#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ The Flesh Roots - Climax ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ……………………………………. ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇരകളുടെ ആക്രോശങ്ങളും ഒന്നുചേർന്ന ആ ഭീമൻ മാംസതരംഗം തറവാട്ടുപറമ്പിന്റെ തറക്കല്ലുകളെപ്പോലും ഉലച്ചുകൊണ്ട് ഇരച്ചുകയറി. കിണറിന്റെ വായ്‌വട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ഹരിഹരന്റെയും സന്ധ്യയുടെയും വികൃതമായ മാംസരൂപങ്ങൾ ഭീകരമായി അലറി. വായുവിൽ അഴുകിയ ചോരയുടെയും രാസവസ്തുക്കളുടെയും കടുപ്പമേറിയ ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞു. "സിദ്ധാർത്ഥ്, വേണ്ട! അതൊരു കെണിയാണ്! ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിയാൽ നിനക്ക് തിരികെ വരാനാകില്ല!" മേജർ വിക്രം അലറിയെങ്കിലും, തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ സിദ്ധാർത്ഥ് ആറ്റോമിക് ക്രയോ-ഇംപ്ലോഷൻ ചാർജ് തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസവും നിശ്ചയദാർഢ്യവും തിളങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "സോറി സർ ഈ ഭീകരത ലോകത്തിന്റെ മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് പടരാതിരിക്കാൻ ഇതാണ് ഒരേയൊരു വഴി നിങ്ങൾ തിരിച്ചു പോകു സർ!" സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബെൽറ്റിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന എമർജൻസി ടൈറ്റാനിയം ഗ്രൂപ്പ്-റാപ്പലിംഗ് കേബിളിന്റെ ഹൂക്ക് കിണറിന്റെ അരികിലെ കട്ടി കൂടിയ കരിങ്കൽ മതിൽ ലക്ഷ്യമാക്കി വിക്ഷേപിച്ചു. ഹൂക്ക് പാറയിൽ ആഴത്തിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു. "നോ... സിദ്ധാർത്ഥ്!" ഡോ. അനിതയുടെ നിലവിളി വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. വിക്രം ഒട്ടും സമയം കളയാതെ അനിതയുടെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ച്, തങ്ങളിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്ത മാംസവള്ളികളെ ക്രയോ-പിസ്റ്റൾ കൊണ്ട് തണുപ്പിച്ചുപൊട്ടിച്ച് ഹെലികോപ്റ്ററിൽ നിന്ന് താഴ്ത്തിയിട്ട വടത്തിലേക്ക് ഓടിയടുത്തു. "ടീം ആൽഫ, വിഡ്രോ ചെയ്യൂ! ഇമ്മീഡിയറ്റ് എവാക്യുവേഷൻ! ആകാശത്തുനിന്ന് കവറിംഗ് ഫയർ നൽകൂ!" മേജറുടെ അടിയന്തിര കൽപ്പന കേട്ട് ബാക്കിയുള്ള കമാൻഡോകൾ വടത്തിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ഹെലികോപ്റ്റർ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ഉയർന്നപ്പൊങ്ങി. ഹെലി-ഗണ്ണർമാർ താഴേക്ക് തുടരെത്തുടരെ ലിക്വിഡ് നൈട്രജൻ റോക്കറ്റുകൾ തൊടുത്തുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കിണറ്റിനുള്ളിൽ, ശൂന്യതയിലേക്കുള്ള ആ ചാട്ടത്തിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ബോംബ് ഡിസ്പോസൽ സൂട്ടിന്റെ മുഴുവൻ ക്രയോ-ത്രസ്റ്ററുകളും ഓൺ ചെയ്തു. വായുവിൽ വെച്ച് തനിക്ക് നേരെ പാഞ്ഞടുത്ത മൂർച്ചയേറിയ മാംസ വള്ളികളെ അയാൾ കൈയ്യിലിരുന്ന ക്രയോ-ബ്ലാസ്റ്റർ കൊണ്ട് ഫ്രീസ് ചെയ്ത് തകർത്തെറിഞ്ഞു. കിണറിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോകുന്തോറും അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ കട്ടിയുള്ളതും, പ്രകാശത്തെപ്പോലും വിഴുങ്ങുന്നതുമായ കറുത്ത കോശങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായിരുന്നു. അതിൻ്റെ ഭിത്തികളിൽ സ്പന്ദിക്കുന്നത് കേവലം വേരുകളായിരുന്നില്ല; തൃത്താലയിലും പട്ടാമ്പയിലും വിഴുങ്ങപ്പെട്ട, ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ലക്ഷകണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ശവങ്ങൾ അലിഞ്ഞുചേർന്ന വികൃതമായ രൂപങ്ങളായിരുന്നു. കിണറിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ, മൈനസ് ഡിഗ്രി തണുപ്പിലും തിളച്ചുമറിയുന്ന ഒരു ഭീമൻ മാംസക്കണ്ണിയും അതിന്റെ നടുവിൽ ഹൃദയം പോലെ സ്പന്ദിക്കുന്ന കറുത്ത മാതൃവേരിന്റെ കേന്ദ്രവും സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ടു. അതിൽ നിന്ന് ചോര പോലെയുള്ള ദ്രാവകം ചീറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "നിന്റെ തണുപ്പിന് ഞങ്ങളുടെ ചൂടിനെ അണയ്ക്കാനാവില്ല, കമാൻഡോ... നീയും ഇനി ഇതിന്റെ ഭാഗമാകും!" ആ മാംസക്കട്ടിയിൽ നിന്ന് ഹരിഹരന്റെയും അലിയുടെയും മറ്റ് അനേകം ഇരകളുടെയും ഒരേസമയത്തുള്ള ഭയാനകമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. കട്ടിയുള്ള മാംസ വേരുകൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ക്രയോ-സൂട്ട് തുളച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങി. കടുത്ത വേദനയാൽ അയാൾ അലറി. സൂട്ടിന്റെ പ്രഷർ റീഡിംഗ് വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് പതിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കൈയ്യിലിരുന്ന ആറ്റോമിക് ക്രയോ-ചാർജിന്റെ ടൈമർ വെറും മൂന്ന് സെക്കന്റിലേക്ക് സെറ്റ് ചെയ്തു. "ഇത് തൃത്താലയിലെയും പട്ടാമ്പിയിലെയും നിരപരാധികൾക്ക് വേണ്ടി!" സിദ്ധാർത്ഥ് രക്തം തുപ്പിക്കൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. അയാൾ തന്റെ ആത്മവീര്യം വീണ്ടെടുത്ത്, കൈയ്യിലുള്ള കെമിക്കൽ ചാർജ് മാതൃവേരിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള, സ്പന്ദിക്കുന്ന പിളർപ്പിലേക്ക് ആഞ്ഞു കുത്തിയിറക്കി! തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം, തോളിലെ ആട്ടോമാറ്റിക് വിഞ്ച് ഓൺ ചെയ്തുകൊണ്ട് അയാൾ ഗ്രൂപ്പ്-റാപ്പലിംഗ് കേബിളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. വിഞ്ച് മോട്ടോർ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അയാളെ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റാൻ തുടങ്ങി. “ബൂം...!” കിണറിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ വലിയൊരു ശബ്ദമില്ലാത്ത, എന്നാൽ സർവ്വതിനെയും തണുപ്പിച്ചുറയ്ക്കുന്ന അതിഭീകരമായ ഒരു ഇംപ്ലോഷൻ അവിടെ നടന്നു. മൈനസ് 200 ഡിഗ്രിക്ക് താഴെയുള്ള അതികഠിനമായ രാസതണുപ്പ് ഒരു നീല പ്രകാശഗോളമായി മാതൃവേരിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പടർന്നു. കോശവിഭജനം നടത്തിയിരുന്ന ആ മാംസശൃംഖലയുടെ തന്മാത്രാ ഘടന മുഴുവൻ ആ നിമിഷത്തിൽ തണുത്തുറഞ്ഞു തകർന്നു. ആകാശത്തുനിന്ന് നോക്കുകയായിരുന്ന വിക്രമിനും അനിതയ്ക്കും കണ്ടത് അവിശ്വസനീയമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. തൃത്താലയിലും പട്ടാമ്പിയി ലും പടർന്നുപിടിച്ചിരുന്ന ഭീമൻ കറുത്ത വേരുകൾ പെട്ടെന്ന് നീലനിറമായി തണുത്തുറഞ്ഞു. തുടർന്ന് അവ കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ മരച്ചില്ലകൾ പോലെ ഒടിഞ്ഞു വീഴാനും, വെളുത്ത ചാരമായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൊടിഞ്ഞുപോകാനും തുടങ്ങി. ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചിരുന്ന ആ ഭീതിയുടെ കറുത്ത മാംസ ശൃംഖല നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഇല്ലാതായി. സ്ഫോടനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതത്തിൽ കിണറ്റിനുള്ളിൽ നിന്ന് വൻതോതിൽ തണുത്ത വായു മുകളിലേക്ക് ചീറ്റിയടിച്ചെങ്കിലും, കരിഞ്ഞ പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ, കേബിളിൽ തൂങ്ങി പരിക്കുകളോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് കിണറിന്റെ വായ്‌വട്ടത്തിലേക്ക് ഉയർന്നുവന്നു. "സിദ്ധാർത്ഥ്...! ഹെലി-പൈലറ്റ്, താഴേക്ക് ഇറക്കൂ! ക്വിക്ക്!" വിക്രം സന്തോഷത്തോടെ അലറി. ഹെലികോപ്റ്ററിൽ നിന്ന് താഴേക്കിറക്കിയ ലിഫ്റ്റ് കേബിളിൽ സിദ്ധാർത്ഥിനെ വിക്രമും കമാൻഡോകളും ചേർന്ന് സുരക്ഷിതമായി മുകളിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു. ഉടൻ തന്നെ അനിത സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് പ്രാഥമിക ചികിത്സകൾ ആരംഭിച്ചു. "ഡോക്ടർ... നമ്മൾ ഇത് തടഞ്ഞു... ഇത് ഇനി പുറത്തേക്ക് പടരില്ല..." സിദ്ധാർത്ഥ് ക്ഷീണത്തോടെ പറഞ്ഞു. ……. ആറു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... തൃത്താലയിലും പട്ടാമ്പിയും നിശ്ശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു ബാക്കി. ആ രണ്ട് പ്രദേശങ്ങളിലെയും മുഴുവൻ മനുഷ്യരും ആ ഭീകര ജീവിക്ക് ഇരയായി ജീവൻ വെടിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരാൾ പോലും അവിടെ ജീവനോടെ ശേഷിച്ചില്ല. അവിടുത്തെ എല്ലാ വീടുകളും വഴികളും വിജനവും നിർജ്ജനവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, സൈന്യത്തിന്റെയും ദുരന്തനിവാരണ സേനയുടെയും കഠിന പരിശ്രമത്തിലൂടെ അവിടെ അടക്കം ചെയ്ത മാംസവശിഷ്ടങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുകയും, വിനാശകാരിയായ ആ ഭീകരത പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നത് പൂർണ്ണമായും തടയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തൃത്താലയിലെയും പട്ടാമ്പിയിലെയും മണ്ണിൽ രാസമാലിന്യങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്ത് പ്രകൃതി പുതിയ പച്ചപ്പുകൾക്ക് തുടക്കമിട്ടു. ആ രണ്ട് ഗ്രാമങ്ങളുടെയും അതിർത്തിയിൽ, കൊല്ലപ്പെട്ട ലക്ഷകണക്കിന് നിരപരാധികളുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി സർക്കാർ ഒരു വലിയ സ്മാരകം ഉയർത്തി. ആ സ്മാരകത്തിന് മുന്നിൽ പ്രണാമം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മേജർ വിക്രമും ഡോ. അനിതയും ക്യാപ്റ്റൻ സിദ്ധാർത്ഥും നിന്നു. "നമുക്ക് അവിടുത്തെ ആളുകളെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... പക്ഷേ അവരുടെ ത്യാഗം കാരണം ഈ ലോകത്തെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങുമായിരുന്ന ഒരു ഭീകര ദുരന്തത്തെ ഇവിടെത്തന്നെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞു," വിക്രം വിതുമ്പുന്ന ശബ്ദത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അതെ മേജർ, ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യർ ഇല്ലാതായെങ്കിലും അവരുടെ ഓർമ്മകളും, ഈ ഭീകരതയെ ഇല്ലാതാക്കാൻ സിദ്ധാർത്ഥ് നടത്തിയ പോരാട്ടവും ലോകം എന്നും ഓർക്കും. ഈ മണ്ണിൽ ഇനി പുതിയൊരു പുലരി ഉണ്ടാകും," അനിത ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. അസ്തമയ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, മരിച്ചുപോയ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആത്മാക്കൾക്ക് പ്രണാമമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവർ നടന്നു നീങ്ങി. ……… End