#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _ 82 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 "മകൾക്കങ്ങനെ ഒരു ഇഷ്ടമുണ്ടന്നറിഞ്ഞ.. അതല്ലേ അശോക ആദ്യം നമ്മള് പരിഗണിക്കേണ്ടത്. ഇതിപ്പോ നീ ചെയ്‍തത് എന്താ.. ഇത്രേം ബുദ്ധിയില്ലാതായോ നിനക്ക്. ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികളല്ലേ. അവർക്ക് നമ്മളെക്കാൾ വാശിയും ദേഷ്യവുമൊക്കെ കൊറച്ചു കൂടുതൽ കാണും. ഇതിപ്പോ നിന്റെ ഭാഗത്ത് തന്നെയാണ് തെറ്റ്.." കൂട്ടത്തിൽ തല മൂത്ത ഏതോ കാർണോരുടെ ആ വാക്കുകൾ. അശോകൻ പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടങ്ങനെ സഹിച്ചു ക്ഷമിച്ചു നിൽപ്പാണ്. കാര്യങ്ങൾ അയാളുടെ കൈ വിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു. തന്റെ സ്വാധീനമുപയോഗിച്ച് കാർത്തുവിനെയും കാശിയെയും വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ കണ്ട് പിടിക്കാൻ പറ്റുമെന്നും ആരെങ്കിലും അറിയുന്നതിന് മുന്നേ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ ആ കല്യാണം നടത്താമെന്നുമൊക്കെയുള്ള അയാളിലെ വിശ്വാസം. അതാണിപ്പോൾ അപ്പാടെ തകർന്ന് പോയിരിക്കുന്നത്. അവരെ കാണാനില്ലെന്നറിഞ്ഞത് മുതൽ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പത്തു മണിയോടെയായിട്ടും അന്വേഷണം എങ്ങും എത്താതെ പോയതോടെ എല്ലാം എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. കാർത്തു.. അശോകന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന അയാളുടെ വിശ്വാസ്ഥനായവനൊപ്പം ഒളിച്ചോടി പോയെന്ന് തന്നെ എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. എല്ലായിടത്തെയും പോലെ തന്നെ ആളുകൾ ചേരി തിരിഞ്ഞു കൊണ്ട് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരു ഭാഗം അശോകനെയും അയാൾ മകളെ സേഫ് ആക്കാൻ നോക്കിയതാണ് എന്നുമൊക്കെ പറയുമ്പോൾ മറുഭാഗം കാർത്തുവിനും കാശ്ശിക്കും ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇഷ്ടമില്ലാത്തൊരു ജീവിതം ജീവിച്ചു തീർക്കേണ്ടി വരുന്നതിനെ കുറിച്ച് അപലപിച്ചു. അവരുടെ തീരുമാനം തന്നെയാണ് ശെരിയെന്ന് വാദിച്ചു.. അതിൽ ഉറച്ചു നിന്നു. മൊത്തത്തിൽ പോയവരെ കുറിച്ചൊരു അറിവും ഇല്ലെങ്കിൽ കൂടിയും അഭിപ്രായത്തിനും കുറ്റപ്പെടുത്തലിനും യാതൊരു പഞ്ഞവുമില്ല. ഇത്രയൊക്കെ നടന്നിട്ടും മഹേഷിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും കാര്യമായ സഹകരണമൊന്നും ഇല്ലെന്നാണ് അശോകന്റെ അപ്പോഴുള്ള മറ്റൊരു പ്രശ്നം. അവന്റെ രീതിയിൽ അവൻ അന്വേഷിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും അശോകനെ അറിയിക്കുന്നില്ല. അയാളോട് ഒന്നും ചോദിക്കുന്നുമില്ല. നടന്നു കഴിഞ്ഞ പ്രതിസന്ധിയെകാളും അയാളെ അപ്പോൾ വേവലാതി പ്പെടുത്തിയത് അവന്റെയാ നിസ്സഹകരണം തന്നെയാണ്. കാശിയെ ജാമ്യത്തിലിറക്കിയത് അശോകൻ തന്നെയാണ് എന്നുള്ള രീതിയിലാണ് അവന്റെ സംസാരങ്ങളൊക്കെയും. അങ്ങനെ അല്ലെന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടുന്ന സാഹചര്യങ്ങളൊന്നും തന്നെ അയാൾക്ക് പിന്നെ കിട്ടിയതുമില്ല. മൊത്തത്തിൽ ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാത്ത ഒരവസ്ഥയിലാണ് അയാൾ.. 💥💥 കണ്ണ് തുറന്ന ആദ്യമുള്ള കുറച്ചു നിമിഷങ്ങളിൽ കാർത്തുവിന് സ്ഥലകാലബോധം ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞു പോയ നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ചെല്ലാം മനസ്സിലേക്കിരച്ചു കയറി വന്നപ്പോൾ അവളൊന്ന് വെട്ടി വിറച്ചു പോയി. അമ്പരപ്പോടെ ചുറ്റും നോക്കി. തികച്ചും അപരിചിതമായൊരിടം. എങ്കിലും ഉള്ളിലെ ആക്നിയെ പോലും ആറ്റി തണുപ്പിക്കാൻ പാകത്തിന് ഉയിരിൽ പടർന്നു കയറുന്നൊരു തണുപ്പുണ്ടവിടം മുഴുവനും. വെളുത്ത ഷീറ്റ് വിരിച്ച കിടക്കയിൽ.. തനിക്കരികിൽ കമിഴ്ന്നു കിടന്നുറങ്ങുന്നവൻ. പൊള്ളിയത് പോലെ അവളൊന്നകന്നിരുന്നു. അവിടെ എപ്പോ എത്തിയെന്നോ എങ്ങനെ എത്തിയെന്നതിനെ കുറിച്ചോ യാതൊരു അറിവുമില്ല. കാശി ഉറങ്ങാൻ പറഞ്ഞിട്ട് ഉറങ്ങിയത് മാത്രം ഓർമയിലുണ്ട്. തനിക്കിരിൽ കിടന്നവനെ നോക്കിയിരിക്കെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു വേള തന്റെ കഴുത്തിൽ തൂങ്ങി ആടുന്ന താലിയിലും വന്നു പതിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞു പോയതൊന്നും സ്വപ്നമല്ലെന്നറിയുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ആശ്വാസം. അത് ചില്ലറയൊന്നുമല്ല. ആ തണുപ്പിലും ഷർട്ടൊന്നുമില്ലാതെ ഇന്നർ ബനിയനും ജീൻസും മാത്രമാണ് അവന്റെ വേഷം. അവനെ പോലെ തന്നെ അനുസരണ ഒട്ടുമില്ലാത്ത മുടി ഇഴകൾ മുഖത്തിന്റെ പാതിയും മറഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കെ അവൾക്കവനിൽ നിന്നും കണ്ണ് മാറ്റാൻ തോന്നിയതുമില്ല. പ്രണയം എന്തെന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ തന്നെ മോഹിപ്പിച്ചവൻ. ഇഷ്ടം പറഞ്ഞപ്പോഴെല്ലാം തനിക്കു മുന്നിൽ നിന്നും അകന്നു പോകാൻ വേണ്ടി മാത്രം കാരണങ്ങൾ നിരത്തിയവൻ. പ്രണയം പറഞ്ഞു ചെന്ന തന്നേക്കാൾ അവന് മുന്നിലൊരു ജീവിതമാർഗം തുറന്നു കൊടുത്ത തന്റെ അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹവും കടപ്പാടും സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് മാറി പോകാൻ ശ്രമിച്ചവൻ. ഉള്ളിലെ അവനോടുള്ള പ്രണയവും മോഹവും എത്രയൊക്കെ.. എങ്ങനെയൊക്കെ അറിയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അതിന് നേരെയൊക്കെ സ്വന്തം കണ്ണും മനസ്സും അടച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് സ്വയം ഇരുട്ടാക്കി മാറ്റിയവൻ. ഇവനെ ഓർത്തു കൊണ്ട് താൻ വേദനിച്ചതിനൊരു കണക്കുമില്ല. ഉള്ളിലെ ആളുന്ന പ്രണയത്തിനോളം തന്നെ ഇവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നതിനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടെത്ര ഭയന്നിരുന്നു.! ഏറ്റവുമൊടുവിൽ, മഹേഷിന്റെ കൈ കൊണ്ട് കെട്ടുന്ന താലിയിൽ തന്റെ ജീവനോടുങ്ങുമെന്ന് കരുതിയിടത് നിന്നും തനിക്ക് ജീവനായവൻ തന്നെ താലി കെട്ടി സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ചൊടികളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തിങ്ങി. സ്നേഹം നിറഞ്ഞ.. സന്തോഷം നിറഞ്ഞൊരു ചിരി. പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ നല്ല സങ്കടമുണ്ട്. വിളിച്ചു കൂട്ടിയ ആളുകൾക്ക് മുന്നിലവർ തല കുനിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവരുടെ അപ്പോഴുള്ള അവസ്ഥ. അത് നോവ് തന്നെയാണ്. അതിൽ കുറ്റബോധമുണ്ട്. പക്ഷെ അങ്ങനൊരു അവസ്ഥയിലേക്ക് അവരെ എത്തിക്കാതിരിക്കാൻ താൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നല്ലോ. കാശിനാഥനില്ലാത്തൊരു ജീവിതം വയ്യെന്ന് ഏതെല്ലാം വിധത്തിൽ.. എങ്ങനെയെല്ലാം അവരെ അറിയിച്ചു കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്. പക്ഷെ അവർക്കപ്പോൾ മഹേഷ്‌ മാത്രമായിരുന്നു വലുത്. അവന്റെ കൂടെയുള്ള ജീവിതമായിരുന്നു സേഫ് എന്ന് പറഞ്ഞതും. സ്വന്തം മകളായ തന്നെ പോലും കാശിയുടെ കാര്യം വന്നതിൽ പിന്നെ അവരോട്ടും വിശ്വാസിച്ചിട്ടില്ല. അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എല്ലാത്തിനും ഒരു മഹേഷ്‌. അന്നത്തെ തന്റെയാ മാനസികവസ്ഥ ഓർക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ തന്നെ കാർത്തുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു. കാശിയെ നോക്കുമ്പോൾ അവൻ സ്വസ്തമായുള്ള ഉറക്കത്തിലാണ്. വിളിച്ചുണർത്താനും തോന്നാതെ അവനെ ഉണർത്താതെ തന്നെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു. കൊണ്ട് വന്ന ബാഗ് തിരഞ്ഞപ്പോൾ അതാ മുറിയിൽ തന്നെയുള്ള ചെറിയൊരു മേശയുടെ മുകളിൽ കൊണ്ട് വെച്ചത് കണ്ടു. അവളതിൽ നിന്നും ഇട്ട് മാറാനുള്ളതുമായി മുറിയിൽ നിന്നും തന്നെ തുറക്കാവുന്ന ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി. വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ ഫ്രെഷായി കൊണ്ടവൾ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ കിടക്കയിൽ അവനില്ല. ആശങ്കയോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും പിന്നെയത് വേണ്ടന്ന് വെച്ചത് മുറിക്ക് പുറത്ത് നിന്നും അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത് കൊണ്ടാണ്. കയ്യിലുള്ള തോർത്തിൽ മുഖമൊന്നു കൂടി തുടച്ചിട്ട് അവൾ ജനൽ കർട്ടനൊന്ന് മാറ്റി നോക്കി. ഹൃദയഹാരിയാണവിടുത്തെ പുറം കാഴ്ചകൾ. നന്നായി വെയിൽ പരന്നിട്ടുണ്ട്. ജനലിൽ കൂടി കണ്ട... പുറത്തെ ബാൽകണിയിലേക്ക് മുറിയിൽ നിന്ന് തന്നെ മറ്റൊരു വാതിൽ കൂടി കണ്ടതും കാർത്തു അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. ജനലിൽ കൂടി കണ്ട കാഴ്ചകളെക്കാൾ ഭംഗിയുണ്ട് അവിടെ നിന്നും നോക്കുമ്പോൾ. കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു.. മനസ്സിൽ അരിച്ചു കയറുന്ന സമാധാനത്തോടെ അവളവിടെ നിന്നും ആ കാഴ്ചകൾ ഓരോന്നും ഒപ്പിയെടുത്തു. അങ്ങോട്ടെത്തി പെടുമ്പോൾ അവളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ടെൻഷന്റ നേർത്തൊരംശം പോലും അവളിലപ്പോൾ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. 💥💥 കയ്യിലൊരു ബാഗുമായിട്ടാണ് കാശി തിരികെ മുറിയിലേക്ക് കയറി ചെന്നത്. വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ട് തിരിയുമ്പോൾ തന്നെ അവൻ കണ്ടിരുന്നു പുറത്തെ ബാൽകണിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നവളെ.. അവൾക്കരികിലേക്ക് നടക്കാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും.. പിന്നെ കൊണ്ട് വന്ന ആ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു ലുങ്കിയും ടീ ഷർട്ടും തോർത്തും കൊണ്ട് ബാത്റൂമിന് നേരെയാണ് നടന്നത്. കാർത്തുവിനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ അവൻ കുളിച്ചിറങ്ങി. അവളപ്പോഴും അതേ നിൽപ്പ് തന്നെയാണ്. മുടിയൊന്ന് കൈകൾ കൊണ്ട് കൊതി മുണ്ടും മടക്കി കുത്തി കൊണ്ടവൻ അവൾക്കെതിരെ ചെന്ന് നിന്നപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവളറിഞ്ഞത്. വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ നോക്കി തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവൻ. അതും അവൾക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ളൊരു ചിരിയോടെ. കാർത്തു ആ നോട്ടം താങ്ങാൻ കഴിയാതെ അവനെ നോക്കാതിരിക്കാൻ തിരിഞ്ഞു പോകാൻ തുനിഞ്ഞേങ്കിലും അതിനും മുന്നേ അങ്ങനൊരു നീക്കം മുൻകൂട്ടി കണ്ടത് പോലെ കാശി അവളെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടവനടുത്തേക്ക് തന്നെ നീക്കി നിർത്തി.. "ഇഷ്ടമായോ ഇവിടൊക്കെ.." സ്വകാര്യം പോലെ.. അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി കൊണ്ടവൻ പതിയെ ചോദിച്ചു. മ്മ്.. ഇതെവിടാന്നറിയോ.. " ഇല്ല.. എങ്ങനെ ഈ മുറിയിലെത്തി എന്നറിയാമോ മ്മ്ഹ്ഹ്.. ഇല്ല.. അറിയണ്ടേ.. പറയാ ന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ.. അവളും നേർത്തൊരു ചിരിയോടെ അവനോടായി പറഞ്ഞു. "അതവിടെ നിൽക്കട്ടെ.. ഇപ്പൊ നിന്റെ ടെൻഷനെല്ലാം പോയോ. വിറയലൊന്നുമില്ലല്ലോ.." അതിപ്പോ കാശ്യേട്ടനും ഹാപ്പിയാണല്ലോ..? അത് നീ കൂടെയുള്ളത് കൊണ്ടാ.. ആണോ.. എന്നിട്ടങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നല്ലോ ആദ്യം പറഞ്ഞോണ്ട് നടന്നിരുന്നേ.. പെട്ടന്നിങ്ങനൊക്കെ മാറ്റം വരുമോ മനുഷ്യന്.." ചുണ്ടിലൊളിപ്പിച്ച ചിരിയോടെ അവളവനെ ഒളി കണ്ണിട്ട് നോക്കി. "ഉവ്വാ.. അന്ന് ഞാൻ അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ഇപ്പൊ എന്റെ കൂടെയാണല്ലോ നീ. അതും എന്റെ ഭാര്യയായിട്ട് തന്നെ.. അപ്പൊ അന്ന് കുറച്ചു സ്നേഹം കൂടി കാണിച്ചിരുന്നേൽ...ഇപ്പൊ.." അത് പറഞ്ഞിട്ടവനുമൊരു കള്ളത്തരം. "ചുമ്മാ ജാഡയിട്ട്... നല്ല കുറെ സമയം കളഞ്ഞിട്ടിപ്പോ ന്യായം പറയുന്നോ.." കാർത്തു ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചു. "അന്നതായിരുന്നു പെണ്ണേ ന്യായം.. ഇന്നിതും." അവനവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അതിനവളൊന്നും ഉത്തരം പറഞ്ഞതുമില്ല. "നാട്ടിലിപ്പോ നിന്റച്ഛനും മഹേഷും കൂടി അരിച്ചു പൊറുക്കി കാണും.." അവനൊന്നവളെ നോക്കി.. കാർത്തു കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖം കുനിച്ചു നിന്നു. അവനും. അശോകേട്ടൻ നാട്ടിൽ തല താഴ്ന്നു നിൽക്കേണ്ട ഒരവസ്‌ഥക്ക് താനും കാരണമാണല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ അവനും വല്ലാത്തൊരു സങ്കടമുണ്ട്. "നമ്മളിങ്ങോട്ട് വന്നത് ആര് പറഞ്ഞിട്ടാ.. കാശ്യേട്ടന് മുൻപ് അറിയാമായിരുന്ന സ്ഥലമാണോ ഇത്..?" "ഏയ്... വണ്ടിയിൽ ഇങ്ങോട്ട് ട്രിപ്പ്‌ ഒരുപാട് തവണ വന്നിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. പക്ഷെ ഈ ഇടം ആദ്യമായാ അറിയുന്നത്..കാണുന്നതും." "അപ്പൊ പിന്നെ ആര് പറഞ്ഞിട്ടാ..." കാർത്തു സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "ആളെ പറഞ്ഞാൽ നീ അറിയും.. നിനക്കൊരുപാട് അടുത്തറിയാവുന്ന വേണ്ടപ്പെട്ട ആളാണ്‌ എന്നെയിങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു വിട്ടത്..കൂടെ നിന്നെയും പൊക്കി കൊണ്ട് വരാൻ സൗകര്യം ചെയ്ത് തന്നതും.." അവനൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ കാർത്തു അവനെ നോക്കി നെറ്റി ചുളിച്ചു... തുടരും... ന്നാലും അത് ആരായിരിക്കും ന്നാ ഇനിക്ക്.. 🫣 ആരായാലും അശോകൻ കണ്ടു പിടിക്കാതെ നോക്കിയ ആൾക്ക് കൊള്ളാം. പിന്നേയ്.. ഡെയിലി ഇടുമ്പോ റിവ്യൂ ഇടാതിരിക്കല്ലേ കേട്ടോ.. ഞാനിപ്പോ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാ എനിക്കിത്രേം തിരക്ക് പിടിച്ച ഈ ടൈമിൽ പോലും ഇത് എഴുതിയിടുന്നത്.. സ്നേഹത്തോടെ jif 🥰 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം -30 ✍️ രചന - Aysha akbar ആ ഒരൊറ്റ പേര് നെഞ്ചിലെന്തോ കൊളുത്തി പ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് അവനറിഞ്ഞു.... അനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാത്തത് പോലെ.... അവൻ പിറകിൽ നിൽക്കുന്ന വളിലേക്ക് തലയൊന്ന് ചെരിച്ചു..... നീല സാരി യുടെ അറ്റം ഇളം കാറ്റിലോന്നിളകി.... അവന്റെ ഉള്ളും ഒന്ന് പിടച്ചു.... അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടെന്ന വണ്ണം തവിട്ട് നിറമുള്ള മിഴികൾ സംശയത്തോടെ അവനെയൊന്ന് നോക്കി.... മ്മ്........? അവൻ കണ്ണിമാ വെട്ടാതെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ അക്ഷമയോടെ പുരിക്കൊന്നുയർത്തി..... നീ... നീലാംബരി എന്നാണോ പേര്..... ചോദിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഇടർച്ച വന്നിരുന്നു..... അതേ..... കൂടെ കൊണ്ട് വന്നിട്ടിപ്പോഴാണോ പേര് ചോദിക്കുന്നത്...... അവളതും ചോദിച്ചു കൊണ്ടോന്ന് മുഖം കൂർപ്പിക്കുമ്പോഴും അവളിലേക്കെത്താൻ അവനു കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.. മനസ്സ് മറ്റെവിടെയൊക്കെയോ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടപ്പാണ്...... തനിക്കാരാ ..ഈ പേരിട്ടത്.... ചോദിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലാകെയൊരു നീലാകാശം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെ.... അതവനെ അങ്ങേയറ്റം കുത്തി നോവിച്ചു... അവന്റെയാ ചോദ്യത്തിലും ഭാവത്തിലും അല്പം അത്ഭുതം കൂടിയെന്ന വണ്ണം അവളുടെ മിഴികളൊന്ന് വിടർന്നു.... അച്ഛൻ...... അച്ഛൻ ഭാഗവതരായിരുന്നു.... അവളൊരിളം ചിരിയോടെ യത് പറയുമമ്പോഴാണ് അവന്റെ ഉള്ളൊന്ന് തണുത്തത്...... അവളിലെ നീലാംബരി, രാഗമായിരിക്കാം .... എല്ലാം യാദൃശ്ചികം മാത്രം... അല്ലെങ്കിലും തന്നേ കബളി പ്പിക്കാനുള്ള വെറുമൊരു വാക്കായിരുന്നില്ലേ പുനർജ്ജന്മം...... എപ്പോഴും.. നീല സാരിയാണോ ഉടുക്കാറുള്ളത്..... വീണ്ടും എന്തോ ഒന്ന് തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി നിന്നപ്പോഴാണ് അവനത് കൂടി ചോദിച്ചത്.... തന്റെ നീലാംബരിയല്ല അവളെന്ന് അവനുറപ്പിക്കണമായിരുന്നു...... അവനത് ചോദിച്ചതും അവൾ അവനെ യൊന്നു തുറിച്ചു നോക്കി.... ആരെങ്കിലും എന്നും നീല സാരി ഉടുക്കുവോ.... ആകെ രണ്ട് സാരിയെ എനിക്കുള്ളൂ...... അവളൊരു ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അതിലല്പം പരിഹാസം കലർന്നിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അതവനിലൊരു താൽകാലിക ആശ്വാസം നൽകിയിരുന്നു... അപ്പോഴും അവളുടെ പേര് നെഞ്ചിൽ കല്ലിച്ചു തന്നേ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അതേയ്.... അവനൊന്നും പറയാതെ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് പിറകിൽ നിന്നും അവളൊന്നു വിളിച്ചത്... അവനൊന്നവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു...... ഞാനൊന്ന് കുളിച്ചിട്ട് കഴിച്ചാൽ പോരെ... ആകെ മുഷിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.... അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലത് പറയുമ്പോൾ വാക്കുകളിലൊരു ദയനീയത കലർന്നത് പോലെ....... ആ....... എങ്കി പോയി കുളിച്ചോളൂ..... വേണ്ട..... കഴിഞ്ഞിട്ട് മതി..... അവൾക്ക് വേണ്ടിയെന്ന വണ്ണം അവനൊഴിഞ്ഞു നിന്ന് കയ്യിലെ തോർത്തു ടേബിളിലേക്ക് വെച്ചപ്പോഴായിരുന്നു അവൾ പെട്ടെന്നത് പറഞ്ഞത് ..... അവൻ വീണ്ടും തോർത് കയ്യിലെക്കെടുത്തു കുളി മുറിയിലേക് നടക്കുമ്പോഴും മനസ്സെറെ അസ്വസ്ഥ മായിരുന്നു.... അതിന് കാരണമെന്തെന്ന് അവനറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... അവളുടെ ഓർമകളുടെ പുളിച്ചു തികട്ടലാണോ... അതോ താൻ ഇവളിൽ വൈശാലി യെ തിരയുന്നതിനു തനിക്ക് സ്വയമുള്ള നീരസമാണോ.... അവളിലേക്ക് മനസ്സ് ചാഞ്ഞു പോകുന്നതിലുള്ള അമർഷമാണോ..... കാരണ ങ്ങൾ പലതായത് കൊണ്ടായിരിക്കാം ഉത്തരത്തിനിത്ര ദൂരമെന്നവന് തോന്നി പ്പോയി..... കുളി മുറിയിലേക് ച്ചെന്ന് ചൂട് വെള്ളം തലയിലേക്ക് കോരിയൊഴിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലെ വിങ്ങലിനോട്ടും കുറവ് വന്നിരുന്നില്ല..... ഡ്രസ്സ്‌ മാറി പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ടിരുന്നു കുളി മുറിയിലേക് കയറാൻ വേണ്ടി പുറത്ത് കാത്ത് നിൽക്കുന്നവളെ..... അവളുടെ കണ്ണുകൾ അടുക്കള പ്പുറത് നാല് പാടും ചുറ്റി നടക്കുന്നുണ്ട്..... ചുറ്റുമുള്ള തൊടിയിലെ മരങ്ങളിലേക്കും തൊഴുത്തിലെ കന്നുകളിലേക്കുമെല്ലാം അവൾ കൗതുകത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ട്...... കുളിച്ചോ...... അകത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയ അഭി അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവളൊന്നവനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്...... അവൾ പതിയെ ഒന്ന് തലയാട്ടുക മാത്രം ചെയ്യുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തെളിച്ച ക്കുറവ് അവളും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അതവളിലും ചിരിയൊരു പ്രയാസം നൽകിയിരുന്നു...... അഭി ഡ്രെസ്സെല്ലാം മാറി വന്ന് കഴിക്കാനിരിക്കുമ്പോഴേക്കും ടേബിളിൽ കറികളും ചോറും നിരന്നിരുന്നു..... വാ....ഇവിടെയിരിക്ക്..... ചോറ് പാത്രം കൊണ്ട് വെച്ച കവിയുടെ പിന്നിൽ പതുങ്ങി ആനന്ദി വന്നപ്പോഴാണ് അഭിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വീണ്ടുമാ പ്രകാശം പരന്നത്..... വേണ്ട... ഞാൻ കഴിച്ചു..... അവളത് പറയുമ്പോഴും അഭി അവനരികിൽ കസേര വലിച്ചിട്ടു അവളെ വിളിച്ചിരുന്നു.... അവളൊരു ചിരിയോടെ അവനരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു..... പാത്രം വച്ചു കൊടുത്ത് അവൾക്ക് വിളമ്പിയത്തും അഭി തന്നെയായിരുന്നു.... അമ്മേ... ഏട്ടത്തി... നിങ്ങളൊന്നും ഇരിക്കുന്നില്ലേ..... അഭി വീണ്ടുമത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് കറി കളുമായി ദേവി വന്നിരുന്നു.... നേരം മൂന്ന് മണി കഴിഞ്ഞില്ലേ അഭി... ഞങ്ങളൊക്കെ നേരത്തെ കഴിച്ചു..... നീ വരുന്നത് അറിയില്ലല്ലോ...... ദേവി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കയ്പ്പക്കാ കൊണ്ടാട്ടം അവന്റെ പാത്രത്തിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു.... മതിയമ്മേ...... കഴിക്കെടാ നിനക്കിഷ്ടമല്ലേ..... അവൻ പറഞ്ഞതിന് ദേവി സ്നേഹത്തോടെ തിരികെ പറയുമ്പോൾ വർഷങ്ങൾ കാണാത്തതിന്റെ പരിഭവം ആ ശബ്ദത്തിനുണ്ടായിരുന്നു .... അവൻ മനപ്പൂർവം അത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു...... ആ കുട്ടി എവിടെ കവി..... പെട്ടെന്ന് ദേവിയത് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് അവനും ഒരു നിമിഷം അവളെ കുറിച്ചൊന്നോർത്തത്..... ഓർമകൾ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഞെരുക്കിയാൽ പിന്നിങ്ങനെയാണ്..... വർത്താന കാലത്തിൽ നിന്നല്പം വിദൂരത്തായിരിക്കും..... ഭൂത കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരു നീരാളി യെ പോൽ മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും ഒരു പോലെ ചുറ്റി പിടിക്കും..... അവള് കുളിക്കുവാണമ്മേ..... ഇത്ര നേരമോ..... കുറെ നേരമായില്ലേ കയറിയിട്ട്..... കവി പറഞ്ഞതും ദേവി സ്വാഭാവികമായാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിൽ കൂടി അഭിക്ക് ഉള്ളിലെന്തോ ഒരു ഭയം തോന്നി...... മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്നുമാണ് അവളെ താൻ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നത്...... അവൻ കണ്ണുകളൊന്ന് വിടർത്തി ദേവിയെ നോക്കിയതും അവന്റെ ആശങ്ക അവർക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു...... കവി.... നീയൊന്ന് കഴിഞ്ഞോ യെന്ന് ചോദിച്ചേ....... ദേവി കവിയോടെന്ന വണ്ണം അത് പറഞ്ഞതും കവി കുളി മുറിക്ക് പുറത്ത് നിന്നവളെ വിളിച്ചു.... നീലാംബരി.... കഴിഞ്ഞില്ലേ .. കഴിക്കാൻ വരു..... കവിയുടെ ആ ശബ്ദത്തിന് പകരം വരുന്ന ശബ്ദത്തിനെന്ന വണ്ണം അഭി ഒരു നെഞ്ചിടിപ്പോടെ കാതോർത്തു.... മനസ്സ് വേണ്ടാത്ത എന്തൊക്കെയോ വരച്ചു കൂട്ടിയത് പോലെ.... ആ.......കഴിഞ്ഞു.... വാതിലീനപ്പുറത്തു നിന്നുള്ള ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് അഭിയുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണത്.... ദേവി യുടെ കണ്ണുകളിലും ഒരാശ്വാസം തങ്ങി നിന്നു..... പാതിക്ക് വെച്ചു ഒഴിക്കൽ നിർത്തിയ ആ കറി അഭി വീണ്ടും ഒഴിച്ചു..... കറിയൊഴിച്ചു കുഴച്ചൊരുരുള വായിലേക്ക് വെച്ചു മുഖമൊന്നുയർത്തി യപ്പോഴാണ് കവിയുടെ പിറകിലായി കയറി വരുന്നവൾ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകളിലൂടക്കിയത്..... ഒരു മഞ്ഞ സാരിയാണ് വേഷം....... ആ നിറമവൾക്ക് വല്ലാതെ ചേരുന്നെന്ന വണ്ണം മുഖം വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്..... ഇത് വരെയുള്ളതിനേക്കാൾ അവൾ സുന്ദരിയായത് പോലെ.... നീളൻ മുടി വെറുതെയൊന്ന് കുളി പിന്നൽ കെട്ടി വെച്ചിട്ടുണ്ട്...... തുടുത്ത കവിളുകൾക്ക് പോലും വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം...... അവൻ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അവളെ നോക്കുമ്പോൾ ദേവി യുടെ കണ്ണുകളും ഒരു നിമിഷം അവളിൽ തന്നെയായിരുന്നു..... മോള്.... ദ്ദേ.... അങ്ങോട്ടിരുന്നോളൂ.... ദേവി പതിയെ അവളെ നോക്കിയത് പറഞ്ഞതും അവർ ചൂണ്ടിയിടത്തിരിക്കാതെ ആനന്ദിയുടെ കസേരയുടെ തൊട്ടടുത്താണ് അവളിരുന്നത്.... ഇരിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദിയിലേക്ക് നീളുന്നത് അഭി കണ്ടിരുന്നു....... പതിയെ ടേബിളിൽ വെച്ച ആനന്ദിയുടെ കയ്യിലൊന്ന് തൊട്ടിരുന്നവൾ.... ആനന്ദിയും മുഖമുയർത്തി അവളെ നോക്കി..... കണ്ണുകൾ രണ്ടും അവളിറുക്കി ചിമ്മു മ്പോൾ ആനന്ദി യും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.... അവളിരുന്നതുംദേവി അവൾക്ക് മുമ്പിൽ പാത്രം വെച്ചു ചോറ് വിളമ്പുമ്പോഴാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് അഭിയിലൊന്നു കൊളുത്തിയത്... അവന്നപ്പോഴും അവളെ നോക്കി അതെയിരിപ്പാണ്.... അവളെ കണ്ട മാത്രയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ കവർന്നെടുത്ത ആ തിളക്കത്തിൽ അവനത് വരെയുള്ള ചിന്തകൾക്കും ഭാരങ്ങൾ ക്കുമെല്ലാം തടയണ വെച്ചിരുന്നു.... അവളവനിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കണ്ട ആ തിളക്കത്തിൽ അവളുടെ ഉള്ളും ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു.... കാരണം നേരത്തെയുള്ള ആ ഭാവം അവനോട്ടും ചേരുന്നില്ലായിരുന്നു..... അവന്റെ നോട്ടത്തിലേക്കെന്ന വണ്ണം അവൾ പുരികമോന്നുയർത്തിയപ്പോഴാണ് താനവളെ നോക്കിയിരിക്കുക യാണെന്ന് അവൻ തന്നേ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.... അവൻ പെട്ടെന്ന് മുഖം വെട്ടിക്കുമ്പോഴും ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി അവന്റെ ചൊടികളിൽ പറ്റി പ്പിടിച്ചു നിന്നിരുന്നു... കഴിക്ക് മക്കളെ...... ദേവി അവൾക്കരികിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം പാത്രത്തിലേക്കിട്ട് കൊടുക്കുമ്പോഴെന്തോ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നിയിരുന്നു..... ഇത്രയും സ്നേഹമുള്ള ആളുകൾക്കിടയിലേക്ക് വന്നു വെന്നത് അവളെ സംബന്ധിച്ച് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... മോളെ... എല്ലാ പ്രശ്നനങ്ങൾക്കും പരിഹാരമുണ്ട്..... എടുത്ത് ചാടി ഒന്നും ചെയ്യരുത്..... ആത്മഹത്യ ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരമല്ല...... ഇനി അങ്ങനെ യൊന്നും മനസ്സിൽ കൂടി ചിന്തിക്കരുത്..... ശെരിയമ്മേ...... ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന വളുടെ അടുത്ത് വന്ന് വളരേ വൈകാരികമായി ദേവിയത് പറയുമ്പോൾ ചിരിയോടെ അവൾ തിരിച്ചത് പറഞ്ഞതും ദേവി യൊന്നു ഞെട്ടിയിരുന്നു..... തന്റെ ഉപദേശത്തിന് അവൾ മൗനമായിരിക്കുമെന്നും അവളലതോരു വൈകാരികത കൊണ്ട് വരുമെന്നും കരുതിയ ദേവി പെട്ടെന്നുള്ള ആ മറുപടിയിൽ ഒന്ന് ഞെട്ടിയിരുന്നു.... ദേവി അഭിയിലേക്കൊന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അഭി ചിരി അടക്കി പ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്..... വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നോ.... ദേവിയെ കളിയാക്കിയെന്ന വണ്ണം അഭി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ അത് ചോദിച്ചതും ദേവി അവനെ കൂർപ്പിച്ചോന്ന് നോക്കി .... അപ്പോഴും ഏറെ തെളിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവൾ ഭക്ഷണം ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു....... അഭി യുടെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ അവളിലേക്ക് തന്നേ പാറി വീണു..... തവിട്ട് നിറമുള്ള ആ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കൂർപ്പിച്ചുള്ള നോട്ടവും നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ പതിഞ്ഞ സംസാരവും പക്വത യില്ലാത്ത അവളുടെ പെരുമാറ്റവുമെല്ലാം അവൻ പോലുമറിയാതെ ഈ നേരം കൊണ്ട് തന്നേ പ്രിയപ്പെട്ടതായി മാറുകയായിരുന്നു .... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _81 ✍️ രചന - ജിഫ്‌ന നിസാർ.. 💥 ഡീ...കാർത്തു. കാശി വിളിക്കുമ്പോൾ കാർത്തു ഞെട്ടി കൊണ്ടവനെ നോക്കി. ആവിശ്വസനീയതയുടെ ഒരായിരം കറുത്ത നിഴലുകൾ അവനവളുടെ കണ്ണിൽ കണ്ടു. ആ കൈകളപ്പോഴും താൻ അണിയിച്ചു കൊടുത്ത താലിയിലാണ് പിടി മുറുക്കിയിട്ടുള്ളത്. അവനവളോട് വല്ലാത്തൊരിഷ്ടം തോന്നി ആ ഇരിപ്പ് കണ്ടതും. ഗതി മാറി ഒഴുകാൻ ഒരുപാട് കൈ വഴികൾ ഉണ്ടായിട്ടും കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും താനെന്ന കടലിലേക്ക് മാത്രം ഒഴുകി വന്നവൾ. കലഹിച്ചും പ്രണയിച്ചും ഒഴുകി ഒഴുകി തന്നിലേക്കണഞ്ഞ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ പുഴ.. "എന്ത് പറ്റി..?" അവളുടെയാ മൗനം കണ്ടിട്ടാണ് അവനങ്ങനെ ചോദിച്ചത്. പുറപ്പെട്ടു പോന്നിട്ടിപ്പോ ഒരു മണിക്കൂറിലേറെ നേരമായി. ഏറെക്കുറെ അതിർത്തി വിട്ട് കഴിഞ്ഞു. ഇനിയിപ്പോ അശോകേട്ടൻ അത്രയും പെട്ടന്ന് എത്തി പെടാത്തത്രയും ദൂരെ.. അവനപ്പോൾ മുതലാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണതും. സാമാന്യം സ്പീഡിൽ തന്നെ പരിചിതമായ ആ വഴികളിൽ കൂടി മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ പോലും ആ വഴികളിൽ ഇരുളിന്റെ മറവിൽ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന അപകടങ്ങളെ കുറിച്ച് കൂടി അവന് നന്നായി അറിയാം. തനിക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാലും തന്റെ കൂടെ ഉള്ളവക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാലും തനിക്കും അവൾക്കും ഒരുപോലെ നോവും. അത് കൊണ്ട് തന്നെ.. ശിവ ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് പോലെ കരുതലോടെ തന്നെയാണ് അവൻ മുന്നോട്ട് പോയതും. ഇടക്കെപ്പഴോ ശിവ വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ആ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ വളരെ ഹൃദ്യമായിരുന്നു മറുവശം കേട്ട ശബ്ദം. സൂക്ഷിച്ചു പെട്ടന്ന് വാ.. ഞാനിവിടെ കാത്തിരിപ്പാണെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ആശ്വാസം.. ശെരിക്കും ഇങ്ങനൊരു ഷെൽട്ടർ പെട്ടന്ന് കിട്ടിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ പെട്ടു പോയേനെ എന്നായിരുന്നു കാശിയപ്പോൾ ഓർത്തതും. "നമ്മുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞോ കാശ്യേട്ട.." പതറി കൊണ്ടുള്ള അവളുടെയാ ചോദ്യം. കാശിക്ക് ചിരി വന്നു. "മ്മ്..." തലചെരിച്ചു കൊണ്ടവളെ നോക്കി അവനൊരു താളത്തിൽ മൂളി കൊടുത്തു. "പക്ഷെ...." എന്തോ ചോദിക്കാൻ വന്നിട്ട് അവള് പിന്നെ അത് വേണ്ടന്ന് വെച്ച് തല കുടഞ്ഞു. കാശി പതിയെ കാർ റോഡിനോരം ചേർത്ത് നിർത്തി. "നമ്മളെത്തിയോ..?" ഇനിയും വിട്ടു പോകാത്ത ഇരുട്ട് നോക്കി കാർത്തു വെപ്രാളത്തോടെ അവനെ നോക്കി. കാശി ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി കൊണ്ടവളെ നോക്കി ആ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. "പിന്നെന്താ ഇവിടെ നിർത്തിയെ.." ചുമ്മാ.." അവന് മൊത്തത്തിൽ ഒരു കള്ളത്തരം. "അച്ഛൻ പിറകെ വന്നാലോ.." വരട്ടെ.. " "യ്യോ നമ്മളെ പിടിച്ചോണ്ട് പോകും.." അവൾ ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ഏയ്.. നമ്മളെയല്ല.നിന്നെ... നിന്നെ മാത്രം പിടിച്ചോണ്ട് പോകും.. എന്നെ ഇവിടെ തന്നെയിട്ട് വെട്ടി മൂടും..അത്ര തന്നെ.. അതേയ്... അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകനാ.." അവനതേ ചിരിയോടെ തന്നെ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാർത്തു ദേഷ്യത്തോടെ അവന്റെ കയ്യിൽ നുള്ളി പറിച്ചു. "വേണ്ടാത്തത് പറയല്ലേ.." ശാസനയോടെ പറഞ്ഞിട്ടവൾ കണ്ണുരുട്ടി. "നടക്കാൻ പോണതാ ഞാനിപ്പോ പറഞ്ഞത്.." "അങ്ങനിപ്പോ നടക്കണ്ട.. ഇങ്ങോട്ട് വരട്ടെ പിടിച്ചോണ്ട് പോകാൻ.. കാശ്യേട്ടനോപ്പം അല്ലാതെ അവർക്കൊരടി എന്നെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ടോവാൻ പറ്റൂല " അവൾ പെട്ടന്ന് തന്നെ വാശിക്കാരിയായി. "അത്രയ്ക്കൊക്കെ ഇഷ്ടം തോന്നാൻ മാത്രം ഈ കാശിനാഥൻ ഉണ്ടോ ഡീ.." അതേ ഇരുപ്പോടെ മനോഹരമായ ചിരിയോടെ അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനെ പോലെ തന്നെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി കിടന്നു കൊണ്ടാ നേരെ നോക്കി അവളോന്ന് മൂളി. ഉള്ളിലെ നീറുന്ന ടെൻഷനും ആകുലതകലും വിട്ട് പ്രണയം മാത്രം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു തരം ഉന്മാദിയായ മൗനം അവർക്കിടയിൽ വളർന്നു തിങ്ങി. ചോദിക്കാനും പറയാനും ഒത്തിരിയുണ്ടായിട്ടും രണ്ടാളും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്ങനെയിരുന്നു. "പോവാം..." ഇത്തിരി നേരം കൂടി അങ്ങനെ പരസ്പരം നോക്കിയിരുന്നു കൊണ്ട് കാശി വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു. അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. "എങ്ങനാ.. ജയിലിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയെ.." വീണ്ടും മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര തുടരവേ കാർത്തു ചോദിച്ചു. എനിക്കറിയില്ല.. "ഏഹ്.. അറിയില്ലന്നോ.. കാർത്തു അമ്പരപ്പോടെ അവനെ നോക്കി. "ആഹ്.. അറിയില്ലന്ന് തന്നെ..ആരോ ഒരാൾ പറഞ്ഞിട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടൊരു വക്കീൽ വന്നു സ്റ്റേഷനിൽ. മൂപ്പര് കുറച്ചു മാസ്സ് ഡയലോഗ്.. എനിക്ക് ജാമ്യം കിട്ടി.." കാശി നേർത്തൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "അച്ഛൻ പറഞ്ഞു വിട്ട ആളാവുമോ ഇനി..?" അൽപ്പനേരത്തേ മൗനതിന്നു ശേഷം അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അറിയില്ല... അത് പറയുമ്പോൾ വല്ലാതെ പതിഞ്ഞു പോയിരുന്നു അവന്റെ സ്വരം. ആ മുഖത്തുള്ള ചിരിയും അപ്പോൾ മുതൽ ഇല്ലായിരുന്നു. "എന്താ പിന്നെ അറിയുന്നത്.." അവനിനി ഒന്നും വിട്ടു പറയാത്തതാണോ എന്നൊരു കുഞ്ഞ് കെറുവോടെ കാർത്തു മുഖം വീർപ്പിച്ചു. അങ്ങേയറ്റം ടെൻഷൻ നിറഞ്ഞ ആ അവസ്ഥയിൽ നിന്നൊക്കെ രണ്ടാളും പുറത്ത് കടന്നിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ സന്തോഷം തന്നെയാണ്. "അറിയുന്നൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു തരട്ടെ.." കാശി വീണ്ടും സ്പീഡ് കുറച്ചു കൊണ്ടവളുടെ കൈ പിടിച്ചെടുത്തു. "എനിക്കെന്റെ ഭാര്യയെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണെന്ന്.. അതെനിക്കിപ്പോ നന്നായി അറിയാം.." കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ തുറന്നു പറച്ചിൽ.. കാർത്തു ഒന്നാകെ വിറച്ചു പോയതാ വിരൽ തുമ്പിൽ നിന്നും അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞു. ഇങ്ങനൊക്കെ പറയാൻ അറിയാവുന്ന ഇവനാണോ ദൈവമേ അന്ന് തന്നിടത്രേം കലിപ്പിട്ട് നടന്നതെന്നൊരു പകപ്പോടെ കാർത്തു അവനെ മിഴിച്ചു നോക്കി. അതിനുമപ്പുറം അവനാ പറഞ്ഞ ഭാര്യയെന്ന പദവി. ഒരു വേള അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടുമാ താലി മാലയിലേക്ക് നീണ്ടു. "ഒരുപാട് കാര്യം പറയാനുണ്ടെനിക്ക്. നമ്മളിപ്പോ പോകുന്നത് എങ്ങോട്ടാണ് എന്നതടക്കം. എല്ലാം പതിയെ പറഞ്ഞു തരും. ഇപ്പൊ കുറച്ചു നേരം ഉറങ്ങിക്കോ.. ഒരുപാട് നാളായില്ലേ ഉറങ്ങിയിട്ട്.. സ്ഥലം എത്തുമ്പോ ഞാൻ വിളിക്കാം..! ഒരാൾക്ക് സാധ്യമാവുന്നത്രേം സ്നേഹത്തോടെ പറയുന്നവൻ. അവൾക്കൊന്നവനെ ഇറുകെ കെട്ടിപിടിക്കാൻ തോന്നി. കാശിനാഥൻ പൂർണ്ണമായും ഇനി തനിക്ക് സ്വന്തമാണല്ലോ എന്നുള്ള ആ സത്യം.. അതിൽ മാത്രം അവളുടെ മനസങ്ങനെ കുരുങ്ങി കിടന്നു. അവൾക്കുറങ്ങാൻ വേണ്ടിയവൻ പാട്ടിട്ട് കൊടുത്തു. പതിയെ... അവനെ നോക്കി കൊണ്ട് തന്നെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു പോകുന്നവൾക്ക് ചാരി കിടക്കാൻ പാകത്തിന് അവൻ കുറച്ചു കൂടി അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. അവന്റെ തോളിൽ ചാരി കൊണ്ടവൾ ഗാഡമായ ഉറക്കത്തിൽ വീണെന്ന് ഉറപ്പായ നിമിഷം... ഹൃദയം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയോടെ കാശി പതിയെ അവളുടെ നെറുകയിലൊന്നുമ്മ വെച്ചു.. അത്രയും സ്നേഹത്തോടെ.. വാത്സല്യത്തോടെ. 💥💥 കുറച്ചു കൂടി കുടിക്ക് തുളസി..." അശോകന്റെ സ്വരം വല്ലാതെ മുറുകിയിരുന്നു അത് പറയുമ്പോൾ. അയാൾ നീട്ടിയ ഗ്ലാസ് വെള്ളം വാങ്ങിച്ചു കുടിക്കുമ്പോൾ തുളസി വല്ലാതെ വിറക്കുന്നുണ്ട്. ടെൻഷൻ കൊണ്ടും ഭയം കൊണ്ടും അവർ വല്ലാതെ തളർന്നു പോയിരുന്നു. "അശോകേട്ട.. നമ്മുടെ മോള്...?" ഗ്ലാസ്‌ തിരികെ വാങ്ങിക്കുന്ന അയാളെ നോക്കി അവരൊന്നു വിതുമ്പി. "ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണോ നിനക്ക്. വയ്യായ്ക വല്ലതും തോന്നുന്നുണ്ടോ?" അവരുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടില്ലെന്ന മട്ടിലാണ് അശോകന്റെ മറു ചോദ്യം. "വേണ്ട..." തുളസി അയാളിൽ കാണുന്ന ആ കടുത്ത ഭാവത്തിലേക്ക് നോക്കി ഭയത്തോടെ തന്നെ പറഞ്ഞു. "എങ്കിൽ കുറച്ചു റസ്റ്റ്‌ എടുക്ക്.. എനിക്ക് കുറച്ച് പണിയുണ്ട്.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ധൃതിയിലിറങ്ങി പോകാൻ തുടങ്ങിയ അയാളെ തുളസി കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി. "കൈ വിട് തുളസി..എന്ത് വേണമെന്ന് എനിക്കറിയാം." അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവത്തോടെ അയാളത് പറയുമ്പോൾ ആ നോട്ടത്തിലെന്റെ കാടിന്യം കൊണ്ടാണ് അവരുടെ പിടി അയഞ്ഞു പോയതും. ബാത്‌റൂമിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചും വാതിൽ തട്ടിയും അവരങ്ങനെ കുടുങ്ങി കടന്നത് ഒരു മണിക്കൂറോളമാണ്. എന്ത് പറ്റിയെന്നോ താനെങ്ങനെ അതിനുള്ളിൽ കുരുങ്ങി പോയെന്നോ അറിയില്ല. അതിനേക്കാൾ.. അകത്തെ മുറിയിലുള്ള മകളെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്ന ഭയം. എല്ലാം കൂടി വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു തുളസി അശോകൻ വന്നു വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ. അവരുടെ നോട്ടം വീണ്ടും അശോകന് നേരെ നീണ്ടു. മേശപ്പുറത്തു വെച്ച കാർത്തുവിന്റെ ഫോൺ അയാളെടുത്തു നോക്കുന്നത് കണ്ടു. "അശോകനെ ചതിച്ചു പോയവരെ ഇന്ന് വരെയും ആരെയും ഞാൻ വേറുതെ വിട്ടിട്ടില്ല..ഇനിയും അതങ്ങനെ തന്നെയാവും " അത് വരെയും ഉള്ളതിനേക്കാൾ ഗൗരവം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ വാക്കുകൾ. തുളസിയുടെ ചങ്കിടിച്ചു. എത്രയായാലും അവൾ മകളാണ്. ഇപ്പോഴും അവളുടെ മുഖമൊന്നു വാടിയാൽ തന്റെ കണ്ണും കലങ്ങും. കാശിയെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് തോന്നിയ ആ നിമിഷം മുതൽ അവൾ അനുഭവിച്ച ആ ടെൻഷൻ അവരും അത്രയും അരികെ നിന്ന് കണ്ടതുമാണ്. അന്നതിനെതിരെ ഒന്നും പറയാഞ്ഞത് അശോകേട്ടൻ അവളുടെ ലൈഫിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞും അത് കാശിയോടപ്പമാകുമ്പോൾ വരാൻ സാധ്യതയുള്ള അപകടങ്ങളെ കുറിച്ചുമെല്ലാം പറഞ്ഞത് കൊണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പൊ കാർത്തുവിനെ കാണുന്നില്ലെന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം.. സങ്കടത്തേക്കാൾ ആശ്വാസമാണ് തോന്നിയതും. കാർത്തു പോയെങ്കിൽ.. തീർച്ചയായും അത് കാശിയുടെ കൂടെയാവുമെന്ന് അവർക്കറിയാം. അവന്റെ കൂടെ അവൾ സന്തോഷവതിയായിരിക്കും എന്നും അവർക്കുറപ്പുണ്ട്. പക്ഷെ അപ്പോഴും പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയ സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ അവരിൽ ചെറുതല്ലാത്തൊരു ഭയവും വന്നു നിറയുന്നുണ്ട്.. 💥💥 എപ്പോ പോയെന്നറിയില്ല... " മഹേഷിനോടത് പറയുമ്പോൾ അശോകൻ പല്ല് കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു. എങ്ങനെ പോയെന്നും അറിയില്ലായിരിക്കും. അല്ലേ അങ്കിളെ.. " അവനൊരു പരിഹാസത്തോടെയാണാ ചോദ്യമെന്നും അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. "ഇങ്ങനൊരു അറ്റാക്ക് ഉണ്ടാവും എന്ന് അപ്പഴേ ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.. അന്നേരം അവൻ അങ്ങനൊന്നും ചെയ്യില്ല.. നെറികേട് കാണിക്കില്ല.. പറഞ്ഞ വാക്കിനു വിലയുള്ളവനാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത് നിങ്ങളല്ലേ..എന്നിട്ടിപ്പോ ആ നാറി തന്നെയല്ലേ ഇതൊക്കെ ചെയ്തതും." അവൻ ദേഷ്യമൊതുക്കാൻ വല്ലാതെ കഷ്ടപെടുന്നുണ്ടെന്ന് കൂടി അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. "ഇതൊക്കെ കൊണ്ടാ അവനെ ജാമ്യത്തിലിറക്കരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. അന്നതും കേൾക്കാതെ ഓരോന്നു ചെയ്തിട്ട്.. ഇപ്പൊ അവനായിട്ട് തന്നെ പണി തന്നില്ലേ.." കാശിയുടെ ജാമ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അപ്പോഴും തീരാത്ത.. തീരാൻ സ്റ്റീഫൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാത്ത മഹേഷിന്റെ ഉള്ളിലെ സംശയം അവനറിയാതെ തന്നെ പുറത്ത് ചാടി. കാശിയെ കുറിച്ച് താൻ അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞത് ശെരിയായത് കൊണ്ട് അത്രയും നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നിരുന്ന അശോകൻ അവനാ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും മുഖം ചുളിച്ചു. "അവനെ ഞാനല്ല പുറത്തിറക്കിയതെന്ന് പറഞ്ഞത് നീയപ്പോ വിശ്വസിച്ചില്ലേ.." അവനെക്കാൾ ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ അശോകനും. "ഇനിയിപ്പോ അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞു നിൽക്കാതെ എങ്ങനെ അവരെ കണ്ട് പിടിക്കുമെന്ന് ആലോചിക്ക്.. അതായിപ്പോ വേണ്ടത്.. ഞാനും നോക്കട്ടെ.. കിട്ടിയ തന്നെ ഇനിയിപ്പോ കെട്ടണോ ന്നാ.." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അശോകന് പറയാനുള്ള ഉത്തരം പോലും കാക്കാതെ മഹേഷ്‌ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു പോയി.. തുടരും.. മ്യാമനും മോനും ഇപ്പഴേ അടി തുടങ്ങിയോ.. 😆 എജ്ജാതി സ്നേഹം ഉള്ളവരായിരുന്നു ല്ലേ 😁 സ്നേഹത്തോടെ jif💐 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍

#🥳 അടിപൊളി ചൊവ്വാഴ്ച സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

ഏഴ് തലയുള്ള നാഗം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ #കാവൽ നാഗം. #സ്വർണ നാഗം #നാഗം

ആദ്യ ഭാഗങ്ങൾ ലിങ്കിൽ ഉണ്ട് https://sharechat.com/post/m9z49a0?d=n&ui=v64j8rk&e1=cകുങ്കുമപ്പാടം. 12. 🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫🎫 ഒറ്റ നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ സനലിന് ശ്വാസം പിടഞ്ഞു തുടങ്ങി. മഹാദേവൻ തമ്പി യാതൊരു ചലനവുമില്ലാതെ സനലിന്റെ കഴുത്തിൽ തന്റെ ഇടതു കൈത്തണ്ട ചേർത്തുവച്ച് അവനെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്ത് ഞെരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. സനൽ അയാളുടെ പിടി വിടുവിയ്ക്കാനായി കുതറിപ്പിടഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും അതെല്ലാം അയാളുടെ കരുത്തിന് മുമ്പിൽ നിഷ്ഫലമായി പോയതേയുള്ളൂ. സനൽ അലറി വിളിയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു വികൃത ശബ്ദമാണ് പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നത്. സനൽ പെട്ടന്ന് കാലുയർത്തി അയാളുടെ നാഭിയ്ക്ക് മുട്ട് കൊണ്ടിടിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ ആ പ്രവൃത്തി തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ച് നിന്ന മഹാദേവൻ തമ്പി തന്റെ ചെരിപ്പിട്ട കാല് കൊണ്ട് അവന്റെ ഇടത്തേ കാലിൽ ചവിട്ടിപ്പിടിച്ചു. സനൽ വേദന കൊണ്ട് അലറിക്കരഞ്ഞു. തന്റെ കഴുത്തിൽ ചേർത്ത് വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മഹാദേവൻ തമ്പിയുടെ കയ്യിൽ അവൻ പിടിച്ചെങ്കിലും അവന് തോന്നിയത് താനൊരു ഉരുക്ക് പൈപ്പിലാണ് പിടിച്ചതെന്നാണ്. "ചലിയ്ക്കരുത് നീ നായേ.." മഹാദേവൻ തമ്പി പിറു പിറുത്തു. "കയ്യെടുക്കെടാ പട്ടീ എന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന്.. എന്റെ വീട്ടിൽ കയറി വന്ന് എന്നെ കൊല്ലാൻ നോക്കുന്ന നീയൊക്കെ അനുഭവിയ്ക്കാൻ കിടക്കുന്നതേ ഉള്ളെടാ.. നിനക്കൊന്നും അറിയില്ല ഈ സനൽ ആരെന്ന്.. നിന്നെയൊക്കെ ഞാനത് കാണിച്ച് തരുന്നുണ്ട്.." സനൽ തനിയ്ക്ക് പറ്റാവുന്നത്ര ഒച്ച ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മഹദേവൻ തമ്പി പെട്ടന്ന് സനലിന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് കയ്യെടുത്തിട്ട് വലതുകയ്യുടെ ചൂണ്ടു വിരലും തള്ളവിരലും കൊണ്ട് അവന്റെ ഇരു കവിളുകളിലും കുത്തി അകത്തേയ്ക്ക് തള്ളി. "നീ ജീവനോടിരുന്നാലെല്ലാ എന്നെ അത് കാണിച്ചു തരാൻ പറ്റൂ.. ഞാനാരാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയാവോടാ ഊളെ... എടാ അറിയാവോന്ന്.." തമ്പി കൂടുതൽ ബലം പ്രയോഗിച്ചപ്പോൾ സനൽ വേദന കൊണ്ട് അമറി. 'അതൊരു മനുഷ്യ ജീവിയല്ലേടാ... " മഹാദേവൻ തമ്പി തനിയ്ക്ക് പിന്നിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് നീ ഒറ്റ ഒരാളേ സ്നേഹിച്ചും വിശ്വസിച്ചും ഇരുപത്തി രണ്ട് വർഷം പോറ്റി വളർത്തിയ മാതാപിതാക്കളെ നിഷ്‌ക്കരുണം തള്ളി കളഞ്ഞു നിന്റെ ഭാര്യയാവാൻ ഇറങ്ങി വന്ന പെണ്ണ്.. ഒരു കുടുംബം മുഴുവൻ നാമാവശേഷമാക്കാൻ നോക്കിയിട്ട് നീയവളെ കൊണ്ട് വന്നു കൊല്ലാ ക്കൊല ചെയ്യുന്നോടാ തെണ്ടീ.. നിനക്കെങ്ങിനെ അതിനുള്ള മനസുറപ്പ് വന്നെടാ." ചോദ്യവും അടിയും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. സനലിന് തന്റെ കവിളിൽ ഒരു കൂടം വന്നു ആഞ്ഞു പതിച്ചത് പോലെയാണ് തോന്നിയത്. ഒറ്റയടിയ്ക്ക് തന്നെ അവന്റെ കവിൾ പൊട്ടി ഇടത്തേ കവിളിലൂടെ നൂൽ വണ്ണത്തിൽ ഒരു ചോരച്ചാൽ പുറത്തേയ്ക്കൊഴുകി തുടങ്ങി. "ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിന്റെ കൂടെ കഴിയാനിറങ്ങി വന്ന ആ പെണ്ണിന് നീ നിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിയതിൽ പിന്നെ ഒറ്റ നിമിഷമെങ്കിലും സമാധാനം കൊടുത്തിട്ടുണ്ടോ.. ഉണ്ടോടാ നായേ.." ഇത്തവണ മഹാദേവൻ തമ്പി അവന്റെ മുടിക്കുത്തിൽ പിടിച്ചു കറക്കി അവന്റെ ശിരസ്സ് ഭിത്തിയിലേക്ക് ഒറ്റ ഇടി ഇടിച്ചു. അമ്മേ എന്ന് നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് സനൽ പിന്നിലേക്ക് കൈ വീശി മഹാദേവൻ തമ്പിയുടെ മുഖത്തടിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അയാൾ ആ കൈ, വന്ന ദിശയിൽ തന്നെ പിന്നിലേക്ക് തിരിച്ചൊടിച്ചു. "എന്റെ ശരീരത്ത്‌ വീണ ഒറ്റ കൈ ഞാൻ അതാതിന്റെ ഇടത്ത്‌ വച്ചിട്ട് പോയ ചരിത്രമില്ലെടാ.. നീയായിട്ട് അതിനൊരു മാറ്റം വരുത്തണ്ട.." അയാൾ അവന്റെ കൈ പിന്നിലേക്ക് പിടിച്ചു വലിച്ചതോടെ സനലിന് തോന്നി തന്റെ കൈ, അയാൾ തോളിൽ നിന്ന് പിഴുതെടുത്തെന്ന് സനലിന്റെ അലർച്ച കേട്ട് രവീന്ദ്രൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ അമ്മ രമണി അവനെ തടഞ്ഞു. "അമ്മേ.. സനലിന്റെ നിലവിളിയല്ലേ ആ കേട്ടത്. അവിടെന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.അമ്മ മുമ്പിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്ക് " രവീന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു. "അവിടെന്ത് സംഭവിച്ചാലും നീയങ്ങോട്ട് പോകണ്ട. അതെല്ലാം അവൻ വില കൊടുത്തു വാങ്ങിയ്ക്കുന്നതാണെന്ന് കൂട്ടിയാൽ മതി..അവിടെ പോയി അവന് കിട്ടുന്നതിൽ പങ്ക് വാങ്ങിച്ചു കൂട്ടേണ്ടെങ്കിൽ എന്റെ മോൻ അവിടെ അടങ്ങി നിന്നെക്കുക " സനലിന്റെ നിലവിളി കേട്ട് അവന്റെ ഒന്ന് രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഓടി വരവേ രമണി റോഡിലേക്ക് ചാടി ഇറങ്ങി. "അയാളോട് പോയി മുട്ടാൻ നിൽക്കല്ലേ. അത് തമ്പി മുതലാളിയാ. അയാളുടെ രോമത്തിൽ നിങ്ങൾ തൊട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ രായ്ക്ക് രാമാനം അയാളുടെ ഗുണ്ടകൾ ഈ കോളനിയിൽ കേറി മേയും. ഒറ്റ ഒരാണുങ്ങൾക്ക് പിന്നിവിടെ ജീവിയ്ക്കാൻ പറ്റില്ല.. മാത്രമല്ല, നിന്നെയൊക്കെ പിടിച്ചു കെട്ടി വീട്ടിലിട്ട് അയാളുടെ ഗുണ്ടകൾ തീയിടും." ഓടി വന്നവർ അതേപോലെ അവിടെ നിന്നെങ്കിലും പിന്മാറാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. "എന്നാലും ചേച്ചീ നമ്മളിൽ ഒരാളല്ലേ സനൽ.. അവനെ വീട് കേറി തല്ലുക എന്നൊക്കെ വച്ചാൽ.." സനലിന്റെ കൈ പിന്നോട്ട് തിരിച്ചു വച്ചിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴേ അവന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് പേടിയായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. "അഞ്ച് വർഷമായി നമ്മുടെ കൂടെ നമ്മളിൽ ഒരാളായി കഴിഞ്ഞവളല്ലേടാ അവന്റെ ഭാര്യ. അതിനെ നമ്മുടെ മുന്നിലിട്ട് ആ അമ്മയും മോനും ചിത്രവധം ചെയ്യുമ്പോ അത് കാണാനുള്ള കണ്ണ് നിനക്കൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നോടാ.. അന്ന് അടികൊണ്ട് ആ പാവം പെണ്ണ് ഇവിടെ കിടന്ന് നിലവിളിയ്ക്കുമ്പോ നിന്റെയൊക്കെ ചെവികൾക്ക് ശ്രവണ ശക്തിയില്ലാരുന്നോടാ. അന്ന് കേഴ്വിയും, കാഴ്ചയും നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ നിനക്കൊന്നും ഇന്ന്‌ സനലിന് കിട്ടുന്നത് കണ്ട് പ്രതികരിയ്ക്കാൻ ഒരവകാശവും ഇല്ലെടാ.. എല്ലാരും അവിടെ നിന്നാൽ മതി.. ഈ കാഴ്ചയും കണ്ട് കൊണ്ട്.. അതേ അവൻ അർഹിയ്ക്കുന്നുള്ളൂ.." അടിയേറ്റ് വീർത്ത്‌, നെറ്റി മുറിഞ്ഞ് ചോര വാർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന സനലിനോട് വീണ്ടും അയാൾ ഉപദ്രവം ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് കൂടി നിൽക്കുന്നവർക്ക് ഒന്ന് പ്രതിഷേധിയ്ക്കണം എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും സനലിന്റെ ചെയ്തികൾ കണ്ട് മനം മടുത്ത ആണുങ്ങൾക്ക് മുഖം തിരിച്ചു നിൽക്കാനേ തോന്നിയുള്ളൂ. സുഭാഷിണി, മല്ലികയുടെ വീടിന്റെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു അടുത്തുള്ളവരോട് സംസാരിയ്ക്കുന്നെങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ സനൽ വന്ന് സംഗീതയെ തീർത്തു കെട്ടിക്കാണും എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു. അവരങ്ങനെ ദിവാസ്വപ്നവും കണ്ടിരിയ്ക്കുമ്പോഴാണ് രമേശൻ എന്നപയ്യൻ ഓടി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്. "എന്റെ ചേച്ചീ നിങ്ങൾ ഇവിടിരിയ്ക്കുവാണോ. നിങ്ങടെ വീട്ടിൽ ആരാണ്ടും വന്ന് സനലേട്ടനെ അവിടിട്ട് തല്ലി കൊല്ലുന്നു. നിങ്ങള് പെട്ടന്ന് ചെന്നില്ലെങ്കിൽ അവരിപ്പോ പണി തീർത്തു പോകും." അവൻ പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാകും മുമ്പേ സുഭാഷിണി എണീറ്റ് വീട്ടിലേക്ക് ഓടി.ഓട്ടത്തിനിടയിൽ അവർക്ക് കയ്യും കാലും വിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പു തന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെന്നുള്ള കാര്യമൊക്കെ അവർ മറന്നു പോയി. ദൂരെ നിന്നെ തന്റെ വീടിനടുത്തൊരു ആൾക്കൂട്ടം കണ്ട് സുഭാഷിണി നിലവിളി തുടങ്ങി. "അയ്യോ.. ആരാടാ പട്ടികളെ എന്റെ വീട്ടിൽ കേറി എന്റെ കൊച്ചിനെ തല്ലിയത്... എല്ലാ അവന്മാരും അത് കണ്ട് നിന്ന് രസിയ്ക്കുവാണോടാ...നീയൊക്കെയാണോടാ മനസാക്ഷിയില്ലാത്തവന്മാരെ ഒരു അയൽക്കാർ." അവർ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കേറി വരുമ്പോൾ കാണുന്നത് വണ്ടി തട്ടി ഓടയിൽ വീണിട്ട് എണീറ്റ് നിന്ന് കിതയ്ക്കുന്ന നായയെ പോലെ സനൽ സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരുന്നു കിതയ്ക്കുന്ന കാഴ്ച ആണ്. അവന്റെ മുഖത്തും, ഷർട്ടിലുമൊക്കെ ചോര വീണ് കട്ട പിടിച്ചിരുന്നു. സനലിന്റെ മുഖം ഭിത്തിയിൽ ഇടിച്ചിടത്തും ചോരപ്പാടുകൾ കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. സുഭാഷിണി ആ കാഴ്ച കണ്ട് നെഞ്ചത്ത്‌ അലച്ചു പോയി. "ആരാടാ മഹാപാപികളെ എന്റെ പൊന്ന് മോനോട് ഈ ദുഷ്ടത്തരം കാണിച്ചത്. ഇത്രേം ശോഭ കേട് എന്റെ കൊച്ചിനോട് കാണിയ്ക്കുമ്പോഴും നീയൊക്കെ അത് കണ്ടോണ്ട് നിന്നല്ലോടാ തെണ്ടികളെ..." സുഭാഷിണി നാട്ടുകാരേ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എന്റെ സുഭാഷിണീ, നീ ഇവിടെ നിന്ന് നാട്ടുകാരേ തെറി വിളിക്കാതെ ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റിൽ നിന്ന് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു വരുത്തി സനലിനെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയ്ക്കാൻ നോക്ക്. നേരം പോകുന്തോറും കുഴപ്പമാകുമേ. എന്നിട്ട് നിങ്ങൾ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോയി പരാതി കൊടുക്ക്‌." സുഭാഷിണിയുടെ കൂട്ടുകാരി കമലാക്ഷി പറഞ്ഞു. "ങാ.. രണ്ടും കൂടി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ചെല്ല്. അവര് സനലിന്റെ മറ്റേ കൈ കൂടി അടിച്ചൊടിച്ച് വിടും. നിങ്ങള് കണ്ടില്ലേ സുഭാഷിണി ചേച്ചീ ആ സംഗീതയെ നിങ്ങടെ മോൻ സനൽ ചെയ്തു വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ചെയ്ത്ത്‌. ഇന്നത് അടികൊണ്ട് ചത്ത്‌ പോയേനെ അവർ വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ.." രമണി പറഞ്ഞു. "അതിനാർക്കാടീ ഇത്ര തെണ്ണം. സനല് അടിച്ചെങ്കിൽ അതവന്റെ ഭാര്യയെയാ. അല്ലാതെ നിന്റെ പെണ്മക്കളെ അല്ലല്ലോടീ മൂധേവിച്ചീ..." സുഭാഷിണി രമണിയെ നോക്കി പല്ല് കടിച്ചു. "ഭർത്താവിന് ഭാര്യയെ എന്തും ചെയ്യാം. അവൻ അടിച്ചാലും, ചവിട്ടിയാലും, തൊഴിച്ചാലും, തുപ്പിയാലും, കൊന്നാലും ഭാര്യ സഹിച്ചോണം. അതിനാടി ഭാര്യയെന്ന് പറയുന്ന..." സുഭാഷിണിയ്ക്ക് പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയും മുമ്പ് മുഖത്ത്‌ അടിവീണു. സുഭാഷിണിയുടെ മുഖത്ത്‌ നിന്ന് തമ്പി കൈ വലിച്ചു കുടഞ്ഞു. "ഇതുപോലൊരു വിഷ വിത്തിനു നീ ജന്മം കൊടുത്തതിനുള്ള ശിക്ഷയാ ഇത്.. മക്കളേ പ്രസവിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു സ്ത്രീ അമ്മയാകില്ലെടീ.. അവരെ നേർവഴിയ്ക്ക് വളർത്തണം.. നന്മ ചെയ്യാൻ പഠിപ്പിയ്ക്കണം. മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിച്ചു സന്തോഷം കണ്ടെത്തണമെന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം.. അതിലൊക്കെ മഹാ തോൽവിയായിപ്പോയ നിന്നെയൊക്കെ..." അയാൾ വീണ്ടും കൈ വീശാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും എന്തോ ഓർത്തിട്ട് അത് വേണ്ടെന്ന് വച്ചു കൊണ്ട് ശശിധരന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. താൻ വായ് തുറന്നാൽ ഇനിയും അയാൾ തന്നെ അടിയ്ക്കുമെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. അച്ഛന്റെ തോളിലേക്ക് മുഖം ചായ്ച്ചിരുന്ന സംഗീതയുടെ ഇടതു ഭുജത്തിൽ മഹാദേവൻ തമ്പി തട്ടി വിളിച്ചു. "എഴുന്നേറ്റോ. നമുക്ക് പോകാം..ഇനി ഇത് നിന്റെ വീടല്ലമോളേ. എല്ലാം മറന്നുകള. ശശി ധരാ അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിയ്ക്ക്. എന്നിട്ട് അവൾക്ക് എന്തൊക്കെ എടുക്കാനുണ്ടോ അതെല്ലാം എടുത്തോളാൻ പറയ്‌.." ശശി ധരൻ തന്റെ തോളിൽ നിന്ന് സംഗീതയെ അടർത്തി മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അച്ഛന്റെ തോളിലൂടെ കൈ ചുറ്റി അവൾ അയാളെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. ഇനി ഒരിയ്ക്കലും ആർക്കും പിടിച്ചുമാറ്റാൻ പറ്റാത്ത കരുത്തോടെയാണ് മകൾ തന്നെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചിട്ടുള്ളതെന്ന് ആ അച്ഛന് അറിയാമായിരുന്നു. "മോളേ.." അയാൾ മന്ത്രിയ്ക്കും പോലെ അവളുടെ കാതിലേക്ക് വിളിച്ചു. അവൾ മുഖമുയർത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് പടർന്ന ചോരക്കറ അയാളുടെ ഷർട്ടിൽ ആകൃതിയില്ലാത്ത വികൃത രൂപങ്ങൾ തീർത്തിരുന്നു. 'നിന്റെ കുഞ്ഞെവിടെ 'എന്ന് മഹാദേവൻ തമ്പി ചോദിയ്ക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും മല്ലിക അപ്പുവിനെയും കൊണ്ട് അവിടേയ്ക്ക് വന്നിരുന്നു. അപ്പു ഓടി വന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ അവൾ മുഖമുയർത്തി അവനെ നോക്കി.അവളുടെ മുഖത്തെ ചോരക്കറ കണ്ട് കുഞ്ഞ് കരയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ മഹാദേവൻ തമ്പി അവനെ വാരിയെടുത്തു. അവൻ അമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോകാൻ പ്രതിഷേധിച്ചെങ്കിലും അയാൾ അവനെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായ്ച്ചു കിടത്തി. ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിന്റെ ഭാരം മാത്രമേ അവന് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. സംഗീത എണീറ്റ് ചെന്ന് ഒരുബാഗിൽ ഭദ്രമായി വച്ചിരുന്ന തന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ മാത്രം എടുത്തു കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു. സിറ്റൗട്ടിൽ സനലിന്റെ അടുത്തെത്തി അവൾ ഒന്ന് നിന്നിട്ട് അവനെ നോക്കി. അതേ നിമിഷമാണ് സനലും മുഖമുയർത്തി അവളെ നോക്കിയത്. അവന്റെ ഒരു കൈ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നോടുള്ള ഒടുങ്ങാത്ത പകയുടെ വൈര ത്തിളക്കം അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.. സവിത മെല്ലെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയിട്ട് രമണിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു.അവർ അവളുടെ മുഖം ഇരു കൈകളും കൊണ്ട് വാരിയെടുത്ത്‌ തന്റെ മുഖത്തിന്‌ നേർക്ക് നിർത്തി. "ഇന്ന്‌ രാത്രി രമണി ചേച്ചി സമാധാനമായിട്ട് ഒന്ന് ഉറങ്ങും മോളേ... നിന്റെ നിലവിളി കേൾക്കാത്ത, നിന്റെ കണ്ണീരില്ലാത്ത രാത്രി... രമണിച്ചേച്ചിയ്ക്ക് സന്തോഷമായി.." അവർ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തപ്പോൾ രണ്ട് തുള്ളി നീർക്കണങ്ങൾ അടർന്ന് അവളുടെ നെറുകയിലേക്ക് വീണു. "ഞാനെങ്ങിനെയാ ചേച്ചിയോട് നന്ദി പറയേണ്ടതെന്ന്.." വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ സംഗീതയുടെ അവളുടെ ഒച്ചയടഞ്ഞു "ഒരു നന്ദിയും വേണ്ട മോളേ.. നീ സന്തോഷമായിട്ട് ഇരിയ്ക്കുന്നെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ മതി. ഇനി ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു വരണ്ട കേട്ടോ.. എന്നെങ്കിലും സമയം കിട്ടുമ്പോ രമണി ചേച്ചി മോളേ വന്നു കണ്ടോളാം." അവർ അവൾക്ക് സ്നേഹത്തിൽ ചാലിച്ചു, നന്മ കോർത്തെടുത്ത ഒരുമ്മ കൂടി അവൾക്ക് നൽകി. സംഗീത നന്ദി പൂർവ്വം ഒന്ന് കൂടി അവരെ നോക്കിയ ശേഷം അച്ഛന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു പോയി. (തുടരും ) കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#💃 Reels വീഡിയോസ് #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #🤔 ചിരിയും ചിന്തയും #📖 കുട്ടി കഥകൾ

#📖 കുട്ടി കഥകൾ #🤔 ചിരിയും ചിന്തയും

മനസ്സ് നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കുക..! 🙂 . . #madhavikutty #kamalasurayya കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💌 പ്രണയം #😔സങ്കടം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗