക്കരുത്…” അവൾക്ക് അമ്മ പലപ്പോഴും പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് ഓർമ്മ വന്നു. “ആളെ മനസ്സിലാക്കാൻ സമയം എടുക്കണം.” അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ ഇന്ന് സംസാരിച്ചപ്പോഴും ഒന്ന് distance വെച്ചത്. അപ്പോഴേക്കും ഫിദയുടെ message വന്നു. Fida: “ഉറങ്ങിയില്ലേ?” Rinsha: “ഇല്ല.” Fida: “എനിക്ക് അറിയാം. ഇപ്പോ നീ ബസ് സ്റ്റാൻഡ് scene replay ചെയ്യുകയാണ്.” റിന്‍ഷ ചിരിച്ചു. Rinsha: “നിനക്ക് എല്ലാം എങ്ങനാ മനസ്സിലാവുന്നത്?” Fida: “നീ എനിക്ക് 10 വർഷമായി friend ആണല്ലോ. നിന്റെ brain pattern എനിക്ക് അറിയാം.” റിന്‍ഷ typing ചെയ്തു. “അവൻ വീണ്ടും വരുമെന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ?” ഫിദ ഉടനെ reply ചെയ്തു. “100%.” “എങ്ങനെ ഉറപ്പാ?” “നീ ചോദിച്ച ചോദ്യം കൊണ്ടുതന്നെ.” റിന്‍ഷ phone chest-ലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ആരോ ഒരാൾ നാളെ വീണ്ടും കാണുമെന്നൊരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ശാന്തമായി വളരുകയായിരുന്നു. അതേസമയം, നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത്… ഷാമിൽ room-ൽ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് കിടന്നിരുന്നു. പക്ഷേ അവനും ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. നിഹാൽ പോയതിന് ശേഷം അവൻ window തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് വന്നു മുഖത്ത് തട്ടി. അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു… “റിന്‍ഷ…” ആ പേര് തന്നെ ഒരു soft feel ഉണ്ടാക്കി. നിഹാൽ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവന് ഓർമ്മ വന്നു. “ഒരു പെണ്ണിന് safe feel കിട്ടുന്നത് വലിയ കാര്യമാ.” ഷാമിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് സീരിയസ് ആയി ചിന്തിച്ചു. “അവൾ comfortable feel ചെയ്യണം… അതാണ് ആദ്യം.” അവൻ ഫോൺ എടുത്തു. Google-ൽ search ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി… “Rinsha meaning” Search result കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു. “Beautiful flower / pure heart” “പേര് suit ആണല്ലോ…” അവൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും നിഹാലിന്റെ message വന്നു. Nihal: “ഉറങ്ങിയോ?” Shamil: “ഇല്ല.” Nihal: “എനിക്ക് അറിയാം.” Shamil: “നിനക്കും ഉറങ്ങാനില്ലേ?” Nihal: “മച്ചാനെ… നീ love story തുടങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെ ഉറങ്ങും?” ഷാമിൽ ചിരിച്ചു. Shamil: “ഇത് love story ആണെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?” Nihal: “നിന്റെ face തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്.” Shamil: “നാളെ ഞാൻ അവിടെ പോയില്ലെങ്കിൽ?” Nihal: “പോകും.” Shamil: “എങ്ങനെ ഉറപ്പാ?” Nihal: “നിനക്ക് curiosity ഉണ്ടല്ലോ. അത് മതി.” ഷാമിൽ message type ചെയ്യാതെ phone side-ൽ വെച്ചു. അവൻ മനസ്സിൽ സമ്മതിച്ചു… “അതെ… വീണ്ടും കാണണം.” രാത്രി പതുക്കെ കടന്നു. നഗരത്തിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നൊന്നായി ഓഫ് ആയി. പക്ഷേ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു ചെറിയ പുതിയ chapter തുറക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് റിന്‍ഷ — അവൾ careful ആകാൻ തീരുമാനിച്ച പെൺകുട്ടി. മറുവശത്ത് ഷാമിൽ — respect കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോകാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു പയ്യൻ. രണ്ടുപേരും ഒരേ നഗരത്തിൽ, ഒരേ രാത്രിയിൽ, ഒരേ ചിന്തയോടെ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു… “നാളെ വീണ്ടും കാണുമോ?” ചില കഥകൾ വലിയ സംഭവങ്ങളോടെ തുടങ്ങില്ല. ഒരു ചെറിയ ബസ് സ്റ്റാൻഡ്, ഒരു വീണ പുസ്തകം, ഒരു ചെറുചിരി… അത് മതി. കാരണം ചിലപ്പോഴൊക്കെ അല്ലാഹ് എഴുതിയ കഥകൾ ഇങ്ങനെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്. അന്ന് രാത്രി… റിന്‍ഷയും ഷാമിലും ഉറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അവസാനമായി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ വാക്ക് ഒന്ന് തന്നെ ആയിരുന്നു — “നാളെ കാണാമോ…” തുടരും… #💞 നിനക്കായ് #💘 Love Forever #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

💕ദുആയിൽ വന്നവൾ💕 Part-2 അന്ന് വൈകിട്ട് വീട്ടിലെത്തി റിന്‍ഷ അബായ മാറ്റി കിടക്കയിൽ ഇരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് ഇന്നും ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ തന്നെയായിരുന്നു. “ഇങ്ങള് ഇവിടെ തന്നെയാണോ എല്ലായ്പ്പോഴും നിൽക്കാറ്?” അവൾ ചോദിച്ചതും, അതിന് ഷാമിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞതും വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മയിലേയ്ക്ക് വന്നു. “എല്ലാ ദിവസവും അല്ല… പക്ഷേ ഇനി മുതൽ വരാൻ തോന്നും.” റിന്‍ഷ ഫോൺ എടുത്തു. രണ്ട് സെക്കൻഡ് സ്ക്രീനിലോട്ടു നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ ആരെ call ചെയ്യണം എന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന പോലെ നേരെ ഫിദയെ വിളിച്ചു. ഫിദ റിന്‍ഷയുടെ school time മുതൽ ഉള്ള closest friend. എല്ലാം തുറന്ന് പറയാൻ പറ്റുന്ന ഒരാൾ. കുത്തിനോക്കുന്ന സ്വഭാവമില്ല, കളിയാക്കിയാലും line കടക്കാത്ത type. റിന്‍ഷയ്ക്ക് കരയാൻ തോന്നിയാലും ചിരിക്കാൻ തോന്നിയാലും ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് ഫിദയെയാണ്. “ഹലോ…” അപ്പുറത്തു നിന്ന് ഫിദയുടെ ശബ്ദം. “ഡി…” “ആഹാ, ഈ tone കണ്ടാൽ എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ. വീട്ടിൽ ആരോടെങ്കിലും വഴക്കായോ?” “അല്ല ഡീ…” “എന്നാൽ?” റിന്‍ഷ ഒന്ന് മിണ്ടാതെ നിന്നു. ഫിദ ചിരിച്ചു. “ഇപ്പൊ തന്നെ പറ. നീ ഇങ്ങനെ intro കൊടുത്താൽ എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല.” “ഇന്ന് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ…” റിന്‍ഷ തുടങ്ങി. “ഹും…” “ഒരു ആൾ കണ്ടു.” അവിടെ രണ്ട് സെക്കൻഡ് പൂര്‍ണ നിശബ്ദത. അതിന് ശേഷം ഫിദ almost നിലവിളിച്ചപോലെ പറഞ്ഞു: “അല്ലേ! അതാണോ matter! പിന്നെ പറടി, എന്താ ഉണ്ടായത്?” “നീ ഒന്ന് slow ആകുമോ? ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങുമ്പോ തന്നെ ഇങ്ങനെ ആയാൽ എങ്ങനാ?” “ശരി ശരി, ഞാൻ decent ആയി കേൾക്കാം. പറയ്.” റിന്‍ഷ കിടക്കയിൽ തിരിഞ്ഞുകിടന്ന് എല്ലാം പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. പുസ്തകം താഴെ വീണത്, ഷാമിൽ എടുത്തു കൊടുത്തത്, അവൻ പറഞ്ഞ dialogue-കൾ, അവന്റെ സംസാരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കളിയൊക്കെ. ഫിദ മുഴുവൻ കേട്ടിട്ട് ചിരിച്ചു. “എന്നാൽ കാര്യം സിമ്പിൾ ആണല്ലോ.” “എന്ത് സിമ്പിൾ?” “നിനക്ക് ആൾ ഇഷ്ടായി.” “പൊടീ!” “പൊടീ ഒന്നുമില്ല. നീ ഒരു ആളെ കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ full details-ോടെ call ചെയ്ത് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, matter ഉണ്ട്.” റിന്‍ഷ ഒന്ന് നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഇഷ്ടായി എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല… പക്ഷേ… എന്തോ…” ഫിദ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “അത് തന്നെയാ beginning.” റിന്‍ഷ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടിയില്ല. “ഫിദ…” “എന്താ?” “അവൻ മോശം തോന്നിയില്ല.” “അത് ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിലായി.” “കളിയാക്കാതെ കേൾക്കെടി.” “ഞാൻ serious ആയിട്ടാ കേൾക്കുന്നത്,” ഫിദ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ? ആദ്യ സംസാരത്തിൽ തന്നെ comfortable feel കിട്ടുന്നത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.” “ഹും…” “പക്ഷേ careful ആയിരിക്കണം.” റിന്‍ഷയ്ക്ക് അതുതന്നെയാണ് കേൾക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. “അതെ. ഞാനും അതാണ് ചിന്തിച്ചത്.” “അവൻ decent ആണെന്നു തോന്നുന്നുണ്ടോ?” റിന്‍ഷ ഒന്ന് വിചാരിച്ചു. “ഉണ്ട്. തമാശ പറയും… പക്ഷേ limit-ോടെ. ഒന്നു പോലും cheap ആയി സംസാരിച്ചില്ല.” “അത് നല്ലതാണ്.” “ഹും…” “പിന്നെ നാളെ അവിടെ പോകുമോ?” റിന്‍ഷ ഉടനെ പറഞ്ഞു: “എന്തിനാ?” ഫിദ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “അത് കേട്ടോ! ‘എന്തിനാ’ന്നൊക്കെ ചോദിക്കുന്ന tone തന്നെ answer ആണ്.” റിന്‍ഷ ചിരിച്ചു. “പാവം, ഞാൻ പോയില്ലെങ്കിൽ വരണ്ടേ?” “അവൻ വരും,” ഫിദ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പൊ തന്നെ അവനു hope കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാകും.” “ഡി…” “ശരി, ഇനി over ആവുന്നില്ല. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം — നിനക്ക് ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ പോലും പെട്ടെന്ന് heart full handover ചെയ്യണ്ട. ആദ്യം observe ചെയ്യ്.” “ഹും. നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് പേടിയില്ല.” ഫിദയുടെ ശബ്ദം മൃദുവായി. “ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ. നീ എന്ത് feel ചെയ്താലും ആദ്യം പറഞ്ഞോളൂ. ഒറ്റയ്ക്കു ഒന്നും overthink ചെയ്യണ്ട.” റിന്‍ഷ ഫോൺ ചെവിക്കരികിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ചില friends — നമ്മൾ തന്നെ നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവർ നമ്മളെ വായിക്കും. അതേസമയം, നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത്, ഷാമിൽ തന്റെ room-ലെ കസേരയിൽ കാൽ മടക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കൈയിൽ ഫോൺ. സ്ക്രീൻ unlock ചെയ്ത് lock ചെയ്ത്. മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചിരി പറ്റിപ്പിടിച്ച പോലെ. അപ്പോഴാണ് door തട്ടി അകത്ത് കയറിയത് നിഹാൽ. ഷാമിലിന്റെ cousin-നെക്കാൾ അടുത്ത friend. ബാല്യകാലം മുതൽ ഒപ്പമുണ്ടായ ആളു. unnecessary ആയി tease ചെയ്യില്ല, പക്ഷേ serious കാര്യം serious ആയി കേൾക്കും. ഷാമിൽ എന്തെങ്കിലും ഒളിപ്പിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കുന്നതും നിഹാലിനാണ്. “മച്ചാനെ…” നിഹാൽ കിടക്കയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “ഇന്ന് face-ൽ വേറെ ഒരു light ഉണ്ടല്ലോ. എന്താ scene?” ഷാമിൽ സാധാരണയെന്ന പോലെ നടിച്ചു. “എന്ത് scene?” “അത് ഞാൻ ചോദിക്കണ്ടേ? നീ തന്നെയാ പറയേണ്ടത്.” “ഒന്നുമില്ല.” നിഹാൽ കണ്ണ് ചുരുട്ടി നോക്കി. “ഇങ്ങനെ ‘ഒന്നുമില്ല’ പറയുമ്പോഴാണ് hundred percent എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാവുക.” ഷാമിൽ ചിരിച്ചു. “ഇന്ന് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ ഒരു പെണ്ണുമായി സംസാരിച്ചു.” നിഹാൽ ഉടനെ നേരെ ഇരുന്നു. “അല്ലേ! finally! പിന്നെ?” “Finally എന്നു പറയണ്ട. സിനിമയൊന്നുമല്ല.” “ശരി ശരി, documentary ആണെന്നു വെക്കാം. പിന്നെ പറയ്.” ഷാമിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുഴുവൻ സംഭവം പറഞ്ഞു. റിന്‍ഷയുടെ ദേഷ്യം, അവളുടെ careful attitude, അവൾ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ, ഒടുവിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചോദിച്ചത് വരെ എല്ലാം. മുഴുവൻ കേട്ട ശേഷം നിഹാൽ തലകുനിച്ചു. “മച്ചാനെ…” “ഹും?” “നിനക്ക് പെൺകുട്ടി പിടിച്ചു.” “ഇത്ര fast ആണോ judgement?” “അത് judgement അല്ല. observation.” ഷാമിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “എന്തോ… അവൾ വേറെയായിരുന്നു.” “എങ്ങനെ?” “സാധാരണ പോലെ impress ആക്കാൻ easy ആയ ആളല്ല.” “അതുകൊണ്ടാണ് ഇഷ്ടമായത്?” ഷാമിൽ കുറച്ചു നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു: “ആവാം.” നിഹാൽ ചിരിച്ചു. “അവളുടെ പേര്?” “റിന്‍ഷ.” “നല്ല പേരു.” “ഹും.” “Number വാങ്ങിയില്ലേ?” “ഇല്ല.” “Instagram?” “ഇല്ല.” നിഹാൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “മച്ചാനെ, നീ എന്താ 90s hero ആണോ?” “അതൊന്നും വേണ്ട.” “പിന്നെ?” “വീണ്ടും കാണാമെന്നു തോന്നുന്നു.” നിഹാൽ ഉടനെ പറഞ്ഞു: “അതെ, പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഓർമ്മിക്കണം. decent ആയി തന്നെയിരിക്കണം. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു പെണ്ണിന് safe feel കിട്ടുന്നത് വലിയ കാര്യമാ.” ഷാമിൽ തലകുനിച്ചു. “അത് എനിക്ക് അറിയാം.” “അവൾ careful ആണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്?” “ആ. അതാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടമായതും.” “ശരി,” നിഹാൽ പറഞ്ഞു, “അപ്പൊ പെട്ടെന്ന് over ആവണ്ട. വീണ്ടും കണ്ടാൽ normal ആയി സംസാരിക്കൂ. trust build ആകട്ടെ.” ഷാമിൽ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “നീ പറഞ്ഞതൊക്കെ ഞാൻ അറിയുന്ന കാര്യമാ.” “അറിയാം. പക്ഷേ നിനക്ക് ഇഷ്ടമായ കാര്യമാകുമ്പോൾ sometimes ആളുകൾ foolish ആവും.” “ഞാൻ ആവില്ല.” “കാണാം,” നിഹാൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഒരു കാര്യം സത്യമാണ് — നീ ഇപ്പോ serious ആയി ആരെയെങ്കിലും കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് ഇതാദ്യമായിരിക്കും.” ഷാമിൽ ഫോൺ കൈയിൽ തിരിച്ചു മറിച്ചു നോക്കി. “അതെ…” “അപ്പോ matter ചെറിയതല്ല.” room-ൽ കുറച്ച് നേരം നിശബ്ദത. ഷാമിൽ ഉള്ളിൽ തന്നെ സമ്മതിച്ചു — റിന്‍ഷയെ വീണ്ടും കാണണം എന്നൊരു തോന്നൽ ഇത് വരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്ത വിധം വ്യക്തമായി അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രിയിൽ രണ്ട് പേരും രണ്ട് വീടുകളിൽ ഇരുന്ന് അവരുടെ closest friends-നോട് ഒരേ കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു. “ഒരു ആൾ കണ്ടു…” ഒരു ഭാഗത്ത് ഫിദ, മറുഭാഗത്ത് നിഹാൽ — രണ്ടുപേരും കേട്ടത് വെറും ഒരു ദിവസത്തെ സംഭവം മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. ഒരു കഥ തുടങ്ങുമ്പോൾ ആദ്യം അത് മനസ്സിലാക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടുകളാണ്. കാരണം, പ്രണയം ഹൃദയത്തിൽ മുളയ്ക്കും മുമ്പേ അതിന്റെ ശബ്ദം best friend-ന്റെ ചെവിയിൽ പതിക്കും. തുടരും… ഇഷ്ട്ടം ആയാൽ കമന്റ്‌ ഇടണേ.... #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💘 Love Forever #💞 നിനക്കായ്

💕ദുആയിൽ വന്നവൾ 💕 Part- 1 “ഇയ്യ്, ഒന്ന് നോക്കി നടന്നൂടേ…!” ബസ്സ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന പെൺകുട്ടി അബായയുടെ കൈവിരൽ ഒന്ന് ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്ന ആൺകുട്ടി കൈയിലെ ഫോൺ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “ഞാനോ? ഇങ്ങള് തന്നെയല്ലേ പെട്ടെന്ന് മുന്നോട്ട് വന്നത്?” “ആഹാ, കുറ്റം മുഴുവൻ എന്നിക്കാണല്ലേ? നല്ല കെട്ടുറപ്പുള്ള ആള് തന്നെയാണെ.” “കെട്ടുറപ്പുള്ള ആള് അല്ലെങ്കിലും കണ്ണുണ്ടേ,” അവൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഇങ്ങള് ഇത്തിരി കാറ്റുപോലെ വന്ന് ഇടിച്ചാൽ പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?” പെൺകുട്ടി മുഖം ചുളിച്ചു. “സംസാരം കണ്ടില്ലേ…!” അവൻ ഒന്നുകൂടി ചിരിച്ചു. “ശരി ശരി, ദേഷ്യം പിടിക്കണ്ട. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകം താഴെ വീണല്ലോ, അതാ എടുത്ത് തരാൻ കുനിഞ്ഞതാ.” അവൾ ഒന്ന് നിശബ്ദമായി. ശരിയാണ്. അവളുടെ കൈയിലെ നോട്ട് താഴെ വീണിരുന്നു. അവൻ അത് എടുത്ത് നീട്ടി കൊടുത്തു. “ഇത് പിടിച്ചോ.” അവൾ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് ചെറുതായി പറഞ്ഞു. “ശുക്രൻ.” “അത് മതി,” അവൻ പറഞ്ഞു. “ഇത്ര നേരം എന്നെ നോക്കിയ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ, ഇപ്പൊ അടിക്കുംന്നാ കരുതിയത്.” “അടിക്കാനും അറിയാം.” “അത് മുഖത്ത് തന്നെ കാണുന്നുണ്ട്.” പെൺകുട്ടി ഒന്നുകൂടെ ചുണ്ടുകൂട്ടി അവനെ നോക്കി. പക്ഷേ ഈ തവണ അവളുടെ കണ്ണിൽ മുഴുവൻ ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മലപ്പുറം ടൗണിലെ ബസ്സ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ അടുത്ത് പതിവ് പോലെ തിരക്ക്. ആളുകളുടെ ശബ്ദം, ബസിന്റെ ഹോൺ, ചായക്കടയിൽ നിന്ന് വരുന്ന സമോസയുടെ മണം, മഴ പെയ്യുമോ ഇല്ലയോ എന്ന പോലെ മങ്ങിനിന്ന ആകാശം — എല്ലാം ചേർന്ന് വൈകുന്നേരം കുറച്ച് കൂടി തിരക്കേറിയതാക്കി. അവളുടെ പേര് റിന്‍ഷ. അവന്റെ പേര് ഷാമിൽ. പക്ഷേ അത് ഇനിയും അവർ പരസ്പരം പറഞ്ഞിട്ടില്ല. റിന്‍ഷ കൈയിലെ നോട്ട് ബാഗിലാക്കി വെച്ച് ചോദിച്ചു: “ഇങ്ങള് എല്ലാരോടും ഇങ്ങനെയാണോ സംസാരിക്കാറ്?” “ഇങ്ങനെയെന്നാൽ?” “അറിയാത്ത ആളോടൊക്കെ അടുത്തറിയാവുന്ന പോലെ.” ഷാമിൽ ചിരിച്ചു. “അറിയാത്ത ആള് ആണെന്ന് വെച്ചിട്ട് മിണ്ടാതെ നിൽക്കണോ?” “അതും നല്ലതാ.” “പക്ഷേ ഇങ്ങള് മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്ന type അല്ലെന്നു തോന്നുന്നു.” “ഇനിക്ക് എങ്ങനെയാണെന്ന് ഇങ്ങള് എത്ര നേരം കണ്ടിട്ട് മനസ്സിലായി?” “രണ്ട് മിനിറ്റ്.” “രണ്ട് മിനിറ്റിൽ?” “ആ. രണ്ട് മിനിറ്റ് മതി ചില ആളുകളെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ.” റിന്‍ഷ എന്തോ പറയാനായി നോക്കിയെങ്കിലും പറഞ്ഞു തീർക്കാനായില്ല. എന്തോ, അവൻ പറയുന്നതിൽ കളിയുണ്ടെങ്കിലും അതിലൊരു സത്യസന്ധതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. “ശരി,” അവൾ പറഞ്ഞു. “ഇപ്പൊ വഴി വിട്. എനിക്ക് ബസ്സ് പോവും.” “എവിടെക്കാ?” “അതൊക്കെ എന്തിനാ ഇങ്ങള് അറിയണം?” “അല്ല, ചോദിച്ചതാ. ഇത്ര secrecy വെക്കണ്ടല്ലോ.” “സീക്രസി അല്ല. careful.” ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഷാമിലിന്റെ മുഖം ഒന്ന് മൃദുവായി. “അത് നല്ലതാണ്,” അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “careful ആയിരിക്കണം.” ആ ഒരു മറുപടി റിന്‍ഷയെ ഒന്ന് അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവൾ കരുതിയത്, അവൻ വീണ്ടും തമാശ പറയും എന്നു. പക്ഷേ അവൻ പറഞ്ഞത് സീരിയസായിട്ട് തന്നെ. “ഇങ്ങള്…” അവൾ ഒന്ന് മടിച്ചു. “പേര് എന്താ?” “അടോ, ഇപ്പൊ ചോദിച്ചല്ലോ,” അവൻ ചിരിച്ചു. “ഷാമിൽ.” “ഹും.” “ഇങ്ങളോ?” റിന്‍ഷ ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നു. “റിന്‍ഷ.” “നല്ല പേരാ.” “അതൊക്കെ പലരും പറയും.” “ഞാൻ പറഞ്ഞത് വേറെയാണ്.” “എന്ത് വേറെ?” “പേരും നന്നാ… പറയുന്ന ആളും നന്നായിരിക്കുമെന്നു തോന്നി.” റിന്‍ഷയുടെ കവിളിൽ ചെറുതായി ചുവപ്പ് പടർന്നു. അവൾ ഉടനെ മുഖം മാറ്റി. “ഇങ്ങനെ എല്ലാവരോടും പറയുന്ന dialogue ആണോ ഇതും?” “അല്ല. എല്ലാരോടും പറയാൻ പറ്റില്ല.” “എന്താ?” “ചിലർ കേട്ടാൽ വിശ്വസിക്കില്ല.” “ഞാനും വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല.” “പക്ഷേ കേട്ടല്ലോ.” ഷാമിലിന്റെ ആ മറുപടിക്ക് റിന്‍ഷ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ നിന്നു. ദൂരത്ത് ബസ്സ് വരുന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആളുകൾ എല്ലാം ഒന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. റിന്‍ഷയും ബാഗ് ഒന്ന് ശരിയാക്കി. “എന്റെ ബസ്സ് ആയി തോന്നുന്നു.” “ഹും,” ഷാമിൽ തലകുനിച്ചു. “ശരി, പോയ്ക്കോളൂ.” റിന്‍ഷ ബസിലേക്കു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. രണ്ട് ചുവടെടുത്തു പിന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. “ഇങ്ങള് ഇവിടെ തന്നെയാണോ എല്ലായ്പ്പോഴും നിൽക്കാറ്?” ഷാമിൽ ചിരിച്ചു. “എന്താ, നാളെ വരുമ്പോൾ നോക്കാനാണോ?” റിന്‍ഷ ഉടനെ പറഞ്ഞു: “അല്ലാഹേ, അത്രയും കരുതണ്ട.” “അപ്പോ ചോദിച്ചത് എന്തിനാ?” “ചോദിക്കണമെന്നു തോന്നി. അത്ര തന്നെ.” “എന്നാൽ ഉത്തരം കേൾക്കൂ,” ഷാമിൽ പറഞ്ഞു. “എല്ലാ ദിവസവും അല്ല… പക്ഷേ ഇനി മുതൽ വരാൻ തോന്നും.” റിന്‍ഷ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി വന്നിരുന്നു. ബസ് നിർത്തി. അവൾ കയറി. ജനൽക്കൽ സീറ്റ് കിട്ടിയപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഷാമിൽ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. ബസ് നീങ്ങിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ അവൻ കൈകൊണ്ട് ചെറിയൊരു ഇശാര ചെയ്തു. റിന്‍ഷ അറിയാതെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി അവൾ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ എന്തോ പുതിയത് ഒന്ന് മുളച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ മനസ്സിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു: “ഇയാളെ വീണ്ടും കണ്ടേക്കുമോ എന്തോ…” മലപ്പുറം ടൗണിന്റെ തിരക്കേറിയ വൈകുന്നേരത്തിൽ, വളരെ സാധാരണമായി തുടങ്ങിയ ഒരു വഴക്ക് പോലെയുള്ള സംസാരത്തിൽ നിന്ന്, ആരും അറിയാതെ ഒരു പ്രണയകഥയുടെ ആദ്യ വരി എഴുതപ്പെട്ടു. തുടരും… കഥ ഇഷ്ട്ടം ആയാൽ കമന്റ്‌ ഇടണേ 🥹 #💞 നിനക്കായ് #💘 Love Forever #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ