💕ZAYANARA 💕 ഭാഗം :2 ✍🏻Thasnieeem 🌷🌷🌷 ദുബായിലെ ഈ ആർട്ട് ഗാലറിയിലെ ഓരോ സെക്കൻഡും എന്നെ വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുകയാണ്. ഗ്ലാസ് ഭിത്തികൾക്ക് അപ്പുറം ബുർജ് ഖലീഫയുടെ വെളിച്ചം മിന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ തെളിയുന്നത് പാലക്കാടുള്ള എന്റെയാ  വലിയ തറവാടും അവിടുത്തെ ഓരോ ദിനങ്ങളുമാണ്. അഞ്ച് വർഷംത്തിന് ശേഷം സയാൻ ഹൈദർ എന്ന ആ പേര് എന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ ഇന്നും ഞാനറിയാതെ തന്നെ എന്റെ കൈകാലുകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കും.ഹൃദയമിടിപ്പും പരിധിയിൽ കൂടുതൽ ഉയരും. ​ഇന്ന് ഞാൻ ഈ ഗാലറിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ പെയിന്ററാണ്. പക്ഷേ അന്ന്... എന്റെ 18-ാം വയസ്സിൽ... ഞാൻ വെറുമൊരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു. സ്വപ്നം മാത്രം കാണുന്ന അത് നേടിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കാത്ത ഒരു പൊട്ടിപ്പെണ്ണ്... അന്നൊരു ശനിയാഴ്ച ദിവസമായിരുന്നു. കർട്ടൻക്കുള്ളിലൂടെ മുഖത്തേക്ക് തട്ടിയ സൂര്യപ്രകാശം മുഖത്തേക്ക് പതിച്ചതോടെ ഞാൻ മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്നു. മുറിയിൽ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ലാവെൻഡർ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. എന്തോ അതിന്റെ ഗന്ധമെനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പോസെറ്റീവ് എനർജിയാണ് നൽകുക. പതിവുപോലെ,എഴുന്നേറ്റ ഉടനെതന്നെ ഞാൻ, ബെഡിനരികിലായി സെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുള്ള ചെറിയ ടേബിളിന്റെ മുകളിൽ നിന്നും എന്റെ സ്കെച്ച് ബുക്ക് കൈയിൽ എടുത്തു. അന്ന് മനസ്സ് നിറഞ്ഞ സന്തോഷമായിരുന്നു എന്നിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത്. അതിനൊരു കാരണവുമുണ്ട്, അതെന്താണെന്ന് വച്ചാൽ പാലക്കാടിലെ പ്രശസ്തമായ 'റോയൽ അക്കാദമി ഓഫ് ഫൈൻ ആർട്‌സ്' കോളേജിൽ എനിക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയിരുന്നു! ഡിഗ്രി 1st ഇയർ വിഷ്വൽ ആർട്‌സ് ആൻഡ് ഡിസൈനിംഗ് ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റിലായിട്ട്.  പെട്ടന്നുതന്നെ കുളിച്ച് പല്ലൊക്കെ തേച്ച് മുകളിൽ നിന്നും താഴേക്കുള്ള സ്റ്റെപ്സ് ഇറങ്ങി, ​താഴെ ഹാളിൽ നിന്ന് ഉപ്പ സാൻ ഹാഷിമിന്റെയും ഉമ്മ മറിയം സാനിന്റെയും സംസാരങ്ങൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഞാൻ വേഗം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഉമ്മ എനിക്കായി സ്പെഷ്യൽ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് ഒരുക്കിയിരുന്നു.എന്താണെന്നറിയോ... നല്ല ആവി പറക്കുന്ന 3 നല്ല വെളുത്ത പാലപ്പവും തേങ്ങാപ്പാൽ മണക്കുന്ന നല്ല ചിക്കൻ സ്റ്റ്യൂവും. ഞാനതിന്റെ ഓരോ പീസും ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു. "മോളേ, പർച്ചേസിംഗിന് പോകാൻ സെറ ഇപ്പോൾ എത്തുമെന്ന് പറഞ്ഞു,നിന്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടാത്തോണ്ട് എന്നെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞതാ. " ഉമ്മ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അള്ളോഹ്..., ഞാൻ ഫോൺ ഉറങ്ങാൻ നേരം സ്വിച്ച്ഡ് ഓഫ്‌ ചെയ്തിരുന്ന കാര്യം ആകെ മറന്നു.ഒരു പത്തിരുപത് പ്രാവശ്യമെങ്കിലും അവളെന്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചോക്കിയിട്ടുണ്ടാവും.ഇന്ന് ആ പെണ്ണെന്നെ കൊല്ലും🥲.... ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു വെപ്രാളത്തിൽ ഞാൻ മുറിയിലേക്ക് ഓടി. കോളേജിൽ ചേരുന്നതിന് മുൻപുള്ള ആ പർച്ചേസിംഗ് എനിക്ക് അത്രയ്ക്കും സ്പെഷ്യൽ ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ ഒരു പീച്ച് കളറിൽ ഉള്ള ഒരു ഡിസൈനർ കുർത്തയും  അതിനു മാച്ചിങ് ആയിട്ട് വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള ബോർഡറുകൾ ഉള്ള വൈറ്റ് പലാസോ പാന്റ്സുമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്. ബാക്കിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളെക്കാളും  ഒരു പ്രത്യേക സ്റ്റാൻഡേർഡ് ലുക്ക് എനിക്ക് നൽകുന്നത് പലാസോ ആണെന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.അതുകൊണ്ടാണ് ഈ വേഷവും. കൂടാതെ ​അതിനോടൊക്കെ നല്ല രീതിയിൽ മാച്ച് ആകുന്ന ഒരു ഷാൾ കൂടെ എടുത്ത് തലയിലൂടെ ഭംഗിയായി ചുറ്റി. ഞാൻ സ്വയം പുകഴ്ത്തുകയാണെന്ന് തോന്നരുത് 😌എന്റെ ഇളം കാപ്പി നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകൾക്ക് ആ ഷാൾ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകിയിരുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഇനി എന്റെ ആഭരണങ്ങൾ... കാതിൽ ചെറിയ ഒറ്റക്കല്ല് പതിപ്പിച്ച സ്റ്റഡ്, കയ്യിൽ ഉപ്പ എനിക്ക് പത്താം ക്ലാസ്സിൽ സമ്മാനിച്ച പഴയ ഒരു സ്വർണ്ണ വള തന്നെ.ഞാൻ 10ത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ അത്യാവശ്യം നല്ലരീതിക്ക് ഡുണ്ടുമണി ആയിരുന്നു.ഇപ്പോഴും അതെ തടി തന്നെ ആയതുകൊണ്ട് എനിക്കാ വള കറക്റ്റ് പാകവും, എന്റെ ageന് എന്റെ weight പക്കാ മാച്ചും തന്നെയാണ്. എന്തൊക്കെ ആയാലും ഹയ്റ്റ് കുറച്ച് കുറവാണ്. എന്നെ അടക്കാകുരുവി എന്നൊക്കെയാണ് ക്ലാസ്സിലുള്ളവരൊക്കെ വിളിച്ചിരുന്നത് 😭കണ്ണിൽ ബ്ലഡ്‌ ഇല്ലാത്ത തെണ്ടികൾ. ഇനി നമുക്ക് വിഷയത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാം.., കഴുത്തിൽ വളരെ നേരിയൊരു സ്വർണ്ണ മാലയും. ഓവർ ആയിട്ടുള്ള മേക്കപ്പ് എനിക്കിഷ്ടമില്ല, അതുകൊണ്ട് അല്പം ഐലൈനറും ന്യൂഡ് ഷേഡ് ലിപ്സ്റ്റിക്കും മാത്രം ഇട്ടു. എന്റെ ഫോണും എടുത്ത് ഞാൻ താഴേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴേക്കും ​മുറ്റത്ത് നിന്നും ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ടു. സെറ എത്തിയതിന്റെയാണത്. പെട്ടന്നുതന്നെ ഉമ്മാനോടും ഉപ്പാനോടും യാത്ര പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സെറയുടെ അടുത്തേക്കൊടി.... അവളുടെ ഇന്നത്തെ വേഷം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവൾ ഒരു ലാവെൻഡർ  നിറത്തിലുള്ള ഫ്ലോറൽ പ്രിന്റഡ് കുർത്തിയും വൈറ്റ് പലോസാ പാൻ്റ്‌സുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. മുടി പകുതി ക്ലിപ്പിട്ട് ബാക്കി അഴിച്ചിട്ടിരുന്നു. കഴുത്തിൽ ഒരു ചെറിയ സിൽവർ കുരിശുമാല തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു പോസിറ്റീവ് വൈബ് ആയിരുന്നു അന്ന്. സാധാരണ കാറിലാണ് ഞങ്ങൾ പോകാറുള്ളത്, പക്ഷേ അന്ന് അവൾ വന്നത് അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട മിന്റ് ഗ്രീൻ കളർ സ്കൂട്ടിയിലായിരുന്നു. ​"ഇനാറ, ഇന്ന് നമുക്ക് ഈ നല്ല കാറ്റൊക്കെ ആസ്വദിച്ചു കറങ്ങാം," സെറ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു. ​ഞാൻ അവളുടെ പുറകിൽ കയറി. പാലക്കാടിലെ  ചെറിയ റോഡുകളിലൂടെ, അതുപോലെതന്നെ സൈഡിലെ നെൽ വയലുകളിൽ നിന്നുള്ള ഇളം തെന്നലിന്റെ സ്പർശനവുമേറ്റ് ഞങ്ങൾ യാത്ര തിരിച്ചു. റോഡ് സൈഡിൽ നിന്നിരുന്ന വാകമരങ്ങളുടെ നിഴലും പൂക്കളും റോഡിനുമീതെ പതിച്ചിരുന്നു. അതുപോലെതന്നെ കാറ്റിൽ പെട്ട് കൊഴിയുന്ന ചില വാകപൂക്കൾ ഞങ്ങളുടെ മേലേക്കും വീണിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യമെന്നത് പാലക്കാടിലെ ഏറ്റവും വലിയ എലൈറ്റ് മാളായ 'ദ ഹൈലാൻഡ് മാൾ' ആയിരുന്നു.അത്യാവശ്യം ദൂരം യാത്ര ചെയ്യാനുണ്ട് അങ്ങോട്ട് എത്താൻ. ​"സെറ, സൂക്ഷിച്ചു വണ്ടി ഓടിക്കണേ,പിന്നെ എനിക്ക് ഡ്രസ്സുകൾ ഒരുപാട് വാങ്ങാനുണ്ട്. അതൊക്കെ കോളേജിലേക്ക് പോവുമ്പോൾ ഇട്ടുതീർക്കാനുള്ളതാ..." ഞാൻ അവളുടെ തോളിൽ പതിയെ അടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഇനാറ, നീ വല്ലാതെ ഗ്ലോ ആവുന്നുണ്ടല്ലോ... ഇനി ഫൈൻ ആർട്‌സിലെ ആൺപിള്ളേരൊക്കെ നിന്നെ കണ്ടു ഫ്ലാറ്റ് ആവുമല്ലോ," സെറ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു. ​"നീ ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ സെറ? നമുക്ക് കോളേജിലേക്ക് വേണ്ട മെറ്റീരിയൽസും പുതിയ ഡ്രസ്സുകളും എടുത്ത് വേഗം തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്താൻ ഉള്ളതാ," ഞാനവൾക്ക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി. ​"നീ പേടിക്കാതെ മോളേ. ഞാൻ നേരെ ശ്രദ്ധിച്ചു ഓടിച്ചോളാം. ആ പിന്നേയ്..., നിന്റെ ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റിൽ സയാൻ ഹൈദർ എന്നൊരു ഹീറോ ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടു.അവന്റെ വീട് ആ മാളിന്റെ അടുത്തെങ്ങാണ്ടോ ആണ്. എന്തായാലും അവനെ നമുക്ക് ഇന്ന് മാളിൽ എവിടെയെങ്കിലും കാണാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കാം. കിട്ടിയാൽ നമുക്കതൊരു നേത്ര ദർശനവും ആവും.," അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. സയാൻ എന്ന പേര് ഞാൻ അന്ന് ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നത് തന്നെ . 🌷🌷🌷 മാളിലേക്ക് അവർ കയറി. സെറ ഓരോ ഭാഗത്തേക്കും പോയി ഇനാറ അതുപോലെ അവൾക്കും ചേരുന്ന ഡ്രസ്സുകൾ നോക്കാൻ തുടങ്ങി.  ഒടുവിൽ അവർ മാളിലെ സെക്കൻഡ് ഫ്ലോറിലുള്ള പ്രീമിയം ആർട്ട് മെറ്റീരിയൽ സെക്ഷന്റെ മുന്നിലെത്തി. 🌷🌷🌷 ഞങ്ങൾ നേരെ പോയത് സെക്കൻഡ് ഫ്ലോറിലുള്ള ഒരു പ്രീമിയം ലാവെൻഡർ കളക്ഷൻ സെക്ഷനിലേക്കാണ്. അവിടെ നിന്നും എന്റെ റൂമിലേക്ക് വേണ്ടിയുള്ള എയർ ഫ്രഷ്നറുകളും പെർഫ്യൂമുകളും നോക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ​ഷെൽഫിലെ ഏറ്റവും മുകളിലത്തെ തട്ടിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു പ്രത്യേക 'ലിമിറ്റഡ് എഡിഷൻ' ലാവെൻഡർ പെർഫ്യൂം ബോട്ടിൽ എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അത് എടുക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ കൈ നീട്ടി. എന്നാൽ അതേ നിമിഷം തന്നെ മറ്റൊരു കൈയും ആ കുപ്പി ലക്ഷ്യമാക്കി നീണ്ടു വന്നു. ഞങ്ങൾ ​രണ്ടുപേരുടെയും കൈകൾ ആ കുപ്പിക്ക് മുകളിൽ വെച്ച് ഒന്നായി. അവന്റ കയ്യുടെ ​ആ തണുത്ത സ്പർശനമേറ്റപ്പോൾ പെട്ടന്ന് എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. ഞാൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി നോക്കി.ന്റെ സാറേ ചുറ്റും ഉള്ളതൊന്നും കാണാൻ പറ്റാത്ത ഫീലായിരുന്നു അപ്പോൾ.കറുത്ത സിൽക്ക് ഷർട്ടും നീല ജീൻസും ധരിച്ച ഒരു അടാറ് മൊഞ്ചൻ . അവന്റെ ആ ഹേസൽ കണ്ണുകൾ കണ്ടതും എന്റെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയത് പോലെ തോന്നി. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കാൻ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ പതുക്കെ ആ കുപ്പി എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ എന്റെയരികിൽ നിന്നും നടന്നു നീങ്ങിയപ്പോഴാണ് എന്റെ ശ്വാസമെനിക്ക് തിരിച്ചുകിട്ടിയത്. ​അപ്പോഴേക്കും സെറ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു അത്ഭുതവും ആകാംക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​"ഇനാറ... നീ.. നീയവനെ കണ്ടോ? അതാരുന്നെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?" സെറ എന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി. ഇല്ല സെറ.... അവനാരാണ് ? നമ്മുടെ കോളേജിലാണോ. അവൻ പഠിക്കുന്നത്.?" ഞാൻ പതുക്കെയവളോട് ചോദിച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിലെ വിറയൽ അപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല. ​സെറ തന്റെ സ്കൂട്ടറിന്റെ കീ കയ്യിലിട്ടു കറക്കിക്കൊണ്ട് എന്നെ അടുത്തുള്ള ഒരു കഫേയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. "വാ, നിനക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം.. അതാരാണെന്നൊക്കെ." ​ഞങ്ങൾ ആ കഫേയിലെ വെൽവെറ്റ് സോഫയിൽ ഇരുന്നു. സെറ അവളുടെ ഫോൺ ടേബിളിൽ വെച്ച് ഗൗരവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി. "എടി മോളേ..., ആ പോയവൻ അതാണ്,സയാൻ ഹൈദർ. നമ്മുടെ റോയൽ അക്കാദമിയിലെ ഫൈൻ ആർട്‌സ് ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റിലെ ഫൈനൽ ഇയർ സ്റ്റുഡന്റ് ആണവൻ. പിന്നെ വെറുമൊരു സ്റ്റുഡന്റ് മാത്രമല്ല അവൻ, ആ കോളേജിന്റെ തന്നെ നെടുംതൂണാണവൻ. അതായത് മനസ്സിലാവുന്ന ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഏക അവകാശി. പക്ഷേ അതൊന്നുമല്ല അവന്റെ ഹൈലൈറ്റ്." ​സെറ അല്പം കൂടി മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്നു. " അവനൊരു ജീനിയസ് ആണ് ഇനാറ. അവന്റെ പെയിന്റിംഗുകൾക്ക് ഇന്റർനാഷണൽ ലെവലിൽ വരെ അവാർഡുകൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അവൻ അല്പം അപകടകാരിയാണ്. അവനധികം  ആരോടും സംസാരിക്കില്ല, ആരോടും കൂട്ടുകൂടില്ല. ആ ഹേസൽ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാൻ പോലും പലർക്കും പേടിയാണ്. കോളേജിലെ പെൺകുട്ടികൾക്കിടയിൽ അവൻ ഒരു ഹീറോ ആണ്. എല്ലാവർക്കും അവനോട്‌ ആരാധനയും ഇഷ്ടമാണ്, പക്ഷേ ആരും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാൻ ധൈര്യപ്പെടില്ല." ​സെറയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു ഭയം തോന്നി. " അപ്പോൾ അവൻ അത്ര പവർഫുൾ ആണോ?" ​"പവർഫുൾ എന്നല്ല മോളേ, അവൻ ഒരു വാശിക്കാരന്റെ പോലെയാണ്. സയാൻ ഹൈദർ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് തീരുമാനിച്ചാൽ അത് അവൻ നേടിയിരിക്കും. അത് ഒരു പെയിന്റിംഗ് ആയാലും... ഇനി ഒരാളുടെ ജീവിതം ആയാലും. നീ ഭാഗ്യവതിയാണ്, കാരണം സാധാരണ ഗതിയിൽ അവൻ ആരോടും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാറില്ല. അവൻ നിന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുവെങ്കിൽ,ആ പെർഫ്യൂം കുപ്പിക്ക് വേണ്ടി അവൻ കൈ നീട്ടിയതും നിന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചതും നീ നിസ്സാരമായി കാണണ്ട. ഒരുപക്ഷേ സയാൻ ഹൈദറിന്റെ ലിസ്റ്റിൽ നീ കയറിക്കഴിഞ്ഞു, അത് വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ എന്തിന്റെയോ തുടക്കമാണ്." കഫേയിലെ ആ കോൾഡ് കോഫി കുടിക്കുമ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിലെ വിറയൽ മാറിയിരുന്നില്ല. ആ ഹേസൽ കണ്ണുകൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചത് ഇപ്പോഴും കൺ മുന്നിലിങ്ങനെ ലൈവ് ആയി കാണുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. ​"അല്ല സെറ, ഒരു ഡൌട്ട് ... നീ എങ്ങനെയാണ് ഇതൊക്കെ ഇത്ര കൃത്യമായി അറിഞ്ഞത്? നമ്മൾ ഇതുവരെ കോളേജിൽ പോയിട്ട് പോലുമില്ലല്ലോ," ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. ​സെറ തന്റെ ഫോൺ  അൺലോക്ക് ചെയ്ത് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം തുറന്നു. അതിൽ നിന്നും അവളെനിക്ക് ഒരു പ്രൊഫൈൽ  കാണിച്ചുതന്നു. 'Zayan Haider' വെരിഫൈഡ് പ്രൊഫൈൽ. ലക്ഷക്കണക്കിന് ഫോളോവേഴ്‌സ്, പക്ഷേ അവനങ്ങോട്ട് ഫോളോ ചെയ്യുന്നത് വെറും പൂജ്യം പേരെ🥲. ​"ഇനാറ, നീ ഇത് ഏത് ലോകത്താണ് ജീവിക്കുന്നത്? നമ്മുടെ റോയൽ അക്കാദമിയുടെ വെബ്‌സൈറ്റും ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം പേജും തുറന്നുനോക്കിയാൽ ആദ്യം കാണുന്ന പേര് സയാന്റേതാണ്. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി കോളേജിലെ എല്ലാ ആർട്ട് ഫെസ്റ്റിലും ഒന്നാമൻ അവനാണ്. പിന്നെ എന്റെ കസിൻ കെവിൻ അവിടെ തേർഡ് ഇയർ ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനിംഗ് ആണ്. അവൻ വഴിയാണ് ഞാൻ ഈ സയാൻ പുരാണം മുഴുവൻ കേട്ടറിഞ്ഞത്," സെറ ഒരു കണ്ണിറുക്കി പറഞ്ഞു. ​സെറ അല്പം കൂടി ഗൗരവത്തിൽ തുടർന്നു. "കെവിൻ പറഞ്ഞത് സയാൻ ഒരു സാധാരണ ബിസിനസ്സ് ഫാമിലിയിലെ കുട്ടിയല്ല എന്നാണ്. അവന്റെ വാപ്പച്ചി ഹൈദർ അലി ദുബായിലെ വലിയൊരു കൺസ്ട്രക്ഷൻ ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഉടമസ്ഥനാണ്.സയാൻ ഇവിടെ പഠിക്കുന്നത് അവന്റെ പാഷൻ കൊണ്ടാണ്. പക്ഷേ കോളേജിൽ അവൻ ശരിക്കുമൊരു  സിംഹത്തെപ്പോലെയാണ്. അവൻ ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ നിന്നെ നോക്കിയെങ്കിൽ, അതിനർത്ഥം നീ അവന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടുപോയി എന്നാണ്. ഇനി നിനക്ക് അവനിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. ആരും അവന്റെ വഴിയിൽ തടസ്സമായി നിൽക്കില്ല. പ്രൊഫസർമാർക്ക് പോലും അവനെ വലിയ ബഹുമാനമാണ്. അവന്റെ ഒരു പെയിന്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ മാസം ലണ്ടനിലെ ഒരു ഗാലറിയിൽ വിറ്റുപോയത് കോടികൾക്കാണെന്നാ കെവിൻ പറഞ്ഞത്....! ​എന്റെയുള്ളിൽ ഒരു തരം ഭയം കൂടിക്കൂടി വന്നു. "കോടികളോ? എന്നിട്ടാണോ അവൻ ഇത്ര സിമ്പിൾ ആയി ഇവിടെ നടക്കുന്നത്?" ​"അതാണ് അവന്റെ സ്റ്റൈൽ ഇനാറ. അഹങ്കാരമില്ല, പക്ഷേ വല്ലാത്തൊരു പവർ'അവന്റെ ഓരോ ചുവടിലുമുണ്ട്. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അത് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാവുന്നതേയുള്ളു... പക്ഷേ ഒരു കാര്യമുണ്ട്..., സയാൻ ഇന്നുവരെ ഒരു പെൺകുട്ടിയോടും ഇങ്ങനെ അടുത്തുപോയി നിന്നിട്ടില്ല. ​സെറയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. ഞങ്ങൾ  കഫേയിൽ നിന്നിറങ്ങി അവളുടെ സ്കൂട്ടിക്ക് അടുത്തേക്ക് നടന്നു. വെയിലേറ്റ് അവളുടെ സിൽവർ കുരിശുമാല വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. ​"വാ ഇനാറ, നമുക്ക് വേഗം വീട്ടിൽ പോകാം. നിന്റെ ഈ പീച്ച് കുർത്തയും ആ ലാവെൻഡർ പെർഫ്യൂമും പിന്നെ ആ ഇളം കാപ്പികണ്ണുകളും ഇനി സയാന്റെ ഓർമ്മയിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാവും, " സെറ സ്കൂട്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു പറഞ്ഞു. ​ഞാൻ അവളുടെ പുറകിൽ ഇരുന്നു. കാറ്റ് എന്റെ ഷാളിനെ ചെറുതായി പറത്തികൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ അപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് മാളിലെ ആ ആർട്ട് സെക്ഷനിൽ തന്നെയായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ ഹേസൽ കണ്ണുകളായിരുന്നു. രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോളും ആ കണ്ണുകൾ തന്നെയാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നത്.എന്താണ് റബ്ബേ എനിക്ക് പറ്റിയത്... ആദ്യമായിട്ടാണ് എനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം ഉണ്ടാവുന്നത് തന്നെ. (തുടരും...) #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ

🪞The girl who forgot herself 🕷️ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ ✍🏻Thasneem © ഭാഗം 2 🪞🕷️ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഞാൻ എണീച്ചതും നേരെ നോക്കിയത് എൻ്റെ കൈയിലേക്ക് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എൻ്റെ കൈകളിൽ ആ കമ്മലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല....! എന്താണ് എനിക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി..., എൻ്റെ രൂപം നോക്കാൻ വേണ്ടി റൂമിലെ ഒരു സൈഡിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന ലോങ്ങ് മിററിൽ നോക്കിയതും.... അതാ എൻ്റെ ഇരുചെവികളിലും ആ കമ്മൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു..., വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ജോഡി കമ്മലുകൾ...! ഇതെങ്ങനെ... കുറച്ചുനേരം അതുതന്നെ ആലോചിച്ച ശേഷം ഞാൻ ആ കമ്മലിൽ തൊട്ടുനോക്കി.ഇന്നലത്തെ അതേ ഫീലിംഗ് ആയിരുന്നു എനിക്കപ്പോൾ അനുഭവപ്പെട്ടത് അതേ തണുപ്പും മറ്റും... ഒരുനിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു ഇത് അഴിച്ചുമാറ്റണോ എന്ന്..,എന്തോ മനസ്സതിന് അനുവദിക്കാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു. പകരം എൻ്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരിയും തെളിഞ്ഞുവന്നു, അതെന്തുകൊണ്ടാണെന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എന്നത്തേയും പോലെത്തന്നെ ആ പകലും പെട്ടന്ന് കടന്നുപോയി..., രാത്രി കിടക്കുന്നതിൻ്റെ മുൻപൊന്ന് ഫ്രഷ് ആയി വന്ന് റൂമിലേക്ക് ചെന്നതും എന്നെയും കാത്തിട്ടെന്ന പോലെ..., maryam എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആ ശബ്ദം എൻ്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു.പക്ഷെ എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ ശബ്ദം അല്ലാതെ, എനിക്കവിടെ ആരെയും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. പെട്ടന്നാണ് മുറിയിലെ കർട്ടൻസ് ആടിയുലയാനും...,ലൈറ്റ്സ് തനിയെ മിന്നിഅണയാനും തുടങ്ങിയത്. പോരാത്തതിന് ആരുടെയോ നിശ്വാസങ്ങൾ തുടർച്ചയായി എൻ്റെ കഴുത്തിൽ പതിയാനും തുടങ്ങി....,ഇപ്രാവശ്യം ചെറിയ രീതിയിലുള്ള ഭയം എന്നെ പിടികൂടിയിരുന്നു. ഞാൻ എണീച്ചതും നേരെ നോക്കിയത് എൻ്റെ കൈയിലേക്ക് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എൻ്റെ കൈകളിൽ ആ കമ്മലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല....! എന്താണ് എനിക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി..., എൻ്റെ രൂപം നോക്കാൻ വേണ്ടി റൂമിലെ ഒരു സൈഡിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന ലോങ്ങ് മിററിൽ നോക്കിയതും.... അതാ എൻ്റെ ഇരുചെവികളിലും ആ കമ്മൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു..., വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ജോഡി കമ്മലുകൾ...! ഇതെങ്ങനെ... കുറച്ചുനേരം അതുതന്നെ ആലോചിച്ച ശേഷം ഞാൻ ആ കമ്മലിൽ തൊട്ടുനോക്കി.ഇന്നലത്തെ അതേ ഫീലിംഗ് ആയിരുന്നു എനിക്കപ്പോൾ അനുഭവപ്പെട്ടത് അതേ തണുപ്പും മറ്റും... ഒരുനിമിഷം ഞാൻ ചിന്തിച്ചു ഇത് അഴിച്ചുമാറ്റണോ എന്ന്..,എന്തോ മനസ്സതിന് അനുവദിക്കാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു. പകരം എൻ്റെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരിയും തെളിഞ്ഞുവന്നു, അതെന്തുകൊണ്ടാണെന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എന്നത്തേയും പോലെത്തന്നെ ആ പകലും പെട്ടന്ന് കടന്നുപോയി..., രാത്രി കിടക്കുന്നതിൻ്റെ മുൻപൊന്ന് ഫ്രഷ് ആയി വന്ന് റൂമിലേക്ക് ചെന്നതും എന്നെയും കാത്തിട്ടെന്ന പോലെ..., maryam എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആ ശബ്ദം എൻ്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു.പക്ഷെ എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ ശബ്ദം അല്ലാതെ, എനിക്കവിടെ ആരെയും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. പെട്ടന്നാണ് മുറിയിലെ കർട്ടൻസ് ആടിയുലയാനും...,ലൈറ്റ്സ് തനിയെ മിന്നിഅണയാനും തുടങ്ങിയത്. പോരാത്തതിന് ആരുടെയോ നിശ്വാസങ്ങൾ തുടർച്ചയായി എൻ്റെ കഴുത്തിൽ പതിയാനും തുടങ്ങി....,ഇപ്രാവശ്യം ചെറിയ രീതിയിലുള്ള ഭയം എന്നെ പിടികൂടിയിരുന്നു. "ആരാണു നീ....എന്തിനാണ് എന്നോടിങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. " ധൈര്യം സംഭരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു. അതിന് തികഞ്ഞ നിശബ്‌ദതയാണ് മറുപടിയായി ലഭിച്ചത്. പെട്ടന്നാണ്, ലോങ്ങ് മിററിൻ്റെ മുന്നിലൂടെ ഒരു നിഴൽ വായുവിലൂടെ ആ മിററിന് ചുറ്റും ഒഴുകിപ്പോവുന്നതെൻ്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അപ്പോൾ തന്നെ എൻ്റെ കാലുകൾ യാന്ത്രികമായും അങ്ങോട്ടേക്ക് ചലിച്ചു... കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലെത്തിനിന്നതും.., കണ്ട കാഴ്ച്ച, നിഴൽ കണ്ണാടിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നു‌പോവുന്നതാണ്....! ഒരു നടുക്കത്തോടെ അങ്ങോട്ട് തന്നെ നോക്കിനിന്ന എനിക്കെന്റെ സ്വന്തം കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാനാവാത്ത വിധത്തിലുള്ള കാഴ്‌ചയാണ് പിന്നീട് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. നിലാവിൻ്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ആ സ്ഥലത്തെ ആകാശത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ പതിയെ ചലിക്കുന്നു, കടും വയലറ്റ് നിറത്താലുള്ള മണ്ണ്, അതിൽ വലുതും ചെറുതുമായ ഇളം വയലറ്റ് നിറത്താലുള്ള തിളങ്ങുന്ന കല്ലുകൾ അങ്ങിങായി പരന്നു കിടക്കുന്നു. അവിടെയുള്ള മരങ്ങളും ചെടികളും പളുങ്ക് പോലെയുള്ളതും, അതിലെ ഇലകൾ സാധാരണ ഇലകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലുതും എന്നാൽ ചലിക്കുന്ന നിഴലുപോലെ ഉള്ളതുമാണ്.... ഓരോ ഇലകളിലും അറബി ഭാഷയിൽ "മറക്കുക "എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന വാക്കുകൾ എഴുതിവച്ചിരുന്നു...,അത് നിലാവിൻ്റെ നേരിയ വെളിച്ചം കാരണത്താൽ വെള്ളിവെളിച്ചം പോലെ തിളങ്ങിയിരുന്നു. അങ്ങകലെ കാണുന്ന വളരെ പഴക്കം ചെന്നതും കറുത്ത കല്ലുകൾ കൊണ്ടും നിർമ്മിച്ചിരുന്ന ആ വലിയ കൊട്ടാരത്തിന് അടുത്തായി തന്നെ, മനോഹരമായ അരുവി...,നന്നായി ഒഴുകുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒട്ടും തന്നെ നമുക്കാ വെള്ളത്തിൻ്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ സാധിക്കില്ല. അരുവിയുടെ ഓരം ചേർന്ന് നിഴലുപോലെയുള്ള ഇലകൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന നിൽക്കുന്ന, ചുവന്നു തുടുത്ത പഴങ്ങളുള്ള ഒരു വലിയ ഫലവൃക്ഷവും..., അതിന് താഴെ വിശ്രമിക്കുന്ന, കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ശരീരവും വജ്രം പോലെ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നതുമായ ഇളം നീല കണ്ണുകൾ ഉള്ള ചിറകുള്ള അതിമനോഹരമായ ഒരു കുതിര. പെട്ടന്ന് തന്നെ കണ്ണാടിയിലെ ചിത്രങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയി... വീണ്ടും ആ ശബ്ദം എൻ്റെ കാതിൽ പതിച്ചു.... Maryam...., എനിക്കറിയാം എന്നിൽ നിന്നും നീ, ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിനക്ക് ഞാൻ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിത്തരാം...ഞാൻ zayir ibn layl. Khazirath (ഖാസിറത്) എന്ന സ്ഥലത്തുനിന്നും വരുന്നു. അവിടം ജിന്നുകൾ വസിക്കുന്ന സ്ഥലമാണ്. നീ ഒരു മനുഷ്യൻ ആയത് കൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ ആ സ്ഥലത്തെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ വിശദമായി പറയാം. ഇരുട്ടുള്ള സ്ഥലം അതാണ് അതിനർത്ഥം വരുന്നത്. അതായത് വേദനിപ്പിക്കുന്നതും ഓർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തതുമായ ഓർമ്മകളെ പിടിച്ചുകെട്ടി ബന്ധിക്കുന്ന സ്ഥലം. അവിടെയുള്ള നിഴലുകൊണ്ടുള്ള ഇലകൾ, ഓരോ ആളുകളുടെയും വിഷമങ്ങൾ ആണ്. ഇതൊക്കെ കൊണ്ടാണ് നിനക്ക് കണ്ണാടിയിൽ കാണാൻ സാധിച്ചത് പോലെ ആ സ്ഥലം ഇരുട്ടിനാൽ മുടപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നത്. ഒരിക്കൽ പോലും അവിടേക്ക് ഇവിടെയുള്ളത് പോലെയുള്ള സൂര്യകിരണങ്ങൾ ശക്തമായി പതിക്കില്ല. നീ ഒരുപാട് വിഷയങ്ങൾ സഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ചില ഓർമ്മകൾ മക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും എനിക്കറിയാം, അതിനാലാണ് ഞാനിപ്പോൾ നിൻ്റെ അരികിലേക്ക് വീണ്ടും വന്നത്. എനിക്ക് നിന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയും...എന്നും ഞാൻ നിൻ്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.... (തുടരും..) 

🪞The girl who forgot herself 🕷️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! © This is a fictional story. So try to see this story as  just story.... [ഇതൊരു സാങ്കല്പിക കഥയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഈ കഥയെ വെറും കഥയായി തന്നെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുക.] 🪞The girl who forgot herself 🕷️ ✍🏻Thasneem ഭാഗം 1 ആ രാത്രി,എന്നത്തേതിനേക്കാളും തികച്ചും വ്യത്യസ്‌തമായിരുന്നു. അസാധാരണമായുള്ള നിശബ്ദതയും, രാത്രിയിലെ ഇരുട്ടിന് പതിവിലേ ഇരുണ്ട നിറവുമായിരുന്നു. ശാന്തമായി വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മന്ദമാരുതൻ പോലും നിലച്ചതുപോലെ... എന്തോ വലിയൊരു സംഭവം നടക്കാനിരിക്കുന്നതിന്റെ സൂചനകളാണിതെല്ലാമെന്ന് പ്രകൃതി നമ്മളോട് പറയാതെ പറയുന്നപോലെയായിരുന്നു...! ഞാൻ ഗാഢനിദ്രയിലായിരുന്നു... പക്ഷെ...,അപ്പോൾ "മർയം..." ആ ശബ്ദ‌ം എൻ്റെ കാതുകളിൽ ഒഴുകിയെത്തിയത്...അത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ഉണർന്നില്ല..,പക്ഷെ ഉറക്കത്തിനിടയിലും ഞാനാ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ടു. "മർയം.." ഇപ്പോൾ ആ ശബ്ദ‌ം, എൻ്റെ വളരെ അടുത്ത് നിന്നാണ്...ഒന്നുകൂടി വ്യക്തതയിലെനിക്ക് കേൾക്കാൻ പറ്റുന്ന പാകത്തിന്. ഞാനെൻ്റെ കണ്ണുകളൊന്ന് ചിമ്മിത്തുറന്നു... എൻ്റെ ഹൃദയം വളരെ വേഗത്തിൽ ശക്തമായി മിടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു...,പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല എനിക്കൊട്ടും തന്നെ ഭയം ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്തോ ഒരു ജിജ്ഞാസ എന്നെ പിടികൂടിയിരുന്നു. പെട്ടന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്..., ഇരുട്ടിൻ്റെ മറവിൽ നിന്നും, എൻ്റെ ബെഡിൻ്റെ അരികിലേക്കായി ഒരു കൈ നീണ്ടുവന്നു. അതൊരു മനുഷ്യൻ്റെ കൈ പോലെയായിരുന്നു..., ബെഡ് ലാമ്പിൻ്റെ വെളിച്ചം കൊണ്ടാണോ എന്താണെന്നോ അറിയിയില്ല.,ആ കൈയുടെ നിറം കറുപ്പിനും വയലറ്റിനും ഇടയിലുള്ള ഒരുതരം നിറമായിരുന്നു. ആ കൈ പതുക്കെ എൻ്റെ നേരെയെത്തി. ഒട്ടും തന്നെ ഭയം തോന്നാത്തത് കൊണ്ടും, ഇതെന്നെ ദ്രോഹിക്കാനോ വേദനിപ്പിക്കാനോ ഒന്നുമല്ല വന്നത എന്ന, ഉൾമനസ്സിൻ്റെ തോന്നലിനാലും ഞാനതിനെ ഒഴിവാക്കാനോ...,ഒഴിഞ്ഞുമാറാനോ ഒന്നുംതന്നെ ശ്രമിച്ചില്ല... ഇരുട്ടിൽ നിന്നും പ്രത്യേകം മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുന്ന വിധത്തിൽ, ആ കൈയിൽ നിന്നും എന്തോ ഒരു വസ്‌തു കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ശോഭയോടെ വെട്ടിത്തിളങ്ങി..! ഒരുജോഡി കമ്മൽ. വലിയതും.., വയലറ്റ് കല്ലുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചതുമായ ആ കമ്മലുകൾക്ക് അസാധാരണമായ ഭംഗിയുമുണ്ടായിരുന്നു... അതിലെ കല്ലുകൾ ഇരുട്ടിൽ പോലും വല്ലാതെ പ്രകാശിച്ചിരുന്നു...കണ്ണിൽ കുത്തിത്തുളച്ചു കയറുന്നതുപോലെ അല്ല.., കണ്ണുകളെയും മനസ്സിനെയും മയക്കുന്ന വിധത്തിൽ. കൈയിലുള്ള കമ്മലുകൾ എൻ്റെ അരികിലേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് കൊണ്ട് ആ ശബ്ദ‌ം വീണ്ടും പറഞ്ഞു.... "ഇത് നിനക്കാണ്..." ഞാനൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ കൈനീട്ടി കമ്മലുകൾ വാങ്ങി... അതിൽ തൊട്ട നിമിഷം തന്നെ ശരീരത്തെ മുഴുവൻ കോരിത്തരിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള തണുപ്പ് രണ്ടുമൂന്ന് സെക്കൻ്റ് നേരത്തേക്ക് മാത്രം എന്നിൽ വന്നുചേർന്നു... പേടിപ്പെടുത്തുന്ന പോലെ അല്ല, ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന പോലെ. എന്തോ ആ ശബ്ദ‌ദത്തോടും ആ കൈയോടും എനിക്കൊട്ടും തന്നെ അപരിചിതത്വം തോന്നിയിരുന്നില്ല. മറിച്ച് പരിചിതത്വംമാണ് തോന്നിയിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് ആ വ്യക്തിയെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയണമെന്ന് തോന്നി...,ഞാൻ ആ വ്യക്തിയോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.... "നിങ്ങൾ ആരാണ്, എവിടെ നിന്നും...." പക്ഷെ എനിക്കെൻ്റെ വാക്കുകൾ മുഴവനാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിന് മുൻപ് തന്നെ ആ കൈ, ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലേക്ക് വെളുത്ത പുകച്ചുരുളായി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. എൻ്റെ റൂമിൽ വീണ്ടും ഞാൻ തനിച്ചായി..,പക്ഷെ എൻ്റെ കൈയിൽ ആ, ഒരുജോഡി കമ്മലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ തണുപ്പ്, തിളക്കം എന്നിവയൊക്കെ ഇതൊരു സ്വപ്‌പ്നം മാത്രമല്ല എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഞാൻ എണീച്ചതും നേരെ നോക്കിയത് എന്റെറെ കൈയിലേക്ക് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എന്റെ കൈകളിൽ ആ കമ്മലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല....! എന്താണ് എനിക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി..., എൻ്റെ രൂപം നോക്കാൻ വേണ്ടി റൂമിലെ ഒരു സൈഡിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന ലോങ്ങ് മിററിൽ നോക്കിയതും.... അതാ എൻ്റെ ഇരുചെവികളിലും ആ കമ്മൽ തുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു..., വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ജോഡി കമ്മലുകൾ...! തുടരും... വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മന്ദമാരുതൻ പോലും നിലച്ചതുപോലെ... എന്തോ വലിയൊരു സംഭവം നടക്കാനിരിക്കുന്നതിന്റെ സൂചനകളാണിതെല്ലാമെന്ന് പ്രകൃതി നമ്മളോട് പറയാതെ പറയുന്നപോലെയായിരുന്നു...! ഞാൻ ഗാഢനിദ്രയിലായിരുന്നു... പക്ഷെ...,അപ്പോൾ "മർയം..." ആ ശബ്ദ‌ം എൻ്റെ കാതുകളിൽ ഒഴുകിയെത്തിയത്...അത് കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ഉണർന്നില്ല..,പക്ഷെ ഉറക്കത്തിനിടയിലും ഞാനാ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേട്ടു. "മർയം.." ഇപ്പോൾ ആ ശബ്ദ‌ം, എൻ്റെ വളരെ അടുത്ത് നിന്നാണ്...ഒന്നുകൂടി വ്യക്തതയിലെനിക്ക് കേൾക്കാൻ പറ്റുന്ന പാകത്തിന്. ഞാനെൻ്റെ കണ്ണുകളൊന്ന് ചിമ്മിത്തുറന്നു... എൻ്റെ ഹൃദയം വളരെ വേഗത്തിൽ ശക്തമായി മിടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു...,പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല എനിക്കൊട്ടും തന്നെ ഭയം ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്തോ ഒരു ജിജ്ഞാസ എന്നെ പിടികൂടിയിരുന്നു. പെട്ടന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്..., ഇരുട്ടിൻ്റെ മറവിൽ നിന്നും, എൻ്റെ ബെഡിൻ്റെ അരികിലേക്കായി ഒരു കൈ നീണ്ടുവന്നു. അതൊരു മനുഷ്യൻ്റെ കൈ പോലെയായിരുന്നു..., ബെഡ് ലാമ്പിൻ്റെ വെളിച്ചം കൊണ്ടാണോ എന്താണെന്നോ അറിയിയില്ല.,ആ കൈയുടെ നിറം കറുപ്പിനും വയലറ്റിനും ഇടയിലുള്ള ഒരുതരം നിറമായിരുന്നു. ആ കൈ പതുക്കെ എൻ്റെ നേരെയെത്തി. ഒട്ടും തന്നെ ഭയം തോന്നാത്തത് കൊണ്ടും, ഇതെന്നെ ദ്രോഹിക്കാനോ വേദനിപ്പിക്കാനോ ഒന്നുമല്ല വന്നത എന്ന, ഉൾമനസ്സിൻ്റെ തോന്നലിനാലും ഞാനതിനെ ഒഴിവാക്കാനോ...,ഒഴിഞ്ഞുമാറാനോ ഒന്നുംതന്നെ ശ്രമിച്ചില്ല... ഇരുട്ടിൽ നിന്നും പ്രത്യേകം മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുന്ന വിധത്തിൽ, ആ കൈയിൽ നിന്നും എന്തോ ഒരു വസ്‌തു കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ശോഭയോടെ വെട്ടിത്തിളങ്ങി..! ഒരുജോഡി കമ്മൽ. വലിയതും.., വയലറ്റ് കല്ലുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചതുമായ ആ കമ്മലുകൾക്ക് അസാധാരണമായ ഭംഗിയുമുണ്ടായിരുന്നു... അതിലെ കല്ലുകൾ ഇരുട്ടിൽ പോലും വല്ലാതെ പ്രകാശിച്ചിരുന്നു...കണ്ണിൽ കുത്തിത്തുളച്ചു കയറുന്നതുപോലെ അല്ല.., കണ്ണുകളെയും മനസ്സിനെയും മയക്കുന്ന വിധത്തിൽ. കൈയിലുള്ള കമ്മലുകൾ എൻ്റെ അരികിലേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് കൊണ്ട് ആ ശബ്ദ‌ം വീണ്ടും പറഞ്ഞു.... "ഇത് നിനക്കാണ്..." ഞാനൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ കൈനീട്ടി കമ്മലുകൾ വാങ്ങി... അതിൽ തൊട്ട നിമിഷം തന്നെ ശരീരത്തെ മുഴുവൻ കോരിത്തരിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള തണുപ്പ് രണ്ടുമൂന്ന് സെക്കൻ്റ് നേരത്തേക്ക് മാത്രം എന്നിൽ വന്നുചേർന്നു... പേടിപ്പെടുത്തുന്ന പോലെ അല്ല, ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന പോലെ. എന്തോ ആ ശബ്ദ‌ദത്തോടും ആ കൈയോടും എനിക്കൊട്ടും തന്നെ അപരിചിതത്വം തോന്നിയിരുന്നില്ല. മറിച്ച് പരിചിതത്വംമാണ് തോന്നിയിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് ആ വ്യക്തിയെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയണമെന്ന് തോന്നി...,ഞാൻ ആ വ്യക്തിയോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.... "നിങ്ങൾ ആരാണ്, എവിടെ നിന്നും...." പക്ഷെ എനിക്കെൻ്റെ വാക്കുകൾ മുഴവനാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിന് മുൻപ് തന്നെ ആ കൈ, ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലേക്ക് വെളുത്ത പുകച്ചുരുളായി അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. എൻ്റെ റൂമിൽ വീണ്ടും ഞാൻ തനിച്ചായി..,പക്ഷെ എൻ്റെ കൈയിൽ ആ, ഒരുജോഡി കമ്മലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ തണുപ്പ്, തിളക്കം എന്നിവയൊക്കെ ഇതൊരു സ്വപ്‌പ്നം മാത്രമല്ല എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഞാൻ എണീച്ചതും നേരെ നോക്കിയത് എന്റെറെ കൈയിലേക്ക് ആയിരുന്നു. പക്ഷെ എന്റെ കൈകളിൽ ആ കമ്മലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല....! എന്താണ് എനിക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി..., എൻ്റെ രൂപം നോക്കാൻ വേണ്ടി റൂമിലെ ഒരു സൈഡിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന ലോങ്ങ് മിററിൽ നോക്കിയതും.... അതാ എൻ്റെ ഇരുചെവികളിലും ആ കമ്മൽ തുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു..., വയലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു ജോഡി കമ്മലുകൾ...! തുടരും...

*© This is a fictional story. So try to see this story as  just story.... [ഇതൊരു സാങ്കല്പിക കഥയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഈ കഥയെ വെറും കഥയായി തന്നെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുക.] 🪞The girl who forgot herself 🕷️ ✍🏻Thasneem ഭാഗം 1 ആ രാത്രി,എന്നത്തേതിനേക്കാളും തികച്ചും വ്യത്യസ്‌തമായിരുന്നു. അസാധാരണമായുള്ള നിശബ്ദതയും, രാത്രിയിലെ ഇരുട്ടിന് പതിവിലേ ഇരുണ്ട നിറവുമായിരുന്നു. ശാന്തമായി വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മന്ദമാരുതൻ പോലും നിലച്ചതുപോലെ... എന്തോ വലിയൊരു സംഭവം നടക്കാനിരിക്കുന്നതിന്റെ സൂചനകളാണിതെല്ലാമെന്ന് പ്രകൃതി നമ്മളോട് ......* ഈ കഥ പ്രതിലിപി ആപ്പിൽ വായിക്കൂ *_🪞The girl who forgot herself 🕷️_* https://pratilipi.app.link/nRZ2KFg541b ☝ ☝ ☝ *ഇപ്പോൾത്തന്നെ വായിക്കാൻ ക്ലിക്ക് ചെയ്യൂ…* #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/HbP4ZgX441b #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി!

#🤩 എന്റെ ആദ്യ പോസ്റ്റ് ​പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ പച്ചപ്പും അതുപോലെത്തന്നെ ഗ്രാമ ഭംഗിയും നിറഞ്ഞ ആ **** എന്ന കൊച്ചുഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ദുബൈലെ ആഡംബരങ്ങളിലേക്ക് ഇനാറ എത്തിയത് തന്റെ പ്രണയത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാനായിരുന്നു....! എന്നാൽ  അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ദുബായിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ 'ദ വെയിൽ ഓഫ് ആർട്ട്' ഗാലറിയിൽ വെച്ച് അവൾ വീണ്ടും ആ ഹേസൽ കണ്ണുകളുടെ ഉടമസ്ഥനെ കണ്ടു മുട്ടി. ​Zayan ഹൈദർ. അഞ്ചു വർഷത്തെ വിരഹം അവനിലെ അവളോടുള്ള തീവ്രമായ പ്രണയത്തെ  പകയാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. ആധുനികതയുടെ ആഡംബരങ്ങൾക്കിടയിലും, വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂം സുഗന്ധങ്ങൾക്കിടയിലും ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ നിന്നിരുന്ന ഇനാറയുടെ മൗനം അവനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു. അവളുടെ ഓരോ കാൻവാസിലും അവൻക്ക് തന്നെത്തന്നെയാണ് കാണാൻ സാധിച്ചത്. ​അവൻ അവളുടെ പാദങ്ങളിൽ അണിയിച്ച വിലപിടിപ്പുള്ള മുത്തുകൾ പതിപ്പിച്ച ആ പാദസരം വെറുമൊരു ആഭരണമായിരുന്നില്ല; അത് അവളുടെ മേലുള്ള അവന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. ഒളിച്ചോടിയ പ്രണയത്തിൽ നിന്ന് ഇനാറ എത്തിപ്പെട്ടത് വീണ്ടും സയാന്റെ അടുക്കലേക്ക് തന്നെ.....! ​പ്രണയം പകയായി മാറുമോ... അതോ അവർ വീണ്ടും ഒന്നാകുമോ? [ഇതൊരു സാങ്കല്പിക കഥയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഈ കഥയെ വെറും കഥയായി തന്നെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുക.] 💕ZAYANARA💕 ✍🏻Thasnieeem © ദുബൈ ഇന്റർനാഷണൽ എയർപോർട്ടിലെ ടെർമിനൽ 3ലെ പ്രീമിയം എക്‌സിറ്റ് വഴി പുറത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ഇനാറയെ സ്വീകരിച്ചത് നഗരത്തിന്റെ ആ പഴയ ചുടുകാറ്റായിരുന്നില്ല. പകരം, ആഡംബരത്തിന്റെയും മാറ്റത്തിന്റെയും വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണീയമായ ഗന്ധമായിരുന്നു. പാലക്കാടിലെ പച്ചപ്പും കരിമ്പനകളും നെൽവയലുകളും ഗ്രാമീണതയുടെ ഗന്ധവും നിറഞ്ഞ ആ ചെറിയ ****എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന്, ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിലായി നിലനിൽക്കുന്ന ഈ നഗരത്തിലേക്ക് അവൾ വീണ്ടും എത്തിയിരിക്കുന്നു. അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ... നീണ്ട അഞ്ചു വർഷത്തെ വിരഹത്തിന് ശേഷം അവൾ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് നിറം പകർന്ന ഈ നഗരത്തിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഇത്തവണ അവൾ വെറുമൊരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയായിട്ടല്ല വന്നത്,മറിച്ച് ഇന്റർനാഷണൽ ലെവലിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, ആളുകൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട ഒരു കലാകാരി ആയിട്ടാണ്. ​"ഇനാറ... വെൽക്കം ബാക്ക് ടു ദുബൈ!" അവളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന  ലഗേജ് വാങ്ങി zera ആവേശത്തോടെ ഇനാറയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "താങ്ക്സ് സെറ. ഈ നഗരം വല്ലാതെ മാറിയിരിക്കുന്നു." ഇനാറ തന്റെ കണ്ണുകളിലെ സൺഗ്ലാസ് തലയിലേക്ക് വെച്ച് ചുറ്റും നോക്കി. അല്ല എന്താണ് നോക്കുന്നത് 😌. നിങ്ങൾക്കിവരെയൊക്കെ പരിചയപ്പെടണ്ടേ... അവരിപ്പോൾ ഇച്ചിരി ബിസി ആയതുകൊണ്ട് അവർക്ക് നിങ്ങൾക്കവരെ പരിചയപ്പെടുത്തിത്തരാനുള്ള സമയമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തന്നെ നിങ്ങൾക്കവരെ പരിചയപ്പെടുത്തിത്തരാം... ഇതാണ് നമ്മുടെ കഥാനായിക INARA ZAAN MARYAM.തന്റെ കഴിവിനാൽ ക്യാൻവാസിൽ മനോഹരമായ കണ്ടാൽ തന്നെ ജീവൻ തുടിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തുന്ന ഒരു കലാകാരി. അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് ചാരനിറത്തിലുള്ള ഒരു എലൈറ്റ് ഹൈ നെക്ക് ലോങ്ങ് ഡ്രസ്സും, അതിനു മുകളിൽ ഒരു കറുത്ത ലോങ്ങ് ട്രെഞ്ച് കോട്ടുമാണ്. അവളുടെ ഒരു കയ്യിൽ  iPhone 16Pro Max ഉണ്ട്. ഇളം കാപ്പി നിറത്തിലുള്ള അവളുടെ പീലികൾ നിറഞ്ഞുള്ള കണ്ണുകളാണ് അവളുടെ ഹൈലൈറ്റ്. അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് വളരെ സ്റ്റൈലിഷ് ആയ ഒരു ഗ്രേ നിറത്തിലുള്ള ഹൈ-നെക്ക് ലോങ്ങ് ഡ്രസ്സും അതിനു മുകളിൽ ഒരു കറുത്ത ലോങ്ങ് ട്രെഞ്ച് കോട്ടുമാണ്. അവളുടെ മുടി അഴിച്ചിട്ടിരുന്നു, കൈയ്യിൽ ഐഫോൺ 16 പ്രൊമാക്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു. മോഡേൺ ലുക്കിൽ നിന്നിരുന്ന അവളിൽ പൂർണ്ണമായും ഒരു ദുബായ് എലൈറ്റ് വൈബ് നൽകിയിരുന്നു.മോഡേൺ ലുക്കിൽ പൂർണ്ണമായും അവളൊരു ദുബായ് രാജകുമാരിയെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചിരുന്നു.... കൂടെയുള്ളതാണ് ഇനാറയുടെ ഉറ്റകൂട്ടുകാരി.Zera എലിസബത്. ഇനാറയുടെ വാല് എന്ന് തന്നെ നമുക്ക് പറയാം....ഒരു കോപ്പർ നിറത്തിലുള്ള സ്റ്റൈലിഷ് പാന്റ് സ്യൂട്ടാണ് അവളുടെ വേഷം എന്നത്. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയും ഉണ്ടാവും... കാണുന്നവർക്ക് ഒരു പോസിറ്റീവ് എനർജി കിട്ടുന്ന വിധത്തിൽ. ദുബൈലെ ആർട്ട് ഗാലറികളെ തന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ നിർത്തുന്ന മിടുക്കി,അതാണ് നമ്മുടെ zera. അവളുടെ കയ്യിലും ഐഫോൺ 16പ്രൊമാക്സ് തന്നെയാണുള്ളത്. ഇനാറയെ ഈ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വലിയ ആളായി വളർത്തിയെടുത്തത് തന്നെ സെറയുടെ ബുദ്ധികൊണ്ടാണ് . "സിറ്റിയല്ല ഇനാറാ മാറിയത്..., നമ്മളാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും നീ.., കാരണം നീ ഇന്ന് ലോകം അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പെയിന്ററാണ് മോളേ....വാ നമുക്ക് പോകാം..." സെറ അവളെ തന്റെ  ബ്ലാക്ക് നിറത്തിലുള്ള മേബാക്ക്  കാറിനടുത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. 🌷🌷🌷 The veil of Art. ആഡംബരത്തിന്റെ പറുദീസ അതായിരുന്നു അത്. ദുബൈ ഡിസൈൻ ഡിസ്ട്രിക്റ്റിലെ  പ്രശസ്തമായ ഒരു ആർട്ട്‌ ഗാലറിയാണത്. പേര് പോലെത്തന്നെ വളരെ ഭംഗിയുള്ള ഒരിടം കൂടിയാണത്. ഗാലറിയുടെ തറ മുഴുവൻ തൂവെള്ള നിറത്തിലുള്ള വിലകൂടിയ മാർബിൾ കൊണ്ട് പതിപ്പിച്ചതായിരുന്നു. അതിൽ മുകളിലെ വലിയ ഷാൻലിയറുകളുടെ ഗോൾഡൻ വെളിച്ചം വീണ് മനോഹരമായി തിളങ്ങുന്നുമുണ്ട്. ​ഗാലറിയിലെ സ്റ്റാഫുകളുടെ വസ്ത്രധാരണം തന്നെ അവിടെയെത്തിയതും, എത്തുന്നതുമായ Vipകളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിലുള്ളതാണ്. പുരുഷന്മാരായ സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർ കറുത്ത സ്യൂട്ടുകളും വെള്ള ഷർട്ടും ധരിച്ചുകൊണ്ട് കയ്യിൽ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ഡിവൈസുകളുമായി ഗൗരവത്തിൽ നിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ വെയിറ്റർമാരുടേയും മറ്റു ജീവനക്കാരുടെയും വസ്ത്രധാരണത്തിൽ ഒരു ക്ലാസ്സിസിക്കൽ ടച്ച്‌ നിന്നിരുന്നു... അവർ ധരിച്ചിരുന്നത് വെൽവെറ്റ് തുണിയിൽ സ്വർണ്ണ നൂലുകൾ കൊണ്ട് തുന്നിയ കോട്ടുകളും ക്രീം നിറത്തിലുള്ള ട്രൗസറുകളുമാണ്. അവരുടെ ഓരോ നീക്കത്തിലും അച്ചടക്കം,കൃത്യത, മര്യാദ എന്നിവയൊക്കെ പ്രകടമായിരുന്നു... ഗാലറിയുടെ ഒരു വശത്ത് അതിഥികൾക്കായി ഒരുക്കിയിരുന്ന ഫുഡ് സെക്ഷൻ കൊട്ടാരത്തിലെ വിരുന്നിനെ തന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ളതാണ്. സിൽവർ പ്ലേറ്റുകളിൽ ഗോൾഡ് ലീഫ് പൊതിഞ്ഞ ഈന്തപ്പഴങ്ങളും, വാനില ക്രീമും കുങ്കുമവും ചേർത്ത ടാർട്ടുകളും വിളമ്പി. സ്ഫടിക ഗ്ലാസ്സുകളിൽ ലാവെൻഡർ ഇൻഫ്യൂസ്ഡ് ലെമണൈഡും റോസ് വാട്ടർ കോഫി ഷോർട്ടുകളും അതിഥികളെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.പ്രത്യേകിച്ചും നമ്മളെ പോലെയുള്ള ഫുഡിനോട് അടക്കാനാവാത്ത മൊഹബത്ത് ഉള്ളവർക്ക് 😌. ഇതേ സമയം ഇനാറ തന്റെ പെയിന്റിംഗുകൾക്ക് ഇടയിലൂടെ പതുക്കെ നടന്നു. പൊതുവെ Introvert ആയിരുന്ന അവളെ സംബന്ധിച്ച് ഗാലറിയിലെ തിരക്ക് അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കികൊണ്ടിരുന്നു.... വല്ലാതെ ചടച്ചുപോയതുകൊണ്ട് തന്റെ Michael Kors വാച്ചിൽ സമയം നോക്കി പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. സമയം പോയിക്കിട്ടാൻ വേണ്ടി റീൽസ് കാണാം എന്നാലോചിച്ചപ്പോഴാണവൾക്ക് കുറച്ച് മുൻപെ ഫോൺ അടങ്ങുന്ന തന്റെ ബാഗ് ഇപ്പോൾ താൻ നിൽക്കുന്നതിന് കുറച്ചകലെയായി സെറ്റ് ചെയ്തുവച്ചിട്ടുള്ള ചെയറിൽ വച്ചത് ഓർമ്മവന്നത്. ചെയറിൽ നിന്നും ബാഗ് എടുക്കാൻ വേണ്ടി ബാഗിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി, വേഗത്തിൽ നടന്ന ഇനാറ, പെട്ടെന്നാണ് എതിരെ നിന്നും വന്ന ഒരാളെ  ശക്തമായി കൂട്ടിയിടിച്ചത്. ​പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ ആഘാതത്തിൽ അവളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സ്കെച്ച് ബുക്ക് നിലത്തെ വെള്ള മാർബിളിലേക്ക് വഴുതി വീണു. ​"Oh, sorry! I'm so sorry..." പരിഭ്രമത്തോടെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞുപോയ ഇനാറ, വേഗം നിലത്തെ ബുക്ക് എടുക്കാൻ വേണ്ടി കുനിഞ്ഞു. എന്നാൽ അതേ നിമിഷം തന്നെ മുന്നിൽ നിന്ന ആളും ആ ബുക്ക് എടുക്കാൻ വേണ്ടി കൈ നീട്ടിയിരുന്നു. ​രണ്ടുപേരുടെയും കൈകൾ ആ സ്കെച്ച് ബുക്കിന് മുകളിൽ വെച്ച് ഒന്നായി കൂട്ടിമുട്ടി. വളരെ പരിചിതമായ ആ തണുത്ത സ്പർശനം തന്റെ കയ്യിന് ഏറ്റപ്പോൾ തന്നെ ഇനാറയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. കൂടാതെ Dior Sauvage! എന്ന ആ പെർഫ്യൂമിന്റെ തീവ്രമായ മണം ആ ഗന്ധം കൂടി തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചതുപോലെയവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി. അവൾ പതിയെ തല ഉയർത്തി നോക്കി. ​അവിടെ, തന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ കണ്ടത്... അഞ്ചു വർഷത്തെ വിരഹത്തിന്റെ ദേഷ്യം കണ്ണുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ച് സയാൻ ഹൈദർ നിൽക്കുന്നതാണ്. അവന്റെ ആ  Hazel നിറമാർന്ന ആരേയും മയക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര വശ്യതയുള്ള കണ്ണുകൾ ഇനാറയുടെ ഇളം കാപ്പി നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകളുമായി ഉടക്കി. ​സയാൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. ബ്ലാക്ക് സിൽക്ക് ഷർട്ടും ഗ്രേ ട്രൗസറും ധരിച്ച അവന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഏറ്റവും പുതിയ iPhone 17 Pro Max ആയിരുന്നു. അവന്റെ ഇടത്തെ കൈത്തണ്ടയിലുണ്ടായിരുന്ന റോലെക്സ് വാച്ച് പ്രകാശത്തിൽ ഗാലറിയിലെ പ്രകാശം തട്ടി മിന്നി. അവന്റെ കയ്യിൽ അവളുടെ സ്കെച്ച് ബുക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജിൽ അവൻ കണ്ടത് അവന്റെ തന്നെ ഒരു ചെറിയ പെൻസിൽ സ്കെച്ച് ആയിരുന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.... സയാൻ ആ സ്കെച്ച് ബുക്ക് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി, ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു: "അഞ്ചു വർഷം... എന്നിട്ടും ഈ പഴയ ഓർമ്മകളെ കൂടെ കൂട്ടാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു ഇനാറ? പാലക്കാട് നിന്ന് ഒളിച്ചോടി എന്ന് കരുതിയ നീ ഒടുവിൽ എന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ വന്ന് വീണല്ലോ മോളേ...!" ​അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ തീവ്രതയും വാശികൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ഗൗരവവും ഇനാറയെ ശരിക്കും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ വലിയ ആർട്ട് ഗാലറിയിലെ എസി തണുപ്പിലും അവൾ വല്ലാതെ വിയർക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ​"സയാൻ... ഞാൻ..." അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. സയാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അല്പം കൂടി അവളുടെ അടുത്ത് ചേർന്നു നിന്നു . "നീ മാറിയെന്ന് വിചാരിച്ച നിനക്ക് തെറ്റിപ്പോയി ഇനാറാ...നീ ഒരിക്കലും മാറിയിട്ടില്ല ഇനാറ. ഒരുതരി പോലും... നിന്റെ വസ്ത്രധാരണയിലും ലുക്കിലും മാത്രമേ മാറ്റമുള്ളൂ... അല്ലെങ്കിൽ ഈ മോഡേൺ വേഷത്തിൽ നീ എന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നപ്പോൾ നിന്റെ കണ്ണുകളൊരിക്കലും എന്റെ നോട്ടത്തെ നേരിടാൻ കഴിയാതെ നാണം കൊണ്ട് താഴുമായിരുന്നില്ല. പണ്ടത്തെ പോലെ...!സയാൻ ഹൈദറിന് നീ ഇന്നും ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമാണ്. ഈ ഗാലറിക്കും അതുപോലെതന്നെ ഇവിടെയുള്ള ഈ ആഡംബരങ്ങൾക്കൊന്നും നിന്റെ ഈ പേടിയെ മറച്ചുകൊണ്ട് നിന്റെ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.കാരണം നിന്റെ ഭയം എന്നത് ഈ ഞാൻ ആണല്ലോ... അതുകൊണ്ട്.... ​അപ്പോഴാണ് zera അങ്ങോട്ട് വന്നത്. സയാനെ കണ്ടതും അവൾ ഒന്ന് പതറി. "സർ... പ്രോഗ്രാം തുടങ്ങാൻ സമയമായി." ​സയാൻ ഇനാറയെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നമുക്ക് വീണ്ടും കാണാം ഇനാറ. ഇനി നീ എങ്ങോട്ടും ഓടിപ്പോകില്ല. കാരണം, ഈ സിറ്റി ഇപ്പോൾ എന്റേതാണ്.ഇവിടെയുള്ള നീയും..." ഇത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ​സയാൻ അവിടെനിന്നും നടന്നു നീങ്ങി. ഇനാറ തളർച്ചയോടെ അടുത്തുള്ള ഒരു ചെയറിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കാതുകളിൽ അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കുകളും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കാലുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ സയാൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അണിയിച്ച വിലപിടിപ്പുള്ള മുത്തുകൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച Simple anklet ഗാലറിയിലെ പ്രകാശം പതിച്ചതുകൊണ്ട് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു പാദസരമല്ല, സയാൻ ഹൈദർ അവളുടെ ജീവിതത്തിന് മുകളിൽ വരച്ച ഒരടയാളമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി....ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ തലയിൽ കുമിഞ്ഞു കൂടിയതിന്റെ ഫലമായി കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ അവളുടെ കവിളിനെ തഴുകി ഇറങ്ങിയിരുന്നു... തുടരും... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ