#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _11 ✍️രചന - Aniprasad തുള്ളിയ്ക്കൊരു കുടം പെയ്യുന്ന പേമാരിയിലൂടെ, കയ്യിലൊരു കുട പോലുമില്ലാതെ കൊടുവത്തൂർ കടവിൽ കടത്തിറങ്ങി വരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി. അവളുടെ തോളിൽ ഒന്നോ ഒന്നരയോ വയസുള്ള ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ട്. മഴയുടെ എറിച്ചിൽ അടിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാനായി ആ പെൺകുട്ടി താൻ ധരിച്ചിരുന്ന സാരിയുടെ മുന്താണി കുഞ്ഞിന്റെ ശിരസിലൂടെ വാരി ചുറ്റിയിരിയ്ക്കുന്നു. ആ കുഞ്ഞിന് പെരുമഴ തുള്ളികളുടെ തലോടൽ ഏൽക്കാതിരിയ്ക്കാൻ അതൊന്നും മതിയാകുമായിരുന്നില്ല.ഇടയ്ക്കിടെയെത്തുന്ന കാറ്റ് സാരിത്തുമ്പ് പറപ്പിച്ചു കളയുമ്പോൾബലമായി അവൾ ആ തുണി തുമ്പ് പിടിച്ചു വീണ്ടും കുഞ്ഞിനെ പുതപ്പിയ്ക്കുന്നു. സ്വന്തംകുഞ്ഞിനോടുള്ള ഒരു കരുതലും ജാഗ്രതയുമൊക്കെ ആ പെൺകുട്ടിയിൽ കാണാവുന്നതാണ്. കാറ്റിൽ, തണുപ്പിന്റെ സൂചിക്കുത്ത്‌ ഏറ്റതോടെയാവാം ഇടയ്ക്കിടെ കുഞ്ഞ് ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് മകൾ കയ്യിലൊരു കുഞ്ഞുമായി കയറി വരുന്നത് കണ്ട് തനിയ്ക്ക് പകച്ചിരിയ്ക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ഗോപിയാശാന്റെ കണ്മുമ്പിലൂടെ ഒരു മായക്കാഴ്ച്ചപോലെ അയാളുടെ ഓർമ്മകൾ അഞ്ച് വർഷത്തിനപ്പുറത്തേയ്ക്ക് പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു. കല്യാണപ്രായം തികഞ്ഞ പെണ്ണാണ്.. ഗൗരിയ്ക്ക് അവിടെയും, ഇവിടെയും നിന്ന് ആലോചനകൾ വന്നുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന നേരം. മകൾ വീടിന്റെ ആദ്യ പടവിലേക്ക് കാൽ വച്ചതും അവളുടെ വഴി വിലങ്ങി താൻ അവൾക്ക് മുൻപിലേക്ക് നിന്നു. "ഏതാടീ ഈ കുഞ്ഞ്... ഇതിനെ നീയെന്തിനാ ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്നത്..." എന്തൊക്കെയോ അനർത്ഥങ്ങൾജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചു തുടങ്ങാൻ പോകുന്നതിന്റെ സൂചനകൾ ആശങ്കകളായി തന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. "ഇവൾക്ക് പോകാൻ ഒരിടമില്ല അച്ഛാ... നമ്മൾ ഇവളെ കൈ വിട്ടാൽ ഏതെങ്കിലും അനാഥ മന്ദിരത്തിൽ ചെന്ന് ചേരാനായിരിയ്ക്കും ഈ കുഞ്ഞിന്റെ വിധി..അതല്ലെങ്കിൽ എവിടെയെങ്കിലും നരകിച്ചുതീരും ഈ ജീവിതം." "അതിന് നിനക്കെന്താ മോളേ...അതിനാണോ നീഇതിനെ ഇങ്ങോട്ട് ദെത്തെടുത്തും കൊണ്ട് വന്നത്..അനാഥ ജന്മങ്ങൾക്ക് ചെന്ന് ചേരാനുള്ള ഇടമാടീ അനാഥ മന്ദിരങ്ങൾ.അവിടുത്തെ നാട്ടുകാരോ, പൊതു പ്രവൃത്തകരോ ഒക്കെ നോക്കിയ്ക്കോളും ഇതിന്റെ കാര്യം. നമ്മൾ അതിൽ ഇടപെടേണ്ട.. നീ ഇവളെ അവിടെ കൊണ്ട് വിട്ടേരെ. ഇത് അവിടെ കിടന്ന് ജീവിയ്ക്കുവോ, മരിയ്ക്കുവോ എന്ത് വേണേൽ ചെയ്യട്ടെ... ഇതിനെ ഈ വീട്ടിൽ കയറ്റാൻ പറ്റില്ല..ജീവനോടിരിയ്ക്കുമ്പോ ഞാൻ അതിന് സമ്മതിയ്ക്കത്തും ഇല്ല." "അച്ഛൻ മുമ്പിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്ക്. കരുണേട്ടന്റെ ഈ കുഞ്ഞ്നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വളരാൻ അച്ചൻ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഈ കുഞ്ഞ് മാത്രമല്ല, ഞാനും ഇറങ്ങിയിരിയ്ക്കും ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന്.. പിന്നീട് ജന്മത്തിൽ ഒരിയ്ക്കൽ പോലും നമ്മൾ തമ്മിൽ കാണില്ല അച്ഛാ.." ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക്നോക്കിയാൽ അറിയാം അവൾ അത് തന്നെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചാണ് ഈ കുഞ്ഞുമായി ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന്. താൻ എതിർത്താൽ, തന്റെ എതിർപ്പിനെ എങ്ങിനെ നേരിടണമെന്ന ഗൃഹ പാഠം അവൾ നേരത്തെ എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. "നീ പൊട്ടൻ കളിയ്ക്കുന്നോ അതോ, ആർക്കെങ്കിലും വേണ്ടി പൊട്ടിയായി നടിയ്ക്കുന്നോ..വകതിരിവ് എന്നത് നിന്റെ ഏഴയലത്ത്‌കൂടെ പോയിട്ടില്ലേ കൊച്ചേ... മോളേ നിനക്കൊരു ജീവിതമുണ്ട് കുഞ്ഞേ. അത് മറന്നുകൊണ്ടാകരുത് നിന്റെയീ ചെയ്തികൾ.ഇത് കരുണന്റെ മകൾ ആണെങ്കിൽ അവൻ ഈ ദേശം വിട്ടു പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ ആ ബന്ധവും അവസാനിച്ചു കഴിഞ്ഞതാണ്. വീണ്ടും ആ ബന്ധം നീയീ കുഞ്ഞിലൂടെ വിളക്കി ചേർക്കാൻ നോക്കേണ്ട. കൂടി ചേരില്ല മോളേ അത്."." "അറിയാം അച്ഛാ.. അച്ഛൻ പറയും മുമ്പേ എന്റെ മനസ്സിൽ നൂറ്‌ തവണ അതിനേ കുറിച്ചുള്ള ഒരു വടം വലി നടന്നു കഴിഞ്ഞു. നമ്മുടെ കരുണേട്ടന്റെ ഈ കുഞ്ഞിനെ പെരുവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോരാൻ എന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല അച്ഛാ..." "ഇത് പെരുവഴിയിലൊന്നും ആയിപ്പോകില്ല മോളേ.. നീ ഇതിനെ കൊണ്ട് പോയി കരുണന്റെ ഭാര്യ വീട്ടുകാരെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് പോരെ.. അവരാണ് ഇനി ഇതിന്റെ അവകാശികൾ. അല്ലാതെ നീ കരുതും പോലെ ഈ കുഞ്ഞ് അനാഥ ജന്മം ആയി പോയിട്ടൊന്നുമില്ല.ആരൊക്കെ ഈ കുഞ്ഞ് അനാഥയെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഇതിനെ പ്രസവിച്ച ജീനയുടെ മാതാപിതാക്കൾ ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഇത് അനാഥയല്ല മോളേ. അച്ഛൻപറയുന്നത് കേൾക്ക് മോളേ... നിന്റെ ഒറ്റയൊരാളുടെ നന്മയെ കരുതിയാ അച്ഛനിത് പറയുന്നത്. എന്റെ പൊന്ന് മോൾ അനുസരിച്ചേക്ക്..." അവസാനം അവൾക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് താൻ കൈ കൂപ്പി. ഗൗരിയുടെ മുഖത്ത്‌ അചഞ്ചലമായ ഒരു ഭാവമല്ലാതെ താൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട മട്ടില്ല. അവളുടെ മുഖത്തും ശിരസ്സിലും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ നിലത്തേയ്ക്ക് പൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. "നിനക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് പോയി റെയ്ച്ചലിനെ ഏൽപ്പിയ്ക്കാൻ മടിയാണെങ്കിൽ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് താ. ഞാൻ കൊണ്ട് പോയി കൊടുത്തേക്കാം. റെയ്ച്ചലിന്റെയും,,ജോസഫിന്റെയും വീട്ടിലാ ഈ കുഞ്ഞ് വളരേണ്ടത്. അല്ലാതെ നമ്മുടെ വീട്ടിലല്ല.. നമുക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ പോറ്റേണ്ട ഒരാവശ്യവുമില്ല.. നീ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് താ മോളേ.." താൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും ഗൗരിയിൽ യാതൊരു വിധ ചലനവും കാണാനില്ല. അവസാനം ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ബലമായി താൻ ആ കുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവൾ കുതറി.. "നടക്കില്ല അച്ഛാ.. അച്ഛൻ ശ്രീമയിയെ അവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് ചെന്നാൽ അവർ ഇതിനെ കയ്യേൽക്കില്ല. അവർ ഈ കുഞ്ഞിനെ കരുണേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോന്നതാണ്.." "ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോന്നോ.. അത് ശരിയാവില്ലല്ലോ. ഈ കുഞ്ഞ് അവരുടെ മകളുടെ കുഞ്ഞല്ലേ.. ജീന പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞിനെ എങ്ങിനെ അവർക്ക് അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോരാൻ കഴിഞ്ഞു.." "അവർക്ക് ഇതിനെ വേണ്ടെന്ന്. അവരുടെ മകളുടെ ഘാതകന്റെ കുഞ്ഞിനെ വളർത്തേണ്ട ഗതികേട് അവർക്ക് വന്നിട്ടില്ലെന്ന്.." "അത് കേട്ടയുടൻ നീ ഇതിനെയും ശിരസ്സിലേറ്റി ഇങ്ങോട്ട് വച്ച് പിടിച്ചു. അല്ലേ.. നീ ഇതിനെ കയ്യേൽക്കും മുമ്പ് എന്നോടൊരു വാക്ക് ചോദിച്ചോടീ.. എടീ, ചോദിച്ചോ എന്ന്.." "അപ്പോൾ എനിയ്ക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല അച്ഛാ. ഈ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്ത്‌ നോക്കിയിട്ട്, കരുണേട്ടനെ ഓർമ്മവരുമ്പോ ഇതിനെ അവിടെ കളഞ്ഞ ശേഷം എനിയ്ക്ക് മടങ്ങി പോരാൻ പറ്റുവോ അച്ഛാ.." "നീ പോരണമായിരുന്നു. നീ അങ്ങിനെ തന്നെ മടങ്ങി പോരണമായിരുന്നു... അതിന് പകരം നീ എന്താ ശിരസ്സിലേക്ക് എടുത്ത്‌ വച്ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് നിനക്ക് അറിയുമോ മോളേ.. നിന്റെ ജീവിതമാകും ഈ പ്രവൃത്തി മൂലം ഇല്ലാതായി പോവുകയെന്ന് മനസിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് പോലും നിനക്കില്ലാതായി പോയോ മോളേ..അവർക്ക് അവരുടെ രക്തത്തെ വേണ്ടെങ്കിൽ നിനക്കാണോടീ പിന്നെ ഇതിനെ കൊണ്ടുള്ള ആവശ്യം..." ഉത്തരമില്ല.. ശിരസ്സ് കുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ തോളിൽ കിടന്ന് ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞ് ഞെളിപിരി കൊള്ളുമ്പോഴും അവൾക്ക് ചലനമില്ല. എല്ലാം, എല്ലാം മനസിലാക്കികൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഗൗരി ഈ ബാധ്യതയെടുത്തു ചുമലിൽ ഏറ്റി യിരിയ്ക്കുന്നത്. അവളുടെ മനസിന്റെ ഏതോ കോണിൽ കരുണനെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ ചാരം മൂടിയ കനലുകൾ പോലെ ഇപ്പോഴും നീറിപ്പിടയുന്നുണ്ടാവണം. അവനറിയാതെയാണെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സിൽ ജീവന്റെ ജീവനായി കൊണ്ട് നടന്ന രൂപമല്ലേ കരുണന്റേത്... ആ മോഹം കൈക്കുമ്പിളിൽ നിന്നും ദാഹജലം ഊർന്നു പോകുന്നത് പോലെ ഒഴുകി തീരുന്നത് അവൾക്ക് നിസ്സഹായയായിനോക്കിനിൽക്കേണ്ടി വന്നതാണ്.. ആരൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും, എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഗൗരി തന്റെ തീരുമാനം മാറ്റാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. "ജീനയെന്ന അവന്റെ ഭാര്യയെ കൊന്ന കുറ്റത്തിനാണ് കരുണൻ ജയിലിലേക്ക് പോയിരിയ്ക്കുന്നത്.. അവൻ ഒരു ജീവപര്യന്തമോ അതിലും കുറവോ തടവ് ശിക്ഷ തീർന്ന് ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ അവന്റെ മകളെ അന്വേഷിച്ചാവും ആദ്യം വരിക.. അപ്പോൾ നീ എന്ത് ചെയ്യും മോളേ. കുഞ്ഞിനെ നിനക്ക് അവന് വിട്ടു കൊടുക്കാതിരിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ.. കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ബലമായി തന്നെ അവൻ അവളെ വിളിച്ചിറക്കി കൊണ്ട് പോകില്ലേ..." എങ്ങിനെയെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് മാറ്റാൻ വേണ്ടിയാണ് താൻ ചോദിയ്ക്കുന്നത്. "ആര് തടയുന്നു കരുണേട്ടനെ.. അച്ഛൻ തടയുമോ.. ഇല്ലല്ലോ.. നമ്മുടെ കൂടെ ഈ കുഞ്ഞ് കുറച്ച് നാൾ വളർന്നെന്ന് കരുതി ഈ കുഞ്ഞിൽ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും അവകാശം ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നോ അച്ഛാ.. കരുണേട്ടൻ വന്നു വിളിയ്ക്കുമ്പോൾ ഈ കുഞ്ഞ് കരുണേട്ടന്റെ കൂടെ പൊയ്ക്കോട്ടെ. അവളുടെ അച്ഛനല്ലേ അവളെ വന്നു വിളിക്കുന്നത്.. കരുണേട്ടൻ ശിക്ഷാ കാലാവധി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ച് വരും വരെ കരുണേട്ടന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഒരു പോറൽ പോലും പറ്റാതെ സംരക്ഷിക്കണം. അത്രയേ വേണ്ടൂ നമ്മൾക്ക്.." "ഞാനിനി എങ്ങിനെയാ മോളേ നിന്നെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കേണ്ടത്.. ഈ കുഞ്ഞിനൊരു പോറൽ പോലും പറ്റാതെ സംരക്ഷിയ്ക്കേണ്ടത് നമ്മളല്ല... അത് ജീനയുടെ അച്ഛനും അമ്മയുമായ റെയ്ച്ചലും, ജോസപ്പും ആണെന്ന് നൂറ്‌ തവണ പറഞ്ഞില്ലേ കുട്ടീ നിന്നോട് ഞാൻ.." ഇണങ്ങിയും, പിണങ്ങിയും പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഗൗരി അത് കേൾക്കാനോ, അനുസരിയ്ക്കാനോ തയ്യാറായില്ല. അവസാനം അവളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് മനസ്സില്ലാ മനസോടെ വഴിപ്പെടുമ്പോൾ മനസ്സിൽ പ്രത്യാശയുടെ ചെറിയൊരു നിഴൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടോമൂന്നോ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗൗരിയുടെ മനസ്സ് ഒന്ന് ശാന്തമാകുമ്പോൾ റെയ്ച്ചലിനെ യോ ജോസഫിനെയോ പോയി കാണുക.. അപ്പോഴേക്കും അവരുടെ മനസ്സും ശാന്തമായിട്ടുണ്ടാകും.അവരോടു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി കുഞ്ഞിനെ കയ്യേൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുക.. അവർ നേരിട്ടത്തി കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് പോകാൻ തയ്യാറായാൽ ഗൗരിയ്ക്കും അതിനേ എതിർക്കാൻ കഴിയില്ല. നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം കഴിഞ്ഞു കാണും.. കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യം ഇനിയും വൈകുന്നത് ബുദ്ധിമോശം ആയിപ്പോകുമോ എന്നോർത്തിട്ട് താൻ തനിയേ ആണ് ജോസഫിനെ കാണാൻ ചെന്നത്.. കാര്യം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ജോസഫിന്റെ മുഖം ഇരുണ്ടു. അതുവരെ തനിയ്ക്ക്മുഖം തരാതെ മാറി നിന്ന റേയ്ച്ചൽ ഒറ്റ ആട്ട് ആട്ടി. "താനും തന്റെ മോളും കൂടി കൊണ്ട് പോയി പുഴുങ്ങി തിന്നോടോ അതിനേ.. പാവം പിടിച്ച എന്റെ മോളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയല്ലോടോ തന്റെ മോൾ.. അവൾക്ക് അവനോട് അസ്ഥിയിൽ പിടിച്ച പ്രേമമാരുന്നെങ്കിൽ അവനെ കൊണ്ട് അവളെ കെട്ടിയ്ക്കാൻ മേലാരുന്നോടോ തനിയ്ക്ക്... എന്റെ ജീനമോളെയുംകെട്ടി അവൾക്കൊരു കൊച്ചിനെയും ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണോടോ അവൾക്ക് അവനോടുള്ള പൂതി കൂടിയത്... ഇപ്പോൾ തൃപ്തിയായി കാണുവല്ലോ തന്റെ മോൾക്ക്... എന്റെ മോളേ അവൻ കൊല്ലാൻ കാരണക്കാരി അവൾ ഒറ്റയൊരുത്തിയാ.. മറക്കില്ല ഞങ്ങൾ അത്.. അവൻ ഇറങ്ങി വരുമ്പോ അവന്റെ കൂടെ പോയി പൊറുക്കാം എന്ന് കരുതിയാ തന്റെ മോൾ ഇയ്ക്കുന്നതെങ്കിൽ പോയി പറഞ്ഞേക്ക് അവളോട്.. എന്റെ മോളുടെ ഉദരത്തിൽ കയറിയത് പോലൊരു പിച്ചാത്തി അവളുടെ ഉദരത്തിൽ കയറാനും കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന്.. എന്റെ മോളുടെ ഗർഭ പാത്രത്തിൽ പിറവിയെടുത്തതാണെങ്കിലും ആ കരുണൻ എന്ന നായിന്റെ മോന്റെ ചോരയെ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ട. വേണ്ടെന്ന് മാത്രമല്ല അതിനേ ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നും പോകരുത്... ഞങ്ങടെ കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കിയ അവന്റെ മുഖം ഓർമ വരുമ്പോൾ ആ കൊച്ചിനെ പോലും ഞങ്ങൾ എന്തേലും ചെയ്തു പോകും.. പൊക്കോ.. ഇനി ഈ ആവശ്യവും പറഞ്ഞു മേലിൽ ഈ വീട്ടിന് മുമ്പിൽ വന്നു പോകരുത്... വല്ല പെണ്ണിന്റെയും കഴുത്തിലെ താലി തട്ടിപ്പറിച്ചല്ലെടോ തന്റെ മകളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കേറ്റേണ്ടത് എന്നും കൂടി അവളോടൊന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തേക്ക്.. ഞങ്ങടെ ജീന മോളേ പോലെ കരുതി അവളെ ഞങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചതിന് ഞങ്ങടെ മകളുടെ ജീവനെടുത്തുകൊണ്ട് വേണമായിരുന്നോ അവൾക്ക് ഞങ്ങളെ ശിക്ഷിയ്ക്കാൻ...ഗതി പിടിയ്ക്കാതെ പോകയേ ഉള്ളൂ.. നെഞ്ച് പൊട്ടി ശപിയ്ക്കുവാ ഞാൻ അവളെ... " റെയ്ച്ചലിന്റെ കണ്ണീർ കണ്ടു തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആശാപം ചിലപ്പോൾ തിരികെ ചെന്നേക്കാം. അത് തന്റെ മകളുടെ ശിരസ്സിൽ വീഴാൻ പോകുന്നില്ല.. "വെറുതേ തെറ്റിദ്ധരിയ്ക്കല്ലേ റെയ്ച്ചലെ എന്റെ മോളേ... അവൾക്ക് കരുണനോട് അങ്ങനൊരു ആശയേ ഇല്ലായിരുന്നു. എനിയ്ക്കറിയാവുന്നതല്ലേ എന്റെ മോളേ.." "ഇത്ര നാളും നല്ലവളാണെന്ന് കരുതി അവളെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നതാ ഞാൻ.. ഇപ്പോളാ അവളെ ശരിയ്ക്കും ഞങ്ങൾക്കുമനസിലാക്കാൻ പറ്റിയത്.. അതിന് ഞങ്ങടെ പൊന്ന് മോൾടെ ജീവൻ ബലി കൊടുക്കേണ്ടി വന്നെന്ന് മാത്രം... ചതിയ്ക്കാനും, കൂടെ നിന്ന് കുതികാൽ വെട്ടാനും തന്റെ മകളെ കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളെടോ ഈ ഭൂമിയിൽ മറ്റൊരാൾ.. കർത്താവ് തമ്പുരാൻ മുകളിലിരുന്നു എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക് അവളോട്‌.. എന്റെ മോടെ കെട്ടിയോനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി അവള് കാണിച്ച ഈ കൊല ചതിയ്ക്ക് കർത്താവ് അവളോട് പകരം ചോദിച്ചിരിയ്ക്കും.. താൻ നോക്കിയ്ക്കോ.. അന്ന് തന്റെ കണ്ണിലൂടെ കണ്ണീരിന് പകരം ചോര ചാടിയിരിയ്ക്കും... അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ഈ പെറ്റമ്മയുടെ കണ്ണീരിന് ദൈവ സമക്ഷം എന്ത് വിലയാ ഉള്ളത്.." മറിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും ഉള്ള ശാപ വചസ്സുകൾ കേട്ട് തലയും കുനിച്ച് അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി പോരേണ്ടി വന്നു. "പോലീസുകാർക്ക് അവൻ മൊഴി നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന്, ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടിയാ അവന് സ്വന്തം ഭാര്യയെ കൊലപ്പെടുത്തേണ്ടി വന്നതെന്ന്. ജീന അവന്റെ ആ ബന്ധത്തെ എതിർത്തപ്പോൾ അവന് അവളെ കൊന്നുകളയുകയല്ലാതെ വഴി ഇല്ലായിരുന്നെന്ന്..." താൻ തിരികെ വന്നു പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഗൗരി ഭിത്തിയോട് ചാരി ചലനം നഷ്ടപ്പെട്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. "റെയ്ച്ചലിന്റെ മകളുടെയും, ഭർത്താവിന്റെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വന്ന മൂന്നാമത്തെ ആ സ്ത്രീ നീയാണെന്നാണ് മോളേ അവർ പറയുന്നത്... പണ്ടെങ്ങോ നിനക്ക് കരുണനോട് ഒരു സ്നേഹം മനസ്സിൽ തോന്നിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൻ ജീനയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു." ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലോ, മുഖത്തോ പ്രത്യേകിച്ചൊരു ഭാവമാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല. "നിന്റെ പേരും പറഞ്ഞു കരുണനും, ജീനയും നിരന്തരം വഴക്കിടാറുണ്ടായിരുന്നത്രെ... അവരുടെ മനസ്സിൽ തോന്നിയത് സംശയമാണെങ്കിൽ ആ സംശയത്തിലേക്ക് ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് കാള കൂട വിഷം പകർന്ന് നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് വേണം കരുതാൻ. അവർക്ക് വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അവർക്ക് മുമ്പിലൂടെ നീ കരുണന്റെ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് പോന്നത് അവനോട് നിന്റെ മനസ്സിൽ ഒടുങ്ങാത്ത ആഗ്രഹമുള്ളത് കൊണ്ടാണെന്നാണ് അവരുടെ ഭാഷ്യം. അതിനെ വെല്ലാൻ നമ്മുടെ കയ്യിൽ തെളിവുകളൊന്നും ഇല്ലല്ലോ... ജോസഫിന്റെ ആ വാക്കുകൾക്ക് മുമ്പിൽ അച്ഛന് തല കുനിച്ചിറങ്ങി പോരാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ മോളേ.." തന്റെ ഹൃദയം വെന്തു നീറുന്നത് മകൾ കാണാതിരിയ്ക്കാനായി താൻ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മരവിച്ച ഒരു നോട്ടം മാത്രം തന്റെ നേർക്ക് വന്നു. ഒരച്ഛന്റെ നിസ്സഹായത എന്താണെന്ന് അന്നാണ് തനിയ്ക്ക് മനസിലായത്. അതിൽ എന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ മോളേ എന്ന് ചോദിയ്ക്കാൻ നാവുയരുന്നില്ല.. നിനക്കെന്തെങ്കിക്കും മനസ്സറിവുണ്ടോ മോളേ എന്ന് ചോദിയ്ക്കണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ചങ്ക് പിടയും.. സ്വന്തം മകളാണ് പ്രതി സ്ഥാനത്ത്‌ നിൽക്കുന്നത്. അവളുടെ ജീവിതത്തിനു മേൽ ഒരമ്മയുടെ കണ്ണീർ തോരാതെ വീണുകൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്.. ഏതാണ് ശരിയെന്നോ, ഏതാണ് തെറ്റെന്നോ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാതെ പോയ അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ... ആരും ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ലെന്നും, ആരുടേയും കണ്ണിലെ പകയുടെകനലുകൾ കെട്ടു പോയിട്ടില്ലെന്നും മനസിലാക്കാൻ ഒരു പ്രളയ കാലം തന്നെ വേണ്ടി വന്നു.. കല്ലാറിന്റെ മാറിലൂടെ നീന്തിക്കയറി വന്ന ഒരു അജ്ഞാതൻ തന്റെ മകളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കടയ്ക്കലാണ് പിടിച്ചു കുലുക്കിയിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന് ഗോപിയാശാന് തോന്നി. അതിന്റെ അനന്തര ഫലങ്ങൾ തന്റെ മകളുടെ ജീവിതത്തെ അടിമുടി ഉലച്ചു കളയാൻ പോലും പ്രാപ്തമാണ്.. എവിടെ നിന്നോ, എവിടേയ്‌ക്കോ പോകുന്ന ജീവിത പാതയിൽ കുറച്ച് ശരി തെറ്റുകൾ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.. കാലത്തിന് മാത്രമേ അതിലെ ശരികൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.. അത് ഒരു ജീവിതത്തിന്റെതായാലും, ഒരുപാട് ജീവിതങ്ങളുടേതായാലും.. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ -മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം _43 ✍️രചന - Aysha akbar ചുറ്റുമുള്ള എൽ ഈ ഡി ബൾബുക ളുടെ പ്രകാശത്തേക്കാൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി...... ചുവന്ന ഡ്രെസ്സിൽ അതി സുന്ദരിയായി നിൽക്കുന്ന ഇഷാനിയെ കണ്ടവനും അങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു..... അവനടുത്തേക്ക് ഓടി പോകണമെന്ന് തോന്നി അവളെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അടുത്തേക്ക് വരേണ്ടെന്ന തരത്തിൽ അവനൊരു സൂചന നൽകി........ അവൾ കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ടവനെയൊന്ന് നോക്കി....... ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കു ന്നുണ്ടോയെന്നൊരു ഭാവത്തിൽ അവൻ ചുറ്റും നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്കും ചെറിയൊരു ഭയം തോന്നി.... അത്‌ വരെ ഒന്നും ഓർത്തിട്ടില്ല താൻ...... അവൻ മാത്രമേ മനസ്സിലുള്ളുണ്ടായിരുന്നുള്ളു........ എന്നാൽ പപ്പയും മമ്മയും എല്ലാം അവിടെ തന്നെയുണ്ടെന്ന തോന്നൽ അവളുടെ ഉള്ളിലോരു ആശങ്ക നിറച്ചു.... അപ്പോഴും കണ്ണുകൾ അവനിലേക്ക് മാത്രം നീണ്ടു പോയി........ അവന്റെ കണ്ണുകളും അവളെ മാത്രം കണ്ടു..... തന്നെ നോക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം ഇഷാനിയുടെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി നിറച്ചു.... അവൾക്ക് കൂടുതൽ നേരം ആ മിഴികളെ നേരിടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..... അവൾ ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു പെട്ടെന്ന് നോട്ടം വെട്ടിച്ചു....... അൽപ നേരം കഴിഞ്ഞ് ഇടം കണ്ണാൽ അവൾ വീണ്ടും അവനെ നോക്കുമ്പോഴും അവനവളെ നോക്കി അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയായിരുന്നു.. അവൾക്കാകെ കൂടി ഒരു വിറയൽ തോന്നി... അവൾ ഗൗണിന്റെ തലപ്പ് വിരലുകളാൽ തെരു പ്പിടിച്ചു........ കൂട്ടി പിടിച്ചിട്ടും ചുണ്ടുകളിൽ ഒതുങ്ങാത്തോരു പുഞ്ചിരി അവളെ കീഴ്പ്പെടുത്തി...... കുറച്ചപ്പുറത്തായി ആളുകൾ അല്പം ഒഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തേ ക്ക് കണ്ണുകൾ കൊണ്ടൊന്നു ചൂണ്ടി അവനാഗ്യം കാണിച്ചു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ പിറകെ ചെല്ലാനുള്ള സൂചനയാണ് അതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു..... അവളുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിച്ചു...... മമ്മ അവിടെ സംസാരിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്...... പപ്പയാണെങ്കിൽ ഡ്രിങ്ക്സ് കഴിക്കുകയാണ്...... ഋതിനെ അവിടെയൊന്നും നോക്കിയിട്ട് കാണാനെയില്ല...... ആവശ്യത്തിലധികം പിടക്കുന്ന ഹൃദയവുമായി അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് അവൻ പോയ വഴിയേ നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെക്കാളേറെ അവന്റെ മുഖമായിരുന്നു മനസ്സിൽ തിളങ്ങി നിന്നത് ..... അലങ്കരിച്ച ആ വലിയ മുറ്റം കടന്ന് പിറക് വശത്തേക്കെന്ന പോൽ ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൾ നടക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്നായിരുന്നു കയ്യിലാരോ പിടിച്ചു വലിച്ചത്....... അവൾ ഞെട്ടലോടെ മുഖമുയർത്തി നോക്കിയപ്പപ്പഴേക്കും തന്റെ ശ്വാസത്തോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നവനെയാണ് അവൾ കണ്ടത്...... അതിര് കവിഞ്ഞൊരു ആനന്ദം അവളെ വന്നു മൂടി....... ശ്വാസമിടിപ്പ് കൂടുന്നതിനനുസരിച്ചു അവളുടെ മാറിടം ഉയർന്നു താഴ്ന്നു......... അവനപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കെന്ന പോൽ നോക്കി ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ അങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ്....... അവൾ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി... ആരെങ്കിലും കാണുമോയെന്ന ഭയം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു... അപ്പോഴാണ് അവൻ തന്നെ വലിച്ചത് ഒരു ചുമരിന് മറവിലേക്കാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത്..... ആ ചുമരിനോട് തന്നെ ചേർത്ത് നിർത്തിയാണ്‌ അവൻ തന്റെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.... എങ്ങനെ..... ഇവിടെ......? അവൾ പിടക്കുന്ന കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്കുയർത്തി യത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവത്തിന് ഒന്ന് കൂടി തീവ്രതയേറിയത് പോലെ.... അവനവളെ മതി വരുവോളമെന്ന പോൽ കാണുകയായിരുന്നു...... മ്മ്......? അവന്റെ നോട്ടം നേരിടാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന വണ്ണം മിഴികളൊന്ന് നീക്കി അവൾ പതിയെ ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ വീണ്ടും മൂളി....... നിന്നേ കാണാൻ..... അവൻ അത്രയേറെ അടക്കി പ്പിടിച്ച ശബ്ദത്തിലത് പറയുമ്പോൾ ആ സ്വരത്തിന് വല്ലാത്തൊരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു...... അതവളുടെ ഉള്ളിലൊന്നാകെ ഒരു വിറയൽ തീർത്തു...... ഈ നിറത്തിൽ സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട്...... അവൻ വീണ്ടും അതേ ശബ്ദത്തോടെ യത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ നേർത്ത ശബ്ദവും ആ നോട്ടവും ഇരുട്ടുമെല്ലാം കൂടി അവളിലൊരു പ്രത്യേക വികാരത്തെ നിറച്ചു....... അവൾ പതിയെ മിഴികളൊന്ന് അവനിലേക്ക് നീക്കി..... അവന്റെ ആഡംസ് ആപ്പിൾ ഒരു താളത്തിൽ ഉയർന്നു താഴുന്നുണ്ട്...... ഇപ്പൊ തന്നെ കൊണ്ട് പോയാലോ ഞാൻ നിന്നെ..... അവൻ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അത്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ നാണം കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണുകൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു പോയ്.... അവന്റെ നോട്ടം തെന്നി മാറാനെന്ന വണ്ണം അവൾ അവന്റെ വയറ്റിലേക്ക് ഒരു കുത്ത് കൊടുത്തതും അവനൊന്ന് ചിരിച്ചു പോയിരുന്നു...... അവളുടെ ചുണ്ടിലും ഏറെ ഭംഗിയുള്ളൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു...... ഞാൻ.....നവീന്റെ കൂടെ വന്നതാ..... അവൻ ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഈ പാർട്ടി നടത്തുന്ന ഡാനിയേലിന്റെ കമ്പനിയിലാണ്........ ഞാൻ ഇറങ്ങാൻ നില്കുകയായിരുന്നു.... അപ്പോഴാണ് ഇന്നത്തേയീ പാർട്ടിയിൽ താനെന്തായാലും ഉണ്ടാവുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞത്......... തന്റെ പപ്പയും ആളും ഫ്രണ്ട്‌സാണല്ലേ...... അവനത് പറയുമ്പോൾ അവൾ ചിരിയോടെ ഒന്ന് തല കുലുക്കി.... അപ്പൊ പിന്നേ ഒന്ന് കൂടി നിന്നേ കണ്ടിട്ട് പോകാമെന്നു കരുതി..... അവൻ അവളിലേക്കൊന്ന് കൂടി അണഞ്ഞു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശ്വാസമിടിപ്പ് ഏറിയേറി വന്നു...... അവന്റെ ശരീരം അവളോട് ചേർന്നു നിന്നു..... അവന്റെ ചുടു നിശ്വാസം അവളുടെ മൂക്കിൻ തുമ്പിലൊന്നു പതിച്ചു...... അവളുടെ ശ്വാസ മിടിപ്പ് കൂടും തോറും ആ കൃഷ്ണ മണികൾ തെന്നി നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു...... ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആവലാതികളുണ്ട്...... പുരികമോന്ന് ചുളിച്ചു കൊണ്ടവൾ അവനെ നോക്കുമ്പോൾ ആ ഹൃദമിടിപ്പ് എത്രത്തോളമെന്ന് അവനളക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.... ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞൊരു ഭയം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞതും മുറുകി നിന്നിരുന്ന അവന്റെ ഭാവത്തിനൊരയവ് വന്നിരുന്നു.... അവനേറെ നേർമയായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.... അവളുടെ ശ്വാസം ഒന്ന് നേരെ വീണത് പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്..... അവൻ മുഖമൊന്നു താഴ്ത്തി ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിലൊന്ന് മുട്ടിക്കുബോൾ അതിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത് വാത്സല്യം മാത്രമായിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞൊരു ആനന്ദത്തെ പുൽകി. അവൾ മിഴികളുയർത്തി അവനെയൊന്ന് നോക്കി.. ആനന്ദാശ്രുക്കൾ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞു നിന്നത് പോലെ..... അവന്റെ സാമീപ്യം നൽകുന്ന സുരക്ഷിതത്വമാണ് അവന് തന്നോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നത തലമെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.... പോട്ടെ..... ഇനിയും നിന്നാൽ ആരെങ്കിലും കാണും..... പ്രത്യേകിച്ച് നിന്റെ മമ്മ........ നിന്നേ വെറുതെ ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടി വന്നുവെന്നേയുള്ളു.... അപ്രതീക്ഷിതമായി കാണുമ്പോൾ ഈ കണ്ണിലുണ്ടാകുന്ന പിടപ്പൊന്ന് കൂടി കാണണമെന്ന് തോന്നി..... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ വിരലുകളിൽ വിരലൊന്ന് കോർത്തു.... ആ ചൂടിൽ അവളും അലിഞ്ഞു ചേർന്നു....... അവൻ വിരലുകൾ വേർപ്പെടുത്തി പോകാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളാ വിരലുകൾ ഒന്ന് കൂടി പിടി മുറുക്കി....... അവൻ തലയൊന്ന് ചെരിച്ചവളെ നോക്കി..... ആ കണ്ണുകൾ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവനേ നോക്കുകയാണ്...... ഈ വരവ് തന്നെ റിസ്ക്കെടുത്തതാണ്.... ഇനിയും വേണ്ടാ.... ആരെങ്കിലും കാണും.... അവൻ പതിയെ അത്‌ പറഞ്ഞതും അവൾ പതിയെ വിരലുകൾ അയച്ചു........ അവൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ കവിളിലൊന്ന് തഴുകി അവിടെ നിന്നും പോകുമ്പോൾ അവൾ അവനെന്ന ലോകത്ത് കുരുങ്ങി ക്കിടക്കുകയായിരുന്നു...... അടുത്ത തവണ കാണും വരേക്കുമെന്നോണം ഓർമകളെ അവൾ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുകയായിരുന്നു.... എവിടെയായിരുന്നെടി...... നിന്നെയല്ലേ അന്ന്വേഷിക്കുന്നത്..... അവൾ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും വെളി ച്ചത്തിലേക്ക് കടന്നതും ഗായത്രി അതും പറഞ്ഞു പല്ല് ഞെരിക്കുമ്പോൾ താൻ വന്നത് വെളിച്ചത്തിൽ നിന്ന് ഇരുട്ടിലേക്കാണെന്ന് തോന്നി പ്പോയവൾക്ക്..... ഞാൻ..... വാഷ് റൂമിൽ പോയതാ..... അവൾ അവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ വെറുതെ ഒരു മറുപടി കൊടുത്തു...... നിന്നേ പപ്പ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.... വാ...... അതും പറഞ്ഞു ഗായത്രി മുമ്പിൽ നടക്കുമ്പോൾ പപ്പ പാർട്ടിയിൽ വെച്ചു തന്നെ വിളിക്കുന്നത് ആർക്കെങ്കിലും പരിചയപ്പെടുത്താൻ മാത്രമാവുമെന്ന് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ യാന്ത്രികമായി അവർക്ക് പിറകെ നടന്നു....... രാജീവ്...... ഇതാണെന്റെ മകൾ.....ഇഷാനി....... താനങ്ങോട്ട് കടന്ന് ചെന്നപ്പോഴേ പപ്പ അതും പറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ഗസ്റ്റിന് തന്നെ പരിചയ പ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അവൾ ശെരിക്കും ഞെട്ടി പോയിരുന്നു..... ഇപ്പൊ അടുത്തൊന്നും ഇത്രയും സന്തോഷത്തിൽ പപ്പാ തന്റെ പേര് പറഞ്ഞിട്ട് പോലുമില്ല..... ഇതവരുടെ മുമ്പിലുള്ള ഒരു ഷോ ഓഫ് അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനെയെന്നവൾക്ക് തോന്നി.... ഉള്ളിൽ നിന്നൊരു വിങ്ങൽ തികട്ടി വന്നവൾക്ക്...... അവൾ മുഖമുയർത്തിയൊന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ആ ആളുകൾ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.. ഏകദേശം തന്റെ പപ്പയെയും മമ്മയെയും പോലെ തന്നെ തോന്നിക്കുന്നൊരു കപ്പിൾ സാണവർ..... അവളുടെ ഭംഗി യിൽ അവർ കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ അങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു.... അവരുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നിരുന്നന്നേരം..... അവർ അവളെ കണ്ട് പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി....... ഗായത്രിയും രവിയും ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് അവരെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്....... ഇഷാനി അവരോടൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു..... വൈശാഗ്....... രാജീവ് അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചതും വിളിക്കാൻ കാത്തെന്ന പോൽ നിന്നിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു..... സീ മിസ്റ്റർ രവി..... ഇതാണെന്റെ മകൻ വൈശാഖ്‌....... ഞങ്ങളുടെ കമ്പനിയുടെ ആൾ ഇൻ ആളാണ്‌...... രാജീവ് അതും പറഞ്ഞു പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ രവി ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ കെട്ടി പ്പിടിച്ചു...... അവനും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അങ്ങനെ നിൽക്കുകയാണ്..... പക്ഷെ അപ്പോഴും അവന്റെ നോട്ടം ഇടക്കിടക്ക് ഇഷാനിയിലേക്ക് പാറി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനെ വെറുതെ ഒന്ന് കണ്ടെന്നല്ലാതെ കൂടുതലൊന്നും ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞിരുന്നില്ല..... അവളുടെ മനസ്സ് ആ വെളിച്ചത്തിലായിരുന്നു.... ആ ചുടു നിശ്വാസത്തിന്റെ കീഴെയായിരുന്നു...... ആ വിരലുകളുടെ ചൂടിലായിരുന്നു..... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _10 ✍️രചന - Aniprasad മഴയൊടുങ്ങി ചെറുതായി കാറ്റ് വീശി തുടങ്ങിയതോടെ വൈദ്യുതബന്ധം പുനസ്ഥാപിയ്ക്കപ്പെട്ടു. ചുറ്റിനും വെളിച്ചം പരന്നതോടെ ഗൗരിയുടെ മനസ്സിലെ ഭീതി ഒട്ടൊന്നൊടുങ്ങി. അടുത്ത വീട്ടിലെ കുഞ്ഞുമോനും ഭാര്യ ദേവകിയുമാണ് ആദ്യം അവിടേയ്ക്ക് ഓടി വന്നത്. കുഞ്ഞുമോൻനേരെ ഗോപിയാശാന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "നിങ്ങള് മൂന്ന് പേരില്ലായിരുന്നോ ഗോപിയാശാനേ ഇവിടെ. ആർക്കെങ്കിലും ഒരാൾക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി വരാൻ വയ്യാരുന്നോ... എങ്കിൽ എന്റെ കൈകൊണ്ട് ഞാൻ തീർത്തേനെയല്ലോ അവനെ... കറന്റ് നേരത്തെ പോയത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളെല്ലാം പത്തു മണി ആയപ്പോഴേ കേറി കിടന്നുറങ്ങി. പോരാത്തതിന് എന്തോ മഴയാരുന്നു..." കുഞ്ഞുമോൻ കൈകൾ കൂട്ടി ഞെരിച്ചു. കുഞ്ഞുമോൻ കുളമുടി ടൗണിലെ ചുമട്ടു തൊഴിലാളിയാണ്. അതിന്റെ കരുത്ത് അയാളുടെ ശരീരത്ത്‌ കാണാനുമുണ്ട്. "അപ്പോൾ അങ്ങനൊന്നും തോന്നിയില്ല കുഞ്ഞുമോനെ.. അവനെന്റെ കൊച്ചുങ്ങളേ കൊല്ലാൻ നിൽക്കുമ്പോ ഞാനിറങ്ങി ഓടി നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ പറ്റുവോ.. ഇവിടെ കിടന്ന് ഞങ്ങളെല്ലാം കൂടി എത്ര നിലവിളിച്ചാലും ആ പെരുമഴയത്ത്‌ ആര് കേൾക്കാനാ..." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തും മുമ്പേ ഒരു കൂട്ടം ചെറുപ്പക്കാരും, അവരെ പിൻ തുടർന്ന് മറ്റു കുറെ ആൾക്കാരും അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. "ചേച്ചിയുടെ കയ്യിൽ ഫോണില്ലായിരുന്നോ. ഒരൊറ്റ മിസ് കോൾ മതിയാരുന്നല്ലോ ചേച്ചീ... അവനിവിടെ നിന്നും ജീവനോടെ പോവില്ലാരുന്നല്ലോ." റോബിച്ചനും ജിൻസനും മുരളിയും മറ്റുചിലരും ഗൗരിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവൾ വെറും നിലത്ത്‌ കുത്തിയിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴും അവളുടെ തൊട്ടരികിൽ അടിക്കാട് വെട്ടുന്ന നീളമേറിയ കൊടുവാൾ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. റോബിച്ചൻ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൾമുഖമുയർത്തി നോക്കി. അവന്റെ ഷർട്ടിന് അടിയിൽ ശരീരത്തോട് ഒട്ടി എന്തോ ആയുധം ഇരിയ്ക്കുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "മൊബൈൽ ഞാൻ കിടക്കുന്നിടത്ത്‌ ഇരിക്കുവായിരുന്നു റോബിനേ. അതെടുക്കാൻ ഞാൻ പിന്നോട്ട് മാറിയാൽ അവൻ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറും.. എന്തൊരുദേശ്യത്തോടെ വന്നതാ അവനെന്ന് നമ്മൾക്ക് അറിയില്ലല്ലോ. അമ്മു മോളും അവിടെ കിടന്നുറുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഒച്ച കേട്ടാൽ അവളുണർന്നു നിലവിളിയ്ക്കില്ലേ." ഗൗരി പറയുന്നത് കേൾക്കാനായി അവൾക്ക് ചുറ്റിനും കൂടി നിന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ താടിയ്ക്ക് കൈ വച്ചു. "ഇക്കണക്കിനു ഞങ്ങളെങ്ങിനെ ഈ നാട്ടിൽ ജീവിയ്ക്കും. പകലാണെങ്കിൽ പോലും വീട്ടിലിരിയ്ക്കാൻ ഇനി ഈ കാലനെയും കൂടി പേടിയ്ക്കണ്ടേ.. ഇവിടെ മൂന്ന് പേരുണ്ടായിട്ട് അവന് കൂസലില്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ പകലൊക്കെ ഒറ്റയ്ക്ക് വീട്ടിലിരിയ്ക്കുന്നവരുടെ കാര്യമോ.." കുഞ്ഞുമോൻ ജോലിയ്ക്കും, ഒരു മകനുള്ളത് പഠിയ്ക്കാനും പോയികഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ദേവകി വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇതെല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ മുതൽ അവർക്കും ഭീതിയായി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. "ഇനി അവനെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും ഒരു സൂചന കിട്ടിയാൽ സ്റ്റേഷനിൽ വിളിച്ചറിയിയ്ക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ പോലീസുകാർ പോയത്. നമുക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഒന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞാലോ.." മുരളി എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു. "വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല.പോലീസുകാർക്ക് എന്തായാലും ഈ പാതിരായ്ക്ക് ഇങ്ങോട്ട് വന്നു ചേരാനൊന്നും പറ്റില്ലല്ലോ. പക്‌ഷേ നാളെ ഒരു കാലത്ത്‌അവനെതിരെ തന്നെ ഒരു പരാതിയുമായി നമുക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ചെല്ലേണ്ടി വന്നാൽ അന്ന് അവർ ചോദിയ്ക്കും ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനൊരു സംഭവം നടന്നിട്ട് നമ്മൾ എന്ത് കൊണ്ട് സ്റ്റേഷനിൽ വിളിച്ചറിയിച്ചില്ല എന്ന്. അത് കൊണ്ട് ഒന്ന് വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞേക്ക്. അവർ രാവിലെയെങ്കിലും വന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നെങ്കിൽ ആയിക്കോട്ടെ." റോബിച്ചൻ പറയുന്നത് കേട്ട് അപ്പോൾ തന്നെ മുരളി ഫോണെടുത്ത്‌ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചു. ആദ്യം ഒരു തവണ ബെല്ലടിച്ചു നിന്ന ഫോണിലേക്ക് രണ്ടാമത് ഒരു തവണ കൂടി അവൻ കോൾ ചെയ്തപ്പോൾ അത് സ്വിച്ച്ഓഫ് ചെയ്യപ്പെട്ട നിലയിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുരളി നിരാശയോടെ തലയാട്ടി. "മോനേ റോബിനേ.. നമ്മള് കരുതും പോലൊന്നുമല്ലെടാ കാര്യങ്ങള്.." ഗോപിയാശാൻ എണീറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "അവനെന്തോ വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട് എന്റെയും എന്റെ കൊച്ചിന്റെയും കാര്യത്തിൽ. അതവൻ ഞങ്ങളുടെ മുഖത്ത്‌ നോക്കി പറയുകയും ചെയ്തു." അയാൾ വളരെ ആയാസപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു. "ലക്ഷ്യമോ.. എന്ത് ലക്ഷ്യം.." റോബിൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ ഇരു കൈകളും മലർത്തി കാണിച്ചു. "അത് അവനും, ഉടയ തമ്പുരാനും മാത്രം അറിയാം.." അൽപ്പം മുൻപ് ആ വീട്ടിൽ നടന്ന സംഭവമെല്ലാം ഗോപിയാശാൻ നാട്ടുകാരോട് വിശദമാക്കി കൊടുത്തു. "ചേച്ചീ.." റോബിച്ചൻ തിരിഞ്ഞു ഗൗരിയേ നോക്കി. "ചേച്ചിയ്ക്ക് അറിയോ അയാളെ.. ചേച്ചി ഇതിന് മുൻപ് അയാളെ എവിടെ വച്ചെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ.." ഗൗരി അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കാതെ തന്നെ നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി. "ഒന്നൂടെ ചേച്ചിയൊന്നു ഓർത്തു നോക്ക്. ചേച്ചി ടൗണിലോ മറ്റോ പോയപ്പോൾ എവിടെയെങ്കിലും വച്ച്..." "ഇല്ല. ഇത്ര നേരവും ഞാനും അതുതന്നെയാ ഓർക്കുന്നത്.. എന്റെ ഓർമയിൽ പോലും ഇതുപോലൊരു മുഖമില്ല റോബിച്ചാ..." "ഇല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാ ഗൗരീ അയാൾ നിങ്ങളെ ലക്ഷ്യം വച്ച് കൊടുവത്തൂരിലേക്ക് വന്നത്... ഈ കൊടുവത്തൂരുള്ള ഒറ്റ മനുഷ്യനോടും വിരോധം തോന്നാതെ അയാൾക്ക് നിങ്ങളോട് മാത്രം അങ്ങിനെ തോന്നാൻ എന്താ കാരണം . ഇതിലെന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹതകൾ ഉള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു.." തെറ്റിക്കുഴിയിലെ വിശാലo പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്റെ ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി. "എനിയ്ക്കറിയില്ല ചേച്ചീ.. ദയവു ചെയ്തു ഞാൻ പറയുന്നതൊന്ന് വിശ്വസിക്ക് ഞാനയാളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത് തന്നെ അന്ന് ആറ്റിൽ ഒഴുക്കിൽ പെട്ട് വന്നപ്പോഴാ. അയാളെ എനിയ്ക്കറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ, അയാൾ ഇത്രയും ദുഷ്ടനായിരുന്നെങ്കിൽ അയാളെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ നിങ്ങളോട് ആരോടെങ്കിലും ഞാൻ പറയുമായിരുന്നോ. ആ ഒഴുക്കിൽ അയാളങ്ങു ഒഴുകി പൊയ്ക്കോട്ടെ എന്നെല്ലാ കരുതൂ.." ഗൗരിയ്ക്ക് തന്റെ മനസിന്റെ സത്യാവസ്ഥ അവരെ എങ്ങിനെ ബോധിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് അറിയുമായിരുന്നില്ല. "എന്റെ പൊന്ന് ചേച്ചീ, ഈ നേരത്തെങ്കിലും നിങ്ങടെ ആ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ ഒന്നൊഴിവാക്കുവോ.. ഗൗരി ചേച്ചിയ്ക്ക് ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ അയാളെ അറിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മളോട് അത് തുറന്ന് പറയാതിരിയ്ക്കുവോ... അവന് ഗൗരി ചേച്ചിയോട് എന്താ ശത്രുതയെന്ന് അവന് മാത്രമേ അറിയൂ.. അത് അറിയണമെങ്കിൽ നമ്മളിനി അവനെ കണ്ടെത്തി ചോദ്യം ചെയ്യണം." ജിൻസൺ പറഞ്ഞു. "പിന്നേ.. എന്റെ ജിൻസനെ.. നീയെന്തായാലും അവന് ഗൗരിയോട് ശത്രുതയുണ്ടെന്ന് സമ്മതിച്ചല്ലോ.. അപ്പോൾ ഒരു കൈ മാത്രം ആഞ്ഞു വീശിയാൽ ശബ്ദമുണ്ടാകില്ലെന്ന് ഇനി നിനക്ക് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞു തരണോ.. ഗൗരിയോട് അവനുള്ള ശത്രുത എന്താണെന്ന് അവന് മാത്രമല്ല ഇവൾക്കും അറിയാം.. ഗൗരി അത് നമ്മളോട് പറയാതെ ഒളിച്ചുവയ്ക്കുന്നതാ." വിശാലം അതങ്ങിനെ വിട്ടു കളയാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. "സ്വന്തം ജീവന് ആപത്തു വരുമ്പോഴാണോ ചേച്ചീ, ഗൗരി ചേച്ചി അത് ഒളിച്ചു വയ്ക്കുന്നത്. ഇത്രയ്ക്കും ബോധമില്ലാതായി പോയോ ചേച്ചീ നിങ്ങൾക്ക്.." "എന്റെ ബോധത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ല മുരളീ. ആര് എന്തൊക്കെ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചാലും അതെല്ലാം ഒരു നാൾ പുറത്ത് വരിക തന്നെ ചെയ്യും. അതുവരെ ഈ നാട്ടിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ ജീവിച്ചു പോണം. അത്രേ എനിയ്ക്ക് പറയാനുള്ളൂ." വിശാലo തിരിഞ്ഞു നടന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയി. "ഞങ്ങള് ഇങ്ങോട്ട് വരുന്ന വഴിയെല്ലാം തിരഞ്ഞു തിരഞ്ഞാ ചേച്ചീ വന്നത്.. വഴിയേവിടെയെങ്കിലും വച്ച് ഞങ്ങൾ വരുന്നത് കണ്ടതോടെ അവൻ ചിലപ്പോൾ ഒളിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അല്ലാതെ പെട്ടന്ന് ശൂന്യതയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമായി പോകാനുള്ള കഴിവൊന്നും അവനില്ലല്ലോ..." "മോനേ റോബിനേ.. നമ്മള് കരുതും പോലെ അവൻ ഈ കൊടുവത്തൂർ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെടാ.. അവനിവിടെ ആരോ ഒരു സഹായിയുണ്ട്..." ഗോപിയാശാൻ വന്ന് ഗൗരിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "സഹായിയോ... അവനെ ഇവിടെ ആര് സഹായിയ്ക്കാൻ... അങ്ങെനെ ആരെങ്കിലും അവന് എന്തെങ്കിലും സഹായം നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ അതറിയാതിരിയ്ക്കുവോ ആശാനേ.." അയാൾ പറഞ്ഞത് അത്രയ്ക്കങ്ങോട്ട് വിശ്വസിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല റോബിന്. "അല്ലെടാ മോനേ. ഞാൻപറഞ്ഞത് സത്യമാ. അവനെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് വലിച്ചെടുക്കുന്നത് നീയും ഞാനും കണ്ടതല്ലേ. ഉടു തുണിയ്ക്ക് മറു തുണി പോലും ഇല്ലാതാ അവൻ നമുക്ക് മുമ്പിലൂടെ നടന്നു പോയത്... ഇന്നവൻ ഇവിടേയ്ക്ക് കടന്നു വരുമ്പോൾ മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനായി മഴക്കോട്ട് ധരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.. അവന്റെ തലയിൽ തൊപ്പിയും, വലിക്കാൻ ചുണ്ടത്ത്‌ ബീഡിയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റാരുടെയെങ്കിലും സഹായമില്ലാതെഇതൊക്കെ അവൻ എവിടെ നിന്ന് സംഘടിപിയ്ക്കുന്നു... ഒരുനേരമെങ്കിലും അവന് ആഹാരം കിട്ടണമെങ്കിൽ ആരെങ്കിലും അവനെ സഹായിയ്ക്കാതെ ഇതൊക്കെ അവന്റെ കയ്യിലെത്തുമോ... അതുമല്ല, ഈ പെരു മഴ നനയാതെഅവനേതു ഗുഹയിലാ കൊണ്ട് പോയി അവന്റെ ശരീരം ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്..." സംശയങ്ങളല്ല അത് ചില സത്യങ്ങളാണെന്ന് അവിടെ കൂടിയിട്ടുള്ള നാട്ടുകാർക്ക് മുഴുവൻ അറിയാം.. പക്‌ഷേ അവനെ കുറിച്ചുള്ള യാതൊരു സൂചനയും കിട്ടാത്തിടത്തോളം കാലം എസ്തപ്പാൻ എന്ന ചെകുത്താന് മുമ്പിൽ അവർക്കെല്ലാം പകച്ചു നിൽക്കാൻ മാത്രമേ കഴിയുന്നുള്ളൂ. "നാൽപ്പത്തഞ്ചോ നാൽപ്പത്താറോ കുടുംബങ്ങളുണ്ട് ഈ കരയിൽ. അവിടെല്ലാം ചേർത്ത്‌ ഇരുന്നൂറിന് അടുത്ത്‌ മനുഷ്യരും. എത്ര നാൾ അവനിവിടെ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാൻ പറ്റും ആശാനേ. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ തന്നെ അവൻ ആണായി പിറന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുമ്പിൽ വരും.. അന്നത്തോടെ തീരും അവന്റെ ഈ വന വാസം. അവനിത് വരെ കണ്ടതിനും അപ്പുറമാണ് ഈ സ്ഥലമെന്ന് അവൻ മനസിലാക്കാൻ പോണതേയുള്ളൂ." "നമുക്ക് ഈ വിവരം ഒന്ന് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെ അറിയിച്ചാലോ മോനേ... മുതലാളിയല്ലാതെ നമ്മൾക്ക് ആരാ ഈ കരയിൽ ഒരാശ്രയം ഉള്ളത്... നാളെ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചു പോയാൽ മുതലാളി വന്നു ഞാനിവിടെ ഉണ്ടായിട്ട് നിങ്ങളാരും ഈ വിവരം എന്നേ ഒന്നറിയിക്കാഞ്ഞതെന്താ എന്ന് നമ്മളെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ പാടില്ലല്ലോ." "അത് ശരിയാ ആശാനേ. പക്‌ഷേ ഇപ്പോൾ നമ്മൾ ഇതും പറഞ്ഞങ്ങോട്ട് പോകേണ്ടെന്നാ എന്റെ അഭിപ്രായം. നാളെ ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് നടക്കുവല്ലേ.. അതിന്റെ ടെൻഷനും താങ്ങി നടക്കുവായിരിയ്ക്കും മുതലാളി. ആ ചടങ്ങൊന്നു കഴിയട്ടെ. മുതലാളിയുടെ സഹായത്തോടെ തന്നെ അവനെ നമുക്ക് കണ്ടെത്താം.പിന്നീട്‌ഒരിയ്ക്കലും കൊടവത്തൂരിന്റെ മണ്ണിലേക്ക് അവൻ കാൽ കുത്തരുത്.. കൊടുവത്തൂർ എന്ന് കേട്ടാൽ തന്നെ അവൻ പനിച്ചു വിറയ്ക്കണം.." രാത്രി ഒരു മണി ആയപ്പോഴേയ്ക്കും അവരെല്ലാം പിരിഞ്ഞ് തുടങ്ങി. പുറത്ത് എന്തൊരു ശബ്ദം കേട്ടാലും തങ്ങളെ ഫോണിൽ വിളിച്ച ശേഷമേ വാതിൽ തുറക്കാൻ നിൽക്കാവൂ എന്ന് ഓരോരുത്തരും അവർക്ക് നിർദേശങ്ങൾ നൽകിയിട്ടാണ് തിരികെ പോയത്. "പോട്ടെ ചേച്ചീ.. എന്തെങ്കിലും സംശയകരമായശബ്ദം കേട്ടാൽ അപ്പോൾ വിളിച്ചേക്കണം. എന്നെയോ മുരളിയേയോ ആരെയെങ്കിലും.. അപ്പോൾ കിട്ടുന്ന നമ്പർ ഏതാണെന്ന് നോക്കാനൊന്നും നിന്നേക്കരുത്... ഞങ്ങൾ ഓടി വന്നോളാം... നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനു മേൽ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തിയിട്ട് ഒരു വരത്തനും ഇവിടെ വന്നു ആളാവാൻ നോക്കണ്ട.." "അവനെ അങ്ങ് അകത്ത് കിടത്തിയ്ക്കോ ചേച്ചീ.." മണിയനെ ചൂണ്ടി മുരളി പറഞ്ഞു. "എനിയ്ക്ക് പേടിയൊന്നും ഇല്ല മുരളി ചേട്ടാ... അവനെന്നെ കൊന്നാൽ ഞാൻ അവനെയും കൊണ്ടേ പോകൂ.." മണിയൻ പല്ലുകൾ ഞറുമ്മി. "അവനാരെയും കൊല്ലില്ലെടാ. നിനക്കും ആരെയും കൊല്ലേണ്ടി വരില്ല. പിന്നെ ഞങ്ങളൊക്കെ എന്തിനാടാ ഇവിടെ ജീവിയ്ക്കുന്നത്.." മുരളി വന്ന് അവന്റെ തലയിൽ തഴുകി. പിന്നെ അവരെല്ലാം പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മഴ നനഞ്ഞ മുറ്റത്ത്‌ അഞ്ചോ ആറോ പേർ മാത്രം നിൽപ്പുണ്ട് അവർക്ക് മുരളിയും, റോബിനും ഒക്കെ പോകാനുള്ള വഴിയിലേക്ക് പോകേണ്ടവരായിരുന്നു. ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം പിരിഞ്ഞ് പോയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "നീയൊക്കെ എത്ര നാൾ ഈ തന്തയ്ക്കും മകൾക്കും സംരക്ഷണം കൊടുക്കുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്കൊന്നു കാണണമെടാ റോബിനേ..." റോബിൻ പുറത്തേയ്ക്ക് കാൽ വച്ചതുംഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരൊച്ച കേട്ട് ചെടികളുടെ മറവിലേക്ക് നോക്കി. റോബിന്റെ മാത്രമല്ല പുറത്ത് നിന്നവരുടെയെല്ലാം ശ്രദ്ധ അവിടെയ്ക്കായി. "കർത്താവ്‌ തമ്പുരാൻ എന്നൊരാൾ മുകളിലിരുന്ന് എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടെടാ... എന്റെ മകളുടെ ചോരയ്ക്ക് ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ ഒരുത്തൻ ഇവളോടും ഇവളുടെ തന്തയോടും കണക്ക് ചോദിയ്ക്കാൻ വരുമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നെടാ..." "ജോസപ്പേട്ടാ...എന്തായിത്.." റോബിൻ ഓടി അയാളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "തൊട്ടു പോകരുത് ഞങ്ങളുടെരണ്ടുപേരുടെ ശരീരത്ത്‌. ശരീരത്ത്‌.." റോബിൻ അയാളെ തൊടാനായി കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ ജോസഫിനെ ചേർത്തു പിടിച്ചിരുന്ന റെയ്ച്ചൽ അവനെ തടഞ്ഞു. "എന്റെ മോടെ ജീവനെടുക്കാൻ കാരണക്കാരിയായ ആ സുന്ദരിക്കോതയെസംരക്ഷിയ്ക്കുന്ന ഒറ്റയൊരുത്തൻ, ഞങ്ങൾ ചത്തു കിടന്നാൽ പോലും ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്ത്‌ തൊട്ടു പോകരുത്.." റെയ്ച്ചൽ ചീറി. പുറത്ത് റെയ്ച്ചലിന്റെ ഒച്ച കേട്ട് ഗൗരി നിലത്തു നിന്നെണീറ്റ് ഓടി മുറ്റത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "റെയ്ച്ചൽ മമ്മീ..." ഗൗരി അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നതും അവർ കൈ നീട്ടി. "വിളിയ്ക്കരുത് നീയെന്നെ. ഇനി നീയെന്നെ അങ്ങിനെ വിളിച്ചാൽ എന്റെ ജീന മോൾടെ ആത്മാവിന് പോലും ഗതി കിട്ടില്ലെടീ...കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി കാത്തിരിയ്ക്കുന്നതാടീ ഞാൻ നിന്റെ അവസാനം കാണാൻ..എന്റെ മകള് ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞു തീർന്നത് പോലും നീയും ഇല്ലാതായി പോകണമെടീ... എങ്കിലേ ഞങ്ങളുടെമനസ്സ് തണുക്കൂ... ഈ പാതിരായ്ക്ക് നിന്നെ വെട്ടി കൂട്ടിയിരിയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചകണാനാ മഴയായ മഴ മുഴുവൻ നനഞ്ഞും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്... നിന്റെ അവസാനം കണ്മുമ്പിൽ കണ്ടിട്ടേ ഞങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതായി പോവുകൊള്ളെടീ. ഭൂമിയിൽഅത്ഭുതം കാണിയ്ക്കുന്ന കർത്താവ്‌ തമ്പുരാനുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങളെ ആ കാഴ്ച കാണിച്ചു തന്നെ തന്നിരിയ്ക്കും....." അവസാനം എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും റെയ്ച്ചൽ കരഞ്ഞു പോയി. സങ്കടം പുറത്തേയ്ക്ക് വരാതിരിയ്ക്കാനായി ഗൗരി വായ പൊത്തി പ്പിടിച്ചു. "കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി നിന്നെ ശപിയ്ക്കാത്ത ഒറ്റ രാപ്പകലുകൾ പോലും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ലെടീ... എന്റെ മകളുടെ ജീവനെടുത്ത അവനെക്കാളും പക ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നോടാടീ എരണം കെട്ടവളേ... കൂട്ടുകാരിയുടെ ഭർത്താവിനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ നീ കളിച്ച നാടകം... എന്റെ മകളുടെ താലി അറുത്തിട്ട് വേണമായിരുന്നോടീ നിനക്ക്നിന്റെ നെറ്റിയിൽ മംഗല്യം തൊടാൻ .. ഏത് തമ്പുരാൻ നിന്റെ കൊടുമയ്ക്ക് മാപ്പ് തന്നാലും ഈ പെറ്റമ്മയുടെ മനസ്സിൽ നിനക്ക് മാപ്പില്ലെടീ ദുഷ്ട്ടേ." "റെയ്ച്ചൽ മമ്മീ... ഞാനൊരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.എന്നെ ശപിയ്ക്കല്ലേ.." ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.അവൾ അവരെ നോക്കി കൈകൾ കൂപ്പി. "വാ പോകാം..." ജോസഫ് ഭാര്യയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. "കാലന്റെ കണക്ക് പുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് ഇവളുടെ പേര് വെട്ടാൻ നേരമായില്ലെന്ന് കൂട്ടിയാൽ മതി റെയ്ച്ചലെ...ചെയ്തതിനെല്ലാം അനുഭവിയ്ക്കാതെ ഇവൾ എവിടെ പോകാൻ.." മാനം പൊട്ടി വന്ന ഒരു മിന്നലിനെക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു അയാളുടെ വാക്കുകൾക്ക്... നെഞ്ച് വിലങ്ങി, കണ്ണുകൾ നീറി പ്പുകഞ്ഞിറങ്ങി വന്ന മിഴിനീർ തിരശീലയ്ക്കപ്പുറം രണ്ട് മനുഷ്യർ ഒന്നായി ചേർന്ന് നടന്ന് മറയുന്നത് കണ്ട് ഗൗരി സ്തംഭിച്ചു നിന്നു.ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അവളുടെ കൺ തടങ്ങളിൽനിന്ന് പൊഴിഞ്ഞ് നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ..... 🔻 ഭാഗം..42 ✍️ രചന -Aysha akbar കാറ് വന്നു കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ടാവും....... അയാൾക്കൊരു സംശയത്തിനിടം കൊടുക്കേണ്ട.... ഇറങ്ങാം.... അവനത് പറഞ്ഞതും അവൾ പതിയെ തലയൊന്നുയർത്തി..... അവൻ പോകുകയാണെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ നെഞ്ച് വിങ്ങുന്നുണ്ട്..... പക്ഷെ അവൻ വഴക്ക് പറഞ്ഞാലോ എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ പുറമെ ഒരു പുഞ്ചിരി എടുത്തണിയാൻ ശ്രമിച്ചു....... ആ മുഖത്തുള്ള പുഞ്ചിരി ഒരു ആവരണം മാത്രമാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും കൂടുതൽ താനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അവൾ കരഞ്ഞു പോകുമെന്നും അവന് ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു...... അത്ര പാവമാണവൾ...... അടുത്ത തവണ കാണും വരേയും ഈ മുഖം ഇങ്ങനെ തിളങ്ങി നിൽക്കണം...... കേട്ടല്ലോ..... അവനതും പറഞ്ഞു അവളുടെ കൈകളിൽ ഒന്ന് കൂടി പിടി മുറുക്കി..... തന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പൊ പൊട്ടി പോകുമെന്ന് തോന്നി പ്പോയവൾക്ക്.... ഇനിയും അവിടെയിരുന്നാൽ താൻ കരയുമെന്നുറപ്പാണ്...... അവൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു....... സോഫയിലിരിക്കുന്നവന് നേരെ പോട്ടെ എന്ന തരത്തിൽ തലയൊന്ന് കുലുക്കി...... അവനും അതേ ഭാവത്തോടെ തല കുലുക്കി.... മുമ്പോട്ട് നടക്കാനെന്ന വണ്ണം തിരിഞ്ഞ അവൾ പെട്ടെന്നാണ് പിറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു സോഫയിലായിരിക്കുന്ന അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചത്........ അവളുടെയാ പ്രവർത്തിയിൽ അവനൊരു നിമിഷം ഞെട്ടിയെങ്കിലും ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ അങ്ങനെയിരുന്നു...... അവളുടെ ഉള്ളിലെ വേദന തനിക്ക് നന്നായറിയാം.... അത്‌ തന്റെ കൂടി വേദനയാണല്ലോ..... അവൾ അവനിൽ നിന്ന് അകന്ന് മാറി അവനെയൊന്ന് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പോകുകയാണെന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ വൈഡൂര്യം കണക്കെ തിളങ്ങി നിന്നൊരു നീർ തുള്ളി അവന്റെ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി....... വേദന നിറച്ചുള്ള ആ പുഞ്ചിരി അവന്റെ ഉള്ളിലങ്ങനെ തങ്ങി നിന്നു.... ഈ ലോകം മുഴുവൻ അവളെ എന്നിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു വെച്ചാലും അവളെ താൻ സ്വന്തമാക്കുമെന്നവൻ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചിരുന്നന്നേരം......... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അവനെ പിരിയുന്ന ദുഖമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവനെ കണ്ട സന്തോഷം ഇഷാനിയിൽ പതിവില്ലാത്തൊരു ഊർജ്ജം നൽകിയിരുന്നു..... ശെരിക്കും അവൻ വന്നാൽ താൻ ഫുൾ ചാർജ് ആവുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു ...... വിട്ടിലെത്തിയിട്ടും ചുണ്ടിൽ വിട്ട് മാറാത്തൊരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നവളുടെ..... കട്ടിലിൽ മലർന്ന് കിടന്നു കൊണ്ടവൾ അവനോടൊപ്പമുള്ള ഓരോ നിമിഷവും ഓർത്തെടുത്തു നാണം കൊണ്ടു..... അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കുകളും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു...... ഓർത്തോർത്തു ചിരിക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള മധുരമുള്ള ഓർമകളുമായി അങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോഴാണ് വാതിൽ തുറന്നകത്തേക് ഗായത്രി വന്നത്........ അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു..... ഇഷാനി.....വേഗം ഒരുങ്ങിക്കോ....... ഇന്ന് നമുക്കൊരു പാർട്ടിയുണ്ട്.... പപ്പ വന്നാൽ ഉടനെ ഇറങ്ങണം........ ഗായത്രി അത്‌ പറഞ്ഞതും അത്‌ വരെയുള്ള അവളുടെ പുഞ്ചിരി മങ്ങി പ്പോയി....... ആ.... പിന്നേ.......പുതിയൊരു ഗൗൺ ഞാൻ ഷെൽഫിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.... അതിട്ടാൽ മതി.......... തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഗായത്രി അതും കൂടി പറഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അവൾക്കാകെ കൂടി ഒരു പ്രയാസം തോന്നി...... ഓരോ പൊങ്ങച്ചക്കാർ ഇടയ്ക്കിടെ തങ്ങളുടെ പൊങ്ങച്ചം കാണിക്കാൻ ഇങ്ങനെ പാർട്ടി വെക്കും..... അതിൽ തങ്ങളാണ് വലുതെന്നു കാണിക്കാൻ ഓരോരുത്തരും മത്സരിക്കും...... ഇവിടെ നിന്ന് തന്നെ കെട്ടിയെഴുന്നള്ളിച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്നതും അതിനൊക്കെ വേണ്ടി തന്നെയാണ്..... അവളൊരു നെടു വീർപ്പോടെ കട്ടിലിലേക്ക് തന്നെ കിടന്നു....... വീണ്ടും അവന്റെ ഓർമകളിലേക്ക് തന്നെ ഊളിയിടാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു........ അൽപ നേരം അങ്ങനെ കിടന്ന ശേഷം അവളെഴുന്നേറ്റ് ഫ്രഷായി അലമാര തുറന്നതും അതിൽ വെച്ച കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഗൗൺ എടുത്തു....... മുടി കെട്ടാൻ നിന്നപ്പോഴേക്കും തന്നെ ഒരുക്കാൻ ബ്യൂട്ടി ഷൻ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു...... ഒരു പ്രതിമയെ പോലെ ഇരുന്ന് കൊടുത്തു.... അപ്പോഴും മനസ്സിലൊരു കുളിര് നിറഞ്ഞു തന്നെ നിൽപ്പുണ്ട്..... വലിയ ടേബിൾ മിററിനു മുമ്പിലിരിക്കുമ്പോൾ ഒരുങ്ങുന്നത് തങ്ങളുടെ കല്യാണത്തിനാണെന്ന് വെറുതെ ഒന്ന് സ്വപ്നം കണ്ട് പോയവൾ...... അതവളിലൊരു പുഞ്ചിരി നിറച്ചു...... ഒരുങ്ങി ക്കഴിഞ് കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ ആ റെഡ് കളർ തനിക്ക് നന്നായി ചേരുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നാൻ മാത്രം അവൾ സുന്ദരിയായി മാറിയിരുന്നു..... തള്ള വിരലും ചൂണ്ടും വിരലും കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു തന്റെ പിറകിൽ നിന്നവൻ സൂപ്പറെന്ന് പറയുന്നത് അവളുടെ മനസ്സ് വെറുതെ വരച്ചെടുത്തു..... അതവളിലാകെ യൊരു നാണം നിറച്ചിരുന്നു.... അന്ന് ഐസക് അങ്കിളിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് വന്ന ശേഷം പിന്നേ ഇപ്പോഴാണ് എല്ലാവരും കൂടി ഒരു യാത്ര...... സത്യം പറഞ്ഞാൽ അത്‌ നന്നേ മടുപ്പുണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നാണ്....... അവൾ പിറക് വശത്തെ ഡോർ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി..... നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്....... വലിയ ആ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുറ്റത്തുള്ള മരത്തിലേക്ക് വെള്ള കൊക്കുകൾ കൂട്ടമായി പറന്നു കയറുന്നത് അവളൊന്നു നോക്കി........ അവരവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും എൽ ഈ ഡി ബുൾബുകൾ അവിടമാകെ പ്രകാശത്താൽ നിറച്ചിരുന്നു...... പല തരത്തിലുള്ള ആളുകൾക്കിടയിൽ അവളോന്ന് ചൂളിയിരുന്നു.... എന്നാൽ കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഗൗണിട്ട അവളെന്ന സുന്ദരിയിൽ എല്ലാവരുടെയും മിഴികളൊരു നിമിഷം തറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു..... മുമ്പ് കാണുന്നവർ പോലും അവളെ ആദ്യമായി കാണും പോലെ നോക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു മടുപ്പ് തോന്നി..... അതൊരു നിമിഷം ഗായത്രി യേയും രവി യെയും ഒരു പോലെ അഹങ്കാരത്തിലാക്കിയിരുന്നു.... അവൾ തങ്ങളുടെ മകളാണെന്നുള്ള അഹങ്കാരം..... എന്നാൽ ഇഷാനിയുടെ കണ്ണുകൾ തന്നെ ഉറ്റ് നോക്കുന്നവരെയൊന്നും കണ്ടിരുന്നില്ല..... അവളുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ മറ്റേതോ ലോകത്തായിരുന്നു..... പൊങ്ങച്ചം പറയുന്ന തിരക്കിലേക്ക് ഗായത്രി നീങ്ങിയപ്പോൾ ഇഷാനി അവിടെയൊരു ടേബിളിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു..... അവൾക്ക് പൊതുവെ എവിടെ ചെന്നാലും കൂട്ടുകാരൊന്നും ഉണ്ടാവാറില്ല.... അവൾ നിറഞ്ഞു വന്ന വിരസതയോടെ അവിടെയങ്ങനെ യിരിക്കുമ്പോൾ ആ നിമിഷത്തിൽ നിന്നവൾ പറന്നു പോകാൻ ശ്രമിച്ചു..... ദൂരെ...അവനിലേക്ക്..... അവന്റെ കൂടെയുള്ള നിമിഷങ്ങളിലേക്ക്... അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരിളം പുഞ്ചിരി പറ്റി പ്പിടിച്ചു നിന്നിരുന്നു........ ആരോ തന്നെ ഉറ്റ് നോക്കി നിൽക്കുന്നതറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം മിഴികൾ വെറുതെ ഒരു വശത്തേക്ക് ചലിച്ചപ്പോഴാണ് കണ്ണുകളിൽ അവൻ പതിഞ്ഞത്....... മനസ്സ് അവനെ മാത്രം ഓർത്തത് കൊണ്ട് തോന്നുന്നതാകുമെന്ന് ഒരു നിമിഷം അവളോർതെങ്കിലും അവന്റെ കൃഷ്ണ മണികളിൽ തട്ടി എൽ ഈ ഡി ബൾബിന്റെ പ്രകാശം പ്രതി ഫലിക്കുന്നത് പോലെ..... അവളൊന്നും കൂടി നോക്കി അവൻ തന്നെയാണോ എന്നുറപ്പ് വരുത്തി...... സ്വപ്നത്തിലാണോ യാഥാർഥ്യത്തിലാണോ അവളെന്നറിയാതെ അവൾ കുഴപ്പത്തിലായി...... കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാവം നിറച്ചു നിൽക്കുന്നവൻ കയ്യിൽ പിടിച്ച ജ്യൂസ് ഗ്ലാസ്സ് തനിക് നേരെ നീട്ടി വേണോ എന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തല കുലുക്കുമ്പോൾ അവൾക്കത്ഭുതം തോന്നി...... കണ്ണുകളെ അവൾക്ക് സ്വയം വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.... അവനിവിടെ എങ്ങനെ എന്ന ചോദ്ധ്യത്തോടൊപ്പം നിറഞ്ഞു നിന്നൊരു ആനന്ദം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി നിന്നു.... അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന നവീനേ കൂടെ കണ്ടതോടെ അതവൻ തന്നെയാണെന്ന് മനസ്സുറപ്പിച്ചതും അവളുടെ ശ്വാസം വിലങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നവൾക്ക്...... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _8 ✍️ രചന - Aniprasad കുളമുടിയിൽ പള്ളിയിൽ പോയി മറ്റന്നാൾ കൊടുവത്തൂർ പള്ളിയിൽ വച്ചു നടക്കാൻ പോകുന്ന തന്റെ മകളുടെ മനസമ്മത ചടങ്ങിനായി എത്തിച്ചേരാൻ അച്ഛനെ ക്ഷണിച്ചിട്ട് വരുന്ന വഴിയാണ് പീലിപ്പോസ് മുതലാളി. കൊടുവത്തൂർ കടവിൽ ചാറ്റൽ മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ആൾക്കാർ കൂടിനിൽക്കുന്നത് കണ്ട് സ്പീഡ് ബോട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി അയാൾ അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു കാര്യം തിരക്കി. ബോട്ട് ബന്ധിച്ചു നിർത്തിയ ശേഷം കുട നിവർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്ക്ളീറ്റസും അവിടേയ്ക്ക് എത്തി. കുറച്ചു മുൻപ് താത്രിക്കടവിൽ നടന്ന സംഭവം അതേപടി ഗോപിയാശാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. "പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ച് പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു മണിയ്ക്കൂർ ആകുന്നു മുതലാളീ. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എത്തിയ്ക്കോളാം എന്ന്അറിയിച്ചതാ എസ് ഐ.. പക്‌ഷേ ഇതുവരെയും ആരും ഇങ്ങോട്ട് വന്നില്ല." "അവൻ എങ്ങോട്ടാണ് പോയതെന്ന് കണ്ടോ..." പീലിപ്പോസ് മുതലാളി തിരക്കി. ശാന്തമായ അയാളുടെ മുഖത്ത്‌ അസ്വസ്ഥതയുടെ ലക്ഷണം പോലെ നെറ്റിയിൽ മൂന്നു ചുളിവുകൾ വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഗോപിയാശാൻ ചെമ്പൻ മലനിരകളിലേക്ക് നീണ്ടു പോകുന്ന റോഡിന് നേർക്ക് കൈ ചൂണ്ടി. "അവന്റെ പേരല്ലാതെ,ഊരോ വീടോ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ലേ നിങ്ങൾ.." "എല്ലാം ചോദിച്ചതാ മുതലാളീ. പക്‌ഷേ പേരല്ലാതെ ഒറ്റ വാക്ക് പറയാൻ അവൻ വായ തുറക്കില്ലെന്നുള്ള വാശിയിലായിരുന്നു." "അവന്റെ കയ്യിൽ ബാഗോ, മറ്റെന്തെങ്കിലും വസ്തുക്കളോ ഉള്ളതായിട്ട് കണ്ടോ നിങ്ങൾ.." "ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു മുതലാളീ. റോബിനൊക്കെചേർന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മുൻപിൽ വച്ചല്ലേ അവനെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് വലിച്ച് കരയിലേക്ക് കയറ്റിയത്. ഉടുവസ്ത്രമല്ലാതെ അരയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ഒരു തോർത്ത്‌ മാത്രമേ ഉള്ളായിരുന്നൂ അവന്റെ പക്കൽ.." "അപ്പോൾ ഇവിടെ സ്ഥിര താമസത്തിനൊന്നും വന്നവനായിരിയ്ക്കില്ല. നിങ്ങളൊരു വിഡ്ഢിത്തം കാണിച്ചു. അവന്റെ പിന്നാലേ നിങ്ങൾ ആരെങ്കിലും പോകാതിരുന്നതെന്താ.. അവൻ എങ്ങോട്ടാണ് പോയതെന്ന് നമുക്ക് അറിയാമായിരുന്നല്ലോ." പീലിപ്പോസ് കൂടി നിന്നവരെയെല്ലാം നോക്കിയെങ്കിലും അതിന് ആർക്കും മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു. അവന്റെ ആകാരാധികൾ കണ്ട് ഇവർ അവനെ പിൻ തുടരുന്നതിൽ നിന്നും ഭയന്ന് മാറിയതാവണം എന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. പീലിപ്പോസ് അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഫോണെടുത്ത്‌ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചു. സബ് ഇൻസ്‌പെക്ടർ സുമേഷിനെ അയാൾക്ക് പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു. "അതിപ്പോൾ അവിടെ വരെ വന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കാൻ എന്തിരിയ്ക്കുന്നു മുതലാളീ. വെള്ളത്തിൽ പെട്ട് ഒഴുകി വന്നപ്പോൾപരിക്കൊന്നും പറ്റാത്തതിനാൽ അയാൾ തിരിച്ച് പോയിക്കാണും. അവരാരും ശ്രദ്ധിയ്ക്കാഞ്ഞിട്ടാ." പോലീസുകാരൻ സുമേഷ് അതിന് അത്ര പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാൻ നിന്നില്ല. "സാർ ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ വല്ലാത്ത ആശങ്കയിലാണ് സാർ.. പോലീസുകാരല്ല, ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങളാണ് ഇനി അവനെ കണ്ടെത്തി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ അതത്ര നല്ല രീതിയിൽ അവസാനിയ്ക്കുമെന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നുന്നില്ല. കാരണം ആരെന്നോ എന്തെന്നോ അറിയാത്ത ഒരാളാണ് പെട്ടന്നൊരു ദിവസം ധിക്കാര പൂർവ്വം അവർക്കിടയിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറി വന്നിരിയ്ക്കുന്നത്. ആ അപരിചിതൻ ആരെന്നറിയാനുള്ള ധാർമികമായ അവകാശം ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്കുണ്ട്.. അവരുടെ ചോദ്യത്തിന് മുൻപിൽ അവൻ വായടച്ചു നിന്നാലുള്ള അവസ്ഥ ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ സാറിന് അറിയാമായിരിയ്ക്കുമല്ലോ.. ദ്വീപ് പോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ഇവിടെ നിന്നും കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട സാഹചര്യങ്ങളിലേക്ക് മാറി താമസിയ്‌ക്കുവാൻ ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നവരാ ഇവിടെയുള്ള ഓരോ മനുഷ്യരും. അപ്പോൾ നാട്ടിൽ നിന്നൊരാൾ ഇവിടമാണ് സുരക്ഷിതം എന്ന് കരുതി ഇവിടേയ്ക്ക് എത്തണമെങ്കിൽഅവന്റെ പിന്നിൽ എന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹതകൾ കണ്ടേക്കും എന്നാണ് ഇവിടെയുള്ള മനുഷ്യരുടെ സന്ദേഹം" "ശരി.. ശരി.. നോക്കട്ടെ. ആരെങ്കിലും രണ്ട് കോൺസ്റ്റബിൾ മാർ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവിടേയ്ക്ക് എത്തിയിരിയ്ക്കും. പിന്നെ മുതലാളി നാട്ടുകാരോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കണം. അവനെ കണ്ടെത്തിയാൽ ബലമായി ചോദ്യം ചെയ്യാനൊന്നും നിന്നേക്കരുത്, പോലീസ് വരുന്നത് വരെ അവനോട് അവിടെ നില്ക്കാനും നിർദേശിച്ചേക്കുക. ഒന്ന് കൂടി. പോലീസുകാർ വന്നാൽ തിരച്ചിൽ അവരുടെ ഡ്യൂട്ടി ആണെന്ന് പറഞ്ഞു അവിടെയുള്ളവർ കാഴ്ച കണ്ടു നിൽക്കരുത്. പോലീസിനെ സഹായിയ്ക്കാൻ കൂടെ കൂടണം." "ഉറപ്പായും ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ സഹകരണവും പോലീസിന് പ്രതീക്ഷിക്കാം." പീലിപ്പോസ്മുതലാളി കോൾ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം തനിയ്ക്ക് ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി. അയാൾ ഫോൺ സ്പീക്കർ മോഡിൽ ഇട്ടായിരുന്നു പോലീസുമായി സംസാരിച്ചത്. "കേട്ടല്ലോ.. പോലീസ് ഇപ്പോൾ എത്തും. അവരെന്തെങ്കിലും സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ ചെയ്തു കൊടുത്തേക്കുക. അവനെ കണ്ട് പിടിച്ചാൽ നിങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിന്നേക്കരുത്. പോലീസുകാർ ചോദിച്ചോളും അറിയേണ്ട കാര്യങ്ങളെല്ലാം.. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോവുകയാണേ. സ്കൂളിന്റെ ഗ്രൗണ്ടിൽ പന്തലിന്റെ പണി നടക്കുന്നിടത്ത്‌ നിന്ന് വിളിച്ചായിരുന്നു..." അയാൾ അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ക്ളീറ്റസിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കുടയും വാങ്ങിച്ചു പുല്ലാട്ട് വീടിന്റെ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നടന്നു പോയി. വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ പല വിധ ആശങ്കകളിൽ പെട്ട് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മനസ്സ് ഉഴറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റന്നാൾ ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് നടക്കാനിരിയ്ക്കെ ഇതുപോലൊരു അപരിചിതനായ വ്യക്തി എന്തിന് ഇവിടേയ്ക്ക് വരണം.. എന്തായിരിയ്ക്കും അവന്റെ ലക്ഷ്യം.. മല വെള്ള പ്പാച്ചിലിൽ പെട്ട് ഒഴുകി വന്നവനെങ്കിൽ അടുത്ത കടത്തിൽ കയറി മറു കരയ്ക്കല്ലേ അവൻ പോകേണ്ടത്..അവന്റെ ലക്ഷ്യംഅവന്റെ നാടല്ലേ... വൻ മരങ്ങളെ പോലും കടപുഴക്കിയെറിയാൻ ശക്തിയുള്ള ഈ കുത്തൊഴുക്കിൽ യാതൊരു വിധ പരിക്കും പറ്റാതെ അവനെങ്ങിനെ കൊടുവത്തൂർ തീരത്തേയ്ക്ക് നീന്തിക്കയറാൻ പറ്റി.. കൊടുവത്തൂരിന്റെ മണ്ണിൽ ആരും അറിയാത്തൊരു സഹായി ആ അപരിചിതനുണ്ടോ... ആ ലക്ഷ്യം വച്ചാണോ അവൻ പോയിരിയ്ക്കുന്നത്.. എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും ആ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരമൊന്നും പീലിപ്പോസിന് കണ്ടെത്താനായില്ല. ♦️ കല്ലാറിന് മീതെ മഞ്ഞു പെയ്തിറങ്ങും പോലെ പെയ്യുന്ന ചാറ്റൽ മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ ലോപ്പസ് കടത്തു തോണി കുത്തി വരുന്നതും, തോണിയിൽ കാക്കിയുടെ നിഴലനക്കവും കൂടി കണ്ടതോടെ അവിടെ നിന്നവരുടെയെല്ലാം നോട്ടം അവിടെയ്ക്കായി. അതിനിടയിൽ റോബിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ മുരളിയും രവികുമാറും, ജിൻസനും മറ്റു ചില ചെറുപ്പക്കാരും ചേർന്ന ഒരു സംഘം ആളുകൾ എസ്തപ്പാൻ പോയ വഴിയേ തിരഞ്ഞു പോയെങ്കിലും അവിടെയെങ്ങും അവർക്ക് അവനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. റോഡിൽ, അര കിലോമീറ്റർ ദൂരം ചെല്ലുമ്പോൾ ഒരു വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്‌ നിന്ന വൃദ്ധ മൺ പാതയിലൂടെ അപരിചിതനായ, ഒത്ത വണ്ണവും പൊക്കവും ഉള്ള ഒരു വ്യക്തി നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ട് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നോക്കിയെങ്കിലും ധൃതിയിൽ അയാൾ നടന്ന് ഒരു വളവിനപ്പുറം മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ണിന് കാഴ്ചക്കുറവുള്ളതിനാൽ അവർ അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ടിരുന്നില്ല. എന്നാലും അത് എസ്തപ്പാൻ ആണെന്ന് ഊഹിയ്ക്കാൻ റോബിനും കൂടെയുള്ളവർക്കും കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും അമ്പത് മീറ്ററോളം അപ്പുറത്താണ് തങ്കമണി എന്ന സ്ത്രീയുടെ വീട്. ഭർത്താവ് മരിച്ചു പോയി ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്ന തങ്കമണി കുളമുടി ടൗണിൽ ലോട്ടറി കച്ചവടം നടത്തിയാണ് ജീവിയ്ക്കുന്നത്.മുപ്പത്തഞ്ചു വയസുള്ള, അഴകൊത്ത ശരീരമുള്ള, മയങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുള്ള ഇരു നിറക്കാരി സുന്ദരി. അതാണ്‌ തങ്കമണി. ലോട്ടറി കച്ചവടത്തിന്റെ മറവിൽ തങ്കമണിയ്ക്ക് നഗരത്തിൽ മാംസക്കച്ചവടവും ഉണ്ടെന്നത് നാട്ടിൽ ചിലർക്കൊക്കെ അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്. അതെന്തായാലും തങ്കമണി ആഴ്ചയിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം മാത്രമേ കൊടുവത്തൂരേക്ക് വരാറുള്ളൂ. ബാക്കി ദിവസങ്ങളിൽ തങ്കമണി കുളമുടിയിൽ ഉള്ള തന്റെ അനിയത്തിയുടെ വീട്ടിലാണ് നിൽക്കുന്നതെന്നാണ് നാട്ടുകാരോട് തങ്കമണി പറയാറുള്ളത്. തങ്കമണിയ്ക്ക് അങ്ങനൊരു സഹോദരി കുളമുടിയിൽ ഉള്ളതായിട്ട് ആർക്കും അറിയില്ലെങ്കിലും അതിനെപ്പറ്റി വിശദമായൊരു ചോദ്യം ചെയ്യലിന് തങ്കമണിയോട് ആരും മുതിർന്നിട്ടില്ല. വായിൽ വരുന്നത് വിളിച്ചു പറയാനുള്ള ചങ്കൂറ്റവും, അവൾക്കിഷ്ടമില്ലാത്തത് പറഞ്ഞാൽ കായികമായി പോലും നേരിടാനുള്ള കരുത്തുമാണ് തങ്കമണിയെ നാട്ടുകാർ ഒരു പരിധിക്ക്അകലെ മാറ്റി നിർത്താനുള്ള കാരണം. തങ്കമണിയുടെ വീടിന് ചുറ്റും മുരളിയും മറ്റുള്ളവരും നടന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും ആ വീട് പൂട്ടപ്പെട്ട നിലയിലായിരുന്നു. "മഴ തുടങ്ങിയതിൽ പിന്നെ തങ്കമണി ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നിട്ടേയില്ല... കണ്ടില്ലേ മുറ്റമെല്ലാം കരിയില മൂടി കിടക്കുന്നത്.. വാതിൽ പുറത്ത് നിന്നും പാണ്ടി പൂട്ടിട്ട് പൂട്ടിയ നിലയിലുമാണ്." അവർ അവിടെയെല്ലാം പരിശോധിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കേ റോബിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോണിലേക്ക് ഗൗരി വിളിച്ചു കടവത്ത്‌ പോലീസ് എത്തിയിട്ടുള്ളതായി അറിയിച്ചു ആ ചെറുപ്പക്കാരെല്ലാം അപ്പോൾ തന്നെ അവിടേയ്ക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. പോലീസുകാർ കടവത്തെല്ലാം ചുറ്റി നടന്നു നോക്കുന്നത് കണ്ട് ഗോപിയാശാൻ അവരോട് പറഞ്ഞു:"സാറേ അവൻ അങ്ങോട്ടാ പോയത്. ഇവിടെങ്ങും അവന് ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാൻ പറ്റിയ ഇടമില്ല.. " പോലീസുകാരന് അത് കേട്ട് ദേഷ്യമാണ് വന്നത്. തങ്ങളുടെ അന്വേഷണത്തിൽ ഒരു പീറ വൃദ്ധൻ കൈകടത്തിയത് അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. "അവൻ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നതെന്ന് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞായിരുന്നോ.. അതോ അവന് ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഒരുക്കി കൊടുത്തത് നിങ്ങളായിരുന്നോ. ഞങ്ങൾക്കറിയാംഎന്ത് വേണമെന്ന്. ഇങ്ങോട്ടാരും പണി പഠിപ്പിയ്ക്കാൻ വരേണ്ട..'' ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പോലീസുകാരൻ ദേഷ്യത്തോടെ ഗോപിയാശാനേ നോക്കി. "എന്റെ സാറേ, ഞാൻ നിങ്ങളെ പണി പഠിപ്പിയ്ക്കാനൊന്നും വന്നതല്ല.. ദേ.. ഞങ്ങടെ കണ്ണും മുമ്പിലൂടെ അവൻ അത് വഴിയാ പോയത്. അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞതാ. അങ്ങോട്ട് നടന്നു പോയവനെ ഇവിടെ തിരഞ്ഞിട്ട് എന്താ സാറേ കാര്യം.." "കണ്മുമ്പിൽ നിന്നപ്പോൾ അവനെആർക്കും പിടിച്ചു നിർത്തി ചോദ്യം ചെയ്യെണ്ടായിരുന്നുഅല്ലേ.. ഇപ്പോൾ അവൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോ എല്ലാരും ഉണർന്നു." പോലീസുകാരൻ പറഞ്ഞിട്ട് പുച്ഛത്തോടെ ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി. ഗോപിയാശാൻ അതിന് മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഗൗരി അയാളെ തടഞ്ഞു. "മിണ്ടല്ലേ അച്ഛാ.. അവർ പറയുന്നതിലും ന്യായമുണ്ട്.. നമുക്ക് അവരെ സഹായിച്ചു അയാളെ കണ്ടെത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യം. അല്ലാതെ നമ്മളെ സഹായിയ്ക്കാൻ വന്നവരെ വെറുപ്പിയ്ക്കയല്ല വേണ്ടത്.." ഗോപിയാശാൻ പറയാൻ വന്നത് പണിപ്പെട്ടടക്കുന്നത് അവൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും റോബിനും സംഘവും അവിടേയ്ക്ക് മടങ്ങി വന്ന് എസ്തപ്പാൻ പോയവഴിയിൽ വച്ച് ഒരു വൃദ്ധ അവനെ കണ്ട കാര്യം പോലീസുകാരെ അറിയിച്ചു. "കുറച്ച് പേര് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വാ... അവിടെ അവന് ഒളിച്ചിരിയ്ക്കാൻ പറ്റിയ വീട് വല്ലതും ഒഴിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടോ എന്ന് അറിയാവോ." പോലീസുകാരൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ ലോട്ടറി കച്ചവടക്കാരി തങ്കമണിയുടെ വീടിനെ പറ്റി അവർ പോലീസുകാരെ അറിയിച്ചു. "അവിടെ ഓരോ ഇഞ്ച് സ്ഥലവും ഞങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു സാറേ. വീട് പുറത്ത് നിന്ന് പൂട്ടിയിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ അകത്തേയ്ക്ക് കയറാൻ പറ്റില്ലല്ലോ." പോലീസുകാർ അവരെയും കൂട്ടിഅവിടെയെല്ലാം തിരഞ്ഞു അവസാനം ചെമ്പൻ മലയുടെ താഴ്വാരത്തെ കൃഷിഭൂമിയും, വയൽ പ്രദേശങ്ങളുമെല്ലാം നാട്ടുകാരുടെ സഹായത്തോടെ അരിച്ചു പെറുക്കിയെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. അവസാനം പോലീസുകാർ തന്നെ അവരോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. "ഒന്നുകിൽ അവൻ ചെമ്പൻ മലയിലേക്ക് കയറി പോയിട്ടുണ്ടാകണം. അതല്ലെങ്കിൽ കല്ലാറിന് സമാന്തരമായുള്ള തകർന്ന് കിടക്കുന്ന റോഡിലൂടെ നിങ്ങളുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് അവൻ നടന്നു പോയിട്ടുണ്ടാകും..." "ഒൻപത് കിലോമീറ്റർ നടക്കണം സാറേ അതിന്. അതുമല്ല രണ്ട് കിലോമീറ്റർ കൂടുതൽ വനത്തിലൂടെയാ ആ റോഡ് പുറത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നത്..." "അതൊന്നും അവന് പ്രശ്നമായിരിയ്ക്കില്ലെടോ.. ഈ വെള്ളപ്പാച്ചിലിനെ അതി ജീവിച്ചവനാണോ രണ്ട് കിലോമീറ്റർ ദൂരം വനത്തിലൂടെ നടക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്നത്.. അവൻ എപ്പോഴേ മറുകര പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ ഇവിടെ കിടന്ന് വെറുതേ അവന് വേണ്ടി സമയം വേസ്റ്റാക്കി കളയുന്നു.. ഞങ്ങൾ ഇനി മടങ്ങി പോവാ... അതല്ല ഇനി എന്തെങ്കിലും വിവരം അവനെ കുറിച്ചു കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അപ്പോൾ തന്നെ സ്റ്റേഷനിൽ വിളിച്ച് അറിയിക്കുക. മനസിലായല്ലോ.." അവസാനം അഞ്ച് മണിയോടെ മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് പോലീസുകാർ തിരികെ കടത്തിൽ കയറി മടങ്ങിപ്പോയി. ♦️ ഏഴുമണിയായപ്പോഴേയ്ക്കും മഴ ശക്തിയായതോടെ ഗൗരി കടയടച്ചു പൂട്ടിയിട്ട് ചായത്തട്ടും പാത്രങ്ങളും കഴുകി വച്ച് തുടങ്ങി. മണിയൻമഴ കാരണം ഉറങ്ങാനായി സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ കഴിയാതെവരാന്തയിൽ നിൽക്കുകയാണ്. "ഈമഴയത്ത്‌ നീ സ്കൂളിലേക്ക് പോകേണ്ടടാ. മഴ മാത്രമല്ല ആ മുതു കാലൻ എങ്ങോട്ടാ പോയതെന്നും നമുക്ക് അറിയില്ലല്ലോ. പോലീസ്കാർ അവൻ തിരിച്ച് പോയെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവൻ കുടവത്തൂർവിട്ടു പോകുന്നത് ആരും കണ്ടിട്ടില്ല..." ഗോപിയാശാൻ തിണ്ണയിൽ കിടന്ന ബെഞ്ചിലേക്ക് ഇരുന്നിട്ട് ഒരു ബീഡിയ്ക്ക് തീപിടിപ്പിച്ചു. "നീ കിടക്കുന്ന പായ ഇവിടിരിപ്പില്ലേ. അതെടുത്തിട്ട് ഇവിടെ കിടന്നോടാ.." ഗൗരി അങ്ങോട്ട് വന്നതും കണ്ണഞ്ചിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു മിന്നലുണ്ടായി. തൊട്ട് പിന്നാലേ വന്ന ദിഗംന്തങ്ങൾ പിളരുന്ന ഇടി നാദത്തിനൊപ്പം കറന്റും പോയി. മാനത്ത്‌ അങ്ങിങ്ങായി തെളിയുന്ന മഴയിൽപുറത്ത് കരുത്തോടെ മഴ നാരുകൾ പെയ്തിറങ്ങുന്ന കാഴ്ച കാണാമായിരുന്നു. ഗൗരി അകത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന് ഒന്നോ രണ്ടോ മെഴുകുതിരികൾ എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന് കത്തിച്ചു വച്ചു. ശ്രീമയിയും അപ്പോഴേയ്ക്കും അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. "കറന്റ് ഇന്നിനി നോക്കേണ്ട." കടയ്ക്കുള്ളിൽ ചെറിയൊരു എമെർജെൻസി ലാമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. "അതുകത്തിയ്ക്കേണ്ട മോളേ. ചാർജ് തീർന്നു പോകും. രാവിലെ എണീൽക്കുമ്പോ കറണ്ടില്ലെങ്കിൽ ആകെ വലയും. അപ്പോൾ കത്തിച്ചാൽ മതി." മെഴുകുതിരി കത്തി തീരാറാകുവോളം അവർ അവിടെയിരുന്നു കാര്യം പറഞ്ഞ ശേഷമാണ് ഉറങ്ങാനായി പോയത്. മണിയന് കിടക്കാനുള്ള പായയും, തലയിണയും, പുതപ്പും ഗൗരി എടുത്തു അവനെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് ഒരു മെഴുകുതിരി വീണ്ടും, അവന് കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് വെളിച്ചം കിട്ടാനായി തെളിച്ചു വച്ചു കൊടുത്തു. അവരുടെയെല്ലാം കണ്ണിൽ മയക്കം പിടിയ്ക്കുവോളം വൈദ്യുതി ബന്ധം പുനസ്ഥാപിയ്ക്കപ്പെട്ടില്ല. ആകാശം കിടുങ്ങുന്ന ഒച്ച വാതിലിൽ വന്നിടിയ്ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിയപ്പോഴാണ് ഗൗരി കണ്ണുകൾ തുറന്ന് നോക്കുന്നത്. അവൾ അവിടെ കിടന്നുകൊണ്ട് ടോർച്ച് ചുമരിലേക്ക് അടിച്ച് ക്ളോക്കിൽ സമയം നോക്കി. പതിനൊന്നര മണി സമയം. പുറത്ത് നിന്നാരോ വാതിലിൽ തട്ടുന്ന ഒച്ച കേട്ട് ഗൗരി കട്ടിലിൽ എണീറ്റിരുന്നു. കെട്ടഴിഞ്ഞു പോയ മുടി വാരി ചുറ്റി വച്ച ശേഷം വീണ്ടും ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അവൾ കാതോർത്തു. മഴയുടെ ആരവമല്ലാതെമറ്റൊരു ഒച്ച കേൾക്കാനില്ല. തനിയ്ക്ക് വാതിലിൽ തട്ടുന്നതായി തോന്നിയതാവും എന്ന് കരുതി ഗൗരി കിടക്കാൻ നോക്കവേ വീണ്ടും വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ഒച്ച അവൾ കേട്ടു. "മണിയാ.. എന്താടാ നിനക്ക് പേടിയാവുന്നോ.." എണീറ്റ് വാതിലിന് അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചെങ്കിലും പുറത്ത് നിന്നും മറുപടി കേട്ടില്ല. പകരം വീണ്ടും ശബ്ദം കുറച്ച് വാതിലിൽ രണ്ട് തട്ട്. "മണിയാ..." ഗൗരി വീണ്ടും വിളിച്ചു. അവൾ വാതിലിന് അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ജനാല ചില്ലിലൂടെ ടോർച്ച് വെട്ടം പുറത്തേയ്ക്ക് അടിച്ചു. അവിടെങ്ങും ആരെയും കാണാനില്ല. മണിയൻ താൻ നിൽക്കുന്ന ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്നതിനാൽ അവനെ കാണാനും വയ്യ. അവൻ പേടിച്ച് കതകിൽ തട്ടുന്നതാവും എന്ന് കരുതി ഗൗരി പതിയെ വാതിലിന്റെ ഓടാമ്പൽ മാറ്റി ഒരു പാളി അകത്തേയ്ക്ക് തുറന്നു. വടക്കേ മാനത്ത്‌ ഒരു മിന്നലുണ്ടായപ്പോൾ തനിയ്ക്ക് മുൻപിൽ മഹാമേരു പോലെ ഒരാൾരൂപം നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ഗൗരി ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് മണിയൻ അല്ലെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ അവൾ വാതിലടയ്ക്കാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും അയാൾ കൈ നീട്ടി വാതിൽ തടഞ്ഞു നിർത്തി. "വാതിലടയ്ക്കല്ലേ.. എനിയ്ക്കൊരു സഹായം വേണം.." മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നയാൾ വായ് തുറന്നപ്പോൾ അസഹ്യമായ മദ്യഗന്ധം മുഖത്തടിച്ചിട്ട് ഗൗരിയ്ക്ക് മനം പിരട്ടി. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം _41 ✍️ രചന - Aysha akbar അങ്ങോട്ട് പോയതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ തന്റെയടുത്തേക്ക് ഓടി വരുന്നവളുടെ കണ്ണുകൾ പ്രകാശിക്കുന്നത് അവന് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അപ്പുറത്തുള്ള ആ കോഫി ഷോപ്പിലേക്ക് പതിവ് പോലെ അവർ നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ വിരലുകൾ പതിയെ അവളുടെ വിരലുകളിൽ കോർത്തു പിടിച്ചു..... അതത്ര മേൽ ആഹ്രഹിച്ചിരുന്നെന്ന വണ്ണം ആ കണ്ണുകളേറെ വിടർന്നത് മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ തന്നെ അവനറിയാമായിരുന്നു...... അവന്റെ വിരലുകളുടെ ചൂട് അവളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് പടർന്നു..... ബലമുള്ള ആ വിരലുകൾ ഒരിക്കലും വിടാതെ പിടിച്ചു നടക്കാൻ തോന്നിയവൾക്ക്....... അവരുടെ സീറ്റെന്ന വണ്ണം മുമ്പിരുന്ന അതേ സീറ്റിലേക്ക് അവരിരിക്കുമ്പോഴും കൈ വിരലുകൾ വേർപ്പെട്ടിരുന്നില്ല....... പിന്നെ...... പിന്നേ യാരെങ്കിലും തല്ലിയോ നിന്നേ........ കഴിക്കാനുള്ളത് ഓർഡർ കൊടുത്ത ശേഷം അവൾക്ക് നേരേ തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടവന്നത് ചോദിച്ചതും അവൾ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടി........ പിന്നെന്താ..... ആകെ ക്കൂടി മുഖം വല്ലാണ്ടായിരിക്കുന്നല്ലോ.... അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.... പകരം അവന്റെ തോളോട് ചേർന്നു ചാരി ക്കിടന്നു..... ഉള്ളിലെ എല്ലാ വിങ്ങലും ഇറക്കി വെക്കാനെന്ന പോൽ അവൾ കണ്ണുകളാന്ന് ചിമ്മി... അവനും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...... അവർക്കിടയിൽ കനത്തു നിന്ന നിശബ്ദത ഏറെ വാചാലമായിരുന്നു.... അതിന് പല വിധ ഭാവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.... ഓർഡർ ചെയ്ത ഭക്ഷണം ടേബിളിലേക്ക് കൊണ്ട് വെക്കുമ്പോൾ അവൾ പതിയെ യൊന്നു തലയുയർത്തി.... അവളുടെ ഉള്ളിലെ വിങ്ങലറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവനിലുമുണ്ടൊരു വേദന....... അവന്റെ ചെറു വിരലിലിട്ട വെള്ളി മോതിരത്തിൽ അവൾ വിരൽ കൊണ്ടൊന്നു തെരു പ്പിടിച്ചു...... മനസ്സ് വേറെ എവിടെയോ ആണെന്നത് വ്യക്തം....... നിന്റെ പഠിത്തമൊക്കെ എങ്ങനെ പോകുന്നു...... അവൻ അത് ചോദിക്കുമ്പോഴും അവൾ മുഖമുയർത്തിയിട്ടില്ല..... മ്മ്..... കുഴപ്പമില്ല...... അവളതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും ആ മോതിരത്തിലൊന്ന് കറക്കി........ കുഴപ്പമില്ലാതിരുന്നാൽ പോരാ.....പാസ്സാവണം..... എന്നിട്ട് വേണ്ടേ നമുക്ക് പോകാൻ....... അവനത് പറഞ്ഞതും പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം മാറി.... ആ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദം പടർന്നു. ..... അവൾ തലയുയർത്തി അവനെയൊന്ന് നോക്കി.... അവൻ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി നിറച്ചു കൊണ്ട് അവളെയൊന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അവളിലൊരു നാണം പടർന്നിരുന്നു....... ഇത്...... ഇത് അമ്മ യുണ്ടാക്കിയതാ....... അവളുടെ മൂഡ് മാറിയെന്നു തോന്നിയപ്പോൾ അവനതും പറഞ്ഞു അവന്റെ ബാഗിൽ നിന്നൊരു കവറേടുത്തവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി....... അവൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളാൽ ആ കവർ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ അതിൽ കണ്ട ഉണ്ണിയപ്പം അവളുടെ നാവിൽ വെള്ളം നിറച്ചു..... അവൾ അതിൽ നിന്നോന്നെടുത്തു നാവിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ കൃഷ്ണ കിരീട പ്പൂക്കൾ കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞു..... അവളൊരു നോവോടെ അവനെ നോക്കി....... അവനൊന്നും മീണ്ടിയില്ല.....പുറത്തേക്ക് കണ്ണ് നട്ടങ്ങനെയിയുന്നു.... കാരണം അവൾ അവിടെ യില്ലാത്തതിന്റെ ശൂന്യത അവനിൽ നിന്നും വിട്ട് മാറിയിട്ടില്ലായിരുന്നു..... വീട്ടിൽ ച്ചെന്ന് ആരും കാണാതെ ഒന്നാസ്വാധിച്ചു കഴിക്കണം.... അവൾ ആ കവർ ബാഗിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ അത്‌ പറഞ്ഞതും അവൻ അവളെ വെറുതെ നോക്കിയിരുന്നു.... എക്സാമൊക്കെ നല്ല രീതിയിൽ എഴുതി പാസ്സായാൽ വൈകാതെ ദിവസവും കഴിക്കാം.... വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂടി കാണാനെന്ന വണ്ണം അവനത് പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞെങ്കിൽ കൂടി എന്തോ ഒന്ന് മൂടി വന്നത് അവനറിഞ്ഞു.... ഒരു പക്ഷേ ഞാൻ പാസ്സായില്ലെങ്കിലോ..... അവൾ കണ്ണുകൾ ചുരുക്കിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ഏറേ വരണ്ടത് പോലെ...... കണ്ണുകളിൽ ഏതോ ഒരു നിഴൽ വീണു കിടക്കുന്നെന്ന വണ്ണം പ്രകാശം പാടേ മങ്ങി പ്പോയിരിക്കുന്നു....... ഒരു പരീക്ഷയാണോ എല്ലാം...... അത്‌ നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള വെറുമൊരു കുറുക്കു വഴി മാത്രമാണ്.... മുമ്പോട്ടുള്ള ജീവിത്തേ എളുപ്പമാക്കാൻ മാത്രം....... അതില്ലെങ്കിലും നമ്മൾ ജീവിക്കും...... എന്റെ പെണ്ണൊരു പരീക്ഷയിൽ തോറ്റെന്നു വെച്ചു കറങ്ങുന്ന ഭൂമി നിശ്ചലമാവില്ലെന്ന നല്ല ബോധ്യം എനിക്കുണ്ട്....... പോരെ...... അവനത് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടതും അവൾ നിറഞ്ഞൊരു സമാധാനത്തോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു........ അവന്റെ ഹൃദയ താളത്തിലേക്ക് ചെവി ചേർത്തെന്ന വണ്ണം അവളവനോട് ചേർന്നു കിടന്നു....... അവന്റെ ഹൃദയവും ഇപ്പോ പൊട്ടി പോകുമെന്ന വണ്ണമൊരു മുറുകലോടെ മിടിക്കുമ്പോൾ തന്റെ സാമീപ്യം അവനിലുണ്ടാക്കുന്നതും തനിക്കുള്ള അതേ പിടപ്പാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി...... അവളിൽ അവൾ പോലുമറിയാതൊരു പുഞ്ചിരി മൊട്ടിട്ടു....... നിന്നേ തോൽവിയെ ന്ന് പറഞ്ഞവർക്ക് മുമ്പിൽ നീ ജയിച്ചു കാണിക്കണം.....അത്ര മാത്രമേ ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുള്ളു..... ഇനി അതല്ലാ പറ്റില്ലെന്ന് തോന്നുകയാണെങ്കിൽ ഇനിയും നിന്ന് തല്ലു കൊള്ളേണ്ട ഒരാവശ്യവുമില്ല.... ഒരൊറ്റ വിളി വിളിച്ചാൽ മതി .... ഞാൻ കൊണ്ട് പൊക്കോളാം നിന്നേ... അവളെ ഒന്ന് കൂടി തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളാകെ തണുത്തിരുന്നു .... അവളൊന്നു കൂടി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു...... അൽപ നേരം അങ്ങനെ തന്നെയിരുന്നു ഇരുവരും..... കൂടുതൽ സംസാരങ്ങളോന്നുമില്ല.... അല്ലെങ്കിലും സംസാരിച്ചാൽ കൂടുതൽ കരയാനുള്ളതാകുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു..... നാളത്തെ കുറിച്ചോർത്തു ആശങ്ക പ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ അവനോടൊപ്പമുള്ള നിമിഷങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു....... ആ കൈകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്ത് കടക്കാനെന്തോ മനസ്സനുവദിക്കാത്തത് പോൽ അവൾ അനങ്ങിയില്ല.... സമയം..... സമയം കഴിയാറായി....... നമുക്ക്.... ഇറങ്ങിയാലോ...... അവന്റെ ഗൗരവമേറിയ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് അവൾ പതിയെ യൊന്നു തലയയുയർത്തിയത്........ അവന്റെ കൈകൾ പതിയെ അവളിൽ നിന്ന് അയഞ്ഞതും അവൾക്ക് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരും പോലെ തോന്നി...... ഏയ്.... ഇങ്ങനെ കണ്ണുകൾ നിറക്കാനാണെങ്കിൽ ഞാനിനി വരില്ല കേട്ടോ..... അവൻ അല്പം ദേഷ്യത്തോടെ അത്‌ പറഞ്ഞതും അവൾ ഒരു ധൃതിയോടെ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു........ അവനവളോട് വല്ലാത്തൊരു അലീവ് തോന്നി..... ഈ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കണ്ട് ഞാനെന്ത് സമാധാനത്തിലാടോ തിരിച്ചു പോകുക...... അവനതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും ചേർത്ത് പിടിച്ചു ചൂണ്ട് വിരലുകൾ കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണ് നീർ തുടച്ചു....... അവന്റെ കൈ ചൂടിൽ അവളൊന്നു പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു...... ഇനി ഒന്നിനെ കുറിച്ചും ആലോചിക്കേണ്ട..... വിളിക്കാനും കാണാനും ധൃതി കൂട്ടേണ്ട.....നിന്നേ കൊണ്ടാവും വിധം നന്നായി പഠിക്ക്......... അവനാർദ്രമായി അത്‌ പറഞ്ഞതും അവൾ ശെരിയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തല കുലുക്കി......... തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ യാ കുഞ്ഞു മുഖത്തോട് അവന് വല്ലാത്തൊരു വാത്സല്യം തോന്നി...... പ്രണയമെന്നാൽ സ്നേഹത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളും കൂടി കലർന്നതാണെന്ന് അവനറിയുകയായിരുന്നു.... അവൻ പതിയെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒന്ന് ചുണ്ടമർത്തുമ്പോൾ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ പ്രവർത്തിയിൽ അവളൊന്നു പിടഞ്ഞു..... ഹൃദയമിടിപ്പ് എന്തിനോ ഏറി യേറി വന്നു....... അവൾക്ക് മുഖമുയർത്തി അവനേ നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല..... നാണം കൊണ്ടാ മിഴികാൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞു പോകും പോലെ....... എന്നാൽ സച്ചു അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.... അവളുടെ ഭാവങ്ങളെല്ലാം കണ്ടൊരു കുസൃതി ചിരിയോടെ അവനിരിക്കുമ്പോൾ അവൾ പതിയെ യോന്നു തല യുയർത്തി..... അവനും ആ കണ്ണുകളെ നേരിടാനൊരു പ്രയാസം തോന്നി..... അവൻ ചുണ്ടോന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കടിച്ചു പിടിച്ചു അവളിൽ നിന്ന് നോട്ടം വെട്ടിക്കുമ്പോൾ അവളും അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.... അപ്പോഴും പിടിച്ചു നിർത്താൻ പറ്റാത്തോരു പുഞ്ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പറ്റി പ്പിടിച്ചു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു...... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം. 🔻 പാർട്ട് _7 ✍️ രചന - Aniprasad ആരോ പറഞ്ഞറിഞ്ഞിട്ട് താത്രി ക്കടവിലേക്ക് കൂടുതൽ ആൾക്കാർ എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "ആ മനുഷ്യന് ജീവനുണ്ട്. അതിനേ ആരെങ്കിലും ഒന്ന് കരയ്ക്ക് വലിച്ച് കേറ്റോ.." ചെളി മൂടിക്കിടക്കുന്ന തീരത്തേക്ക് അടുക്കാതെ ദൂരെ നിന്ന് കാഴ്ച കാണുന്ന ഏതാനും ചെറുപ്പക്കാരെ നോക്കി കുഞ്ഞച്ചൻ അപേക്ഷിച്ചു. പക്‌ഷേ ചെളിയിൽ തെന്നി കല്ലാറിന്റെ ഒഴുക്കിലേക്ക് വീണു പോകുമോ എന്നുള്ളതിനാൽ ആർക്കും അതിനുള്ള ധൈര്യം പോരായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് റോബിനും സുഹൃത്തുക്കളും വിവരം അറിഞ്ഞു അവിടേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നത്. കൂടി നിൽക്കുന്ന ആൾക്കാരേ വകഞ്ഞു മാറ്റി അവൻ മുമ്പോട്ട്:വന്നു. ഇടയ്ക്കൊന്നു പിടി വിട്ടു കല്ലാറിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോയ ആ കൈ വീണ്ടും ഉയർന്ന് വന്ന് രക്ഷയുടെ ഒരു കച്ചിതുരുമ്പിനായി പരതുമ്പോൾ ഒരു കൈലി തുമ്പ് വന്ന് ആ വെളുത്ത്‌ ദൃഢമായ കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് പതിച്ചു. നൊടിയിടയിൽ ആ കൈ തന്റെ മുൻപിൽ തുറന്ന രക്ഷാ കവാടത്തിലേക്ക് ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു. റോബിൻ ഒറ്റയ്ക്ക് എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ ശരീരം വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉയർത്തിയെടുക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. കൂട്ടുകാർ ഉടൻ തന്നെ അവന്റെ രക്ഷയ്ക്കെത്തി. അവർ നാല് പേര് കൂടി ചേർന്ന് കരുത്താർന്ന ആ ശരീരം കരയിലേക്ക് വലിച്ച് കയറ്റി. റോബിൻ എറിഞ്ഞു കൊടുത്ത കൈലിയുടെ തുമ്പിൽ അവന്റെ കൈ ഒരു ഉടുമ്പിനെ പോലെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അയാളെ തീരത്തു നിന്നും വലിച്ച് മാറ്റി ഇട്ടതോടെ അവരെല്ലാം ക്ഷീണിച്ച് പോയി. "ഒഴുക്കിൽ പെട്ട് വരുന്ന ഒരു കാട്ടാനയെ പിടിച്ചു കേറ്റാൻ ഇത്രയ്ക്കും പണിപ്പെടേണ്ടി വരില്ല..' റോബിൻ കുഴഞ്ഞ് നിലത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന നിലയിലായിരുന്നു അയാളുടെ ശരീരം. ശ്വാസം എടുക്കുന്നുണ്ടെന്നല്ലാതെ അയാളിൽ മറ്റു ചലനങ്ങളൊന്നും ഇല്ല. മുപ്പതോ മുപ്പത്തിരണ്ടോ വയസ്സ് പ്രായം മതിയ്ക്കുന്ന, ആരോഗ ദൃഢ ഗാത്രനായ അയാളുടെ ഒരു വശം ചെരിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്ന മുഖത്ത്‌ മൂന്നോ നാലോ ദിവസത്തെ വളർച്ചയുള്ള ശ്മശ്രുക്കൾ കാണാം. വെളുത്ത നിറം.. കാക്കി ഷർട്ടും കറുത്ത ജീൻസുമാണ് വേഷം. വലതു കൈത്തണ്ടയിൽ ഒരു കറുത്ത ചരട് കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. "ഇയാളെ ഒന്ന് തിരിച്ചിട്.. ആ മുഖം ഒന്ന് കണ്ടാലെല്ലാ ആളിനെ അറിയാൻ പറ്റൂ. കണ്ടിട്ട് ഇവിടെങ്ങും ഉള്ള ആളാണെന്നു തോന്നുന്നില്ല.." എല്ലാവർക്കും അയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമായിക്കാണാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും അയാളെ തൊട്ടു നോക്കാനോ തിരിച്ച് കിടത്താനോ ഉള്ള ധൈര്യം പോരാ. "തിരിച്ച് കിടത്തേണ്ട. കമിഴ്ന്നു കിടക്കട്ടെ. പുറത്തൊന്നു അമർത്തി കൊടുത്താൽ വെള്ളം കുടിച്ചു വയറ് വീർത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ വെള്ളമെല്ലാം പുറത്ത് പോകും." റോബിൻ നിർദേശിച്ചെങ്കിലും ആരും അങ്ങിനെ ചെയ്യാനും അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. റോബിൻ തന്നെ എണീറ്റ് അയാളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് നിലത്തു കാൽമുട്ട് കുത്തി കുനിഞ്ഞിരുന്നു കൊണ്ട് ഇരുകയ്യാലും അയാളുടെ പുറത്ത് ശക്തമായി അമർത്തി. അയാൾ നന്നായി ശ്വാസം എടുക്കുന്നതല്ലാതെ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും അയാളുടെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. "ഇയാള് വെള്ളം കുടിച്ചിട്ടില്ല.. ഇത്രയും നേരം കുത്തൊഴുക്കിൽ പെട്ട് കിടന്നിട്ടും ഇയാളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ഒരു തുള്ളി ആറ്റു വെള്ളം പോലും പോയിട്ടില്ല." റോബിൻ തനിയ്ക്ക് ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "റോബിച്ചാ.. നീ എണീറ്റ് മാറടാ..മനുഷ്യരായ മനുഷ്യരാരും ഇറങ്ങാൻ മടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഈ ഒഴുക്കിൽ കല്ലാറിൽ ചാടി ഒരു കരയിൽ നിന്ന് നീന്തി മറുകര പിടിയ്ക്കണമെങ്കിൽ ഇവൻ അത്ര നിസ്സാരക്കാരൻ ആയിരിയ്ക്കില്ല. നമ്മുടെ മുൻപിൽ വച്ച് തന്നെ ഇവൻ എത്രയോ സമയം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി കിടന്നതാ. എന്നിട്ട് പോലും ഒരു തുള്ളി വെള്ളം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ചെന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ അർത്ഥം ഒന്നേയുള്ളൂ... കല്ലാറിനോട് പടവെട്ടി കല്ലാറിനെ തോൽപ്പിച്ച് ഈ തീരത്ത് എത്തിയ ഇവനെ നമ്മൾ വില കുറച്ച് കാണരുത്..." ഗോപിയാശാൻ അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. റോബിൻ മെല്ലെ അയാളുടെ സമീപത്ത്‌ നിന്നും എണീറ്റ് നിന്നു. "ഇയാളെ എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ്ക്കണ്ടേ. ഈ തണുപ്പത്ത്‌ ഇവിടിങ്ങനെ ഇട്ടിരുന്നാൽ അയാൾക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിപ്പോയാൽ ആര് സമാധാനം പറയും.." റോബിച്ചന് അയാളെ കരയിലേക്ക് വലിച്ച് കയറ്റിയെങ്കിലും അവിടെ അങ്ങിനെ ചാറ്റൽ മഴയത്ത്‌ ഇട്ടിരിയ്ക്കുന്നതിൽ ഒരതൃപ്തി തോന്നി. "നമുക്ക് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയെ വിവരം അറിയിച്ചാലോ. മുതലാളിയുടെ സ്പീഡ് ബോട്ട് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്നാൽ അതിൽ കയറ്റി ഇയാളെ പുല്ലാമല കടവിൽ എത്തിയ്ക്കാമല്ലോ." മുരളി പറഞ്ഞു. "സ്പീഡ് ബോട്ട് ഇവിടില്ല. ഷെറിൻ ടൗണിലേക്ക് പോണ കണ്ടു. അത് പുല്ലാമലയിലാവും.." "മുതലാളി ക്ളീറ്റസിനോട് വിളിച്ചു പറയില്ലേ ബോട്ട് ഇപ്പുറത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വരാൻ.." "ക്ളീറ്റസ് ബോട്ട് അടുപ്പിച്ചിട്ട് പോയിക്കാണും. ഇനി ഷെറിൻ തിരിച്ച് വരുന്ന നേരമാകുമ്പോഴേ ക്ളീറ്റസ് കടവത്തേയ്ക്ക് വരികയുള്ളൂ.." "പിന്നെ ഇയാളെ ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യും.. അതല്ലെങ്കിൽ ലോപ്പസിനോട് പറഞ്ഞു കടത്തു വള്ളം ഇവിടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വരാൻ പറയണം..." "അയാള് വരില്ല. വേണെങ്കിൽ നിങ്ങള് വള്ളം കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോളാൻ പറയും. അവിടെ അക്കരയിക്കരെ തുഴഞ്ഞ് കേറും പോലല്ല ഇവിടെ.. അടിയൊഴുക്കും, ചുഴിയും കൂടുതലുള്ള ഇടമാ താത്രിക്കടവ്." "എന്നാലും അതിനെയെല്ലാം അതിജീവിച്ചു ഒരു മനുഷ്യൻ അക്കരയിക്കര നീന്തി കയറുക എന്ന് വച്ചാൽ... ജീവൻ തിരിച്ച് കിട്ടിയത് ഭാഗ്യമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.." ആൾക്കാരുടെ സംശയം അങ്ങനെ നീണ്ടു പോകവേ റോബിൻ ആ ശരീരം മലർത്തിയിടാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. മുരളി കൂടി അവന്റെ സഹായത്തിന് എത്തിയതോടെ ആ കരുത്താർന്ന ശരീരം അവർ തിരിച്ച് കിടത്തി. ലോട്ടറി കച്ചവടത്തിനായി പുല്ലാമലയിലേക്കും, കുളമുടിയിലേക്കും പോകുന്ന, നാട്ടുകാർ ചേക്കുട്ടി എന്ന് വിളിയ്ക്കുന്ന, കാലിന് സ്വാധീനകുറവുള്ള ശേഖരൻ അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു. "പുല്ലാമലയിലും, കുളമുടിയിലും ഞാൻ പോകാത്ത ഇടമില്ല. അവിടെങ്ങും ഇങ്ങനൊരു രൂപം ഒരിയ്ക്കൽ പോലും കണ്ടതായി ഞാനോർക്കുന്നേയില്ല.. ഇത് വേറേതോ നാട്ടിൽ നിന്ന് വന്ന വരത്തനാ കാല്തെറ്റി ആറ്റിൽ വീണ് ഒഴുകി പോന്നതാരിയ്ക്കും." അത്തന്നെയാവാനെ ചാൻസ് ഉള്ളൂ എന്ന് അവർക്കെല്ലാം മനസിലായി. "ഏതായാലും കുറച്ച് നേരം കഴിയുമ്പോ അറിയാൻ പറ്റും, മൊബൈലിലും ടി വി യിലും ഒക്കെ വാർത്ത വരുവല്ലോ ഒരാൾ വെള്ളത്തിൽ പോയിട്ടുണ്ടെന്ന്.." റോബിൻ അയാൾ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിയ്ക്കാതെ എണീറ്റ് വന്ന് ഗോപിയാശാന്റെ തോളത്ത്‌ കിടന്ന തോർത്ത്‌ എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന് അയാളുടെ മുഖം തുടച്ചു. മഴചാറ്റൽ അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അങ്ങിങ്ങായിപതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. റോബിൻ അയാളുടെ ഇരു കവിളുകളിലും തട്ടി'സുഹൃത്തേ.. സുഹൃത്തേ.. കണ്ണുകൾ തുറക്കൂ.'എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ശ്വാസമെടുക്കുന്നതിന്റെ ചലനമല്ലാതെ അയാൾ കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്ന ലക്ഷണമൊന്നും കാണാനില്ലായിരുന്നു. റോബിൻ തന്റെ കൈവെള്ളകൾ രണ്ടും ചേർത്ത് കൂട്ടിയുരസി ചൂടാക്കിയ ശേഷം അയാളുടെ കവിളുകളിലേക്ക് ചേർത്തു വച്ച് നിരവധി തവണ ചൂട് പകർന്നു. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അയാളുടെ നെഞ്ച് അസാധാരണമാo വിധംഒന്ന് ഉയർന്നു താണു. കൂടിനിന്നവരിൽ ഒരു ആരവമുയർന്നപ്പോൾ റോബിൻ അയാളുടെ ഇരു കവിളിലും തട്ടി ഉണർത്താൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. ജീവന്റെ തുടിപ്പ് അയാളുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഊർന്ന് ജീവശ്വാസമായി പുറത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത് അവരെല്ലാം കണ്ടു നിന്നു. അയാളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് വീണ മഴത്തുള്ളികൾ റോബിൻ തുടച്ചു മാറ്റിയതോടെ ആ ഇമകൾ ചെറുതായി ഒന്ന് വെട്ടി. "കണ്ണ് തുറക്ക്.. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്ക് സുഹൃത്തേ.." റോബിൻ ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞു. ഇത്തവണ കൂടിച്ചേർന്നിരുന്ന അയാളുടെ കണ്ണിമകൾ മെല്ലെ അടർന്നു മാറി. റോബിന്റെ നോട്ടം അയാളുടെ കണ്ണിൽ തന്നെയായിരുന്നു. സാധാരണയിൽ നിന്ന് വിഭിന്നമായി കടും നീല നിറമുള്ള കൃഷ്ണ മണികളായിരുന്നു അയാളുടേത്‌. "ആരാ എന്താ എവിടുന്നാ എന്നൊക്കെ ചോദിയ്ക്കെടാ റോബിനേ.." കണ്ടു നിന്ന് ക്ഷമ കെട്ട ആരോ പറഞ്ഞു. അയാൾ കണ്ണുകൾ പകുതിയോളം തുറന്നു കൊണ്ട് ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി. "കുടിയ്ക്കാൻ വെള്ളമോ മറ്റോ വേണോ.." റോബിൻ അയാളെ നോക്കി തിരക്കി. ആകാശം കറങ്ങി, ചുറ്റിനും നിൽക്കുന്നവരുടെ മുഖങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു അയാളുടെ നോട്ടം വന്നു നിന്നത് റോബിന്റെ മുഖത്താണ്. അൽപ്പനേരം അവനെ നോക്കി നിന്നിട്ട് അയാൾ ഒരു വശം ചെരിഞ്ഞു ഒരു കൈ നിലത്ത്‌ കുത്തി എണീൽക്കാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. "എണീറ്റിരിയ്ക്കണോ. അത് പറഞ്ഞാൽ പോരെ. ഞാൻ സഹായിക്കാം." റോബിൻ അയാളുടെ തോളിലും, നിലത്തു കുത്തിയ കയ്യിലുമായി പിടിച്ചപ്പോൾ മറു കൈകൊണ്ട് അയാൾ റോബിന്റെ പിടി തട്ടി തെറിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു "ങാ. കൊള്ളാം. അങ്ങനെ വേണം ചെയ്യാൻ. സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വച്ച് ജീവനൂതി തന്നകൈക്കിട്ട് വേണം ആദ്യം പണികൊടുക്കാൻ.." അത് കണ്ടു നിന്ന കുഞ്ഞച്ചൻ പറഞ്ഞു. "റോബിനേ. നീ തൊടാതെടാ. അവന്റെ ശരീരം എവിടെങ്കിലുമൊക്കെ തട്ടിയുലഞ്ഞു മുറിവോ ചതവോ ഒക്കെ പറ്റിയിട്ടുണ്ടാവും. അതാ അവന്റെ ശരീരത്ത്‌ നീ തൊട്ടപ്പോൾ അവൻ കൈ തട്ടി മാറ്റിയത്." റോബിന്റെ മുഖത്തെ നിസ്സഹായത കണ്ടപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ അവനെ സാന്ത്വനപ്പെടുത്താൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. ഒരു കൈ നിലത്ത്‌ കുത്തി ഒരു വശം ചെരിഞ്ഞു നിവർന്ന അയാൾ മറു കൈ കൂടി കുത്തിയിട്ട് അരയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് നിവർന്നിരുന്നു. അതിന് ശേഷം അയാൾ തന്റെ തല ശക്തമായി ഇരുവശത്തേയ്ക്കും കുടഞ്ഞു. അയാളുടെ കറുത്തിരുണ്ട മുടിയിൽ നിന്നും മഴവെള്ളം നാല് പാടും ചിതറി. തന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അയാളുടെ മുടിയിൽ നിന്നും വെള്ളം തെറിച്ചപ്പോൾ അസ്വസ്ഥതയോടെ റോബിൻ എണീറ്റ് മാറി. അവൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് മുഖം തുടച്ച ശേഷം അത് അയാളുടെ മടിയിലേക്കിട്ടു. "തന്റെ തലയിലുള്ള വെള്ളം നാട്ടുകാരുടെ ദേഹത്തേയ്ക്ക് തെറിപ്പിയ്ക്കാതെ തല തൂവർത്തിയ്ക്കോ." അയാൾ തോർത്ത്‌ കയ്യിലെടുത്തശേഷം റോബിനെ ഒന്ന് നോക്കി. പിന്നെ തലയിൽ അങ്ങിങ്ങായി ഒന്ന് ഉരച്ചശേഷം അത് റോബിന്റെ മുഖത്തെയ്ക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തു. അവന്റെ ചുറ്റിനും കൂടി നിൽക്കുന്നവർ അവനെ നോക്കി പിറു പിറുക്കുന്നത് അയാൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. "കുടിയ്ക്കാൻ വെള്ളമോ മറ്റോ വേണോ..." ഗോപിയാശാൻ വന്ന് അയാളോട് ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ട് അയാൾ അലറിപ്പാഞ്ഞു, കലങ്ങി മദിച്ചു ഒഴുകുന്ന കല്ലാറിലേക്ക് നോക്കി. ഇതിൽ നിന്ന് ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ വെള്ളം താൻ കുടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നായിരിയ്ക്കും അയാളുടെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം. "എണീറ്റ് നടക്കാൻ പറ്റുവോ.. പറ്റുമെങ്കിൽ എണീറ്റ് എന്റെ കൂടെവാ. ചായയോ, കാപ്പിയോ, കഞ്ഞിയോ, വെള്ളമോ എന്താണെന്ന് വച്ചാൽ തരാം എണീറ്റ് വാ.." അയാൾ അത് കേട്ട് നിഷേധാർത്ഥത്തിൽ ഒന്ന് തല ചലിപ്പിച്ചു. "അക്കരയ്ക്ക് പോകാനാണെങ്കിൽ ദേ അവിടാ കടത്തു വള്ളം വന്നു നിൽക്കുന്നത്.. അവിടെ ചെന്നാൽ കടത്തിൽ കയറി അക്കരയ്ക്ക് പോകാം." ഗോപിയാശാൻ കൊടുവത്തൂർ കടവിന് നേർക്ക് കൈ ചൂണ്ടി. അയാളിൽ നിന്നും യാതൊരു മറുപടിയും ഉണ്ടാകാതായപ്പോൾ കൂടി നിന്നവരെല്ലാം പരസ്പരം സംസാരിച്ച ശേഷം അവരുടെയെല്ലാം പ്രതിനിധി എന്ന നിലയ്ക്ക് റോബിൻ വന്ന് അയാളോട് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾക്ക് വെള്ളത്തിൽ വീണതിന്റെ ശാരീരിക അസ്വസ്ഥതകൾ വല്ലതും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ പോലീസിനെ വിളിയ്ക്കാൻ പോവാണ്.. അവർ വന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ്ക്കും.." "എനിയ്ക്കെന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങളോട് ഞാൻ പറഞ്ഞോ.." മുഴക്കമേറിയ, ഏതോ ഗുഹാ ഗഹ്വര ങ്ങളിൽ നിന്നും പുറപ്പെടും പോലുള്ള ശബ്ദമായിരുന്നു അയാളുടേത്. "നിങ്ങൾ ആരാണ് സുഹൃത്തേ.. എവിടെയാണ് നിങ്ങളുടെ നാട്.. നിങ്ങൾ ഒഴുക്കിൽ പെട്ട് അപടമുണ്ടായതാണോ.." "അല്ല..." റോബിൻ ചോദിച്ച മൂന്ന് ചോദ്യത്തിനും കൂടി അയാൾ ഒറ്റ മറുപടിയാണ് നൽകിയത്. "നിങ്ങൾ പേരും നാടും ഇല്ലെന്നാണോ പറഞ്ഞത്. അതോ ഒഴുക്കിൽ പെട്ട് അപകടമുണ്ടായതല്ല എന്നാണോ പറഞ്ഞത്.." "ആരും ഒരൊഴുക്കിലും പെട്ടിട്ടില്ല.കടലൊഴുക്കിൽ പെട്ടാലും,അടിയൊഴുക്കിൽ പെട്ടാലും നീന്തി കര പറ്റുന്ന ഞാനാണോ ഞാഞ്ഞൂലു പോലുള്ള ഈ പുഴയിലെ ഒരു കോപ്പ വെള്ളത്തിലെ അപകടത്തിൽ പെടുന്നത്.. " അയാൾ കൂടി നിൽക്കുന്നവരെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചുണ്ട് ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് കോട്ടി. "എന്താ നിങ്ങളുടെ പേര്..." ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചു. എന്റെ പേര് നിങ്ങൾ അറിയേണ്ട ആവശ്യമില്ല എന്നൊരു പ്രതിഷേധ സൂചകംഅയാളുടെ മുഖത്ത്‌ കാണാമായിരുന്നു. "നിങ്ങളിപ്പോൾ ഈ കരയിൽ ഞങ്ങളോടൊപ്പമാണ് ഇരിയ്ക്കുന്നത്. ഞങ്ങളിൽ ആർക്കെങ്കിലും നിങ്ങളോടൊന്നു സംസാരിയ്ക്കണമെങ്കിൽ നിങ്ങളെ എന്തെങ്കിലും സംബോധന ചെയ്യണ്ടേ. അതിനാണ് നിങ്ങളുടെ പേര് ചോദിച്ചത്." അയാൾ മറുപടി പറയാതെ മെല്ലെ എണീറ്റ് നിന്നു. അയാളുടെ കാക്കി ഷർട്ടിന്റെ താഴെ തുമ്പുകളിലൂടെ ഒന്ന് രണ്ട് തുള്ളി വെള്ളം നിലത്തേയ്ക്ക് ഇറ്റ് വീണു. അയാൾക്ക് അവിടെ കൂടി നിൽക്കുന്നവരെക്കാൾ മൂന്നോ നാലോ ഇഞ്ച് കൂടുതൽ ഉയരമുണ്ടായിരുന്നു. ധൃഢമായ മാംസപേശികൾഉരുണ്ടുകളിയ്ക്കുന്ന കൈകാലുകൾ. ഒരു പോരാളിയുടെ കരുത്താർന്ന ശരീരമായിരുന്നു അയാളുടേത്‌. "ഞാൻ എസ്തപ്പാൻ... എന്റെ ഊരും നാടുമൊന്നും പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല." അത്രയുംപറഞ്ഞ ശേഷം അയാൾ തനിയ്ക്ക് ചുറ്റിനും കൂടി നിൽക്കുന്നവരെ വകഞ്ഞു മാറ്റി മനുഷ്യ വലയത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ചാറ്റൽ മഴയിൽ നിന്ന് അയാൾ ആകാശത്തേയ്ക്ക് മുഖമുയർത്തി ഒന്ന് മൂരി നിവർന്നു. അതിന് ശേഷം തന്റെ ലക്ഷ്യം എവിടേയ്ക്കെന്ന് അറിയാനായി നാല് പാടും നോക്കി. പിന്നെ അയാൾ മുമ്പിൽ കണ്ട വഴിയിലേക്ക് നടന്നു. എസ്തപ്പാൻ കൊടുവത്തൂർ കടവിന് നേർക്കാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് കണ്ട് ആരും അയാളുടെ പിന്നാലേ ചെന്നില്ല. അയാൾ കടവിൽ ചെന്ന് കടത്ത്‌ കയറി പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോകാനാണെങ്കിൽ ഇനി കൂടുതലൊന്നും അയാൾക്ക് പിന്നാലേ നടന്ന് തിരക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. എന്നാൽ അവരുടെയെല്ലാം ധാരണകൾ തെറ്റിപ്പോയി. എസ്തപ്പാൻ കടവിന് നേർക്ക് പോകാതെ കൊടുവത്തൂരിന്റെ മാറിലൂടെ ചെമ്പൻ മല നിരകൾക്ക് താഴേയ്ക്ക് പോകുന്ന പാത ലക്ഷ്യമാക്കിയാണ് നടന്നത്. "വരിൻ.. ഇവനിത് എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നതെന്ന് നോക്കാം... എനിയ്ക്കെന്തോ മനസ്സിൽ ഒരു അപായ സൂചന തോന്നുന്നു. ഇവന്റെ ഈ വരവ് വെറുതെയാവില്ല.. എന്തോ ലക്ഷ്യം മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുള്ള വരവാണ്." ഗോപിയാശാൻനെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഈ നാട്ടിൽ വന്ന് അവനെന്ത് ലക്ഷ്യം വയ്ക്കാനാ. ഇവിടാരും മുൻപ് അവനെ കണ്ടിട്ട് കൂടിയില്ല.. അവനെയും ആർക്കും അറിയില്ല..." "നമ്മൾക്ക് മാത്രമെല്ലാ അവനെ അറിയാതുള്ളൂകുഞ്ഞച്ചാ.. കൊടുവത്തൂരുള്ള മറ്റാർക്കെങ്കിലുംഅവനുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടെങ്കിലോ..." "അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. അയാളുടെ ഈ വരവിൽ തന്നെ എന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹതകൾ ഉള്ളത് പോലെ തോന്നുന്നു..നമുക്ക്പോലീസിൽ വിവരം അറിയിയ്ക്കാം. അയാൾ ആരാണെന്നും എന്താണെന്നും, ഏതാണെന്നും പോലീസുകാർ ചോദിയ്ക്കുമ്പോ പറയുമല്ലോ... അയാളുടെ ജീവൻ രക്ഷിച്ച നമ്മളോടല്ലേ അയാൾക്ക് പുച്ഛം." ഗൗരി റോബിനോട് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചു വിവരം പറയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. റോബിൻ അപ്പോൾ തന്നെ പോലീസ് കുളമുടി സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചു വിശദമായി വിവരം പറഞ്ഞു. പോലീസുകാർ അടുത്ത സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ച് ആരെങ്കിലും ഒഴുക്കിൽ പെട്ട് പോയിട്ടുള്ളതായി അറിയിപ്പ് കിട്ടിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും ഒരു സ്റ്റേഷനിലും അങ്ങനൊരു പരാതി ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്ന മറുപടിയാണ് കിട്ടിയത്. (തുടരും) #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _6 ✍️ രചന - Aniprasad പുല്ലാട്ടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകൾ ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് നടക്കാൻ മൂന്ന് നാൾ ശേഷിയ്ക്കേ.... ഉച്ചയായതോടെ ഷെറിൻ പുറത്തേയ്ക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. കറുത്ത സിൽക്ക് നാരുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന,കൈമുട്ടിനൊപ്പം വച്ചു മുറിച്ച് നിർത്തിയിരിയ്ക്കുന്ന മുടി ബ്രഷ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിയ്ക്കായാണ് ഷെറിൻ. വലിയ നിലകണ്ണാടിയിൽ തിളങ്ങുന്ന തന്റെ സ്വന്തം പ്രതിഛായയിൽ നോക്കി ഷെറിൻ മന്ദഹസിച്ചു. നനവാർന്ന കരിനീല കണ്ണുകളും, നേർത്ത്‌ ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും അവളുടെ അഴകിന്റെ മാറ്റ് കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഷെറിന് താൻ സുന്ദരിയാണെന്ന ബോധം വളരെ നേരത്തെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിൽ അഭിമാനം തോന്നിത്തുടങ്ങിയത് ഈയിടെയാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും മാത്യു തരകൻ എന്ന യുവ എഞ്ചിനീയർ തന്നെ പെണ്ണാലോചിച്ച് പുല്ലാട്ട് എത്തിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം. ആദ്യമായ് തന്നെ കണ്ടിട്ട് പോയ മാത്യു രാത്രിയിൽ ഫോണിൽ വിളിച്ചു തന്നോട് പറഞ്ഞ വാചകം ഇപ്പോഴും ഇടയ്ക്കിടെ കാതിൽ ഒരിരമ്പമായി പായാറുണ്ട്. മാത്യു തരകന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണത്രേ ഇതുപോലെ സൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ കണ്ട് മുട്ടുന്നത് എന്ന്. വീണ്ടും വീണ്ടും അത് അയാളുടെ നാവിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ വേണ്ടി ചുമ്മാ പുളു പറയല്ലേ, മാത്യു വിന് കണ്ണ് കാണില്ലേ എന്നൊക്കെ താൻ ചോദിച്ചു കൊണ്ടും ഇരുന്നു. ഷെറിൻ അഭിമാനത്തോടെ സ്വന്തം സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചിരിയ്ക്കെ അവൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് മേരിക്കുട്ടി ആവി പറക്കുന്ന ഒരു കപ്പ് ചായയുമായി എത്തിച്ചേർന്നു. "നീയിപ്പോൾ പുറത്തേയ്ക്ക് പോകേണ്ട മോളേ. വെളിയിൽ നന്നായി മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. കാറ്റും അടിയ്ക്കുന്നത് കൊണ്ട് ബോട്ടിറക്കാൻ ക്ളീറ്റസ് വരുമോന്നറിയില്ല.." "വീണ്ടും മഴ തുടങ്ങിയോ.." ഷെറിൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് മമ്മിയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ചായക്കപ്പ് വാങ്ങിയ ശേഷം ചെന്ന് ജനാല തുറന്നു പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. ജനാല തുറക്കാഞ്ഞിട്ടെന്നോണം കാറ്റ് ശീതാനത്തിനൊപ്പം അകത്തേയ്ക്ക് തള്ളിയതും ഷെറിൻ ജനാല പെട്ടന്ന് ചേർത്തടച്ചു കളഞ്ഞു. "ഇതിനൊരു ശമനമില്ലല്ലോ. ഈ മഴ എന്ന് തീരാനാ.." ഷെറിൻ ഓരോ കവിൾ ചായ ആസ്വദിച്ച് കുടിച്ചും കൊണ്ട് സ്വയമെന്നോണം പറഞ്ഞു. "മഴക്കാലമല്ലേ മോളേ ഇത്. മഴ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒന്നോ ഒന്നര ആഴ്ചയോ എല്ലാ ആയുള്ളൂ.. രണ്ട് മൂന്ന് മാസം നിർത്തലില്ലാതെ ഇനി പെയ്യാൻ കിടക്കുന്നതേയുള്ളൂ." "മമ്മി വെറുതേ വേണ്ടാത്ത കാര്യം പറയല്ലേ. മമ്മി പറയുന്നത് മഴയുടെ കാതിൽ വീണിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇന്നോ നാളെയോ തോരാൻ നിൽക്കുന്ന മഴ ഈ അടുത്തകാലത്തെങ്ങും പെയ്തു തീർന്നില്ലെന്ന് വരും." "പിന്നേടീ.. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ മഴ പെയ്യുന്നത്. എന്റെ മോൾ ഇന്ന് ഒരുങ്ങി ചമഞ്ഞു ഇവിടെ ഒരിരുപ്പ് ഇരിയ്ക്കയേയുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിൽ നോക്കിയ്ക്കോ." "മനസമ്മത ചടങ്ങിന് വരുന്നവരെല്ലാം വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുമായിരിയ്ക്കുമല്ലോ കൊച്ചമ്മേ, മഴ ഇങ്ങനെ തുടരുവാണെങ്കിൽ.." മുറി അടിച്ചുവാരാനായി ചൂലുമായി അവിടേയ്ക്ക് വന്ന വേലക്കാരി ബീന പറഞ്ഞു. "ആർക്കും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകാതെ ഞാൻ നോക്കുമെടീ എന്നാ ഇവടെ പപ്പാ എന്നോടുപറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.. അത് എത്രത്തോളം വിലപ്പോവുമെന്ന് നമുക്ക് കണ്ടറിയാമല്ലോ." മേരിക്കുട്ടിയ്ക്ക് മാത്രമല്ല അവരുടെ മൂത്ത മകൻ ഷാജനും മേരിക്കുട്ടിയുടെയും പീലിപ്പോസിന്റെയും ബന്ധുമിത്രാദികൾക്കും ഒന്നും വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു ഷെറിന്റെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് കൊടുവത്തൂരുള്ള ചെറിയ പള്ളിയിൽ വച്ചു നടത്തുന്നതിൽ. യാതൊരു വിധ സൗകര്യവും ഇല്ലാത്ത ഈ പള്ളിയിൽ വച്ച് പത്തു നാനൂറു പേര് പങ്കെടുക്കുന്ന ഒരു ചടങ്ങ് നടക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന് കേട്ടത് ഏവർക്കും അത്ഭുതമായിരുന്നു. കൊടുവത്തൂരിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഇങ്ങനെ ഒരു സംഭവം. ഇതറിഞ്ഞിട്ട് പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് വട്ടാണെന്ന് വരെ പ്രചരിപ്പിച്ചവർ കൊടുവത്തൂർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലരൊക്കെ ശ്രീകൃഷ്ണ ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ച് താലി കെട്ടും, അവധി ദിവസമാണെങ്കിൽ സ്കൂളിൽ വച്ച് അതിഥികൾക്കുള്ള സൽക്കാരവും നടത്താറുണ്ട്. കൊടുവത്തൂരുള്ള കല്യാണങ്ങൾ മിക്കതും എല്ലാവരുടെയും സൗകര്യാർത്ഥം ഇപ്പോൾ കുളമുടി ടൗണിലെ ആരാധനാലയങ്ങളിലോ, ഓഡിറ്റൊറിയങ്ങളിലോ ആണ് നടത്തപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയ്ക്ക് തന്റെ മകളുടെ മനസമ്മത ചടങ്ങ് ഈ മണ്ണിൽ വച്ച് നടത്തപ്പെടണം എന്ന് ശഠിയ്ക്കാൻ ന്യായമായ ചില കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൊടുവത്തൂർ എന്ന ഗ്രാമം പിറവി കൊള്ളുന്നതിന് മുന്നേ ഈ കന്നി മണ്ണിൽ ആദ്യം പതിഞ്ഞ കാൽപ്പാദം തന്റെതാണ്. തന്റെ പ്രാർത്ഥനകളും, തന്റെ ജീവിതവും ഉറവെടുത്തത് ഈ ഊഷര ഭൂവിലാണ്. ഇവിടെ തനിയ്ക്ക് ചുറ്റിനും ഉള്ള മനുഷ്യരെല്ലാം തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പുകളാണ്. തന്റെ കുടുംബത്തെ ആദ്യമായി നടക്കാൻ പോകുന്ന ഈ ചടങ്ങ് കൊടുവത്തൂർ ഗ്രാമത്തിന് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. ഈ നാട്ടിലുള്ള നന്മ നിറഞ്ഞ ഈ മനുഷ്യർക്ക് മദ്ധ്യേ, ഈമണ്ണിൽ ചവിട്ടി നിന്ന് വേണം ഒരു പുതു ജീവിതത്തിന് തന്റെ മകൾ സമ്മതo മൂളാൻ.. തന്റെ ചിരകാലാഭിലാഷം നടന്ന് കാണാൻ ഭാര്യയോടായാലും, മക്കളോടായാലും ഒരു വിട്ടു വീഴ്ചയ്ക്കും പീലിപ്പോസ് മുതലാളി തയ്യാറായിരുന്നില്ല. കൊടുവത്തൂരുള്ള സർവ്വ മനുഷ്യരെയും നാടടക്കം വിളിയാണ് ചടങ്ങിലേക്ക്. ചെറിയപള്ളിയ്ക്ക് മുൻപിൽ വിശാലമായ പന്തലും ചടങ്ങ് നടത്താനുള്ള സ്ഥലവുമൊക്കെ തയ്യാറായിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നതേയുള്ളൂ. മഴയൊന്നും അവർക്ക് അതിനൊരു തടസമായിരുന്നില്ല. അതീവ സുരക്ഷയൊരുക്കി വലിയ വള്ളങ്ങളിലാണ് അവശ്യ വസ്തുക്കളെല്ലാം കൊടുവത്തൂരിൽ എത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നത്. പപ്പായ്ക്ക് സർവ്വ പിന്തുണയും നൽകി ഷാജനും അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും കൂടെയുണ്ട്. മഴക്കാലം അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവരെല്ലാം ഒന്നിച്ചിറങ്ങി, തകർന്ന് കിടക്കുന്ന റോഡിനെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചെടുക്കാനും ഒരു പദ്ധതി ഇട്ടിരുന്നതാണ്. കുറച്ച് നേരമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞതോടെ ഷെറിൻ ഫോണെടുത്ത്‌ ക്ളീറ്റസിനെ വിളിച്ച് ബോട്ടിനടുത്തേയ്ക്ക് വരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ക്ളീറ്റസ് പക്‌ഷേ ബോട്ടുമായി പുല്ലാമല കടവിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ താൻ മറുകര എത്തിയ്ക്കോളാം എന്ന് പറഞ്ഞ ശേഷം അയാൾ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. മഴ നിശേഷം മാറിയെങ്കിലും മാനം മൂടിക്കെട്ടി കിടക്കയായിരുന്നു. അടുത്തമഴ എത് നിമിഷവും പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാം എന്നായിരുന്നു അതിന്റെയർത്ഥം. ഷെറിൻ ഒരു മഴക്കോട്ട് ഇട്ടും കൊണ്ട് പോർച്ചിൽ വച്ചിരുന്ന ആക്ടിവാ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അതിലാണ് ഷെറിൻ കടവത്തേയ്ക്ക് പോകുന്നത്. ആക്ടിവ അവൾ ചായക്കട നടത്തുന്ന ഗോപിയാശാന്റെ കടയോട് ചേർത്തു സുരക്ഷിതമായി വച്ചിട്ടാണ് പോവുക. ഷെറിൻ വണ്ടി കടയുടെ ഓരം ചേർത്തു വച്ച ശേഷം റെയിൻ കോട്ട് ഊരി മടക്കി ബോക്സിൽ നിക്ഷേപിച്ചു. പിന്നെ അവൾ കടയുടെ മുൻവശത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. കടയിൽ അഞ്ചോ ആറോ ആൾക്കാർ ചായകുടിയ്ക്കാൻ വന്നവർ ഇരിപ്പുണ്ട്. "പുതുപ്പെണ്ണേ.. ഈ തണുത്തു വിറച്ച നേരത്ത്‌ ഒരു ചൂട് ചായയായാലോ.. നല്ല കടുപ്പത്തിൽ, മധുരം കൂട്ടി." കടയിൽ വന്നവർക്ക് ചായ ഒഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഗൗരി, ഷെറിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. "വേണ്ട ചേച്ചീ. ഒന്നിപ്പോൾ കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. മമ്മീടെ കൈകൊണ്ട്... എല്ലാർക്കും സുഖമാണോ ചേച്ചീ..." ഷെറിൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് തിരക്കി. "സുഖം..." "ഗോപിയാശാൻ എവിടെ ചേച്ചീ.." ഷെറിൻ ചോദിച്ചു. "ഇതിന്റുള്ളിലുണ്ട്. കുറച്ച് പൊരിപ്പിനുള്ള സാധനങ്ങൾ അരച്ചെടുത്തോണ്ടിരിയ്ക്കുവാ." "പോട്ടെ ചേച്ചീ. എനിയ്ക്കൊരു കൂട്ടുകാരിയെ കാണാനുണ്ട്.. ഒന്ന് രണ്ട് ഐറ്റംസും വാങ്ങണം. ക്ളീറ്റസ് ഇപ്പോൾ ബോട്ട് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തിട്ടു നിൽക്കുവാരിയ്ക്കും.. മറക്കല്ലേ ചേച്ചീ ചടങ്ങിന്റെ കാര്യം." ഷെറിൻ ഓർമപ്പെടുത്തി. "മറക്കാനോ. കൊള്ളാം.. ഞങ്ങളെല്ലാം കാത്തിരിയ്ക്കുവല്ലേ.. അപ്പോഴാണോ മറക്കുന്നത്." ഗൗരി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഷെറിൻ കടവത്തേയ്ക്ക് നടന്നു പോയി. "പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെയും, കൊച്ചമ്മയുടെയും സ്വഭാവം വരച്ചു വച്ചേക്കുവാ ഈ കൊച്ചിന്. അല്ലേ.." ഷെറിൻ നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കികൊണ്ട് ചിന്നമ്മ എന്ന സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. അവർക്ക് കാഴ്ചയ്ക്ക് അത്ര തിട്ടം പോരാഞ്ഞിട്ട് ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകൾ ചുളുക്കി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ആ ഷാജനെ അപേക്ഷിച്ച് എന്തോരം തങ്കപ്പെട്ട സ്വഭാവമാ ഈ കൊച്ചിന്റെ. ജാടയോ പത്രാസോ അതിന്റെ ഏഴയലത്ത്‌കൂടെ പോയിട്ടില്ല. പെൺപിള്ളേരായാൽ ഇങ്ങനെ വേണം.." "അതിനേ കെട്ടാൻ പോകുന്ന ചെക്കന്റെ ഭാഗ്യം എന്ന് പറഞ്ഞേച്ചാൽ മതി. ഇക്കാലത്ത്‌ മഷിയിട്ട് നോക്കിയാൽ കാണാൻ പറ്റുവോ ഇതുപോലൊരു പെങ്കൊച്ചിനെ.. ഇല്ലായ്മയിലാ കഴിയുന്നതെങ്കിലും അഹന്തയും തണ്ടും തലയ്ക്ക്പിടിച്ച പിള്ളേരല്ലേ ഇന്നുള്ളത്.." ഷെറിനെ കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ അങ്ങിനെ പോകവേ മണിയൻ എന്ന ചെറുക്കൻ അലറി നിലവിളിച്ചും കൊണ്ട് അവിടേയ്ക്ക് ഓടിവന്നു. ഗൗരിയുടെ കടയിലേക്ക് വിറകു കൊണ്ട് വരുന്നതും, അവൾക്ക് വേണ്ട മറ്റു സഹായങ്ങളൊക്കെ ചെയ്തുകൊടുക്കുന്നതും മണിയനാണ്. മഴയില്ലെങ്കിൽ അവൻ ഗൗരിയുടെ കട വരാന്തയിൽ കിടന്നാണ് രാത്രിയുറക്കം.മഴയാണെങ്കിൽ അവൻ ഉറങ്ങാനായി സ്കൂളിലേക്ക് പോകും. "എന്താടാ മണിയാ.. എന്തിനാ നീ നിന്ന് വിറയ്ക്കുന്നത്.." കടയിൽ നിന്ന് ഒന്നുരണ്ട് പേർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്ന് അവനോട് ചോദിച്ചു. പതിനാലോ, പതിനഞ്ചോ വയസ്സ് പ്രായമുള്ള അവന്റെ കാൽ മുട്ടുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അവിടെ.. അവിടെ.. താത്രിക്കടവിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ..." ഓടിപ്പാഞ്ഞു വന്ന കിതപ്പിനിടയിൽ അവൻ താഴെയുള്ള കടവത്തേയ്ക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി "മനുഷ്യനോ.. നിനക്കെന്താടാ നിന്നെ ആരെങ്കിലും പേടിപ്പിച്ചോ.." നാരായണന്റെ ഭാര്യ രാധമ്മ അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് കൊണ്ട് തിരക്കി. "അല്ല ചേച്ചീ.. ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ ഒരാൾ.. അയാളവിടെ ചത്ത്‌ കിടക്കുവാ.." പേടിപ്പെടുത്തുന്ന എന്തോ കണ്ടത് പോലെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിറച്ചു. "ചത്തു കിടക്കുന്നോ. നീ പോടാ മണിയാ. നിനക്ക് വെറുതേ തോന്നിയതാവും. ഒഴുക്കിൽ പെട്ട് ആരുടെയോ ഷർട്ടോ മുണ്ടോ വന്ന് കരയോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്നതാ. അല്ലാതെ ഇവിടാരും ഒഴുക്കിൽ പെട്ടതായിട്ട് അറിയില്ലല്ലോ.." "സത്യമായിട്ടുംഞാൻ കണ്ടതാ ഗൗരി ചേച്ചീ.." താൻ പറഞ്ഞത് ആരും വിശ്വസിയ്ക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഗൗരിയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "ഞാനവിടെ പാലേടെ കീഴിലിരുന്നു ചൂണ്ടയിടുവാരുന്നു. കൊത്തൊന്നും ഉണ്ടാവാഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ താത്രി കടവിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ചെന്ന് ചൂണ്ടഎറിയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാ ഞാൻ കണ്ടത്. ഒരു കയ്യിങ്ങനെ വെള്ളത്തിന്‌ മേലേക്ക് പൊങ്ങി നിൽക്കുന്നു.." അവൻ ആ രംഗം കണ്മുമ്പിൽ കാണുകയാണെന്ന് ഗൗരിയ്ക്ക് തോന്നി. "അച്ഛാ.. ഇത് അങ്ങനങ്ങു തള്ളി കളയാൻ പറ്റുമോ. നമുക്കൊന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ..." ഗൗരി കടയുടെ പുറത്ത് നിന്ന് മണിയൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച കടവിലേക്ക് നോക്കി. അതിനും താഴെയാണ് സ്ത്രീകൾ കുളിയ്ക്കുന്ന കുളിക്കടവ്. "വെറുതേ പൊല്ലാപ്പൊന്നും പിടിയ്ക്കാൻ നിൽക്കണ്ട ഗൗരീ. ഇവൻ പറഞ്ഞത് നേരാണെങ്കിൽ ഈ ഒഴുക്കിൽ അത്അവിടൊന്നും തടഞ്ഞു നിൽക്കില്ല. ഇപ്പോൾ താഴേയ്ക്ക് ഒഴുകിപോയിട്ടുണ്ടാവും. നമ്മള് പോയി നോക്കിയാൽ ഇനി മെമ്പറേ വിളിയ്ക്കണം, പോലീസിൽ അറിയിയ്ക്കണം, അവരുടെയെല്ലാം ചോദ്യം ചെയ്യൽ നേരിടണം. എന്തിനാ വെറുതേ.. നമ്മൾ കണ്ണൊന്നടച്ചു നിന്നാൽ അതൊഴുകി അതിന്റെ വഴിയ്ക്ക് പൊയ്ക്കോളും.." കുഞ്ഞച്ചൻ പറഞ്ഞു. "അത് ശരിയല്ല കുഞ്ഞച്ചായാ.. ഒരു മനുഷ്യനെ വെള്ളത്തിൽ കാണാതായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അയാൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള തിരച്ചിൽ എവിടെങ്കിലും ഒക്കെ നടക്കുന്നുണ്ടാവും. നമ്മൾ വിവരം പോലീസിൽ അറിയിച്ചാൽ അവർക്ക് അതൊരു സഹായംആയേക്കും." ഗൗരി പറയുന്നതാണ് ശരി എന്ന് തോന്നിയിട്ട് അവരെല്ലാവരും ചേർന്ന് മണിയനെയും കൂട്ടി അവൻ മനുഷ്യന്റെ ബോഡി കണ്ടു എന്ന് പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്ക്പോയി. താത്രി ക്കടവിൽ കര തൊട്ട് കല്ലാർ കൂലം കുത്തി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. ഒരു കാട്ടാന വീണാൽ പോലും നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് ആ ഒഴുക്കിൽ ആന കിലോമീറ്റർ ദൂരം എത്തുമെന്ന് അവർക്കെല്ലാം തോന്നി. "എവിടാടാ പന്നീ..." അവിടെ നോക്കിയിട്ട് യാതൊന്നും കാണാഞ്ഞ് ഗോപിയാശാന് ദേഷ്യം വന്നു. '"ഇവിടുണ്ടായിരുന്നു.. ഇവിടാ ഞാൻ കണ്ടത്.. " അവൻ താനാ കാഴ്ച കണ്ട സ്ഥലം അവർക്ക് മുൻപിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. "ദാ കണ്ടോ എന്റെ ചൂണ്ട.. ഞാൻ ഇവിടിരുന്നാ ചൂണ്ടയിടാൻ തുടങ്ങിയത്.." അവൻ താൻ കൊണ്ട് വന്ന ചൂണ്ടയും ഇര വച്ചിരുന്ന കവറും എടുത്ത്‌ അവരെയെല്ലാം കാണിച്ചു. "അവന്റെ തലയ്ക്കൊന്നു കൊടുത്തേരെ ആശാനേ.. അവൻ ചൂണ്ടയിടാൻ വന്ന സ്ഥലം ചൂണ്ടിക്കാണിയ്ക്കുന്നു.. ഇത് പൊട്ടനല്ല മരപ്പൊട്ടനാ. ഇവന്റെ വാക്കും കേട്ട് ചാറ്റൽ മഴ നനഞ്ഞ നമ്മളെ പറഞ്ഞാൽ മതി." അവരെല്ലാം തിരികെ നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഗൗരി അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "നീ അത് കണ്ടെന്നു പറഞ്ഞത് നേരാണോടാ.." അവൾ ചോദിച്ചു. "സത്യമാ ചേച്ചീ. ഞാൻ കണ്ടതാ. കണ്ടു ഞാൻ പേടിച്ച് പോയി. കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന നിലയിലായിരുന്നു." അവൻ താൻ പറയുന്നത് കള്ളമല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. "ചിലപ്പോൾ അതൊഴുകി താഴേയ്ക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാകും. നീയിങ്ങു പോര്. ഇനിയിവിടെ നിൽക്കണ്ട.." ഗൗരി അവനെയും കൂട്ടി തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതേയുള്ളൂ. അടിയൊഴുക്കിൽ നിന്ന് വലിയൊരു വാക മീൻ വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിലേക്ക് കുതിച്ചുയർന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചുര മാന്തിയ ശേഷം തിരികെ വെള്ളത്തിലേക്ക് വീഴുന്ന പോലെ ഒരൊച്ച അവർ കേട്ടു. ഗൗരിയും മണിയനും പേടിച്ച് പോയി. വെള്ളത്തിനടിയിൽ എന്തോ ഒരിളക്കം കണ്ട് ഗൗരി തിരിഞ്ഞു അച്ഛാ എന്ന് വിളിച്ചു. ഗൗരിയുടെ വിളികേട്ട് മുൻപോട്ട് നടന്നു പോയവർ തിരിച്ചോടി അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "എന്താ മോളേ.. എന്തിനാ നീ നിലവിളിച്ചത്.." അവരെല്ലാം ഒരേ സ്വരത്തിൽ അവളോട് ചോദിച്ചു. ഗൗരി ഭീതിയോടെ മണിയൻ താൻ ശവംകണ്ടു എന്ന് പറഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. വെള്ളം തിളച്ച് മറിയും പോലെ ആറ്റു വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി ബലിഷ്ട്ടമായഒരു കൈ വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വന്നു. തീരത്തെ കാട്ടു വള്ളികളിൽ പിടുത്തമിട്ട് ആ കൈ പെട്ടന്ന് നിശ്ചലമായി. "അതൊരു മനുഷ്യനാ. ജീവനുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.." ഉയർന്ന് വന്ന ആ കയ്യിൽ പിടിയ്ക്കാനായി കുഞ്ഞച്ചൻ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞപ്പോൾ വെള്ളം ഇറങ്ങിപോയതീരത്ത് അടിഞ്ഞ ചെളിയിൽ ചവിട്ടി അയാൾ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണു. കുഞ്ഞച്ചൻ തെന്നി ആറ്റിലേക്ക് വീഴാതിരിയ്ക്കാനായി ഗൗരി പെട്ടന്ന് കുനിഞ്ഞ് അയാളെ വലിച്ച് മാറ്റി. (തുടരും) #📔 കഥ