#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _112 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💐 ഒടുവിൽ എല്ലാം കൂടി ഒത്തു വന്നപ്പോൾ ഈ പറഞ്ഞു കൂട്ടിയ തെറ്റുകൾ മുഴുവനും താൻ തന്നെ ചെയ്‌തോ എന്നൊരു അങ്കലാപ്പായി പോയ്‌ വിഷ്ണുവിന് തന്നെ. രാജശേഖരന്റെ സ്പെഷ്യൽ റെക്കമെന്റെഷൻ.. അവനെ കുറിച്ച് കിട്ടാനുള്ളതെല്ലാം ഒന്ന് പോലും വിടാതെ ചികഞ്ഞെടുത്തു കൊണ്ടാണ് പോലീസ് അയാളോട് നീതി കാണിച്ചതും അവനോടുള്ള ദേഷ്യം തീർത്തതും. കണ്ടതും കേട്ടതുമായ മകന്റെ കേസ് കെട്ടുകൾ. സുഗന്ധിക്കും ഏറെക്കുറെ മതിയായ പോലാണ്. ചെയ്ത് പോയതെല്ലാം അബദ്ധമായിരുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ. രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ അവരാകെ മടുത്തു പോയിരിക്കുന്നു.. കാശി പലപ്പോഴും ഓർമപ്പെടുത്തിയ മൂത്ത മകന്റെ നെറികെട്ട കളികൾ. അതാണിപ്പോൾ മറയേതുമില്ലാതെ അവർക്ക് മുന്നിൽ വെളിവായത്.. മൃഗങ്ങൾ പോലും തോറ്റു പോകുന്നത്ര ക്രൂരത. അതിലൊന്ന് പോലും അറിയാൻ കഴിയാതെ.. അറിയാൻ ശ്രമിക്കാതെ അവന്റെ കൂടെ കൂടിയ താനൊരു മനുഷ്യൻ തന്നെയാണോ എന്നവർക്ക് പോലും സംശയമാണ്. വിഷ്ണുവിന്റെ അമ്മ എന്നുള്ള പദവി ആ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് അവർക്കൊരു ഭാരമായത് പോലെ. മകളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ദ്രോഹിക്കാൻ കൂട്ട് നിന്നതിന്റെ കലിപ്പ് രാജ ശേഖരൻ സുഗന്ധിയോടും കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്ത്രീധനപീഡനവും ഗാർഹിക പീഡനവും അടക്കം അവർക്കും പിടിപ്പത് തലയിലുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ അവർക്ക് വേണ്ടി ഹാജരാവാൻ വേണ്ടി പോലും നല്ലൊരു വക്കീൽ ഇല്ലെന്നുള്ള അവസ്ഥ. ഇത് വരെയും ചെയ്ത് കൂട്ടിയത് വെച്ചിട്ട് കാശിയെ അവരോന്നിനും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ കാവ്യയും ഉല്ലാസ്സും എല്ലാം അറിയുമ്പോൾ വരുമെന്നും തങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമെന്നും ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.. രണ്ട് പേർക്കും. കരുതിയത് പോലെ തന്നെ അവര് വന്നു. വേണ്ടത് ചെയ്ത് തരാമെന്ന് വാക്കും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇറങ്ങി പോയവർ പിന്നെ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്കിപ്പുറവും തിരികെ വന്നില്ല എന്നുള്ളത്.. പിന്നെയും നിരാശയിലേക്ക് തന്നെ തള്ളിയിട്ട് കഴിഞ്ഞു. ഗായത്രിയിട്ട് കൊടുത്ത തീ പൊരി ആളി കത്തി അവരതിന്റെ പിടിയിലാണെന്ന് അമ്മയും മോനും അറിഞ്ഞതുമില്ല.. 💥💥 ഇനിയാ വയ്യാത്ത കൈ അനക്കി വല്ലതും വരുത്തി വെച്ച നിങ്ങൾക്ക് തന്നെയാ കാശ്യേട്ട നഷ്ടം.. " കെറുവോടെ പറഞ്ഞിട്ട് അവനോടുള്ള പരിഭവത്തോടെ കാർത്തു തിരിഞ്ഞിരുന്നു. നിനക്കൊരു നഷ്ടവുമില്ലേ.. " അത്രമേൽ ഹൃദ്യമായൊരു ചോദ്യത്തോടെ കാശി ഒരു കൈ കൊണ്ടവളെ പുണർന്നു തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു. "എനിക്കെന്ത്.. അല്ലേൽ തന്നെ ഞാൻ പറയുന്നത് വല്ലതും നിങ്ങള് കേൾക്കുവോ.." നീ പറയുന്നതെല്ലാം ഞാൻ കേൾക്കുന്നില്ലേ ന്റെ കുഞ്ഞാറ്റ കിളിയെ.. ഞാനെന്റെ വീട്ടിൽ പോലും പോകാതെ ഇത്രേം ദിവസം ഇവിടെ തന്നെ നിന്നത്... അതച്ഛന് വേണ്ടിയല്ലേ.. അവൻ പറയുന്നതിന്റെ ഇടയിലേക്ക് ഓടി കയറി കൊണ്ടവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു. അല്ലല്ലോ.. അതെന്റെയീ കിളി കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയാ.അവിടെത്തിയ ഞാനീ ഓട്ട പാച്ചിലിൽ പെട്ടു പോകുമ്പോൾ ന്റെ പെണ്ണ് ഒറ്റക്കായി പോയാലോ ന്ന് കരുതിയാ... " എങ്കിൽ പിന്നെ കുറച്ചു ദിവസം കൂടി ഓടാതെ അടങ്ങി നിന്നൂടെ.. മുറിവൊക്കെ കരിഞ്ഞു.. പക്ഷേ കൈ.. " അവളവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. ഒരാഴ്ച കൊണ്ടിതും ഒക്കെയാവും എന്നവൾക്കും അറിയാം. പക്ഷേ അവന്റെയീ പാച്ചില് കാണുമ്പോ ഭയമാണ്.. നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യാത്ത.. അങ്ങനൊന്നും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഏതൊന്നിനോടും ഒരാൾക്ക് തോന്നുന്ന സ്നേഹം പൊതിഞ്ഞു കെട്ടിയ ഭയമായിരുന്നു അവൾക്കും. അതവനും അറിയാം. "എനിക്കറിയാം കാർത്തു.. പക്ഷേ അങ്ങനെ അടങ്ങിയിരിക്കാൻ പറ്റുമോ.. എനിക്ക്.അതിനാ വൃത്തികെട്ടവൻ സമ്മതിച്ചു തരുമോ.." ഇപ്രാവശ്യം അവന്റെ മുഖം മാറി.. മഹേഷ്‌ പിന്നെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയോ.." കാർത്തു ഹൃദയമിടിപ്പോടെ ചോദിച്ചു. അതിനവൻ ഉണ്ടാക്കിയ പ്രശ്നം തന്നെ തീർന്നില്ലല്ലോ.. ആ വെപ്രാളം അറിഞ്ഞിട്ട് അവളെ ഒന്നു കൂടി നെഞ്ചിലേക്കടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ ചിരിച്ചു. ഇനിയൊരു പ്രശ്നത്തിലും പോവല്ലേ.. അവന് അവന്റെ വഴി നമ്മുക്ക് നമ്മുക്ക് വഴി.. അത്രേം മതി. അത് വരെയുമുള്ള കുറുമ്പെല്ലാം വിട്ടൊഴിഞ്ഞിട്ട് വല്ലാത്തൊരു ഭയമുണ്ടവൾക്ക്. അത്രേം ഒള്ളു എനിക്കും. പക്ഷേ അവൻ നമ്മളെ വഴി നടക്കാൻ വിടില്ല കാർത്തു.. പക ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എവിടെയോ തക്കം പാർത്തിരിപ്പുണ്ട്. ഇനിയും ഒരവസരം അവന് കൊടുക്കാൻ പാടില്ല. അതൊരുപക്ഷെ.." വേണ്ട.. വേണ്ട.. പറയല്ലേ.." അവനെന്താണ് പറയാൻ വരുന്നതെന്നാറിഞതും കാർത്തു ആ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. ഇല്ല.. പറയുന്നില്ല.. പക്ഷേ ഞാൻ പറയാതിരുന്നത് കൊണ്ടൊ നീ കേൾക്കാതിരുന്നത് കൊണ്ടോ ഒന്നും നടക്കാതിരിക്കില്ല. മഹേഷിനെ കുറച്ചിപ്പോ കുറച്ചൊക്കെ നിനക്കും അറിയാമല്ലോ.. ഇപ്പൊ അവനായിട്ട് പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല. എന്നും കരുതി അവനൊതുങ്ങി പോയോന്നോ നന്നായി പോയെന്നോ ഇതിന് അർഥമില്ല.." കാശി ഒന്നു ശ്വാസമെടുത്തു.. തത്കാലികമായൊരു പരിഹാരമല്ല കാർത്തു വേണ്ടത്. എന്നേക്കുമായി അവനെന്ന ശത്രു ഇല്ലാതായാലേ നമ്മുക്ക് സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയൂ.. " താനീ തുറന്നു പറയുന്നതെല്ലാം അവളിൽ നെഞ്ചിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂട്ടുന്നുണ്ടെന്ന് കാശിക്കറിയാം . പക്ഷേ പറയാതിരിക്കാനും കഴിയില്ല. എല്ലാം അവൾ അറിയേണ്ടത് തന്നെയാണ്.. പേടിക്കണ്ട.." അവനൊന്നു കൂടി അവളിലെ പിടി മുറുകി. "നേരിട്ട് അവനിനി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. അതിനുള്ളത് ഞാൻ ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ അടുത്തില്ലാത്ത അവസരം നോക്കി നിനച്ഛനെ കൊല്ലാ കൊല ചെയ്തതിനുള്ളത് ഒട്ടും കുറയാതെ അവന് കൊടുത്തു തീർത്താൽ മാത്രമേ എന്റെ നെഞ്ചിലെ തീ അണയൂ..അതെന്റെ കടമ കൂടിയല്ലേ.." കാശി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടാണ് അത്രയും പറയുന്നത്.. എനിക്ക് പേടിയുണ്ട് കേട്ടോ.." കാർത്തു ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.. ആ.. നന്നായി പോയ്‌.. സഹിച്ചോ.. നിന്നോട് ഞാൻ എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു തന്നതാ കാശി നാഥൻ നിനക്ക് ചേരുന്ന ആളല്ല.. അവനില്ലാത്ത പോരായ്മകൾ ഒന്നുമില്ല.. അതും പോരാഞ്ഞു അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ പേഴ്സ്നൽ ഗുണ്ടയാണ് ഞാനെന്നൊക്കെ.. കേട്ടില്ലല്ലോ നീ.. അനുഭവിച്ചോ ട്ടാ.. " താൻ പറയുന്നത് ഇഷ്ടമാവുന്നില്ല എന്ന മട്ടിൽ വീർത്തു വരുന്ന ആ കവിളിൽ നുള്ളി നോവിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവൻ പറയുന്നത്. അവനെ ഒന്നു തുറിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് ആ കൈ തട്ടി മാറ്റി കാർത്തു പോയി കിടക്കയിലിരുന്നു. ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ ന്റെ പൊന്നേ.. " പുന്നാരിച്ചു കൊണ്ടൊരു ചിരിയോടെ അവനും.. എന്നോട് മിണ്ടണ്ട.." കാർത്തു തിരിഞ്ഞിരുന്നു. അയ്യോ.. അങ്ങനൊന്നും പറഞ്ഞൂടാ.. നിന്നോട് മിണ്ടാൻ.. നിന്നേ തലോടാൻ മോഹിച്ചു നിൽപ്പാണ് ഞാൻ... " ബാക്കി അവൻ പാടും മുൻപ് ചിരിയോടെ കാർത്തു അവനെ കെട്ടിപിടിച്ചു. ഒരിത്തിരി നേരം തന്നോട് പിണങ്ങിയിരിക്കാൻ കൂടി വിടാത്ത അവളുടെയാ നിറഞ്ഞു തൂവുന്ന പ്രണയം.. കാശിയാ നെറുകയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്തു. "പേടിക്കണ്ട.. ഞാനില്ലേൽ നീയുണ്ടാവില്ലെന്ന് എനിക്കിപ്പോ നന്നായി അറിയാം.. അതോർത്തു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് എന്റെ ഓരോ ചുവടും.. ശത്രു നമ്മള് വിചാരിച്ചതിലും മിടുക്കനാണ്.. തിരിച്ചടി കൊടുക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോ നമ്മളും അതേ മിടുക്ക് കാണിക്കണം. ഇല്ലേൽ കുരുങ്ങി പോകും . അവനിനി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത വിധം പൂട്ടണം. അതിന് വേണ്ടിയാണ് ഞാനും നിന്റെ അച്ഛനും ശിവയുമൊക്കെ ശ്രമിക്കുന്നത്. കേട്ടോ.." അവളുടെയാ മനസറിഞ്ഞത് പോലെ സ്നേഹത്തോടെ കാശി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.. ഉള്ളിലെ ആശങ്കകൾ തീർത്തും വിട്ടു പോയില്ലേലും അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കാർത്തുവിന് ആശ്വാസമാകുക തന്നെ ചെയ്ത്.. അവർ സംസാരിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിലേക്കാണ് താഴെയുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള ശിവയുടെ മെസ്സേജ്.. അതോടെ കാശ്ശിക്കൊപ്പം കാർത്തു കൂടി എഴുന്നേറ്റു. "മിയ വൈകുന്നേരമല്ലേ പോകുന്നത്.." മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങും മുൻപേ അവൻ ചോദിച്ചു. കാർത്തു അതേ എന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു. "എങ്കിൽ രാവിലെ പോയാൽ മതിയെന്ന് പറയ്യ് നീ അവളോട്.ശിവ കൊണ്ട് വിടും.. അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടൊരു തീരുമാനം എടുക്കട്ടെ.." സ്റ്റെപ്പിറങ്ങി കൊണ്ട് കാശി പറഞ്ഞു. അപ്പൊ ശിവേട്ടനും.." കാർത്തു അമ്പരപ്പോടെ അവനെ നോക്കി. കാശി കണ്ണൊന്നു ചിമ്മി ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. കാർത്തു അവന്റെ കയ്യിലൊന്ന് പിച്ചി.. ഇന്നലെ താൻ അത്രയ്ക്ക് പറഞ്ഞിട്ടും അപ്പൊ അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും പറയാത്തത്തിനാണ് ആ പിച്ചെന്ന് കാശിക്കും മനസ്സിലായി. അവരിറങ്ങി ചെല്ലുമ്പോൾ താഴെ അശോകനൊപ്പം തുളസി കൂടിയുണ്ട്. ഞാനൂടെ വരാടാ കാശി.. " അവനെ കണ്ടതെ അശോകൻ സെറ്റിയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഏയ്.. അതിന്റെ ആവിശ്യമില്ല അശോകേട്ട.. ഇതെനിക്ക് ചെയ്യാവുന്നതേ ഒള്ളു.." അവൻ ചിരിയോടെ തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. കാർത്തു വിളിക്കുന്നപോലെ അച്ഛാ ന്ന് വിളിക്കെടാ എന്നൊക്കെ അശോകൻ കുറെ പ്രാവശ്യം അവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അശോകേട്ടൻ എന്നവൻ അറിയാതെ വിളിച്ചപ്പോഴൊക്കെ തിരുത്തി കൊടുത്തിരുന്നു. പക്ഷേ അങ്ങനെ അല്ലാത്ത ഒന്നും അവന് വഴങ്ങുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം. എങ്കിൽ പിന്നെ അവന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്യട്ടെ എന്ന് അവരും കരുതി. "പോയിട്ട് വരാം.." എല്ലാവരോടുംമായി പറഞ്ഞിട്ട് അവനിറങ്ങി ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ശിവ അവനെ കാത്തെന്ന പോലെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. സൂക്ഷിച്ചു പോണം കേട്ടോ.. എന്തുണ്ടെലും വിളിക്ക്.. ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്.. " കാരിലേക് കയറും മുൻപ് അശോകൻ അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കാശി ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.. 💥💥 പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് മഹേഷ്‌ കയ്യിലുള്ള ഫോൺ കിടക്കയിലേക്ക് നീട്ടി എറിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ അവനാ ചുവരിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. കരുതിയതിനെക്കാൾ രൂക്ഷമായ പ്രതിസന്ധികളാണ് തനിക്ക് മുന്നിലിപ്പോൾ. പല നമ്പറിൽ നിന്നും മാറി മാറി വിളിച്ചിട്ടും സ്റ്റീഫൻ ഫോൺ കോൾ പോലും അറ്റന്റ് ചെയ്യുന്നില്ല. നാട്ടിലുള്ള കാര്യങ്ങളെല്ലാം അപ്പപ്പോൾ അറിയുന്നുണ്ട്. ആ ഒരു ധൈര്യത്തിൽ തന്നെയാണ് പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നതും. അന്ന് ഓടി പോന്നത് ചെന്നെയിലേക്കാണ്. അവിടെ നിന്നും ദുബായും വരെയും എത്തി. പക്ഷേ അതൊന്നുമല്ല ഇപ്പൊ മെയിൻ പ്രശ്നം. അത്രയൊക്കെ താൻ ചെയ്ത് കൂട്ടിയിട്ടും സ്വന്തം ജീവന് വില പറഞ്ഞിട്ടും ഇത് വരെയും തനിക്കെതിരെ അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകൻ ഒരു കേസും ഫയൽ ചെയ്തിട്ടില്ല. തന്റെ വീട്ടിലോ സ്ഥാപനങ്ങളിലോ അന്വേഷിച്ചു ചെന്നിട്ടില്ല. ഒരു ഫോൺ കോൾ പോലും ചെയ്തിട്ടില്ല. അതിനർത്ഥം...! അതാണ്‌ മഹേഷിനെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്.. ഏസി കൂട്ടിയിട്ട ആ മുറിയിൽ നിന്നിട്ട് പോലും അവനാകെ വിയർത്തു കുളിച്ചിട്ടുണ്ട്. രണ്ടാഴ്ചയോളം യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോയ്‌. ഓഫീസ് കാര്യം അടക്കം തന്റെ കൈ പിടിയിൽ ഒതുക്കിയിട്ടാണ് അശോകന് നേരെ ഇറങ്ങി പുറപ്പെട്ടത് തന്നെ. അതായത് അശോകന്റെ സ്വന്തം സ്ഥാപനം.. അത് തന്റെ പേരിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ട് കൂടി അയാളൊരു നീക്ക് പോക്കും നടത്തുന്നില്ല. സത്യത്തിൽ ആ ശാന്തതയേ അവന് ഭയന്ന് തുടങ്ങീട്ട് കുറച്ചു ദിവസമായി. ഇനിയും മാറി നിന്നാൽ അവതാളത്തിലാവുന്ന ഓഫീസ് കാര്യങ്ങൾ. പക്ഷേ നാട്ടിലേക്ക് ചെന്നിറങ്ങിയാൽ എന്തുണ്ടാവും എന്ന് ഊഹിക്കാൻ പോലും ആവുന്നില്ല.. കാശി നാഥൻ അശോകന്റെ കൂടെയുണ്ട് എന്നത് മഹേഷിന്റെ ഭയത്തിന്റെ ആക്കം കൂട്ടി.. അവൻ തനിക്കെതിരെ അന്വേഷണവുമായി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതിന്റെ റിസൾട്.. അതപ്പോൾ മഹേഷിനെ മുൻപ്പൊന്നും ഇല്ലാത്ത വിധം വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തി... തുടരും.. പിന്നല്ല.. ഒളിച്ചോട്ടം ഒന്നിനും പരിഹാരമല്ലെന്ന് ആരെങ്കിലും ഇവനോടൊന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുവോ.. 😆 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💐 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _44 ✍️ രചന - Aysha akbar മുറിയിലെത്തിയതും തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞു വെച്ചിരുന്ന കണ്ണ് നീർ മുഴുവൻ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി ..... ആ വലിയ മുറിയിൽ അവൾക്ക് വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടി..... എന്നാൽ ഒരിക്കലും അവനെ തനിക്ക് കിട്ടില്ലെന്നതാണ് യാതാർഥ്യം.... അത് താനുൾ കൊണ്ടേ മതിയാവു എന്നവൾ സ്വയം ധൈര്യം പകർന്നു..... തലയിണയെ കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവൾ അറുത്ത് മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ നട്ടു മുളപ്പിച്ചു വളർത്തി വലുതാക്കിയ ഒരു കൂറ്റൻ വൃക്ഷത്തെ യായിരുന്നു...... അങ്ങനെ കിടന്ന് എത്ര നേരം കരഞ്ഞു വെന്നറിയില്ല.... മിഥു.... ആ ഒരു വിളിയിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോഴാണ് താനൊരു മയക്കത്തിലായിരുന്നു വെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്........ തന്റെ മുടിയിൽ പതിയെ തലോടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് പപ്പയാണ്.. എത്ര നേരമായി കിടക്കുന്നു.... വാ.... വന്നെഴുന്നേറ്റെന്തേങ്കിലും കഴിക്ക്....... പപ്പായത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ചുമരിൽ തൂക്കിയ ക്ലോക്കിലേക്ക് കണ്ണുകൾ നീങ്ങിയത്.... പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..... ഏഴരക്കോ മറ്റോ കിടന്നതാണ്...... നേരം അർദ്ധ രാത്രി യായിട്ടും തന്റെ പപ്പാ ഉറങ്ങാതെ തനിക്ക് കൂട്ടിരിക്കുകയാണ്..... അവളുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു....... കൊട്ടി പ്പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് പപ്പാ യോടൊപ്പം താഴേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഏട്ടനും അമ്മയും ടേബിളിനരികിൽ തന്നെയുണ്ട്....... തന്നേ ഓർത്താരും ഒന്നും കഴിച്ചു പോലും കാണില്ലെന്ന് അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു....... അമ്മയുടെ കണ്ണിലുമുണ്ട് വല്ലാത്തൊരു ദുഃഖം..... നിങ്ങളൊക്കെ കഴിച്ചതാണോ..... ഇല്ലെന്നറിയാമെങ്കിലും ടേബിളിലേക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവളത് ചോദിച്ചിരുന്നു..... ഞങ്ങളൊക്കെ കഴിച്ചു.... നീ കഴിക്ക്...... ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ അമ്മയത് പറയുമ്പോൾ അവൾ അവർക്ക് നേരെ മുഖമൊന്നു കൂർപ്പിച്ചു.... എന്നത്തേയും പോലെ അവളാ മുഖത്തൊരു പരിഭവം വരുത്തി...... കവിളുകൾ തുടുത്തു നിന്നു..... ഞാൻ കഴിക്കാതെ നിങ്ങള് കഴിക്കേ.... നല്ല കാര്യായി..... എല്ലാവരും ഇങ്ങോട്ടിരുന്നേ..... ഉള്ളിലെ ദുഃഖം സ്വയം കുഴിച്ചു മൂടി അവളാ പഴയ മിഥുവായി മാറാൻ നോക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലുള്ള നീലാംബരിയെ മറച്ചു പിടിക്കാൻ അവളേറെ പാട് പെട്ടിരുന്നു..... എത്രയൊക്കെ അവൾ പ്രയത്നിച്ചാലും അതാ കണ്ണുകളിൽ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് കാണാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു..... എന്നാൽ അവളപ്പോഴും ചുറ്റുമുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.... അവൾക്ക് വേണ്ടിയെന്ന പോൽ എല്ലാവരും ആ വലിയ ടേബിളിന് ചുറ്റുമിരുന്നു...... ഓരോരുത്തർക്കും അവള് തന്നേ ഭക്ഷണം വിളമ്പി..... മിഥു.... നിന്നേ കാണാൻ നാളെ ഒരു കൂട്ടര് വരുന്നുണ്ട്...... ഒരുരൂള വായിലേക്ക് വെക്കുമ്പോഴാണ് പ്രകാശത് പറഞ്ഞത്.... നെഞ്ച് പെട്ടെന്നൊന്നു കൊളുത്തി വലിച്ചു പോയിരുന്നവളുടെ..... ശെരി പപ്പാ...... പപ്പയുടെ ഇഷ്ടം...... തന്റെ അരികിലായി വെച്ചിരുന്ന പപ്പയുടെ കൈ ക്ക് മുകളിൽ കയ്യോന്ന് വെച്ച് ഒരു പുഞ്ചിരി ചുണ്ടിൽ വരുത്തി അവളത് പറയുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു സമുദ്രം അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിയുന്നു...... നെഞ്ച് പൊട്ടി പിളർന്നു ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും രക്തം കിനിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.... അപ്പോഴും അവൾ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു..... അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ കരഞ് തന്നേ തീർത്തു.... ഒരു പോള കണ്ണടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലവൾക്ക്.... കരഞ്ഞ തളർച്ചയോടെയുള്ള ഒരു മയക്കം മാത്രമായിരുന്നു കൂട്ടിനു..... ഈ യൊരു രാത്രി യോട് കൂടി എല്ലാം അവസാനിച്ചു വെന്ന് മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കണമായിരുന്നവൾക്ക്........ തന്നേ ദേഷ്യം പിടിക്കാൻ വേണ്ടി ഓരോന്ന് പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്തോളിപ്പിച്ചു വെക്കാറുള്ള ചിരിയും കണ്ണുകളിലെ കുസൃതി യുമെല്ലാം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കും തോറും അവളുടെയുള്ളിൽ കൂടുതൽ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു വരികയായിരുന്നു.... പുലർച്ചെ യാണെന്ന് തോന്നുന്നു കണ്ണൊന്നു ചിമ്മിയത്....... അത് കൊണ്ട് തന്നേ എഴുന്നേൽക്കാൻ പത്തു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു...... മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് കോണിപ്പടികളിറങ്ങി താഴേക്ക് വരുമ്പോൾ തന്നെ കണ്ടിരുന്നു ആ വീട്ടിലുള്ള മാറ്റങ്ങളെ.... ഫങ്ക്ഷന് മാത്രം ഇടാറുള്ള ആ മെറൂൺ വെലവറ്റ് കാർപെറ്റ് ഹാളിലാകെ വിരിച്ചിട്ടുണ്ട്... എല്ലായിടവും വൃത്തി യാക്കാനും അലങ്കരിക്കാനും ജോലിക്കാരോടൊപ്പം വീട്ടിലുള്ള ഓരോരുത്തരും ഓടി നടക്കുന്നുണ്ട്...... ടേബിളിലും കോർണേഴ്‌സിലുമൊക്കെയായി ഫ്രഷ് ഫ്ലവേഴ്സ് വെച്ചിട്ടുണ്ട്.... അതിന്റെ സുഗന്ധം അവിടെയാകെ പരന്ന് കിടക്കുന്നുണ്ട്....... അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും വീട്ടിൽ നിന്നും വന്ന പല ബന്ധുക്കളും അവിടെയുണ്ട്..... ശെരിക്കും ഒരു പെണ്ണ് കാണൽ ചടങ്ങിനപ്പുറം മറ്റെന്തോ ആന്നെന്നു തോന്നി പ്പോയവൾക്ക്.... ശെരിക്കും. അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും..... കാരണം.... അച്ഛന് അത്രയേറെ ബോധിച്ച ആരെങ്കിലുമായിരിക്കും.... എനിക്കും ഇനി പ്രത്യേകിച്ചൊരു അഭിപ്രായമില്ലല്ലോ..... അത് കൊണ്ട് വരുന്ന ഈ പ്രൊപോസൽ തന്നേ ഉറപ്പിക്കാനാവും ഇതെല്ലാമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി..... തലേന്നത്തെ കരച്ചിലിന്റെ ബാക്കിയെന്ന വണ്ണം കൺ പോളകളിൽ വീക്കം വന്നിരുന്നു.... മനസ്സിനെ കല്ലാക്കി എല്ലാത്തിനും നിന്ന് കൊടുക്കുക എന്നതേ ഇനി തനിക്ക് ചെയ്യാനുള്ളു .... മിഥു.... നീ എഴുന്നേറ്റോ... വാ.. വന്നെന്തെങ്കിലും കഴിച്ച് ഒരുങ്ങിക്കെ..... അവര് ഉച്ചയാവുമ്പോഴേക്കും എത്തുമെന്നാ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്...... കോണിപ്പടികളിറങ്ങി വരുന്ന തന്നേ കണ്ടതും അമ്മയത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് പതിയെ കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നത്....... കിച്ചണിന്റെ ആ ഭാഗത്ത് കൂടി പോകുമ്പോൾ തന്നേ പല വിധ ഭക്ഷണങ്ങളുടെ മണമടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു......... മിഥു..... എന്തുറക്കമാ കല്യാണ പെണ്ണെ... ഞങ്ങളെത്ര നേരമായി വന്നിട്ട്..... കുശലം പറഞ്ഞു വന്ന ബന്ധുക്കൾക്കെല്ലാം ഒരു ചിരി പകരം കൊടുത്തവൾ...... പിന്നെ പതിയെ എടുത്ത് വെച്ച ഇടിയപ്പം ഒന്ന് നുള്ളി കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി ...... ദേ...... സാരിയും ചുരിദാറും മിടിയുമൊക്കെയുണ്ട്..... നിനക്കെന്താ വേണ്ടതെന്നു വെച്ചാലിന്നിട്ടോട്ടെ എന്നാ പപ്പാ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്...... സാരി മതിയല്ലേ.... പുതിയതായി തുന്നി കൊണ്ട് വന്ന ആ തുണിത്തരങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരു മഞ്ഞ സാരി കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ട് അമ്മ തന്നോട് അഭിപ്രായം ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.... അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷ മുള്ള നിമിഷങ്ങളാണിതെല്ലാം.... അതിനു താനായി തടസ്സം നിൽക്കാൻ പാടില്ല...... എങ്കി എന്റെ പൊന്ന് മോളോരുങ്....പപ്പാ ഇപ്പൊ വിളിച്ചിരുന്നു പോലും.... അവരെത്താറായി എന്നാ പറഞ്ഞതെന്ന്..... അമ്മയതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വാതിൽ ചാരി പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ കസിൻസിൽ നാലഞ്ചു പേർ ആ മുറിയിലേക് വന്നിരുന്നു.... ഒരു കണക്കിന് അവർ വന്നത് നന്നായിയെന്ന് തോന്നി.... കാരണം ഒരുങ്ങാനൊന്നും വയ്യാത്ത വിധം ശരീരത്തിനാകെ യൊരു കുഴച്ചിലുണ്ട്..... സാരി പോലും സ്വയം ചുറ്റാതെ ഒരു പ്രതിമ കണക്കെ അവർക്ക് മുന്നിലേക്കവൾ ഇരുന്ന് കൊടുക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.... വെള്ള ബ്ലൗസും മഞ്ഞ സാരിയും അവൾക്ക് വല്ലാതെ ചേരുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... ഭംഗിയുള്ള ത്രെഡ് വർക്കുള്ള വളരെ വില കൂടിയൊരു തരം മെറ്റീരിയലായിരുന്നത്... . മിതമായ മേക്കപ്പിൽ തന്നേ അവളേറെ സുന്ദരിയായി മാറിയിരുന്നു....... അവൾ ഒരുങ്ങി യിറങ്ങി താഴേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ എലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അവളിൽ കുരുങ്ങി...... പ്രകാശ് സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ നിറച്ചു..... നിന്റെയാ കളക്ടർ വെറും പൊട്ടനാ... അല്ലെങ്കി നിന്നേ പ്പോലൊരു സുന്ദരിയെ വേണ്ടെന്ന് പറയുമോ..... മനീഷ് അവളുടെ കാതോരം അത് പറഞ്ഞതും അവൾ കണ്ണുരുട്ടി യൊന്നു നോക്കിയവനെ..... അവൻ ചെറുതായോന്ന് ചിരിച്ചു പോയിരുന്നു..... പുറത്ത് കാറ് വന്നു നിന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ഹാളിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന വൾ പതിയെ അകത്തേക്ക് വലിഞ്ഞു...... നെഞ്ചിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടുന്നുണ്ട്...... കൈ കാലുകൾ വിറക്കുന്നുണ്ട്..... കണ്ണുകളിൽ മുഴുവൻ അവന്റെ മുഖമാണ്.... ഇനിയാ മുഖം എന്നന്നേക്കുമായി മറന്നു ആ സ്ഥാനത്ത് മറ്റൊരു മുഖം പ്രതിഷ്ടി ക്കേണ്ടതുണ്ട്...... വരു... വരു.... യാത്രയൊക്കെ സുഗമായിരുന്നില്ലേ..... പപ്പാ അവരെ ആനയിച്ചിരിത്തുന്നതും സംസാരിക്കുന്നതുമൊക്കെ ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ട്....... മിഥു...ചെക്കൻ കിടു വാണല്ലോ.... പുറത്തേക്ക് തലയെത്തിച്ചു നോക്കി കസിൻസിലൊരുത്തി പറഞ്ഞതും പതിയെ ഒന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തിയവൾ.... ബന്ധുക്കളിലോരോരുത്തരായി പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതും അവരെ പരിചയപ്പൊയെടുന്നതുമെല്ലാം നോക്കി അവളാ സ്ലാബിനെ ചാരി നിന്നു..... മോളെ മിഥു..... അകത്തേക്ക് നീട്ടിയുള്ള പപ്പയുടെ ആ വിളി പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന വണ്ണം തന്നേ നിൽക്കുകയായിരുന്നവൾ.... അവൾ സാരിയുടെ തലപ്പ് കയ്യിലേക്ക് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പതിയെ അങ്ങോട്ട് നടന്നു.... തന്റെ കുടുംബക്കാർ തന്നേ ഒത്തിരി പേരുണ്ടെന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ അവരിലൊരാളായി ചേർന്നു നിന്നവൾ..... ദേ.... ഇതാണെന്റെ മകൾ.... മൈഥിലി.. ജേർണലിസ്റ്റാണ്...... പ്രകാശ് അവളെ പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോഴും അയാളുടെ ശബ്ധത്തിലെ സന്തോഷം മാത്രം മതിയായിരുന്നവൾക്ക്.... അവൾ നിർവികാരമായി അവൾക്ക് നേരെ മുമ്പിലെന്ന പോലുള്ള ആ ഫ്ലവർ വേസിൽ കണ്ണുകൾ പതിപ്പിച്ചു... മുഖമുയർത്തി നോക്കിയാൽ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു പോകുമോയെന്ന ഭയം കൊണ്ട് തന്നെയായായിരുന്നത്.... കാരണം തന്റെ പ്രാണ നാണ് പകരക്കാരൻ വരുന്നത്.... തന്നേ സംബന്ധിച് അതൊരു ചെറിയ കാര്യമല്ല...... ഞങ്ങൾക്ക് കുട്ടിയെ ഇഷ്ടമായി....... അവൾക്കെന്റെ മോനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്നറിയാൻ മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കിയാലല്ലേ പറ്റു..... ചിരിയോടെയുള്ള ആ ശബ്ദം കേട്ടതും അവളുടെ നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്നാളി...... തനിക്കത്ര മേൽ പരിചിത മാണാ ശബ്ദം..... ഇനി അത് തന്റെ തോന്നലാണോ...... അവൾ പെട്ടെന്ന് മിഴികളുയർത്തിയതും അത് പറഞ്ഞ ആളെ കണ്ട് അവൾ തറഞ്ഞു പോയിരുന്നു...... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

#📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ MY DOCTOR ❤️47 മെർലിൻ കത്തിയിലേക്കും നിലത്തു ബന്ധനസ്ഥയായിരിക്കുന്ന അഞ്ജുവിനെയും മാറി മാറി നോക്കി. പകയാളുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൾക്കുനേരെ അത് ഓങ്ങി ഓടി വന്നതും, തോമസിന്റെ അടിനാഭിക്ക് ആഞ്ഞോരു ചവിട്ട് കൊടുത്ത് അയാളെ ഒരു മൂലയിക്കലേക്ക് തെറിപ്പിച്ചു സിറി ഒറ്റകുതിപ്പിന് ആ കത്തി തട്ടിയെറിഞ്ഞു. മെർലിൻ അവന്റെ ബലത്തിൽ സൈഡിലേക്ക് വീണു, കത്തി അഞ്ജു കിടക്കുന്നിടത്തേക്കും. " ഡീ.... "  സിറി ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ മെർലിനു നേരെ ചീറി. മെർലിൻ ഭയന്ന് പോയി. ശരിക്കും ഏഥൻ മുന്നിൽ  നിൽക്കും പോലെയവൾക്ക് തോന്നി. സിറി വന്നവളുടെ കഴുത്തിൽ കുത്തി പിടിച്ചു. മെർലിൻ പെട്ടന്നുള്ള അവന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ പേടിച്ചു പോയി. എന്നാൽ ഇത് കണ്ട മാർട്ടിൻ സിദ്ദുവിനെ അടിച്ചു നിലതേക്കിട്ടു.. സിറിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും കിട്ടിയത് തന്നെ പൂർണമായും ഭേദമാവാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ സിദ്ധു ആകെ വശം കേട്ടു പോയി. മാർട്ടിൻ പാഞ്ഞു വന്നു സിറിയെ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. അവൻ നിസ്സാരൻ അല്ലെന്ന് പൂർണബോധ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാർട്ടിൻ അയാളുടെ മാക്സിമം ശക്തി എടുത്തിരുന്നു. സിറി മുന്നിലേക്കാഞ്ഞു പോയെങ്കിലും വീണ്ടും എണീറ്റു മാർട്ടിനു നേരെ തിരിഞ്ഞയാളെ അടിച്ചു. എല്ലാം കണ്ടു നിസ്സഹായായി അഞ്ജു ഇരുന്നു. അപ്പോഴാണ് സൈഡിൽ ഇരിക്കുന്ന വലിയൊരു മരകഷ്ണം മെർലിൻ കാണുന്നത്. അതവൾ കയ്യിൽ വല്ലാത്തൊരു വെറിയോടെ എടുത്തു. നേരത്തെ അഞ്ജുവിനെയും സിറിയെയും പിടിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്നതിനു മുന്നായി അവന്റെ തലക്ക് തോമസ് അടിച്ചു മുറിവാക്കിയിടത്തു നോക്കി വീണ്ടുമവൾ അടിക്കാനോങ്ങി. " സിറി....... " അത് കണ്ടു നിന്ന അഞ്ചു നിസ്സഹായതയോടെ ആർത്തു. സിറി പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയതും മെർലിൻ ആരോ മുടിയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചപോലെ പുറകിലേക്ക് മലർന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ആ മരകഷ്ണം നിലത്തേക്ക് വീണു. " അപ്പാ.... " സിറി ആശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു. അവൾക്കു പുറകിൽ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഭാവത്തിൽ ഏഥൻ. ആ കണ്ണുകൾ.... സാക്ഷാൽ ഭൈരവന് തുല്യം അഗ്നിയാളുന്ന കണ്ണുകൾ. ആ നോട്ടത്തിന് പോലും ഒരാളെ ദഹിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്നവന് തോന്നി. സിറിയെ കണ്ടതും ആ കണ്ണുകളിൽ വാത്സല്യമോ നിരാശയോ ആകുലതയോ അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ ഭാവങ്ങൾ മാറി മറിഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. " സിറി.... " ഒരച്ഛന്റെ വേദനയിൽ വിളിച്ചുകൊണ്ടു അവനടുത്തേക്ക് ഏഥൻ ചുവടുകൾ വച്ചു. അപ്പോഴേക്കും മാർട്ടിൻ സിറിയെ പുറം നോക്കി നല്ലൊരു ഇടി വച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു. ഏഥൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതിന് മുന്നേ വൈശാകും ആരോണും മാർട്ടിനു നേരെ ചാടി വീണു. അത് കണ്ടതും സിറിയുടെ ചുണ്ടിൽ വല്ലാത്തൊരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. വൈശാഖ് ആ നേരത്തും അവനെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും സിറിക്ക് തല നല്ല വേദനയെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒരു സൈഡിലേക്ക് നിന്നു. ഏഥൻ മെർലിനെ തീക്ഷണമായൊന്ന് നോക്കി കണ്ണുകൾ കൊണ്ടവന്റെ പ്രിയപെട്ടവളെ തിരഞ്ഞു. കയ്യ് പുറകിലേക്ക് കെട്ടി പാതിവെളിവാകുന്ന മേൽ ശരീരത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവളെ കണ്ടതും ഏഥന്റെ നെഞ്ചിൽ സൂചി കുത്തും പോലെ വേദനിച്ചു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജുവിന്റെ സങ്കടം കൂടി വന്നു. കരഞ്ഞു വീർത്ത കണ്ണുകൾ വീണ്ടും പെയ്തു.ഒറ്റകുതിപ്പിന് ഏഥൻ  അഞ്ചുവിനടുത്തെത്തി. പൂ പറിക്കുന്ന ലാഘവത്തിൽ അഞ്ജുവിന്റെ കയ്യിലെ കെട്ടഴിച്ചു. അവളെ പൂണ്ടടക്കം വാരി പുണർന്നു.അഞ്ജു അവന്റെ വലിയ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കും പോലെ തേങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഏഥൻ അവനിട്ടിരിക്കുന്ന ഷർട്ട്‌ വേഗത്തിൽ ഊരി അവളെ ധരിപ്പിച്ചു. " സോറി.... " കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അത് പറഞ്ഞു ആ നെറ്റിയിൽ അവനൊന്നു അമർത്തി മുത്തി.അഞ്ജു വിങ്ങി പൊട്ടി. എന്നിട്ടവളെ പിടിച്ചെണീപ്പിച്ചു സിറിക്കടുത്തു കൊണ്ടു ചെന്നു നിർത്തി. അവൻ ജീവൻ കൊടുത്തു സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടേ രണ്ടു പേരാണ് അവനു മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ തളർന്നു വേദനിച്ചു നിൽക്കുന്നത്. ഏഥന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. നഗ്നമായ മുകൾ ശരീരത്തിലെ നീല ഞരമ്പുകൾ പൊങ്ങി വന്നു. അവന്റെ സകല നിയന്ത്രണവും നഷ്ട്ടപെട്ടെന്ന് ആ ശരീരം കാണിച്ചു തരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീടവിടെ നടന്നതൊക്കെയും താണ്ഡവമായിരുന്നു. സാക്ഷാൽ മഹാദേവന്റെ താണ്ടവം. വൈശാഖിനോ ആരോണിനോ സിദ്ധുവിനോ അവന്റെ കൂടെ വന്നവർക്കോ പിന്നീട് ഒന്നും ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ കണ്മുന്നിൽ വേദനിച്ചുള്ള കരച്ചിലുകളും എല്ലൊടിയുന്ന ശബ്ദവും മാത്രം വ്യകതമായി കേട്ടു. അത്രയും പൈശാച്ഛികമായി ഏഥൻ അവരെ പ്രഹരിച്ചു. വൈശാകും ആരോനും ഞെട്ടി മിഴിച്ചവനെ നോക്കി. അവരിന്നേവരെ കാണാത്ത സിറിയുടെ അപ്പന്റെ മുഖം..... എപ്പോഴും ഫോർമൽ വെയറിൽ പുഞ്ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ കാണുന്ന ശാന്തനായ ഏഥൻ ഡോക്ടർക്ക് പകരം നട്ടെല്ലുള്ളൊരു കാമുകനെ, അച്ഛനെ അവർക്കവിടെ കാണാമായിരുന്നു.  ബലിഷ്ട്ടമായ ആ ശരീരത്തെ നേരിടാൻ മുന്നിലുള്ള നാലുപേർക്കും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മെർലിനും കാണുന്ന കാഴ്ച്ചയിൽ തളർന്നു. അവനെ വിളിക്കാൻ കാണിച്ച മണ്ടത്തരത്തെ ഓർത്തവൾ നീറി. അവൻ വേദനിക്കണം എന്നെ അവൾ ചിന്തിച്ചോള്ളൂ. ഇവരെ കാണാതാവുമ്പോൾ അവൻ അനുഭവിക്കുന്ന ഭ്രാന്തു കാണണം എന്നോർത്താണ് അവനെ വിളിച്ചത്. ലൊക്കേഷൻ അയച്ചത്. അവനിവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും അവരെ കൊന്നു തള്ളുമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചതാണ്. ആ ലൊക്കേഷൻ നോക്കി എത്തുന്ന ഏഥൻ അതുകണ്ടു നീറുന്നത് ആലോചിച്ചു ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചതാണ്. എന്തിനേറെ കേസ് വരുമെന്ന് അറിയുന്നത്കൊണ്ടു തന്നെ അത് ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള ആളുകളെ വരെ മാർട്ടിൻ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. തെളിവുകൾ അടക്കം സെറ്റാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷെ എല്ലാം ഒരു ചീട്ടു കൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു വീഴുന്നതവൾ നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കിനിന്നു . ഏഥൻ എന്ന ഭ്രാന്തു തന്നെ എവിടെയാണ് കൊണ്ടു ചെന്ന് നിർത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന് ചിന്തിക്കാൻപോലുമവൾക്ക്  പേടി തോന്നി. എന്നാൽ പൂർണമായും തോൽക്കാൻ മെർലിൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൾ ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി സിറി തട്ടിയെറിഞ്ഞ കത്തി കൈക്കാലക്കി. അത് പതുക്കെ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരുകി. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ വളരെ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട്  നാലു  പുരുഷശരീരങ്ങളെ പഴന്തുണി കേട്ടു പോലെ ഏഥൻ നിലത്തേക്കിട്ടു. എന്നിട്ട് കിതക്കുന്ന ശരീരത്തോടെ നിലത്തേക്കിരുന്നു. ശരീരത്തിൽ പടർന്നിട്ടുള്ള ചോര നിലത്തു കിടക്കുന്ന തുണികഷ്ണം എടുത്തു തുടച്ചു. ആ ഇരിപ്പും പ്രവർത്തിയും ആരെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. അടഞ്ഞു തൂങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെ മാർട്ടിൻ അവനെ കണ്ടു. സാത്താൻ ആണോ ദൈവമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതൊരു ഭവമായിരുന്നു ഏഥനപ്പോൾ. മേൽ തുടച്ചു ഏഥൻ ഇരുന്നിടത്തു നിന്നെണീറ്റു. സിദ്ധു പോലും അൽപ്പം ശക്തിയിൽ ഉമിനീരിറക്കി.. അങ്ങനൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു അവർക്കു മുന്നിലപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഏഥൻ നടന്നു മെർലിനടുത്തെത്തി. അവനെ കണ്ടതും ഭയത്തോടെ മെർലിൻ പുറകിലേക്ക് നിരങ്ങി. എന്നാൽ ഏഥന്റെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ ഒരു പുച്ഛചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ ആ ചിരിയോടെ തന്നെ അവളുടെ മുടിക്കുത്തിൽ പിടിച്ചെണീപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് അഞ്ജുവും സിറിയും നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു. " നോക്ക് മെർലിൻ.... എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നോക്ക്. ഇന്ന് വരെ ഒരു മുള്ള്കൊണ്ടുപോലും ഞാൻ വേദനിപ്പിക്കാത്ത എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നീ എന്താ ചെയ്തു വച്ചിരിക്കുന്നത് മെർലിൻ." തല്ലുക്കൊണ്ട് ചതഞ്ഞ ദേഹത്തോടെയും ഉണങ്ങി തുടങ്ങാത്ത ചോര തങ്ങിയ മുടിയിഴകളോടെയും നിൽക്കുന്ന സിറിയെ വേദനയോടെ നോക്കി ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ  ഏഥൻ മുരണ്ടു. " ദേ... എന്റെ പെണ്ണിനെ നോക്ക്... ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.. അവളെന്റെ ജീവനാണെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണുണ്ടെങ്കിൽ അതിവളാണെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ... എന്നിട്ട് നിനക്കെങ്ങനെയാ മെർലിൻ എന്റെ പെണ്ണിനെ ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്... ആ നിഷ്കളങ്കമായ ശരീരം മനുഷ്യന്റെ മുഖമുള്ള വേട്ടപ്പട്ടികൾക്കിട്ട് കൊടുക്കാൻ തോന്നിയത്...നീയൊരു പെണ്ണാണോ? "  അവന്റെ ശബ്ദം അവിടെയുള്ള ചുമരിനെ പോലും ഭയപ്പെടുത്തി. ആ ഡയലോഗിൽ  പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു ട്വിസ്റ്റ്‌ പോലെ സിദ്ധു പകച്ചു പോയി. " നീ എന്റേതാണ് ഏഥൻ.... നിന്നെ കിട്ടാൻ ഞാൻ ഏത് അറ്റം വരെയും പോകും... ആരെ വേണമെങ്കിലും കൊല്ലും.... ഒരിത്തിരി ജീവൻ എന്നിൽ ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്വന്തമാക്കും ഏഥൻ........." അവന്റെ കോപം ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണിൽ നോക്കി അവൾ ഉച്ചത്തിൽ അലറി. പെട്ടന്ന് ഏഥൻ അവളുടെ കരണകുറ്റി നോക്കി ഒറ്റയടി. മെർലിൻ വേദനകൊണ്ട് കണ്ണുകളടച്ചു. " എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും കാണിച്ചു കൂട്ടിയ നിന്നെയും നിന്റെ വേട്ടപ്പട്ടികളെയും ഞാൻ ജീവനോടെ വിടുമെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ മെർലിൻ? നിനക്കീ dr ഏഥനെയല്ലേ അറിയൂ.. നിനക്കറിയാത്ത ഒരു ഏഥനുണ്ട്. തലയുയർത്തി നോക്കാൻ ഒരുത്തൻ ധൈര്യപെടാത്ത ഏഥൻ... ഞാൻ മനഃപൂർവം മറന്നു കളഞ്ഞ എന്നെ നീ വീണ്ടും ഓർമപ്പെടുത്തി കളഞ്ഞാലോ..." ഏഥൻ അടങ്ങാത്ത കോപത്താൽ ചുവന്നു തുടുത്തു. ആ ഭാവങ്ങൾ മെർലിനെ നന്നായി ഭയപ്പെടുത്തി. അവന്റെ സമനില നഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്ന് പോലും അവൾ ചിന്തിച്ചു. ഏഥൻ ഒറ്റ തള്ളിന് മെർലിനെ  നിലത്തേക്കിട്ടു. മെർലിൻ അൽപ്പം അകലേക്ക്‌ വീണു പോയി.അവൻ തന്നെ കൊന്നുകളയുമെന്നവൾക്ക്  തോന്നി. എന്നാൽ മരിക്കും മുൻപ് അവന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു സന്തോഷം ഇല്ലാതാക്കണമെന്നവൾ ഉറപ്പിച്ചു. ഏഥൻ മാർട്ടിനു നേരെ തിരിഞ്ഞതും മെർലിൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കത്തിയെടുത്തു എണീറ്റു അഞ്ജുവിന് നേരെ പാഞ്ഞു. " അപ്പാ.... അഞ്ജു.... " സിറി ആർത്തതും ഏഥൻ മാർട്ടിനെ കോളറിൽ പിടിച്ചു അഞ്ജുവിന് മുന്നിലേക്ക് ഒറ്റ തള്ള്. മെർലിന്റെ കത്തി മാർട്ടിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തുളച്ചു കയറി. മാർട്ടിൻ വേദനകൊണ്ട് ആർത്തു. " ചേട്ടായീ....... " നെഞ്ചിൽ നിന്നും ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്ന രക്തത്തോടെ നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീണ മാർട്ടിനെ നോക്കി ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ മിഴിച്ച കണ്ണുകളോടെ മെർലിൻ അലറി. അവൾ മാർട്ടിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഊർന്നു വീണു. ഒന്നുരണ്ടു തവണ മാർട്ടിൻ പിടച്ചു. പിടച്ചിലിനൊടുക്കം അയാളുടെ ശരീരം നിശ്ചലമായി. എല്ലാവരും ഞെട്ടി പോയി. എന്നാൽ ഏഥന്റെ ഭാവം പുച്ഛമായിരുന്നു. സ്വന്തം ചേട്ടനെ കൊന്ന അനിയത്തിയെ നോക്കിയവൻ നഗ്നമായ നെഞ്ചിലേക്ക് കൈകൾ പിണച്ചു കെട്ടി നിന്നു. ആ നിൽപ് പോലും വല്ലാത്തൊരു ഭീകരത സൃഷ്ട്ടിച്ചു. എല്ലാം കണ്ടു നിൽക്കുന്ന അഞ്ജു ബോധം കേട്ട് നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീണു. സിറിയവളെ വേഗത്തിൽ കൈകളിൽ താങ്ങി. പെട്ടന്നാണ് അകത്തേക്ക് ആരൊക്കെയോ വരുന്ന പോലെ എല്ലാവർക്കും തോന്നുന്നത്. എല്ലാവരും അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കി. ഒരു നാലഞ്ച് പോലീസുകാർ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നു. " ഏഥൻ.... നീ ഓക്കേ അല്ലേ? " si ഏഥനെ നോക്കി ചോദിച്ചു. " ഓക്കെയാടാ.... നീ ഇതിനൊരു തീരുമാനമാക്ക്. ഈ കേസിൽ എവിടെയും ഞാനോ എന്റെ മക്കളോ പാടില്ല.... " " അത് പറയാനുണ്ടോ... നീ ഇവരേം കൂട്ടി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ചെല്ല്... ബാക്കി ഞാൻ ഏറ്റു.. " si പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും ഏഥൻ ചിരിച്ചു. സിറിക്കടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ബോധം മറഞ്ഞു അവന്റെ മേൽ കിടക്കുന്ന അഞ്ജുവിനെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു തോളിലേക്കിട്ടു. മറുകൈ കൊണ്ടു സിറിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. " വാ.... " എല്ലാവരെയും നോക്കി പറഞ്ഞു അവരെയും കൊണ്ട് ഏഥൻ മുന്നിൽ നടന്നു. ബാക്കി എല്ലാവരും ബഹുമാനത്തോടെ ഏഥന്റെ പുറകെ നടന്നു. ഇടയ്ക്കവനൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഒരു പറ്റം പോലീസിന് മുന്നിൽ ജീവനറ്റു കിടക്കുന്ന  മാർട്ടിന്റെ ദേഹത്ത് മുഖം വച്ചു തേങ്ങുന്ന മെർലിൻ. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ പുച്ഛം തങ്ങി നിന്നു. ഇതവൾക്കുള്ള ശിക്ഷയാണ്. അവളുടെ ഭ്രാന്തിനുള്ള ശിക്ഷ. അവന്റെ മോനേ വേദനിപ്പിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷ അവന്റെ പെണ്ണിനെ തൊട്ടതിന്നുള്ള ശിക്ഷ...... തുടരും.....

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ നീയെൻ നീലാംബരി 🦋15 വാതിൽ തുടരെ തുടരെയുള്ള മുട്ട് കേട്ടാണ് അഭി കണ്ണ് തുറക്കുന്നത്. ആരോ വാതിലിൽ ശക്തമായി മുട്ടുകയാണ്. അഭി ഫോൺ എടുത്തു സമയം നോക്കി. ഏകദേശം 8 മണി ആയിട്ടുണ്ട്. വീണ്ടും വാതിലിൽ മുട്ട് കേട്ടു. അവൻ എണീക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും അടുത്തൊരു ഞരക്കം. അഭിയുടെ കണ്ണുകൾ അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി. കമഴ്ന്നു കിടന്ന് സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നവളെ കണ്ടപ്പോഴാണ് ഇന്നലെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞെന്ന കാര്യം അവനു ഓർമ വന്നത്. അപ്പോൾ ആ വാതിൽ കേൾക്കുന്ന മുട്ട് തനിക്കുള്ളതല്ല ഈ കിടക്കുന്നവൾക്കുള്ളതാണെന്ന് അഭി വേവലാതിയോടെ മനസ്സിലാക്കി. " അതേയ്.... കൊച്ചേ..... എണീറ്റെ.... " മധുവിനെ അഭി വേഗത്തിൽ വിളിച്ചു. " എണീക്ക് കൊച്ചേ..... " അവന്റെ വിളി കേട്ടിട്ടും യാതൊരു കുലുക്കവുമില്ലാതെ മധു സുഖമായി ഉറങ്ങി. " ഈശ്വര ഇതിന്റെ പേരെന്താണ്?? ഇന്നലെ ചോദിക്കാനും മറന്നല്ലോ..... " അഭി തലചൊറിഞ്ഞ് പിറുപിറുത്തു. " കിങ്ങിണിയോട് ചോദിച്ചാലോ " അഭി ഫോൺ എടുത്തു കിങ്ങിണിയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. അപ്പുറത് കിങ്ങിണി കാൾ എടുത്തു. " ഹലോ..... " നല്ല ഉറക്കപ്പിച്ചിലാണെന്ന് അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. " കിങ്ങിണി..... നിന്റെ ഏട്ടത്തിടെ പേരെന്താ.... " അഭി ഒരു ജാള്യതയോടെ ചോദിച്ചു. " പേര്....... " അത് പറഞ്ഞു പിന്നെ അപ്പുറത്തു നിന്നും ഒരു അനക്കവുമില്ല. " കിങ്ങിണി.....'' " ആ..... " അവൾ മൂളി. ആള് നല്ല ഉറക്കത്തിലാണെന്ന് അവനു മനസിലായി. " കിങ്ങിണി മോളെ ഏട്ടത്തിടെ പേര്  പറയെടി.... " അഭി രണ്ടു വിരൽ കൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ ഉഴിഞ്ഞു. " ബാല.... " കിങ്ങിണി പിറുപിറുത്തു. " താങ്ക്സ്..."  " ബാലെ..... "  അഭി പ്രേത്യേക താളത്തിൽ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞു വിളിച്ചു. " എണീക്ക് ബാലെ.... " " പോ.... അച്ഛാ.... ഞാൻ കുറച്ചു നേരം കൂടെ കിടക്കട്ടെ. ഇന്ന് സ്കൂളില്ലല്ലോ.... " അതും പറഞ്ഞു മധു അപ്പുറത്തേക്ക് തല വച്ചു. അഭി ഒന്ന് പതറിപ്പോയി. അവളാ പറഞ്ഞത് കെട്ടിട്ടോ എന്തോ അവനു ആ നിമിഷം അവളോടൊരു വാത്സല്യം തോന്നി പോയി. അപ്പോഴേക്കും വാതിലിലുള്ള മുട്ട് ശക്തമായിരുന്നു. വാതിൽ പൊളിഞ്ഞു പോന്നേക്കുമോ എന്ന് പോലും അഭി ചിന്തിച്ചു. " ഡാ തുറക്കെടാ വാതിൽ..... " രേവതിയുടെ അലർച്ച പുറത്തുനിന്നും ഉയർന്നു. അപ്പോഴേക്കും മധു ഞെട്ടിയെണീറ്റു. " ആരാണാ വാതിൽ തല്ലി പൊളിക്കുന്നത്?" എണീറ്റിരുന്നു മുടി വാരി കെട്ടി മധു ഈർഷ്യയോടെ ചോദിച്ചു. " അമ്മായിമാരാണ്..... " അവൾ എണീറ്റത്തിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ ആയിരുന്നു അഭി. ഉറക്കം എണീറ്റപ്പോൾ അവളെയൊരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ തോന്നിച്ചു. " ഓ..... അവർക്കുള്ള ചായേം വടേം ഞാൻ കൊടുത്തോളം.... " മധു കീഴ്ച്ചുണ്ട് സ്വന്തം പല്ല് കൊണ്ടു കടിച്ചു ചെറുതായി മുറിവാക്കി. ഇട്ടിരിക്കുന്ന ടോപ് ഒന്ന് അലങ്കോലമാക്കി.... അഭി അവൾ ചെയ്യുന്നത് അത്ഭുധത്തോടെ നോക്കി ഇരുന്നു. അവനെ കടന്നവൾ എന്നിട്ട് പോയി വാതിൽ തുറന്നു. ചുണ്ടിൽ മുറിവുമായി വല്ലത്ത ലാസ്യ ഭാവത്തിൽ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ടു രേവതിയും മീനാക്ഷിയും ഒന്ന് ഞെട്ടി പോയി. " എന്താ അമ്മായി ? " മധു പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു. കുറഞ്ഞ ദിവസം കൊണ്ട് കിങ്ങിണി പറഞ്ഞതും അവൾ മനസ്സിലാക്കിയത് വച്ച് അവർ അണലിയേക്കാൾ വിഷമുള്ള ഐറ്റംസ് ആണെന്ന് മധു ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. നല്ലതിനല്ല ഈ വരവെന്നും അവൾക്ക് തോന്നി. രേവതി അകത്തേക്കൊന്ന് എത്തി നോക്കി. അവിടെ നടക്കുന്നതൊന്നും കാണാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ട് അഭി കമഴ്ന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു.. " അമ്മായി മനുവിനെ ആണോ നോക്കുന്നത്. ഇപ്പോ വിളിക്കണ്ട ട്ടോ... പാവം നല്ല ക്ഷീണം കാണും. രാത്രി ഒരുപോള കണ്ണടച്ചിട്ടില്ല..... " ഇത്തിരി നാണം കലർന്ന സ്വരത്തിൽ മധു നിലത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. കമഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന അഭി അത് കേട്ട് ഞെട്ടി പോയി. " ശേ....  നാണം കെട്ടവൻ..... " രേവതി പിറുപിറുത്തു. " ഏയ് മനുവിന് ഒരു നാണവുമില്ലെന്നേ.... നാണം മൊത്തം എനിക്കായിരുന്നു... " മധു നിലത്തു കളം വരച്ചു. രേവതി എല്ലാം കൂടെ കേട്ടിട്ട് പൊളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. " വേഗം കുളിച്ചു അടുക്കളയിലോട്ട് വാ പണിയുണ്ട്... " ദേഷ്യത്തിൽ അതും പറഞ്ഞവർ നടന്നു. പിറകെ മീനാക്ഷിയും. " ബോബനും മോളിയിലേം പട്ടിക്ക് പോലും ഇത്ര ആത്മാർത്ഥ കാണില്ല... " പൊട്ടി വന്ന ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ കതക്കടച്ചു. "  ബാലെ.... താൻ എന്തിനാ അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്... " അഭി എണീറ്റ് വല്ലായ്മയോടെ ചോദിച്ചു. " അല്ല പിന്നെ.... അവരുടെ വായടപ്പിക്കാൻ തൽക്കാലത്തിന് അങ്ങനെ പറയുകയേ വഴിയുള്ളു.... " അതും പറഞ്ഞു മധു ബാത്‌റൂമിലേക്ക് കയറി. അപ്പോഴാണവൾ അവൻ തന്നെ വിളിച്ചതെന്താണെന്ന് ഓർക്കുന്നത് 'ബാല.....' ' അതെങ്ങനെ അഭിമന്യുവിന്?????' ആ സമയം അഭിയുടെ മനസും അവൾ അവരോട് തന്നെ കുറിച് പറയുമ്പോൾ പറഞ്ഞ ' മനു ' എന്ന പ്രയോഗത്തിൽ കുരുങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു. മധു ഫ്രഷ് ആയി കുളിച്ചിറങ്ങി. അബി ഫ്രഷ് ആവാൻ കയറിയതും മധു കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. ഒരു ക്രോപ് ടോപ്പും പലസോ പാന്റും ആണ് മധു ഇട്ടിരുന്നത്. മുഖത്തു കുറച്ചു പൌഡർ എടുത്തിട്ടു. മുടി നെറുകെ വകഞ്ഞു കുളി പിന്നലിട്ടു. കുറച്ചു നേരം കണ്ണാടിയിലേക് നോക്കി നിന്നു. ഇപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടോ സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തോട് പഴയ പുച്ഛമൊന്നും അവൾക്ക് തോന്നുന്നില്ലായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞു പോകാൻ ഒരുങ്ങിയതും പുറകിൽ നിൽക്കുന്ന അഭിയുടെ നഗ്നമായ  ഈറൻ നെഞ്ചിൽ ഇടിച്ചവൾ നിന്നു. മധു മുഖമുയർത്തി നോക്കി. തല തുവർത്തി യാതൊരു ഭാവവിത്യസവുമിയില്ലാതെ അഭി നിൽക്കുകയാണ്. തോർത്തു സൈഡിലുള്ള ബിന്നിലേക്കിട്ട് അഭി മധുവിന്റെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ചു ഒറ്റ കറക്കത്തിൽ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ചു. അങ്ങനൊരു പ്രവർത്തി പ്രതീക്ഷിക്കാതിരുന്ന മധു ഒന്ന് ഞെട്ടി പോയി. അഭി അവളുടെ പുറകിൽ അത്രയും അടുത്തായി വന്നു നിന്നു. അവന്റെ നിശ്വാസം അവളുടെ ശിരസ്സിൽ അടിക്കുന്നത് മധുവിന് തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സൈഡിലുള്ള സ്റ്റാൻഡിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന പുതിയ സിന്ദൂരചെപ്പ് അവൻ കയ്യ് എത്തിച്ചു എടുത്തു. അത് പതുക്കെ തുറന്നു. ചൂണ്ടുവിരലും തള്ളവിരലും കൂട്ടി ഒരു നുള്ള് സിന്ദൂരം എടുത്തു മധുവിന്റെ നെറുകിലേക്കത് ചേർത്തു വരച്ചു. മധു കണ്ണാടിയൂലടവനെ അതിശയത്തോടെ നോക്കി.  അവളെ കണ്ണാടിയിലൂടെ തന്നെ മൊത്തത്തിൽ ഒന്ന് നോക്കി അഭി അകന്ന് മാറി. അലമാര തുറന്നു ഒരു oversized ടീഷർട്ട് എടുത്തു ധരിച്ചു . " ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ ബാലക്ക് വല്ലാത്ത ഐശ്വര്യം തോന്നുന്നു..... " കുഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അഭി പറഞ്ഞു. മധു എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. " പോവാം? " മുടി ചീകി അഭി ചോദിച്ചു. മധു മൂളി. *************** " ഏട്ടത്തി...... 9 മണി കഴിഞ്ഞല്ലോ. അവളെ കാണുന്നില്ലല്ലോ... " മീനാക്ഷി ടെൻഷനോടെ പറഞ്ഞു. " വിളിക്കാൻ പോയപ്പോ നീ കണ്ടതല്ലേ അവളുടെ പെർഫോമൻസ്. എന്റെ തൊലി ഉരിഞ്ഞു പോയി.  ഇതുവരെ ഒരുപരിചയം പോലുമില്ലാത്ത അവർ രണ്ടുപേരും ഇത്രപെട്ടന്ന് ഇങ്ങനെ ഒക്കെ.... അവനിത്രയും മുട്ടി നിക്കുവായിരുന്നോ..... " രേവതി പിറുപിറുത്തു. " അവർ എന്തോ ചെയ്യട്ടെ.... അതൊന്നും നമ്മളെ ബാധിക്കില്ല.... " " ആര് പറഞ്ഞു ബാധിക്കില്ലെന്ന്. നീ ഒന്ന് ഓർത്തു നോക്ക് അവൾ എങ്ങാനും ഗർഭിണിയായാലുള്ള അവസ്ഥ. അവൻ ചത്തു തുലഞ്ഞാലും അവന്റെ ചോരയിൽ ഒന്ന് ഉണ്ടായാൽ അതിനും ഈ കണ്ട സ്വത്തിലൊക്കെ അധികാരം കാണും. അത് നമ്മളെ ബാധിക്കില്ലെന്നാണോ? " രേവതി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് മീനാക്ഷിയും അത് ചിന്തിക്കുന്നത്. അവൻ ഒന്ന് വേഗം മരിച്ചാൽ ഇതെല്ലാം തങ്ങളുടെ മക്കൾക്കാണെന്ന സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നല്ലോ അവർ. അവനൊരു കുഞ്ഞു പിറന്നാൽ എല്ലാ പ്ലാനും നശിക്കും. " അതിന് നമ്മൾ അനുവദിക്കരുത് എടത്തി.... " മീനാക്ഷി ആലോചനക്കൊടുവിൽ പറഞ്ഞൂ. " അതിനിപ്പോ നമുക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും? " " നമുക്ക് ആലോചിക്കാം.... ഇപ്പോഴത്തെ പ്രശ്നം അതല്ലല്ലോ ഭക്ഷണം ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല. ഏട്ടന്മാരും മക്കളും ഇപ്പൊ കഴിക്കാൻ വരും. എന്ത് ചെയ്യും... ആ മൂദേവി ആണെങ്കിൽ എഴുന്നേള്ളിയിട്ടില്ല.. ജാനിയെ പറഞ്ഞു വിടണ്ടായിരുന്നു.... " അത് കേട്ട് രേവതി പല്ലിരുമ്മി. അപ്പോഴാണ് അഭിയും മധുവും അടുക്കളയിലേക്ക് വരുന്നത് അവർ കാണുന്നത്. " ദാ..... അവള് വരുന്നുണ്ട്.. " മീനാക്ഷി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. " വരട്ടെ.... " മധു പുഞ്ചിരിയോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് കടന്നു. " മനു പൊക്കോ.... കഴിക്കാനാവുമ്പോൾ ഞാൻ വിളിക്കാം.... " കൊഞ്ചി കൊണ്ട് അഭിയുടെ ഡ്രെസ്സിൽ പിടിച്ചു മധു പറഞ്ഞു. അഭി ഒന്ന് വിളറി ചിരിച്ചു വേഗം ഹാളിലേക്ക് പോയി.  മധു ചുറ്റും നോക്കി. അടുക്കളയിൽ ഇന്ന് ഒരു ഇല അനങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിലവൾക്ക് മനസിലായി. രണ്ടു ഭൂധനകൾ അവരുടെ സകല പവറും എടുത്തവളെ നോക്കി പേടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " അമ്മായിമാർ രാവിലെ കഴിക്കാനൊന്നും ഉണ്ടാക്കാതെ എന്ത് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് ? " മധു കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു. " ഞങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനോ? ഇങ്ങോട്ട് കയറി വന്നിട്ട് ഇന്നേവരെ ഞങ്ങൾ ഒരു വെള്ളം പോലും ചൂടാക്കിയിട്ടില്ല. നിന്റെ ഭർത്താവില്ലേ അവന്റെ തള്ള ഉണ്ടായിരുന്ന കാലം വരെ അവരാണ് എല്ലാം വച്ചുണ്ടാക്കിയിരുന്നത്. അവർ ചത്തു ഒടുങ്ങിയപ്പോൾ പിന്നെ ജോലിക്കാരിയെ വച്ചു. ഇന്നലെ അവൻ നിന്നെ കെട്ടി ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടു വന്നത് കൊണ്ട് അവരെ ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞു വിട്ടു. ഇനി ഇവിടെ വച്ചുണ്ടാക്കലും വൃത്തിയാക്കലും തുടങ്ങി എല്ലാം നീ ചെയ്യണം..... " അധികാര സ്വരത്തിൽ രേവതി മധുവിനോട് ആക്ഞ്ജാപിച്ചു. മധു കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി അവരെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്മുന്നിലൂടെ ഒരു കൗമരകാലത്തെ ഓർമ്മകൾ മുഴുവൻ ഒറ്റചിത്രം പോലെ കടന്നു പോയി. അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽ പാചകം ചെയ്തിരുന്ന അടിച്ചു തുടച്ചിരുന്ന അലക്കി വിരിച്ചിരുന്ന എല്ലും തോലുമായ ഒരു മധുബാല അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കനം പോലെ വന്നു കിടന്നു. " ഓ.... അങ്ങനെയാണോ ചിന്തിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത്. അതിനുള്ള വെള്ളം അമ്മായിമാരങ്ങു വാങ്ങി വച്ചേക്ക്.... ഇവിടെ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയവൻ ഒഴികെ ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടി പോലും എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നൊരു തുള്ളി വെള്ളം കിട്ടുമെന്ന് കരുതണ്ട.... " എന്തോ മധുവിന് അങ്ങനെ പറയാനാണ് തോന്നിയത്.അവർക്കിടയിൽ ജീവിക്കുന്ന അഭിമന്യു സഹതാപം അർഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നു മധുവിന്റെ ഉള്ളു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതും പറഞ്ഞു മധു ദേഷ്യത്തിൽ അകത്തേക്ക് പോയി റൂമിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചു. രേവതി മുഖത്ത് അടി കിട്ടിയ പോലെ വിളറിപ്പോയി. മീനാക്ഷിയും ഞെട്ടി പോയിരുന്നു. " അവള് പറഞ്ഞിട്ട് പോയത് കേട്ടില്ലേ... ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും. " മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു. " അവനില്ലേ ആ അഭിമന്യു അവനെ ഇങ്ങു വിളിക്ക്...." കനത്ത മുഖത്തോടെ രേവതി പറഞ്ഞു. തുടരും......

#💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #📙 നോവൽ #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം

#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #മഹാഭാരതംകർണൻ 💞💞💞💞 #📙 നോവൽ #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #📳 വൈറൽ സ്റ്റോറീസ്

#📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ MY DOCTOR ❤️46 സിറിയുടെ ബൈക്ക് മറിഞ്ഞു കിടക്കുന്നിടത്തു അഞ്ജുവിന്റെ ബാഗും അതിനുള്ളിലുള്ള ഫോണും കപിന്നെ Pയ്യിൽ പിടിച്ചു നിസ്സഹായതയോടെ ഏഥൻ നിന്നു. അവന്റെ തൊട്ടടുത്തു അതേ അവസ്ഥയിൽp വൈശാകും ആരോണും നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.  " അപ്പാ..... ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും... " ഏഥന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു ആരോൺ ചോദിച്ചു. " അറിയില്ല.... " ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഏഥൻ മറുപടി പറഞു. സത്യത്തിൽ അവർക്ക് മൂവർക്കും ഇനിയെന്ത് എന്നതിൽ ഒരു ധാരണയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏഥന്റെ സകല ശക്തിയും ചോർന്നു പോയ പോലെ തറഞ്ഞ് നിൽപ്പാണവൻ. പെട്ടന്നാണ് ഏഥന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്യുന്നത്.p ഏഥൻ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. മെർലിൻ ആണ് വിളിക്കുന്നത്. ഏഥൻ ഇഷ്ടക്കേടോടെ കാൾ കട്ട്‌ ചെയ്തു. എന്നാൽ വീണ്ടും കാൾ വന്നു. തുടരെ തുടരെ കട്ട്‌ ചെയ്തിട്ടും കാൾ വന്നു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അവസാനം നിവർത്തിയില്ലാതെ ഏഥൻ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തു. " ഹലോ.... " താല്പര്യമില്ലാതെ  ഏഥൻ പറഞ്ഞു. " ഏഥൻ...... കാമുകിയെയും മോനെയും അന്വേഷിച്ചു നടപ്പാണോ? " മെർലിന്റെ പുച്ഛത്തോടെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ടതും ഏഥന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരാളൽ കടന്നു പോയി. " അത്... നിനക്ക് എങ്ങനെ? " " അവരെ കട്ടെടുത്തോണ്ട് വന്നത് ഞാനല്ലോ.... പിന്നെ എനിക്ക് അറിയാതിരിക്കില്ലല്ലോ.... " വലിയൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ  മെർലിൻ പഞ്ഞതും വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ഏഥൻ തളർന്നു പോയി " അവരെവിടെ മെർലിൻ.... എന്റെ മോൻ എവിടെ....? " ഏഥൻ അലർച്ചയോടെ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടതും വൈശാകും ആരോണും അലെർട് ആയി. " ലൊക്കേഷൻ ഞാൻ അയക്കാം.... പക്ഷെ നീ എത്തുന്നതിനു മുന്നേ അവരീ ലോകം വിട്ട് പോയി കാണും ഏഥൻ.... എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചതിന് നിനക്കുള്ള ശിക്ഷ ആണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ.... പിന്നെ നിന്റെ പെണ്ണിനെ ഇവിടെ കൊതിയോടെ കാത്തു നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യചെന്നായ്ക്കൾക്ക് ഇട്ട് കൊടുക്കട്ടെ ഞാൻ.... നീ മാത്രം കണ്ടതും അറിഞ്ഞതുമൊക്കെ അവരും കൂടെ അറിയട്ടെ അല്ലെ ഏഥൻ." വീണ്ടും മെർലിന്റെ ക്രൂരമായ ചിരി......p " മെർലിൻ...... വേണ്ട മെർലിൻ.... നിനക്ക് വേണ്ടത് എന്നെയല്ലേ. ഞാൻ വരാം..... അവരെ അവരെ ഒന്നും ചെയ്യരുത് മെർലിൻ.... " ഏഥന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ട്ടപെട്ടു. നിസ്സഹായതയും ദേഷ്യവും ഭയവും എല്ലാം കൂടെ ഏഥന്റെ സമനില തെറ്റിച്ചു. " ബൈ ഏഥൻ..... വേഗം വന്നാൽ അവരെ നിനക്ക് വേഗം കാണാം.... " ഇത് പറഞ്ഞു മെർലിൻ ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു. സഹിക്കാനാവാത്ത സങ്കടത്തോടെ ഏഥൻ ആരോണിനെ പുണർന്നു.. ആരോൺ നിസ്സഹായനായി നിന്നു. കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ട് പോയെന്ന് അവർക്കും മനസിലായി. സിറിയുടെ അഞ്ജുവിന്റെയും അവസ്ഥ ആലോചിക്കെ അവർക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും പോലെ തോന്നി. " അവർക്കൊന്നും പറ്റില്ല അപ്പാ..... " ഒരു ഉറപ്പുമില്ലെങ്കിലും വൈശാഖ് ഏഥനെ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഏഥന്റെ ഫോണിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നു. ഏഥൻ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ഷോൾഡറിൽ തുടച്ചു ഫോൺ എടുത്തു. " വണ്ടിയിൽ കയറ്.... " വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു ഏഥൻ ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. അവരും  കൂടെ കയറിയതും വണ്ടി അതിന്റെ മാക്സിമം സ്പീഡിൽ നീങ്ങി തുടങ്ങി. ****************** സിറിയുടെ ഡയലോഗ് കേട്ടതും തോമസ് അവന്റെയടുത്തേക്ക് വന്നു കരണം നോക്കി ഒറ്റയടി.... മുഖം ഒരുഭാഗത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞു പോയി. മൊത്തത്തിൽ കറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നിയപ്പോൾ സിറി കണ്ണുകളടച്ചു. " ഏറി പോയാൽ ഒരു മണിക്കൂർ കൂടി നീ ജീവനോടെ കാണും.... എന്നിട്ടാണ് അവന്റെp കൊണയടി...... " സിറിയെ അടിച്ച കൈ കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് തോമസ് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടയാൾ വീണ്ടും  അഞ്ജുവിനടുത്തേക്ക് വന്ന് മുട്ട് കുത്തിയിരുന്നു. നേരത്തെ അഴിച്ചതിന്റ ബാക്കിയായി കിടക്കുന്ന 3 ബട്ടൺ കൂടെ അയാൾ ഒറ്റ വലിക്ക് പൊട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. അഞ്ജു നിസ്സഹായതയോടെ ആർത്തു കരഞ്ഞു. അഞ്ജുവിന്റെ ഷർട്ട്‌ മുഴുവനായി കീറി അയാൾ നിലത്തേക്കെറിഞ്ഞു. ഉള്ളിൽ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ബ്ലാക്ക് സ്പോർട്സ് ബ്രാ മാത്രം ധരിച്ചു അഞ്ജു നിസ്സഹായതയോടെ നിലവിളിച്ചു.. ഇനി സംഭവിക്കുന്നതൊന്നും കാണാനുള്ള ത്രാണിയില്ലെന്ന പോലെ അഞ്ജു നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകൾ മുറുക്കി ചിമ്മി. " എന്നാ ഒരു പെണ്ണാടി നീ..... ഇതൊക്കെ അനുഭവിക്കുന്ന ആ ഡോക്ടർടെ ഒരു ഭാഗ്യമേ...... " അവളെ അടിമുടി നോക്കി കൊതിയോടെ തോമസ് പറഞ്ഞു. " പ്ലീസ് അവളെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ... നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് എന്നെയല്ലേ.... ഞാൻ അല്ലേ നിങ്ങളെ അടിച്ചത്. നിങ്ങടെ മകനെ അടിച്ചത്. എന്നെ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോ. പക്ഷെ അവളെ വെറുതെ വിട്.. പ്ലീസ്...... " അഞ്ജു അനുഭവിക്കുന്നതൊന്നും കാണാനാവാതെ സിറി മാർട്ടിനെ നോക്കി അപേക്ഷ സ്വരത്തിൽ വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു. " നിന്റെ തന്തയുടെ കാമുകിയെ തൊട്ടതിന് നിനക്കെന്തിനാടാ ചെക്കാ ഇത്ര പൊള്ളുന്നത്. ഇനി തന്തയുടെയും മോന്റെയും സെറ്റപ്പ് ഇവളാണോ? " മാർട്ടിൻ പറയുന്നത് കെട്ട് എല്ലാവരും പൊട്ടി ചിരിച്ചു. സിറി അങ്ങേയറ്റം നിസ്സഹായതയോടെയും വെറുപ്പോടെയും അയാളെ തുറിച്ചു നോക്കി.അപ്പോഴും കൈകൾ മോചിപ്പിക്കാൻ അവനാൽ ആവും വിധം സിറി ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അത് അഴിഞ്ഞു കിട്ടിയാൽ അവിടെ ഒരുത്തനും ജീവനോടെ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് അവനുറപ്പിച്ചിരുന്നു.അഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടതടവില്ലാതെ ഒഴുകി. പെട്ടന്നാണ് പുറത്തു നിന്ന് അകത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്ന ഹീൽസിന്റെ ഭയാനകമായ ശബ്ദം ചുറ്റിലും മുഴങ്ങുന്നത്. അത് പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ മാർട്ടിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു. റെഡ് കളർ കുർത്തിയും ഒരു ബ്ലാക്ക് ജീൻസും ധരിച്ചു പകയിൽ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെ മെർലിൻ അവർക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. മെർലിന്റെ വികൃതമായ ചിരി കണ്ടതും സിറി സംശയത്തോടെ അവളെ ഉറ്റു നോക്കി. അവളെ കണ്ടതും തോമസും മറ്റുള്ളവരും ഒര ഭാഗത്തേക്ക് ഒതുങ്ങി നിന്നു. " അഞ്ജു..... " മെർലിൻ വിളിച്ചതും അഞ്ജു മുഖം ചുളിച്ചു കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഏഥന്റെ പ്രണയ ലാളനകളിൽ പൂത്തു നിൽക്കാറുള്ള ആ മുഖം കരഞ്ഞു ചുവന്നു വാടിയ പൂ പോലെ നിൽക്കുന്നു. ഒരു സ്പോർട്സ് ബ്രാ മാത്രം ധരിച്ചു ബാക്കി ശരീരത്തിന്റെ മുകൾ ഭാഗം മുഴുവൻ പുറത്തു കാണുന്ന വിധം നിസ്സഹായായി അവളിരിക്കുന്നു. ആ കാഴ്ച മെർലിന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ കുളിരണിയിപ്പിച്ചു. " എന്തൊരു സുന്ദരിയാടി നീ...... അത് വച്ചെല്ലെടി നീ എന്റെ ഏഥനെ സ്വന്തമാക്കിയത്... " അവളുടെ കണ്ണീരൊഴുകുന്ന കവിളിൽ കുത്തിപിടിച്ചു വെറുപ്പോടെ മെർലിൻ പറഞ്ഞു. അഞ്ജു അവിശ്വാസത്തോടെ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. സിറി എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാവാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. " നിന്റെ ഡോക്ടർ ഇല്ലേ.... അങ്ങേരിപ്പോ നിന്നെയും ദാ അങ്ങേരുടെ മകനെയും തിരക്കി നട്ടം തിരിയുന്നുണ്ടാവും അല്ലെ.... നമുക്കെ അവനെ ഒന്ന് വിളിക്കാം.... " മെർലിൻ ഫോൺ എടുത്തു ഏഥന്റെ നമ്പറിലേക്ക് കാൾ ചെയ്തു. ഏഥൻ കാൾ എടുത്തില്ല. അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഒടുക്കാം കാൾ എടുത്തതും മെർലിൻ ഫോൺ സ്പീക്കറിലിട്ടു. അവർ സംസാരിക്കുന്നത് മുഴുവനും ചുറ്റുമുള്ളവർ കേട്ടു. സിറിക്ക് അതൊരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. മാർട്ടിൻ അയാൾ തനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല ഇത് ചെയ്തതെന്നും അഞ്ജു ആയിരുന്നു അയാളുടെ ലക്ഷ്യം എന്ന തിരിച്ചറിവ്. " ചേട്ടായി...... ഇവളെ ഇവന്മാർക്കങ്ങു കൊടുക്കാന്നേ.... അവര് ചെയ്യുന്നതൊക്കെ നമ്മുടെ സിറി കുഞ് കണ്ട് ആസ്വദിക്കട്ടെ. നമുക്ക് അകത്തോട്ടിരിക്കാം.... " അതും പറഞ്ഞു സിറിയെയും അഞ്ജുവിനെയും നോക്കി വല്ലാത്തൊരു ചിരിയും ചിരിച്ചു മെർലിൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു. " ഡാ...... തീർത്തിട്ട് വിളിക്ക്... എന്നിട്ട് ഇവരെയങ്ങു കർത്താവിന്റെ അടുത്തോട്ടു പറഞ്ഞയക്കാനുള്ളതാ....എന്റെ പെങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല എന്റെ മോന് വേണ്ടിയും കൂടെ..... " മാർട്ടിനും മെർലിൻ പോയിടത്തേക്ക് നടന്നു. സിറി കയ്യിലുള്ള കെട്ടഴിക്കാൻ അവനാൽ ആവും വിധം ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. തോമസ് കഴുകൻ കണ്ണുകളോടെ അഞ്ജുവിന്റെ ശരീരത്തെ കൊത്തി വലിച്ചു. " വേണ്ട.... അവളെ തൊട്ട് പോകരുത്.... " അനിയന്ത്രിതമായ ദേഷ്യത്തിൽ സിറി അലറി. " മിണ്ടാതിരിക്കെടാ ചെറുക്കാ.... അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട, ഷാനവാസേ... അവന്റെ വായിലോട്ട് ഒരു തുണി തിരുകിയെക്ക്.... " തോമസ് പറഞ്ഞതും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരിൽ ഒരുവൻ സൈഡിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ടവലിൽ ഒന്നെടുത്തു സിറിക്ക് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എത്ര എതിർത്തിട്ടും അയാൾ അതവന്റെ വായിലേക്ക് തിരുകി. അഞ്ജു എല്ലാം നഷ്ട്ടപെട്ടവളെ പോലെ തളർന്നിരുന്നു. ഏഥന്റെ മുഖം അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ കടന്നു പോയി. തന്നെ നോക്കി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നിസ്സഹായനായി സിറിയെയും അവളൊന്ന് നോക്കി. തോമസ് ആർത്തിയോടെ അഞ്ചുവിനടുത്തെത്തി അവളുടെ ജീൻസ് പാന്റിന്റെ അരയിൽ പിടിച്ചു. " വേണ്ട..... പ്ലീസ്...... " അവസാന അപേക്ഷയെന്നോളം അഞ്ജു പറഞ്ഞു. ചുണ്ട് കോട്ടി ചിരിച്ചു അത് പിടിച്ചു താഴേക്ക് വലിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും തോമസിന്റെ നടുപ്പുറം നോക്കി ഒരു ചവിട്ട് കിട്ടി അയാൾ മറിഞ്ഞു വീഴുന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അഞ്ജു ഞെട്ടി പോയി. രക്ഷപ്പെടില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചടുത്തു നിന്നും മറ്റെന്തോ നടക്കുന്നു എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ അഞ്ജു മുഖമുയർത്തി. " സിദ്ധു...... " അവിശ്വാസത്തോടെ അഞ്ജു പറഞ്ഞു. അവളുടെ കോലം കണ്ടു സിദ്ധു ഞെട്ടി പോയി. അപ്പോഴേക്കും തോമസ് വേഗത്തിൽ എണീറ്റു വന്നവന്റെ മുഖം അടക്കിയടിച്ചു. സിദ്ധു ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും അവന്റെ കൂടെ വന്ന നാലഞ്ച് പിള്ളേർ തോമസിനും മറ്റു രണ്ടു പേർക്കും നേരെ ചാടി വീണിരുന്നു. സിദ്ധു ഓടി പോയി സിറിയുടെ കയ്യിലെ കെട്ടഴിച്ചു. സിറി നന്ദിയോടെ അവനെ നോക്കി. " ആ നായിന്റെ മോനേ എനിക്ക് വേണം.... " തോമസിനെ അടിക്കുന്ന രണ്ടു പയ്യൻമാരോടായി സിറി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. സിദ്ധു അഞ്ജുവിനടുത്തേക്ക് വന്നു കെട്ടഴിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും അവന്റെ പുറകിൽ ഒരു ചവിട്ട് കിട്ടി അവൻ മുന്നിലേക്ക് വീണു പോയി. അത് മാർട്ടിൻ ആയിരുന്നു. അകത്തു മെർലിനുമായി സംസാരിക്കുന്നതിനിടക്ക് ബഹളം കേട്ട് ഇറങ്ങി വന്നതാണ്. സിദ്ധു പെട്ടന്ന് എണീറ്റ് രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു നിന്നു. മുന്നിൽ നടക്കുന്നതെല്ലാം വല്ലാത്ത ഭയത്തോടെ അഞ്ജു കണ്ടു. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ കേട്ടൊന്നഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ നെഞ്ചിനു കുറുകെ കൈകൾ  കൊണ്ടെങ്കിലും മറക്കാമായിരുന്നു എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ഇത്രയും അപമാനപെട്ട് ഇന്ന് വരെ അവൾക്ക് നിൽക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. സിറി അവന്റെ സകല ദേഷ്യവും തോമസ്സിന് നേരെ തീർത്തു. അവന്റെ ഓരോ അടിയും അയാളുടെ സകല നാധികളെയും തളർത്തുന്ന വിധമായിരുന്നു. മുട്ടുക്കാൽ മടക്കി തോമസിന്റെ നാഭിക്ക് താഴെ എത്ര ചവിട്ട് ചവിയിട്ടിയെന്ന് സിറിക്ക് തന്നെ ഊഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല. തോമസ് അലറി വിളിച്ചു. എത്ര കൊടുത്തിട്ടും കാലിയടങ്ങാതെ സിറി ഭ്രാന്തനെ പോലെ അയാളെ പ്രഹരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണിൽ അഞ്ജുവിന്റെ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളും അതവനെ നോക്കിയ നിസ്സഹായമായ നോട്ടവും മാത്രമായിരുന്നു. അതവനെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിച്ചു. ആ നേരം സിദ്ധുവും മാർട്ടിനും തമ്മിൽ നല്ല രീതിയിൽ അടി നടക്കുകയായിരുന്നു. സിദ്ധു കാര്യമായി തന്നെ മാർട്ടിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങി കൂട്ടുന്നുണ്ട്. ഇതെല്ലാം വാതിലിനു മുന്നിൽ നിന്ന് മെർലിൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ട് പോയെന്നവൾക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി. അവൾ വല്ലാത്തൊരു വാശിയോടെ അഞ്ജുവിനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. മനസ്സിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഓർത്ത പോലെ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും മൂർച്ചയുള്ള ചെറിയൊരു കത്തിയവൾ വലിച്ചെടുത്തു.... തുടരും......... എടാ എന്റെ ഡിസ്പ്ലേയ്ക്ക് കാര്യമായിട്ട് എന്തോ പറ്റിയിട്ടുണ്ട്. കഥ വൈകുവാണേൽ നിർത്തി പോയെന്നൊന്നും വിചാരിക്കരുത് ട്ടൊ.

#📙 നോവൽ വെറുതെ ഇറങ്ങിയാതാണോ ഇങ്ങോട്ട്." വേണി ചോദിച്ചു. "ഹാ... വെറുതെ ഈ വഴി പോയപ്പോ കേറിന്നെ ഉള്ളു." മനസ്സിൽ ചില തന്ത്രങ്ങൾ നെയ്തു കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ കുടിക്കാൻ എടുത്തിട്ട് വരാം." അവനെ അകത്തേക്ക് ഇരുത്തിയിട്ട് വേണി ജ്യൂസ് എടുക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. ആ നേരം കൊണ്ട് കിഷോർ നേരെ പോയത് മുത്തശ്ശി ഉപയോഗിക്കുന്ന റൂമിലേക്കാണ്. വേണിയുടെ കല്യാണം പ്രമാണിച്ചു മുല്ലശ്ശേരിയിൽ നിന്നും ശ്രീമംഗലത്തേക്ക് വന്ന വേണിയുടെ അച്ഛൻ വാസുദേവന്റെ അമ്മ ദേവകി ഇതുവരെ തിരികെ പോയൊട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു ദിവസം കൂടെ ശ്രീമംഗലത്ത് നിന്നിട്ട് വരാമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് കിഷോർ അവരെ മുല്ലശ്ശേരിയിലേക്ക് കൂട്ടാത്തത്. അവൻ മുത്തശ്ശിയുടെ റൂമിൽ വന്ന് നോക്കുമ്പോ അവർ ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞുള്ള മയക്കത്തിലായിരുന്നു. അത് കണ്ടതും കിഷോറിന്റെ കണ്ണുകൾ എന്തിനോ വേണ്ടി ചുറ്റിനും തിരഞ്ഞു. മുത്തശ്ശി ഇടയ്ക്കിടെ രാത്രി കഴിക്കാറുള്ള ഉറക്ക ഗുളികയിൽ അവന്റെ നോട്ടമുടക്കി. അതിൽ നിന്നും രണ്ട് ഗുളിക എടുത്തു കൈയ്യിൽ പിടിച്ചവൻ പതിയെ കിച്ചണിലേക്ക് പോയി. അവിടെ വേണി അവനുള്ള ജ്യൂസ് തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു. ", ഇത് നീ തന്നെ കുടിച്ചോ വേണി. തണുപ്പ് തീരെ ഇല്ല. എനിക്ക് കുറച്ചു ഐസ് കട്ടയൊക്കെ ഇട്ട് ഇത്തിരി കൂടി മധുരം കുറച്ചു താ. . വേണി കൊടുത്ത ജ്യൂസ് ടേസ്റ്റ് നോക്കിയിട്ട് കിഷോർ പറഞ്ഞു. "കിഷോറേട്ടന് മധുരം ഇഷ്ടാണല്ലോന്ന് വിചാരിച്ചിട്ട ഞാൻ ഇതിൽ മധുരം കൂട്ടി ഇട്ടത്. "ഇത് നല്ലോണം കൂടിപ്പോയി വേണി. ഇത്രയും മധുരം വേണമെന്നില്ല. "എങ്കിൽ ഞാൻ വേറെ തരാം. വേണി ആ ജ്യൂസ് ഗ്ലാസ്‌ മാറ്റി വച്ചിട്ട് വേറെ എടുത്തു. അവൾ ഐസ് കട്ട എടുക്കാനായി ഫ്രിഡ്ജ് തുറക്കുന്ന ഗ്യാപ്പിൽ കിഷോർ ആ രണ്ട് ഉറക്ക ഗുളിക അവൾ മാറ്റി വച്ച ജൂസിലേക്ക് ഇട്ടു. ശേഷം സ്പൂൺ കൊണ്ട് ഇളക്കി കൊടുക്കയും ചെയ്തു. വേണി ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവനു നല്ല തണുപ്പിൽ വേറൊരു ജ്യൂസ് അൽപ്പം മധുരം കുറച്ചു എടുത്തു. "ഇത് പാകമാണ്... നല്ല ടേസ്റ്റ് ഉണ്ട് വേണി. കിഷോർ പറഞ്ഞു താങ്ക്യൂ... വേണി പുഞ്ചിരി തൂകി. "ആ ജ്യൂസ് വെറുതെ കളയണ്ട. നീ കുടിച്ചോ. നിനക്ക് എത്ര മധുരം കൂടിയാലും പ്രശ്നമില്ലല്ലോ. കിഷോർ പറഞ്ഞു. "ഹാ... എന്തിനാ ഉണ്ടാക്കിയത് വെറുതെ കളയുന്നത്. പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വേണി മാറ്റി വച്ച ജ്യൂസ് എടുത്തു കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി.. കൗശലം നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവനാ കാഴ്ച രസത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ കിഷോറിന്റെ കണ്ണുകൾ കൊതിയോടെ അവളുടെ ഉടലിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. കടഞ്ഞെടുത്ത ശില്പം പോലെയുള്ള അവളുടെ രൂപഭംഗി അവനെ അവളിലേക്ക് വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. വേണി ജ്യൂസ് മുഴുവനും കുടിച്ച് തീരുന്നത് വരെ കിഷോർ ശ്വാസമടക്കി പിടിച്ചു അവളെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. "വേണി... എനിക്ക് നിന്നോടൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം പറയാനുണ്ട്. നമുക്ക് മുകളിൽ പോയി ഇരിക്കാം. ഗ്ലാസ്‌ തിരിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോ കിഷോർ പറഞ്ഞു. "എന്ത് കാര്യം? വേണി അത്ഭുതം കൂറി. "അതൊക്കെ ഉണ്ട്. നീ വാ. പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ മുകളിലേക്ക് പോയി. ഗ്ലാസ്‌ രണ്ടും കഴുകി വച്ചിട്ട് വേണിയും പുറകെ പോയി. "എന്താ കിഷോറേട്ട ഇത്ര പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം. മുകളിലെ സോപാനത്തിൽ വന്ന് ചാരി ഇരിക്കുന്ന കിഷോറിന് അരികിലായി വന്നിരുന്ന് കൊണ്ട് വേണി ചോദിച്ചു. "നിനക്ക് ഏറ്റവും സന്തോഷം തരുന്ന ഒരു കാര്യമാ?" "അതെന്ത് കാര്യാ... കൂടുതൽ സസ്പെൻസ് അടിപ്പിക്കാതെ കാര്യം പറയ്യ് കിഷോറേട്ട. വേണി വാശി പിടിച്ചു. അവളുടെ വാശി നിറഞ്ഞ മുഖത്തേക്ക് പ്രണയതോടെ നോക്കി കൊണ്ട് കിഷോർ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു ലെറ്റർ എടുത്തു അവൾക്ക് നൽകി. "ഇത് പൊട്ടിച്ചു വായിച്ചു നോക്ക്. കിഷോർ പറഞ്ഞു. ആകാംക്ഷയോടെ വേണി അത് വാങ്ങി പൊട്ടിച്ചു തുറന്ന് നോക്കി. അതിലെ ഉള്ളടക്കം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖം വിടർന്നു. "കിഷോറേട്ട... ഇത്... ഇത് സത്യാണോ? എനിക്ക്... എനിക്ക് ജോലി കിട്ടിയോ? വേണിക്ക് ലക്ച്ചർ ആയി അവൾ പഠിച്ച കോളേജിൽ തന്നെ നിയമനം ലഭിച്ചതിന്റെ ഓഫിഷ്യൽ ലെറ്റർ ആയിരുന്നു അത്. "ഇനി മുതൽ നിനക്ക് നീ പഠിച്ച കോളേജിൽ നിനക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സബ്ജെക്ട് തന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങാം. നിനക്ക് വേണ്ടി എനിക്ക് ഇതൊക്കെ അല്ലേ ചെയ്യാൻ കഴിയു. ഇടർച്ചയോടെ അവനത് പറയുമ്പോ വേണി കിഷോറിനെ സ്നേഹതോടെ നോക്കി. "ഒത്തിരി നന്ദിയുണ്ട് കിഷോറേട്ട. എന്നെ മനസ്സിലാക്കി എന്റെ ഒപ്പം ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നതിനു. എനിക്ക്... എനിക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷായി. സത്യം പറഞ്ഞ ഒന്നും അങ്ങട്ട് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റണില്ല എനിക്ക്. കയ്യിലിരിക്കുന്ന ലെറ്ററിലേക്കും കിഷോറിന്റെ മുഖത്തേക്കും അവൾ മാറി മാറി നോക്കി. "നിനക്ക് വേണ്ടി നിന്റെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി ഞാൻ ന്തും ചെയ്യും. Because i love u so much." കിഷോർ അത് പറഞ്ഞതും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വേണി അവനെ ഇറുക്കി കെട്ടിപിടിച്ചു. "ഞാൻ കാരണം ഒത്തിരി നാണം കെടുകയും വിഷമിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും എങ്ങനെയാ കിഷോറേട്ടന് എന്നെ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയണേ. കിഷോറേട്ടൻ എനിക്ക് നൽകുന്ന സ്നേഹത്തിനു ഞാൻ എന്താ പകരം തരാ. അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും കിഷോറിന്റെ മിഴികൾ വിടർന്നു. താൻ ഉദ്ദേശിച്ച വഴിക്ക് കാര്യങ്ങൾ വരുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. "എനിക്ക് നിന്നെ തന്നൂടെ വേണി. പൊന്നുപോലെ സന്തോഷതോടെ നോക്കില്ലേ നിന്നെ ഞാൻ. ഈ കണ്ണ് നിറയാൻ ഇട വരുത്തില്ല ഞാൻ. എന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കും വരെ നിന്റെ നിഴലായി ഞാൻ ഉണ്ടാവും കൂടെ. എപ്പോഴെങ്കിലും നിന്റെ മനസ്സ് മാറുമെങ്കിൽ കാത്തിരുന്നോട്ടെ ഞാൻ നിനക്കായി. എന്തായാലും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നീയല്ലാതെ മറ്റൊരു പെണ്ണ് ഉണ്ടാവില്ല വേണി. പറയുമ്പോ കിഷോറിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വേണി അത് കണ്ടു. ആ കാഴ്ച അവളുടെ മനസ്സിനെ നോവിച്ചു. "കാത്തിരുന്നോ കിഷോറേട്ട... അല്ലേലും കുറച്ചു നാൾ മുന്നേ തൊട്ടേ ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. എന്തായാലും കിഷോറേട്ടനെ പോലെ ഒരാൾക്കും എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇതുപോലെ ഒരാണും അവൻ സ്നേഹിക്കുന്നവൾക്ക് എല്ലാ രീതിയിലും താങ്ങും തണലുമായി നിൽക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഹൃദയവും മനസ്സും മുഴുവനായും കിഷോറേട്ടനെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായി കഴിഞ്ഞാൽ ആ നിമിഷം എന്റെ കഴുത്തിൽ കിഷോറേട്ടന് താലി കെട്ടാം." വേണിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവിശ്വസനീയതയോടെ കിഷോർ അവളെ നോക്കി. താൻ ആഗ്രഹിച്ച വാക്കുകൾ വേണിയിൽ നിന്ന് കേട്ടപ്പോ ലോകം കീഴടക്കിയ സന്തോഷമായിരുന്നു അവന്. "പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ നീ എന്റെ ഭാര്യയാകുന്ന നിമിഷത്തിനായിട്ടാണ് വേണി ഇനിയെന്റെ കാത്തിരിപ്പ്." സന്തോഷത്തോടെ കിഷോർ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് വേണി പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. കുറച്ചു സമയം കൂടെ അവർ ഓരോരോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. സംസാരത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴോ ഉറക്ക ഗുളികയുടെ എഫക്ട് കാരണം വേണി കിഷോറിന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കിടന്ന് ഉറങ്ങി പോയി. തുടരും

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 111 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ ഡീ... കാർത്തു വന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ ഞെട്ടിയത് പോലെ മിയ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. "നീ ഇനിയും ഫ്രെഷായി കിടന്നില്ലേ.." കാർത്തു മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ മിയക്കൊരു അവൾ ചെയ്തത് പോലെ തന്നെ മുഖം ചുളിച്ചിട്ട് ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു. സാധാരണ പുറത്തൊക്കെ പോയി വന്നാൽ ഫ്രഷാവാതെ ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളം പോലും കുടിക്കാത്തവളാണ്. ഇന്നിപ്പോ ഇട്ടിരുന്ന ഡ്രസ്സ്‌ പോലും മാറാതെയുള്ള ഈ കിടപ്പ്. "എന്താണിത്ര ഗഹനമായ ചിന്ത..എന്തോ ഉടായിപ്പ് ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു..എന്നോട് കൂടി പറയ്യ്.." അവളുടെ മുഖം കണ്ടിട്ടൊരു കുറുമ്പോടെ കാർത്തുവും ആ അരികിലക്കിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ശിവയെ കുറിച്ചെന്താ നിന്റെ അഭിപ്രായം.." യാതൊരു മുഖവുരയും ഇല്ലാതെ തികച്ചും സ്വഭാവികമെന്നത് പോലത് ചോദിക്കാനായിരുന്നു മിയയുടെ മനസ്സിലെങ്കിലും മുന്നിലിരുന്ന കാർത്തുവിനും മനസ്സിലാവും വിധമൊരു പിടപ്പുണ്ടാ കണ്ണുകൾക്ക്. ശിവ... ആ.. നിന്റെ കണവന്റെയാ ചങ്ക്.. സ്വീറ്റ് ശിവേട്ടൻ.. " മിയ കണ്ണ് ചിമ്മി.. "ഓ.. ശിവേട്ടൻ..മൂപ്പർക്കെന്താ.." "മൂപ്പര്ക്കൊന്നൂല്ല.. ആളെങ്ങനെ.. നീയത് പറ മോളെ കുഞ്ഞാറ്റ കിളി.." മിയ അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചൊന്നോമനിച്ചു. "അതെന്തിന് നീ ചോദിക്കുന്നു.." ഗായത്രിയുടെ വീട്ടിൽ വെച്ചും പിന്നെയുള്ള ഓരോ നിമിഷത്തിലും താൻ നോട്ടമിട്ട ഒരു കണ്ണിൽ കണ്ണിൽ നോക്കി കളിയുടെ ഓർമയിൽ പൊട്ടി വന്നൊരു ചിരി കടിച്ചമർത്തി കൊണ്ട് കാർത്തു ഗൗരവത്തോടെ മിയയെ നോക്കി. "മര്യാദക്ക് ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം പറയെടി.." ക്ഷമ കെട്ടത് പോലൊരു ചാട്ടം.. അതിനെ കുറിച്ചെന്ത് പറയാൻ..അതൊരു മാണിക്യമല്ലേ.. ഡി. സ്നേഹിച്ചു കൊല്ലുന്ന മാണിക്യം..ആ വീട്ടിലുള്ളവർ മൊത്തം അങ്ങനെ തന്നെ..അല്ല.. അതിപ്പോ ഇന്ന് നീയും അറിഞ്ഞതല്ലേ.. പിന്നെന്താ ഇങ്ങനൊരു ടോക്ക്." കാർത്തു അവളെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി.. "അത്.... താളത്തിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മിയ കാർത്തുവിന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരി.. മ്മ്.. പറയ്യ്.. ആ മാണിക്യത്തിനെ ഞാൻ എന്റെയാക്കിയാലോ ന്നാ.. എങ്ങനുണ്ടാവും.."കള്ളത്തരതിനൊപ്പം പ്രണയം കൂടി നിറച്ചിട്ടൊരു ഭാവത്തിൽ മിയ പറയുമ്പോൾ അതൊക്കെ തന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു എന്നത് പോലൊരു ഭാവത്തിലാണ് കാർത്തുവും. നീയെന്നതാ ഒന്നും മിണ്ടാതെ..." ചിരിയോടെയിരിക്കുന്ന കാർത്തുവിനെ നോക്കി മിയ ചൊടിയോടെ ചോദിച്ചു. "ഞാനെന്ത് മിണ്ടാൻ.. അല്ല.. ഇനിയിപ്പോ ആരെന്തു മിണ്ടിയിട്ടും യാതൊരു കാര്യവുമില്ല..ശിവേട്ടൻ നിന്റെ ചങ്കിൽ കേറി കൊളുത്തിയെങ്കിൽ സാക്ഷാൽ ദൈവം തമ്പുരാൻ നേരിട്ടിറങ്ങി വന്നു എതിർപ്പ് പറഞ്ഞാലും നീ അങ്ങേരെ വിട്ടു പോവൂല." കാർത്തുവൊരു ചിരിയോടെ മിയയെ നോക്കി.. അല്ല അനുഭവങ്ങൾ പാച്ചാളികൾ എന്നാണല്ലോ.. അല്ലേ.." മിയക്കും ചിരി വന്നു പോയ്‌.. "പക്ഷേ നിന്റെ വീട്ടിൽ...അതാണെനിക്ക് സംശയം " എതിർക്കുമെന്ന് ഉറപ്പല്ലേ. പ്രതേകിച്ചു നിന്റെ കെയ്റോഫിൽ ഉള്ളൊരു ബന്ധം ആവുമ്പോൾ.." മിയക്ക് സംശയങ്ങളൊന്നും തന്നെയില്ല.. "ആഹ്...അപ്പോഴാണ് ശെരിക്കുമുള്ള കഥ ആരംഭിക്കുന്നതും.. നീ എന്ത് ചെയ്യും.. വീട്ടുകാർക്കൊപ്പം നിൽക്കുമോ അതോ സ്നേഹിച്ച ആൾക്കൊപ്പം നിൽക്കുമോ.. അതിനെ കുറിച്ച് കൂടി നീ ആലോചിച്ചു നോക്ക് കുറച്ചു നേരം കൂടി കിടന്നിട്ട്..എന്നിട്ട് പോകാം ബാക്കി ദൂരം.." തന്റെയാ ചോദ്യത്തിന് കാര്യമായ ഉത്തരം ഒന്നും തരാതിരിക്കുന്നവളോട് കാർത്തു വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "അതായത്.. ഞാനിത് ഇപ്പൊ പറഞ്ഞത്...നമ്മളൊരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരുപാട് ട്വിസ്റ്റ്‌ ഉണ്ടാവും.. ട്രാജഡി ഉണ്ടാവും.. സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത വേദന ഉണ്ടാവും..ശിവേട്ടൻ നിന്റെ കൂടെ നിന്നാൽ ഇതെല്ലാം ഒക്കെയാണ്.. അല്ലെങ്കിൽ.. നീ പെട്ടു പോകും.. രണ്ടിനും നടുവിൽ ചക്ര ശ്വാസം വലിച്ചു കൊണ്ട്.." അങ്ങനൊരു അവസ്ഥയിൽ കൂടി കടന്ന് പോയത് കൊണ്ടാവും.. കാർത്തു ആ ചിന്തയിൽ പോലും അസഹിഷ്ണുത പ്രകടിപ്പിച്ചതും. "എനിക്കറിയാ ഡീ. അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല ഞാൻ ആ ഫീൽ.. പക്ഷേ കണ്ട പരിചയമുണ്ടല്ലോ ആവോളം.. നിന്നേ.. നിന്റെ ഉരുക്കങ്ങളെ.. എനിക്ക് മുന്നിൽ ആയിരുന്നല്ലോ നിന്റെ പ്രണയയുദ്ധം നടന്നത്.അന്നൊക്കെ നിന്റെയാ കാശിനാഥനെ ഞാനെത്ര പ്രാകി.. ഇന്നിപ്പോ അതൊക്കെ ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തന്നെ കുറ്റബോധം.. എന്തൊരു മനുഷ്യനാടി അങ്ങേര്..അന്ന് നിന്നെ ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും പരിഗണന തരാത്ത അങ്ങേര് തന്നെയാണോ ഇന്ന്.. നിന്നോടുള്ള കരുതലും ആ കെയറിങ്ങും കാണുമ്പോ.. ഞാൻ തന്നെ വണ്ടറടിച്ചു പോയി.. മിയ പറയുമ്പോൾ കാർത്തു ചിരിച്ചതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. "എങ്ങനുണ്ട് നിന്റെ ലൈഫ്... അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല.. നീ പറഞ്ഞതുമില്ല.." മിയ ഓർമിപ്പിച്ചു. ആ ഒരൊറ്റ ചോദ്യം.. എത്ര പെട്ടന്നാണ് കാർത്തുവിന്റെ കവിളുകളിൽ ചുവപ്പ് പടർന്നത്.. ഓ ഇനിയിപ്പോ പറയണമെന്നില്ല മിസ്സിസ് കാശി നാഥൻ.. അതിന്റെ ഉത്തരമിങ്ങനെ താങ്കളുടെ കവിളിലും കണ്ണിലുംദേ ചുവന്നു വിങ്ങി ചുവന്നു കിടപ്പുണ്ട്.. " മിയ അറിഞ്ഞു കളിയാക്കി വിടുന്നുണ്ട്. സ്നേഹിച്ചോ... ജീവിച്ചോ.. നീ സഹിച്ചത് വെച്ച് നോക്കുമ്പോ അങ്ങേര് നിന്നേ ഇങ്ങനൊന്നും കൊണ്ട് നടന്ന പോരാ.. പക്ഷേ അതിനിടയിൽ മെയിൻ എക്സാം വരുന്നുണ്ട്..അത്‌ മറക്കണ്ടാ കേട്ടോ.. ഇത്രേം നാള് കഷ്ടപ്പെട്ടതൊക്കെയും വെറുതെയാവും.. മിയ ഓർമ്മിപ്പിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് കാർത്തു അതിനെ കുറിച്ച് ഓർത്തത് തന്നെ.. "എങ്കിൽ നീ വിട്ടോ.. ഞാനൊന്ന് കുളിച്ചിട്ട് കിടക്കാൻ നോക്കട്ടെ.. രാവിലെ മുതല് തുടങ്ങിയ യാത്രകളാണ്.." മിയ കുളിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പോടെ എഴുന്നേറ്റു. "ഞാനിന്നിവിടെ കിടക്കണോ ഡീ.." ഓ.. വേണ്ടായേ. വെറുതെയാ ചെക്കന്റെ പ്രാക്ക് എനിക്ക് വാങ്ങിച്ചു തരാതെ കുഞ്ഞാറ്റ കിളി ചെല്ല്.. അത്..പറയുമ്പോൾ മിയക്കും കേൾക്കുമ്പോൾ കർത്തുവിനും ഒരുപോലെ കള്ളത്തരമുണ്ടായിരുന്നു.. 💥💥 ഏട്ടനുറങ്ങിയോ...? അമ്മു പുറത്തേക്കിറങ്ങി ചെന്നപ്പോൾ മാത്രമാണ് ശിവ പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും കണ്ണുകൾ പിൻവലിച്ചവളെ നോക്കിയത്. എന്തേ.. അവളെ വാത്സല്യത്തോടെ വലിച്ചു ചേർത്ത് തനിക്കരികിലെക്കിരുത്തി കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. ഒന്നുല്ല... അത് വെറുതെ.. ന്തൊ ണ്ട് അമ്മൂസിനു എട്ടനോട് പറയാൻ.. അത് പറയ്യ് " അവനൊരു ചിരിയോടെ അവളുടെ വിരലുകൾ മടക്കിയും നിവർത്തിയും തഴുകുന്നുണ്ട്. ആ ചേച്ചി കൊള്ളാം ല്ലേ.. അവളേത് ചേച്ചിയുടെ കാര്യമാണ് പറയുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായും അവൻ മനസ്സിലാക്കി. ഇടനെഞ്ചിൽ കൂടിയൊരു തണുപ്പിഴഞ്ഞു കയറുന്നുണ്ട്.. "ഏട്ടാ.. കുഞ്ഞാറ്റ ചേച്ചിയുടെ ഫ്രണ്ട്.. മിയ ചേച്ചി.." അമ്മു അവന് മനസ്സിലാവാൻ വേണ്ടി അൽപ്പം വിശദീകരിച്ചു തന്നെ പറഞ്ഞു. "എന്തായിപ്പോ പെട്ടന്ന് ആ ചേച്ചിക്കൊരു കൊള്ളിക്കൽ.." ശിവ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "ഞാനൊരു കാര്യം പറഞ്ഞ ഏട്ടൻ അമ്മയോട് ചോദിക്കുമോ.. ചോദിക്കണോ.. അയ്യോ.. ഈ ഏട്ടൻ.. അമ്മു അവന്റെ കയ്യിലൊന്നു പിച്ചി. "ശരി.. ഞാനെന്ത് ചെയ്യണം.. നീ അത് പറഞ്ഞു ത. അത് പോലെ ചെയ്യാം.." ഏട്ടൻ ചോദിക്കരുത്.. ഇല്ല.. ചോദിക്കില്ല.. മിയയുടെ കാര്യം അവരുടെ ഇടയിലെന്തോ സംസാരത്തിനു വഴിവെച്ചെന്നവനും മനസിലായി.. അതെന്തെന്നറിയാൻ ഒരു കുഞ്ഞ് കൗതുകം.. ആ ചേച്ചിയെ ഉണ്ടല്ലോ.. നമ്മുടെ ജീവേട്ടൻ ല്ലേ.. അമ്മയുടെ ഡിയറസ്റ് ഫ്രണ്ട് മോളി ആന്റിയുടെ സൽ പുത്രൻ.. അങ്ങേർക്ക് ആലോചിച്ചു നോക്കിയാലോ എന്ന്.. " അങ്ങേയറ്റം നിഷ്കളങ്കത വാരിക്കോരി വിതറി അമ്മു അത് പറയുമ്പോൾ ശിവ ഞെട്ടി.. ദൈവമേ.. വിടരും മുൻപേ കൊഴയാനാണോ തന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ വിധി.. നെഞ്ചോന്ന് തടവുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവന്റെ ഉള്ളിലാ കള്ളനോട്ടമാണ് നിറയുന്നത്.. ഈ അമ്മയുടെ ഒരു കാര്യം.. സ്വന്തം മകനോരുവനിവിടെ പുര നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്.. അതിനൊരു തീരുമാനമാക്കാതെ വല്ലോർക്കും പെണ്ണുണ്ടാക്കാൻ നടക്കുന്നു.. അതും മകൻ ആദ്യമായി പ്രണയത്തിന്റെ തണുപ്പറിഞ്ഞ ജീവിതത്തിൽ കൂടെ വേണമെന്ന് ആദ്യമായി തോന്നിയ അതേ പെൺകുട്ടിയെ.. അവന് വല്ലാതെ ദേഷ്യം വന്നു. എന്താ ഏട്ടാ.. അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച് നോക്കി ഇരിക്കുന്നവൾക്കുമൊരു കള്ളച്ചിരിയുണ്ട്. ഒന്നുല്ല.. ശിവ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാനെന്ന ഒരു കാര്യം കൂടി പറയട്ടെ.." അമ്മു വീണ്ടുമവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.. പറയങ്ങോട്ട്.. അവനു ആദ്യത്തെ അത്ര താല്പര്യമില്ല ഇപ്രാവശ്യം. "നല്ലൊരു കൊച്ച്.. അതിനെ ന്റെ മോന് ആലോചിച്ചു നോക്കിയാലോ ന്നാ അമ്മ ശെരിക്കും പറഞ്ഞത്.." ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ അമ്മു അവനെ നോക്കി. ഏഹ്.. പെട്ടന്നത് കേട്ടതിന്റെ ആവേശത്തിൽ ശിവ വെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സത്യമാണോടി.. അല്ലാതെ പിന്നെ... ശോ.. അതൂടെ കേട്ടപ്പോൾ അവന് നാണം.. ഗായേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ വെച്ച് നടന്ന കണ്ണിൽ കണ്ണിൽ നോക്കി കളി അമ്മേം കണ്ട് കാണോ ഏട്ടാ ഇനി.. " കണ്ട് കാണോ.." ശിവ മുഖം ചുളിചച്ചു കൊണ്ടവളെ നോക്കി.. പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് അവനത്തിലെ അപകടം മനസ്സിലായതും... അവൾക് മുന്നിൽ ചമ്മി പോയതിന്റെ വല്ലായ്മ മറച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനൊരു കള്ള ദേഷ്യത്തിൽ അവളെ തല്ലാൻ വേണ്ടി കൈ ഉയർത്തി എങ്കിലും.. അത് മുൻകൂട്ടി കണ്ടത് പോലെ അമ്മു അകത്തേക്ക് ഓടി.. അമ്മ കണ്ടോ ന്നറിയില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ നല്ലത് പോലെ കണ്ടിരുന്നു കേട്ടോ.." പോകും മുൻപ് വാതിലിൽ നിന്ന് കൊണ്ടവൾ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേൾക്കെ അവന്റെ മുഖമൊന്നു വിളറി.. ശോ.. മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ടവൻ തലയിലൊന്ന് തടവി... 💥💥 ഇതെന്താണ്.. ഇത്രേം പെട്ടന്നുറങ്ങിയോ.. താൻ ചെന്ന് കിടന്നിട്ടും കണ്ണടച്ച് അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്ന കാശിയെ നോക്കി കാർത്തു ഒരു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.. പക്ഷേ അവനൊരു അനക്കവുമില്ല. കാശ്യേട്ടാ.. കാർത്തു കുലുക്കി വിളിച്ചു. എന്തോന്നെഡീ.. അവിടേം ഇവിടേം ചുറ്റി തിരിഞ്ഞ് നടഞ്ഞിട്ടിപോ മനുഷ്യനെ ഉറങ്ങാനും വിടില്ലേ.. ചുമ്മാ ഇരിക്ക്.. " അവനൊന്നു കണ്ണുരുട്ടി.. ആദ്യമൊന്നു ഞെട്ടി പോയെങ്കിലും പിന്നെ അവന്റെയാ പിണക്കം മനസ്സിലായപ്പോഴേക്കും അവൾക്ക് ചിരി പൊട്ടി പോയിരുന്നു. ദൈവമേ.. എന്തോരു കുശുമ്പ് ആണെന്ന് നോക്കണേ.. അങ്ങനിപ്പോ പിണങ്ങേണ്ട.. എണീറ്റെ അങ്ങോട്ട്.. " പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവളവനെ ഇക്കിളിയിട്ട് വശം കെടുത്തി.. മതിയെടി.. കൈ.." ഒരു കൈ കൊണ്ടവളെ അടക്കി പിടിച്ചു കാശി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അതോടെ കാർത്തുവും അൽപ്പം അടങ്ങി.. മിയെടെ അടുത്ത് പോയതിനാണോ ഈ പിണക്കം.. അവള് നമ്മുക്ക് ഗസ്റ്റ്‌ അല്ലേ കാശ്വേട്ടാ.. " എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിൽ റെസ്റ്റിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നവന്റെ നെഞ്ചിലെക്കൊട്ടി ചെന്നു കൊണ്ടവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ കാശിക്കൊരു കള്ളചിരിയുണ്ട്. പക്ഷേ ഞാൻ നിന്റെ കെട്ട്യോൻ അല്ലേ.. അത് കൊണ്ട് ഫസ്റ്റ് ഞാൻ മതി.. " അവനതേ കുറുമ്പോടെ തന്നെ പറഞ്ഞു. ഹോ.. എന്തൊക്കെ കേൾക്കാൻ കിടക്കുന്നു എന്റെ ജന്മം..എന്നെ എന്റെ വഴിക്ക് വിട്ടേക്ക്.. എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമേ അല്ല.. ഇങ്ങനെയെയെങ്ങാനും എന്നെ നോക്കിയ നിന്റെ കണ്ണ് ഞാൻ കുത്തി പൊട്ടികും എന്നൊക്കെ വീരവാദം പറഞ്ഞോണ്ട് നടന്ന ആളാണിതെന്ന് ആരേലും കണ്ട പറയുവോ.. " കാർത്തു അവനെ അറിഞ്ഞു കളിയാക്കി. "ആ. അങ്ങനെ വഴിയേ പോണോരുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് അല്ലേലും ആർക് വേണം.. നീ പറയില്ലേ.. എനിക്കത് മതി.." "ആഹാ.. അങ്ങനിപ്പോ ഞാനും പറയുന്നില്ല.. നിങ്ങളെയ്.... ഒടുക്കത്തെ ജാഡ കാണിച്ചിട്ട് എന്റെ കുറെ നല്ല നിമിഷങ്ങളെ നശിപ്പിച്ച മൂരാച്ചിയാണ്.. ഇന്നിപ്പോ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടുന്നുണ്ട് എന്നൊക്കെ ആണേലും അന്നത്തെ ആ നഷ്ടങ്ങൾ അതൊന്നും തിരിച്ചു കിട്ടില്ലല്ലോ.. അപ്പൊ പിന്നെ ഞാനിത് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കും.. അനുഭവിച്ചോ.." വേദനിപ്പിക്കാനായി തന്നെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു അവളവന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർത്തി കടിച്ചു.. എന്നിട്ടും അവനൊന്നും പറയാതെ ചിരിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. കാരണം അവളാ പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ് സത്യമെന്ന് അവനും അറിയാമല്ലോ. ഇനി തിരികെ വേണമെന്ന് എത്രയൊക്കെ ആഗ്രഹിച്ചാലും വാശി പിടിച്ചാലും നേടി എടുക്കാൻ കഴിയാത്തത്.. അന്നതായിരുന്നു തന്റെ ശരി.. ഇന്നിതും.. അന്നത്തെ അതേ ഇഷ്ടം.. അത് പോലെ തന്നെ ഇന്നും ഇവളോടുണ്ട്.. പിന്നേയ്.. മിയ എന്നോടൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു.. കാർത്തു അവന് മുന്നിലേക്കായി നേരെയിരുന്നു കൊണ്ട് ആവേശത്തിൽ പറഞ്ഞു. അതെന്തേന്ന് ചെറിയൊരു ഊഹം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും അവളുടെ ആ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ അവളായിട്ട് പറയട്ടെ എന്ന് കരുതി കാശി എന്തെന്ന് ചോദിച്ചു. മിയക്കൊരിഷ്ടം.. കാർത്തു അത്യാവശ്യം സസ്പെൻസ് ഇട്ട് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് പറയുന്നത്. അവനും അതിനൊപ്പിച്ചു ബാലൻസ് ചെയ്ത്..നിന്ന് കൊടുത്തു. ശിവേട്ടൻ.. ശിവേട്ടനോട് അവൾക്ക് പ്രണയമാണ് കാശ്യേട്ടാ.. " ഒടുവിൽ വല്ലാത്തൊരു ഇഷ്ടത്തോടെ കാർത്തു കാശിയെ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. തുടരും... ഇനിയൊരു ഒളിച്ചോട്ടത്തിനു കൂടി നോം സാധ്യത കാണുന്നു.. 😆 നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയോ അത് 😁 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💐 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

അനൂഖി ഭാഗം 1 "ചരൺ ആരാണീ അനൂഖി?? " കയ്യിലൊരു ഫോട്ടോയുമായി ചരണിന്റെ മുൻിൽ വന്നു നിന്നുകൊണ്ട് റാം ചോദിച്ചു. റാമിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് പുസ്തകം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന ചരൺ ആ പുസ്തകം മടക്കി വെച്ച് എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു... "നീയെങ്ങനെ അറിഞ്ഞു അനൂഖിയെ കുറിച്ച്?? ആര് പറഞ്ഞു നിന്നോടിത്?? " "അതൊക്കെ ഞാനറിഞ്ഞു... ചാർജർ എടുക്കാൻ നിന്റെ മുറിയിൽ കയറിയപ്പോഴാ ഈ ഫോട്ടോ കണ്ടത്... " പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രമായിരുന്നു അത്.. അതിന് പിന്നിലായി അനൂഖി എന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.. റാമിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ ചിത്രം വാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ചരൺ ചോദിച്ചു  :- "ആ ചിത്രമിങ്ങ് തന്നെ.. അതെന്തിനാ നിനക്ക്??" " ഞാൻ ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന് ആദ്യം ഉത്തരം താ.. എന്നിട്ടല്ലേ ബാക്കി.. " "ഹ്മ്മ്.. ശരി... പറയാം എല്ലാം.. .. " റാമിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഭാവഭേതങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ചരൺ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.. അനൂഖിയെ കുറിച്ച് :- "അനൂഖിയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ഞാൻ അവളുടെ നാട്ടിൽ എത്തിയതിനെ കുറിച്ചും പറയണം..അവളുടെ നാടിനെ കുറിച്ചും നീയറിയണം.. എങ്കിലേ അനൂഖിയെന്ന പെണ്ണിനെ കുറിച്ച് നിനക്ക് മനസിലാകൂ.. അവൾ ജീവിക്കുന്ന സാഹചര്യം മനസിലാകൂ... " ഒരു ദീർഘ ശ്വാസമെടുത്ത് കൈകൾ രണ്ടും മാറിൽ പിണച്ചു കെട്ടിക്കൊണ്ട് ചരൺ തുടർന്നു.  "അനൂഖി.. ഞാൻ കണ്ടതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ളവൾ... നീട്ടിയെഴുതിയ കണ്മഷി കണ്ണുകളാണ് അവളുടെ അഴകെന്ന് പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.... അതിമനോഹരമായവൾ നൃത്തമാടുമായിരുന്നു .. ചടലുമായ നൃത്ത ചുവടുകൾ കൊണ്ട് ആ ഗ്രാമത്തിലെ ജനങ്ങളുടെയെല്ലാം മനസ്സിൽ കുടിയേറി പാർത്തവളാണ് അവൾ..  ഒരു നാൾ എന്റെ യാത്രയുടെ ഭാഗമായാണ് ഞാൻ അവളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ എത്തുന്നത്... സിനിമകളിൽ കാണുന്ന പോലെ പച്ച വിരിച്ച വയലേലകൾ നിറഞ്ഞ ഗ്രാമം... അവിടെയുള്ള ഒരു നാണി മുത്തിയുടെ  വീടിനോട് ചേർന്നുള്ള ഒറ്റ മുറിയിലാണ് എനിക്ക് താമസ സൗകര്യം ഏർപ്പാടാക്കിയിരുന്നത്... ഏകദേശം ഒരു എഴുപത് വയസ് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും ഞാനീ പറഞ്ഞ നാണി മുത്തിക്ക്... ആ പ്രായത്തിലും അച്ചപ്പവും ഉണ്ണിയപ്പവും ഉണ്ടാക്കി അവിടെയുള്ള ബേക്കറികളിൽ ഏൽപ്പിച്ചാണ് അവർ ജീവിച്ചിരുന്നത്.. പിന്നെ ഞാൻ താമസിച്ച മുറി എന്നെ പോലുള്ള യാത്രികർക്ക് വാടകക്ക് നൽകിയും.. ആ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാ ജനങ്ങളും വളരെ അധ്വാനശീലരായിരുന്നു... അതുപോലെ ചില പ്രത്യേക കാര്യങ്ങളിൽ വിശ്വാസം കൂടുതലുള്ളവരും.... ഞാനാ ഗ്രാമത്തിൽ ചെന്ന് രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് അവിടുത്തെ അമ്പലത്തിൽ  ഉത്സവം തുടങ്ങുന്നത്... ക്യാമറയും തൂക്കി ഞാനിറങ്ങി.. ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ഒപ്പിയെടുക്കാൻ... ഉത്സവ കാഴ്ചകൾ പകർത്തിയെടുക്കാൻ.. ഉത്സവ പറമ്പിലെ കാഴ്ചകളോരൊന്നും ക്യാമറയിൽ പകർത്തുമ്പോഴാണ് അവളെ ഞാൻ കാണുന്നത്... അനൂഖിയെ... " ഓരോ തവണ അനൂഖി എന്ന് പറയുമ്പോഴും ചരണിന്റെ കണ്ണിലെ തിളക്കം റാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അനൂഖിയെന്ന പെണ്ണ് ചരണിന് അത്രമേൽ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ആണോയെന്ന്  ഒരു വേള റാം സംശയിച്ചു പോയി... ഒന്ന് നിർത്തിയ ശേഷം ചരൺ തുടർന്നു... "ചുവന്ന പട്ടു സാരിയുടുത്ത് കയ്യിലൊരു താലവുമേന്തിയവൾ ഘോഷയാത്രയുടെ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നു... അവിടെ തെളിഞ്ഞു കണ്ട വിളക്കുകളിലെ പ്രകാശം അവളെ അത്രമേൽ സുന്ദരിയാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... എന്റെ ക്യാമറ കണ്ണുകളാൽ ഞാനവളുടെ ചിത്രം പകർത്തുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ആ വിടർന്ന കണ്ണുകളാലവൾ എന്നെയൊന്നു നോക്കി.. ഒറ്റ നോട്ടമേ നോക്കിയുള്ളുവെങ്കിലും ആ നോട്ടത്തിന് ആയിരം കാന്തങ്ങളുടെ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.. പിന്നെയും അവളുടെ  ഒരുപാട് ചിത്രങ്ങൾ ഞാനെടുത്തു... ഒരുപാട്.... ഒരു പക്ഷേ അന്നേ ദിവസം എന്റെ ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞത് മുഴുവൻ അവളുടെ മാത്രം മുഖമായിരിക്കണം... ആയിരിക്കണം എന്നല്ല ആണ് .... അത്രമേൽ ഭംഗി തോന്നിയ മറ്റൊന്നും അന്ന് എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടിരുന്നില്ല... ഓരോ തവണ അവളുടെ  ചിത്രം പകർത്തുമ്പോഴും വില്ല് പോലെ വളഞ്ഞ പുരികം ഒന്നുകൂടി ഉയർത്തിയവൾ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവളുടെ കയ്യിലെ താലമവൾ പൂജാരിയെ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും കൂടി നിന്നവർ അവളുടെ മേൽ പൂക്കൾ ചൊരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. എന്താണവിടെ നടക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് അപ്പോഴൊന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ... കണ്ണുകൾ പൂട്ടി കൈകൾ കൂപ്പിയവൾ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കയ്യിലെ പച്ച നിറത്തിലുള്ള കുപ്പിവളകൾ പരസ്പരം തട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു ... തൊഴുതു കഴിഞ്ഞവൾ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ടത് ക്യാമറയും തൂക്കി പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്നെയാണ്.. പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവ ഭേദങ്ങളൊന്നും തന്നെയില്ലാതെയവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.... അവളാരാണെന്നും   എവിടെയാണവളുടെ വീടെന്നും കണ്ടുപിടിക്കണമെന്ന് മനസ് പറഞ്ഞപ്പോഴും  അത് ചെയ്ത് കാണിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെന്നതാണ് സത്യം... കട്ട പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഇരുട്ടത്ത് അവൾ എങ്ങോട്ട് പോയ്‌ മറഞ്ഞുവെന്നു കണ്ടു പിടിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റിയില്ല... സമയമുണ്ടല്ലോ ഇനിയും എന്ന് സ്വയം ആശ്വസിക്കാനെ എനിക്കപ്പോൾ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളു.. അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴും ചുവന്ന പട്ടു സാരിയുടുത്ത് പച്ച നിറത്തിലെ കുപ്പി വളകളണിഞ്ഞ് താലവുമേന്തി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ മുഖമായിരുന്നു മനസ് നിറയെ.. " ചരണിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ അനൂഖിയെന്ന പെണ്ണിന്റെ രൂപം തെളിഞ്ഞു വന്നു... പിന്നീട് നടന്ന സംഭവങ്ങളും.... ─── പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് ഫ്രഷായി തലേന്നെടുത്ത ചിത്രങ്ങൾ നോക്കുമ്പോഴാണ് നാണി മുത്തി അവന് കഴിക്കാനുള്ള ഭക്ഷണവുമായി വന്നത്.. "മോനെ.. " "ആ.. മുത്തീ... വരൂ.. " "ഇതാ ഇഡലിയും ചട്ണിയുമാണ്.. രാവിലെ തന്നെ പുറത്ത് പോയി കഴിക്കണ്ട...ഇത് കഴിച്ചോളൂ..  " "അയ്യോ.. എന്തിനാ ഇപ്പോ ഇതുണ്ടാക്കിയെ?? മുത്തിക്ക് ഇതും കൂടി ഒരു ഭാരമാവില്ലേ?? ഞാൻ പുറത്ത് നിന്നെന്തെങ്കിലും കഴിക്കുമായിരുന്നല്ലോ... " "എന്ത് ഭാരം മോനെ... എനിക്ക് കഴിക്കാനുള്ളത് ഞാനുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.. കൂടെ നിനക്കുള്ളതും കൂടി ഉണ്ടാക്കണമെന്നല്ലേയുള്ളു.. അതത്ര ഭാരിച്ച പണിയൊന്നുമല്ല.... " പ്രായത്തിന്റെ അവശതകൾ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്താലെയവർ പാത്രം അവന് നേരെ നീട്ടി... ഒരു കൈ കൊണ്ട് ആ പാത്രം വാങ്ങിയവൻ മേശക്ക് മുകളിലായി വെച്ചു... അവന്റെ കയ്യിലുള്ള ക്യാമറ കണ്ട് നാണി മുത്തി ചോദിച്ചു. "ഇതില് ചിത്രങ്ങളൊക്കെയുണ്ടോ?? " കൗതുകത്തോടെ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടവർ ചോദിച്ചപ്പോൾ ചിരിയോടെയവൻ മറുപടി നൽകി... "ഉണ്ടല്ലോ.  ഇതിൽ ഒരുപാട് ചിത്രങ്ങളുണ്ട്... മുത്തിക്ക് കാണണോ?? " അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടവർ ആവേശത്തോടെ വേണമെന്ന് തലയാട്ടി.. അവരെ കട്ടിലിലേക്കിരുത്തിയവൻ ക്യാമറയിലെ ചിത്രങ്ങൾ അവർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു... മുഖത്തെ കണ്ണടയൊന്നു നേരെയാക്കിയവർ ആ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി... "അനുമോളല്ലേ ഇത്?? " അനൂഖിയുടെ ചിത്രം കണ്ട ആ മുത്തി ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.. "ആഹാ മുത്തിക്ക് അറിയാമോ ഈ പെൺകുട്ടിയെ?? " "അറിയാമോന്നോ?? നല്ല ചോദ്യം... ഈ നാട്ടിലെ എല്ലാവർക്കും അനുമോളെ അറിയാം " "അനു എന്നാണോ ഇവളുടെ പേര്? " കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചതെന്തോ കേട്ട സന്തോഷത്തിലവൻ ചോദിച്ചു. "അനൂഖിയെന്നാ ശരിക്കുള്ള പേര്.. എല്ലാവരും അനു എന്നാ വിളിക്കാറ്... വല്ല്യേ നർത്തകിയാ... അനു മോളുടെ നൃത്തം കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഉത്സവത്തിന് വരുന്നവരുണ്ട്.. പക്ഷേ പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം അതിന്റെ വിധി ഇങ്ങനായി പോയില്ലേ?? " താടിക്ക് കൈ കൊടുത്തു കൊണ്ട് ഒട്ടൊരു വിഷമത്തോടെയവരത്  പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്താണ് കാര്യമെന്നറിയാൻ ചരണിന്റെ മനസും മുറവിളി കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... "മുത്തീ... എന്താ കാര്യം??  ആ കുട്ടിക്കെന്താ പ്രശ്നം?? " "അതോ... മോൻ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ഇവിടുത്തെ നാലകത്ത് തറവാടിനെ കുറിച്ച്?? " അവരുടെ ചോദ്യത്തിന് ഇല്ലെന്നവൻ തലയാട്ടി.. "ഹാ എങ്ങനെ കേൾക്കാനാ.. നീയിവിടെ വന്നിട്ട് ദിവസങ്ങളല്ലേ ആയുള്ളൂ... ഈ നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന തറവാടാ അത്.. തമ്പ്രാക്കന്മാരുടെ ഭരണമാണ് ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്നത് എങ്കിൽ ഇവിടം ഭരിക്കേണ്ടത് അവരായിരുന്നു.. നമ്മുടെ ക്ഷേത്രം അവരുടെ വകയാണ്.. വലിയ തറവാട്ടുകാരാണെന്നോ സമ്പന്നരാണെന്നോ ഉള്ള അഹംഭാവം ഒന്നും അവിടുള്ളവർക്കില്ല.... എല്ലാവരെയും കയ്യയഞ്ഞു സഹായിക്കും... പാവപ്പെട്ടവർക്ക് ആശ്രയം നൽകും..." ഏതോ ഓർമ്മയിലെന്ന പോലെ നാണി മുത്തിയത് പറയുമ്പോൾ ചരണിന്റെ മുഖത്തും ആകാംഷ നിറഞ്ഞിരുന്നു.. അവർ തുടർന്നു.. "ഞാനീ പറഞ്ഞ നാലകത്ത് തറവാട്ടിലെ ഇളയ സന്താനമാണ് അനൂഖി മോള്.. അവൾക്ക് മുകളിൽ രണ്ടാൺകുട്ടികളാണുള്ളത്... അനന്തനും അരവിന്ദനും.. രണ്ടാളുടെയും പുന്നാര പെങ്ങളാണ് അനു മോള്.. സുന്ദരിയും കഴിവുള്ളവളുമായ പെൺകുട്ടി... നൃത്തവും എഴുത്തുമാണവളുടെ ജീവിതം.. പറഞ്ഞിട്ടെന്താ  അവൾക്ക് ജീവിതം  ആസ്വദിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യമില്ലാതായി പോയി.. " "അതെന്താ മുത്തീ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?? " "പറയാം... നമ്മുടെയീ അമ്പലത്തിൽ ഒരു ചടങ്ങുണ്ട്... പത്തു കൊല്ലം കൂടുമ്പോൾ വരുന്ന ആദ്യത്തെ പൗർണമിക്ക് നിലവിൽ  തറവാട്ടിലെ ഭരണം കയ്യാളുന്നത് ആരാണോ അയാളുടെ മകൾ ദേവിയാകണം... ദേവിയാകാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടി കന്യകയായിരിക്കണം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ.... അവൾക്ക് വിവാഹ ജീവിതം നിഷിദ്ധമാണ്.... " നാണി മുത്തിയത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ ചരണിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തിനെന്നറിയാതെയൊരു നോവുണർന്നു.. നാണി മുത്തി തുടർന്നു :- "ഇന്നലെ ഉത്സവം തുടങ്ങിയ ദിവസമായിരുന്നു അനു മോളുടെ ദേവിയാകൽ ചടങ്ങ്... തറവാട്ടിൽ നിന്നും ആരംഭിക്കുന്ന ഘോഷയാത്രയിൽ ഏറ്റവും മുൻപിൽ ദേവിയുടെ ആഭരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ താലവുമേന്തി ദേവിയാകാൻ പോകുന്ന പെൺകുട്ടി നടക്കണം.. അമ്പലത്തിലെത്തിയ ശേഷം പുഷ്പവൃഷ്ടിയോടെയാ താലം പൂജാരിയെ ഏൽപ്പിക്കണം.... അതാണ്‌ തുടക്കം... ബാക്കി പ്രധാനപ്പെട്ട ചടങ്ങുകളൊക്കെ ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാം നാൾ നടക്കും... തറവാട്ടിൽ വെച്ച്... അന്ന് നാട്ടിലുള്ള എല്ലാവരെയും ക്ഷണിക്കും ചടങ്ങ് കാണാൻ.. മോനെന്തായാലും ഇവിടെ കാണുമല്ലോ... എല്ലാം നേരിട്ട് കണ്ടോളൂ.. " അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ചരണിന്റെ കവിളിലൊന്ന് തലോടിക്കൊണ്ടവർ എഴുന്നേറ്റ് നടന്നു.. നാണി മുത്തി പോയി കഴിഞ്ഞിട്ടും ചരണിന്റെ മനസ്സിൽ ആ കണ്മഷി കണ്ണുകളായിരുന്നു. എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളോട് സംസാരിക്കണമെന്നുറപ്പിച്ചു... നാണി മുത്തി തന്ന ഇഡലികൾ ഓരോന്നായി മുറിച്ചു വായിൽ വെക്കുമ്പോഴും എങ്ങനെ അനൂഖിയെ കാണും എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അവന്റെ ഉള്ള് നിറയെ.... ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് കൈ കഴുകുമ്പോഴാണ് നാണി മുത്തി അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നത്... "മോനെ.. " "എന്താ മുത്തീ?? " "നിന്നെ കാണാൻ നാലകത്ത് തറവാട്ടിൽ നിന്നും ആളോള് വന്നിട്ടുണ്ട്." "തറവാട്ടിൽ നിന്നോ?? എന്താണാവോ??? " "അതൊന്നും അറിഞ്ഞൂടാ.. നിന്നെ കാണണമെന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു.. അവര്  എന്റെ വീട്ടിൽ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.. നീയ്യ് വേഗം അങ്ങോട്ട് വായോ " "ഹ്മ്മ്.. ഞാൻ വന്നേക്കാം മുത്തി പൊക്കോളൂ .. " അവന്റെ മറുപടിക്ക് തലയാട്ടിക്കൊണ്ടവർ തിരിഞ്ഞു നടന്നു... കയ്യും വായും കഴുകി തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് കൈ തുടച്ചു കൊണ്ടവൻ നാണി മുത്തിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു... അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ കണ്ടു ഉമ്മറത്ത് കസേരയിൽ നിവർന്നിരിക്കുന്ന തമ്പ്രാക്കന്മാരെ... ചരൺ വരുന്നത് കണ്ട് നാണി മുത്തി അവരോടായി പറഞ്ഞു :- "ദേ. ഇതാണ് നിങ്ങള് അന്വേഷിച്ചു വന്ന ആള് " ചരണിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ടവർ പറഞ്ഞതും എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം അവനിലേക്കായി.... അവരുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു കൊണ്ടവൻ കൈ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു :- "നമസ്കാരം..  ഞാനാണ് ചരൺ... " "ഹാ ഞങ്ങൾ വന്നത് തന്നെ കാണാൻ തന്ന്യാ " "എന്തായിരുന്നു കാര്യം? " "പറയാം താനാദ്യം ഇരിക്കെടോ " കൂട്ടത്തിൽ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ആൾ ചരണിനോട്‌ പറഞ്ഞു... മുൻപിലുണ്ടായിരുന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടവൻ വന്നവരെ നോക്കി .. "ഹാ.. ഇനി ഞങ്ങൾ വന്ന കാര്യം പറയാം... എന്താന്ന് വെച്ചാൽ താനിന്നലെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് അനൂഖി മോളുടെ ചിത്രങ്ങൾ എടുത്തിരുന്നോ?? " "ഹ്മ്മ്.. എടുത്തു... മറ്റ് ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തുന്നതിനിടക്ക് കൗതുകം തോന്നി പകർത്തിയതാ.. " അനൂഖിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയത് അബദ്ധമായോ എന്ന് ഒരു വേള അവൻ സംശയിച്ചു പോയി... ആ സംശയം അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു... "ഏയ്‌.. താനതിന് പേടിക്കൊന്നും വേണ്ട... ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചുവെന്നേ ഉള്ളൂ..." അവരുടെ മറുപടി കേട്ടവൻ ആശ്വാസത്തോടെയൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... "ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരായാൽ നല്ലത് കണ്ടാൽ ക്യാമറയിൽ പകർത്തും... അതൊരു കുറ്റമൊന്നുമല്ല.... ഞങ്ങളിപ്പോ വന്നത് ആ ചിത്രങ്ങളൊന്ന് കാണാനാണ്... ഞങ്ങൾക്കത് കാണാൻ പറ്റുമോ?? " "തീർച്ചയായും.. ഞാൻ ക്യാമറയൊന്ന് എടുക്കട്ടെ... " സമ്മതഭാവത്തിലവർ തലയാട്ടിയതും ചരൺ അകത്തേക്ക് കയറി ക്യാമറയുമായി തിരികെ വന്നു.... ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയ അനൂഖിയുടെ ചിത്രങ്ങളും ഉത്സവപറമ്പിലെ മറ്റ് ചിത്രങ്ങളും അവൻ അവർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു... "ഉം.. അസ്സലായിരിക്കുന്നു.... ചടങ്ങുകളെല്ലാം ഉണ്ടല്ലോ ഇതിൽ....." അവരുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടതും ചരണിനും ആശ്വാസമായി... "താനെടുത്ത ചിത്രങ്ങളെല്ലാം നന്നായിട്ടുണ്ട്... " "ഒരുപാട് നന്ദി.. " "നാണി മുത്തി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ അല്ലെ അനൂഖി മോളെ കുറിച്ചും ഞങ്ങളുടെ ചടങ്ങുകളെ കുറിച്ചും... " "ഉം.. പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. " "അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവം മൂന്ന് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ തീരും . ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാം നാൾ മറ്റ് ചടങ്ങുകൾ നടക്കും.. അന്ന് നടക്കുന്ന ചടങ്ങുകളുടെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാൻ തന്നെ ക്ഷണിക്കാനാ ഞങ്ങൾ വന്നത്..വരില്ല്യേ താൻ? " ചോദ്യഭാവത്തിലവർ അവനെ നോക്കിയപ്പോൾ തേടിയതെന്തോ അടുത്തെത്തിയ സന്തോഷമായിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത്... ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെയവൻ മറുപടി നൽകി.. "തീർച്ചയായും.. ഞാൻ വരും.. എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളു.. ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇവിടുത്തെ ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ... " "എങ്കിൽ അങ്ങനെയാവട്ടെ... മറ്റ് കാര്യങ്ങളൊക്കെ നമുക്ക് വഴിയേ സംസാരിക്കാം.. നാളെ രാവിലെ തനിക്ക് പറ്റുവാണെങ്കിൽ തറവാട്ടിലേക്കൊന്ന് വരിക.. ബാക്കി കാര്യങ്ങളൊക്കെ അന്ന് സംസാരിക്കാം... " "ഞാൻ വരാം... " "എന്നാൽ ശരി ഞങ്ങളിറങ്ങുന്നു.. " "ഹ്മ്മ്.." ചരണിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞവർ പോകാനായി  ഇറങ്ങി.. കൂട്ടത്തിലെ കാരണവർ തെല്ലൊന്ന് നിന്ന ശേഷം നാണി മുത്തിയോടായി പറഞ്ഞു.. "എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ മടിക്കാതെ പറഞ്ഞോളൂ കേട്ടോ.. " "ഉവ്വ് തമ്പ്രാനെ.. " "മ്മ്.. " തോളത്തിട്ട കസവു മുണ്ട് നേരെയാക്കിക്കൊണ്ടവർ പടികളിറങ്ങി നടന്നു... അവർ പോകുന്നതും നോക്കി ചരൺ ഉമ്മറത്തു തന്നെ നിന്നു... (തുടരും ) ©കഥാമയി #നോവൽ