*మన ప్రపంచం అనుకున్న వాళ్లే ఒక్కరోజులో పరాయివాళ్లవుతారు...* మనల్ని గెలిపిస్తారని నమ్మిన చేతులే మనల్ని కిందకు లాగుతాయి...చీకటి శాశ్వతం కాదు...వాన శాశ్వతం కాదు...బాధ కూడా శాశ్వతం కాదు...కాలం మారుతుంది...పరిస్థితులు మారతాయి...నిన్ను తక్కువ చేసిన వాళ్ల అభిప్రాయాలు కూడా మారిపోతాయి...ఓడిపోయినవాడిని ప్రపంచం మర్చిపోవచ్చు కానీ ఓటమి నుంచి లేచి నిలబడ్డవాడిని చరిత్ర గుర్తుంచుకుంటుంది...ఈరోజు నిన్ను చూసి నవ్వుతున్న వాళ్లు రేపు నీ విజయాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపడతారు...ఈరోజు నిన్ను అవమానించిన వాళ్లు రేపు నీ పేరు చెప్పి గర్వపడతారు...నిన్ను నువ్వు ఎప్పుడూ తక్కువ అంచనా వేయకు... తమ విశ్వసనీయ @కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి #🌇శుభ సాయంకాలం #😃మంచి మాటలు #శ్రీకృష్ణ #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy) #ఒక మంచి కథ

*నిజమైన ఆనందం ఎక్కడ ఉంది..? రమణ మహర్షి చెప్పిన అద్భుత సత్యం!* నేటి యాంత్రిక జీవితంలో ప్రతి ఒక్కరూ ఆనందం కోసం పరుగులు తీస్తున్నారు. చేతి నిండా డబ్బు, పెద్ద ఇల్లు, విలాసవంతమైన జీవితం ఉంటేనే సంతోషం వస్తుందని చాలామంది భావిస్తారు. కానీ నిజమైన ఆనందం బాహ్య పరిస్థితుల్లో కాదు, మన మనస్తత్వంలోనే ఉందని భారతీయ తత్వవేత్తలు, మహనీయులు ఎప్పటి నుంచో చెబుతున్నారు. భగవాన్ రమణ మహర్షి చెప్పిన చిన్న కథ నిజమైన ఆనందం ఎక్కడ ఉందన్న గొప్ప జీవన సత్యం మనకు అర్థమయ్యేలా చేస్తుంది. ఒకసారి ఓ వ్యక్తి రమణ మహర్షిని ఆయన ఆశ్రమంలో కలిశారు. “కష్టసుఖాల్లో ఒకే విధంగా ఎలా ఉండగలం?” అని మహర్షిని ప్రశ్నించాడు. అందుకు మహర్షి ఓ చిన్న ఉదాహరణ చెప్పారు. ఒక పేద యువతి ఇళ్లలో పనులు చేసుకుంటూ జీవనం సాగించేది. ఆమె ఎప్పుడూ చిరిగిపోయిన పాత బట్టలే ధరించేది. ఆమె పరిస్థితిని చూసిన ఓ ధనవంతుడు ఖరీదైన కొత్త దుస్తులు కొనిచ్చాడు. ఆ ఊహించని కానుకతో ఆమె ఎంతో ఆనందపడింది. మరుసటి రోజు ఆ కొత్త దుస్తులు వేసుకుని స్నేహితులతో ఉత్సాహంగా గడిపింది. అయితే ఆ తర్వాత రోజు ఆ కొత్త దుస్తులను శుభ్రంగా మడతపెట్టి పెట్టెలో దాచుకుని, మళ్లీ తన పాత బట్టలే వేసుకుని పనికి వెళ్లింది. ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే… ఆమె ఆనందంలో ఏమాత్రం తేడా లేదు. కొత్త బట్టలు వేసుకున్న రోజున ఎంత సంతోషంగా ఉందో, పాత బట్టలు వేసుకున్న రోజూ అంతే ఉల్లాసంగా ఉంది. ఈ కథ ద్వారా రమణ మహర్షి చెప్పిన సందేశం ఒక్కటే… మన ఆనందం వస్తువులపై ఆధారపడకూడదు. పరిస్థితులు మారినా మనసు స్థిరంగా ఉండాలి. *మితిమీరిన స్వార్థంతో అనర్థమే..* సాధారణంగా మనిషి సుఖాన్ని వెంటనే అంగీకరిస్తాడు. కానీ కష్టాలు ఎదురైతే బాధ, నిరాశ, అసంతృప్తికి లోనవుతాడు. ఇదే జీవితంలో చాలా సమస్యలకు కారణమవుతోంది. ఇతరులతో పోలికలు మనశ్శాంతిని దూరం చేస్తాయి. మితిమీరిన స్వార్థం చివరికి అనర్థాలకే దారి తీస్తుంది. ఇతరులతో పోల్చుకోకుండా, మన విలువలను కాపాడుకుంటూ జీవించడం వల్లే నిజమైన సంతోషం లభిస్తుంది. సహనం ఉంటేనే ఇది సాధ్యం అవుతుంది. *అవసరాలు వేరు… కోరికలు వేరు* ప్రతి మనిషికి అవసరాలు ఉంటాయి. అలాగే కోరికలూ ఉంటాయి. కానీ ఈ రెండింటి మధ్య తేడాను గుర్తించలేకపోవడమే చాలా సమస్యలకు మూలం. అవసరాలు పరిమితమైనవి..కోరికలు అపరిమితమైనవి. అనంతమైన కోరికలను తీర్చుకోవాలనే ఆరాటంలో కొందరు అడ్డదారులు తొక్కుతారు. తమ వద్ద ఉన్నదాన్ని ఆస్వాదించకుండా, లేనిదాని కోసం నిరంతరం పరుగులు పెడుతుంటారు. సంపాదన పెరిగే కొద్దీ వ్యసనాలు, ఆడంబరాలకు అలవాటుపడి.. చివరకు మనశ్శాంతి కోల్పోయి జీవితాన్ని క్లిష్టంగా మార్చుకుంటారు. *సంతృప్తి సాధనతో వస్తుంది* జీవితంలో విజయం సాధించడం గొప్ప విషయమే. కానీ విజయం ఒక్కటే సంతృప్తిని ఇవ్వదు. తృప్తి అనేది మనసును శిక్షణ ఇవ్వడం ద్వారా వచ్చే గొప్ప గుణం. ఓం నమో  భగవతే శ్రీ రమణాయ @కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి రంగారెడ్డి జిల్లా గ్రంథాలయ సంస్థ పూర్వ ఛైర్మన్ #🌇శుభ సాయంకాలం #ఒక మంచి కథ #మహర్షి రమణ. #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy)

*గురు పాదాల విలువ* *భారతదేశం నుంచి అమెరికాకి వచ్చి ఓ నది ఒడ్డున ఆశ్రమం నిర్మించుకొని నివసిస్తున్న ఓ స్వామీజీ దగ్గరకి, హిందూ మతంపై ఆసక్తి గల ఓ అమెరికన్‌ వచ్చి, హిందూ మతం గురించిన ఎన్నో పుస్తకాలు తీసుకెళ్ళి చదివాడు. ``` *ఆ పుస్తకాలని తిరిగి ఇచ్చేసాక స్వామీజీతో ఇలా చెప్పాడు… *“హిందూ మతంలో నాకంతా నచ్చింది, ఒక్కటి తప్ప.” *“ఏమిటది? అందులో నీకేం లోపం కనబడింది? " *“పాద నమస్కారాలు. శిష్యులు గురువుగారి పాదాలనాశ్రయించడం. పాదాలు శరీరంలో అధమస్థానంలో ఉంటాయి. శరీరంలో బురద, మురికి, మట్టి లాంటివి అధికంగా అంటేది పాదాలకే. అలాంటి పాదాలకి ఓ పవిత్ర స్థానం ఇవ్వడం నాకు నచ్చలేదు. గురువు శరీరంలోని ఏదో ఓ అవయవం మీద గౌరవాన్ని ప్రదర్శించాలనుకున్నప్పుడు, అది ఉన్నత స్థాయిలోని శిరస్సు పట్ల ప్రదర్శిస్తే బావుండేది అనిపిస్తోంది. గురువు కాలి బొటనవేళ్ళ నించి గంగా యమునలు ప్రవహిస్తూ ఉంటాయని, ఆ నీటిని శిష్యుడు తల మీద చల్లుకుంటే పవిత్రమౌతాడని చదివాను. కానీ అదంతా ఊహతో కూడిన కల్పన తప్ప అందులో నిజం ఎక్కడుంది?" అడిగాడా అమెరికన్‌ సీరియస్‌గా. *స్వామీజీ చిన్నగా నవ్వి ..... “అలా నదివద్దకి వెళ్ళి మాట్లాడుకుందాం పద.” *ఇద్దరూ నది ఒడ్డుకి వెళ్ళారు. అక్కడ కొందరు జాలర్లు నదిలో చేపలు పడుతున్నారు. *నీళ్ళల్లో నిలబడి వలని దూరంగా విసురుతున్నారు. వలలో చేపలు పడ్డాక, వాటిని పట్టుకుని బుట్టలో వేసుకుని మళ్ళీ వలని దూరంగా విసురుతున్నారు. *“జాలర్ల వలలో ఏ చేపలు పడుతున్నాయి? వారి పాదాల వద్ద ఉన్నవా? లేక దూరంగా వున్న చేపలా?”ప్రశ్నించాడు స్వామీజీ. *“దూరంగా ఉన్నవే” చెప్పాడు అమెరికన్‌ వినమ్రంగా. *“భగవంతుడు ఆ జాలరి వంటివాడు. అతని చేతిలోని వల మాయ. దేవుడు విసిరే వలలో గురు పాదాలను ఆశ్రయించిన చేపలు అనే శిష్యులైన భక్తులు మాయకి చిక్కరు. దాంతో మోక్షాన్ని పొందుతారు. *గురు పాదాలను ఆశ్రయించకుండా, వాటికి దూరంగా వుండే జీవులు మాయలో చిక్కుకుని జనన మరణ చక్రంలో పడి కొట్టుకుంటూంటారు."వివరంగా చెప్పారు స్వామిజీ. *గురువు పాదాల మహిమను వర్ణించ శక్తి సామర్ధ్యములు ఎవ్వరికీ లేవు.``` *న గురోరధికం తత్త్వం న గురోరధికం తపః।* *తత్త్వఙ్ఞానాత్పరం నాస్తి తస్మై శ్రీగురవే నమః॥*``` గురువును మించిన తత్త్వం లేదు, గురువును మించిన తపస్సు లేదు, గురువును మించిన జ్ఞానమూ లేదు, అట్టి గురుదేవులకు నమస్కారము.✍️``` . *సర్వం శ్రీకృష్ణార్పణమస్తు* #🌇శుభ సాయంకాలం #గురు పౌర్ణమి శుభాకాంక్షలు 1 #గురు పౌర్ణమి #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy) #ఒక మంచి కథ

🤝*దాంపత్యం☝🏻* ▪️దాంపత్యం అంటే ఫోటోలలో నవ్వుతూ కనిపించే రెండు ముఖాల కథ కాదు. ఒకే ఇంట్లో వేలసార్లు మనస్పర్థలు వచ్చినా, బయటివారికి తెలియకుండా మళ్లీ మళ్లీ కలిసిపోయే రెండు హృదయాల ప్రయాణమే దాంపత్యం.` `▪️భార్యాభర్తల మధ్య ప్రేమ మాత్రమే ఉండదు. కోపం ఉంటుంది. అహంకారం ఉంటుంది. బాధ ఉంటుంది. రోజుల తరబడి మాట్లాడుకోని మౌనం కూడా ఉంటుంది. “ఇతను ఎప్పటికీ మారడు” అనే భార్య వేదన ఉంటుంది. “ఆమె నన్ను అర్థం చేసుకోవడం లేదు” అనే భర్త మనోవేదన కూడా ఉంటుంది. `▪️అయినా చూడండి... అదే భార్య, భర్త ఆలస్యంగా ఇంటికి వస్తే తలుపు తెరుచుకున్న శబ్దానికి మేల్కొంటుంది. అదే భర్త, భార్య భోజనం చేయలేదని తెలిస్తే.. కోపంలో ఉన్నప్పటికీ ఆమె ముందు భోజనం పెడతాడు. `అదే దాంపత్యం! `▪️పిల్లలు చిన్నగా ఉన్నప్పుడు ఇల్లు సందడిగా ఉంటుంది. వారి చదువు, పెళ్లి, ఉద్యోగం, పిల్లలు... ఇలా వారి జీవితాల్లో తల్లిదండ్రులు పూర్తిగా మమేకమైపోతారు. కానీ ఒక రోజు పిల్లలు తమ తమ జీవితాల్లో ముందుకు వెళ్లిపోతారు. ఇల్లు క్రమంగా నిశ్శబ్దమవుతుంది.అప్పుడు మిగిలేది ఇద్దరే. `▪️ఒకప్పుడు చిరాకుగా అనిపించిన అదే గురక, ఒకరోజు వినిపించకపోతే కళ్లలో నీళ్లు తెప్పిస్తుంది. “ఇంకా మాట్లాడొద్దు” అని మందలించిన అదే స్వరం, ఒకరోజు శాశ్వతంగా వినిపించకపోతే ఇంటి గోడలే వెలితిగా అనిపిస్తాయి. ఒకరు దూరమైన తర్వాత చాలామంది వచ్చి ఓదార్పు మాటలు చెబుతారు. కానీ రాత్రి మంచం మీద ఖాళీగా మిగిలిన ఆ స్థలాన్ని ఎవరూ భర్తీ చేయలేరు. మందు ఇచ్చే చేయిని, “భోజనం చేశావా?” అని అడిగే స్వరాన్ని, కోపంలోనూ దాగి ఉన్న ఆప్యాయతను ఎవరూ తిరిగి తీసుకురాలేరు. `▪️అందుకే గుర్తుంచుకోండి... అత్యుత్తమ జంట అంటే ఎప్పుడూ గొడవపడని జంట కాదు. గొడవల తర్వాత కూడా ఒకరినొకరు విడిచి వెళ్లని జంటే నిజమైన దాంపత్యానికి నిదర్శనం. `▪️దాంపత్యంలో ప్రేమకంటే గొప్పది అన్యోన్యత. అన్యోన్యతకంటే గొప్పది సహనం. సహనం కంటే గొప్పది... చివరి వరకు ఒకరికి ఒకరు తోడుగా ఉండాలనే మనసు. `▪️చిలిపితనం, సిగ్గు, గొడవలు, మౌనం, కష్టాలు, సుఖాలు, కన్నీళ్లు, నవ్వులు, పరస్పర అవగాహన—ఇవన్నీ కలిసి దాంపత్యాన్ని పవిత్రంగా నిలబెడతాయి. `▪️జీవించి ఉన్నప్పుడే జీవిత భాగస్వామి విలువను గుర్తించండి. ఎందుకంటే వారు లేనప్పుడు కార్చే కన్నీటి కంటే, వారు ఉన్నప్పుడే చూపే ప్రేమ, గౌరవం, ఆదరణ మరింత పవిత్రమైనవి. 🔷గుర్తుంచుకోండి...... `▪️జీవితంలో పరిపూర్ణమైన జీవిత భాగస్వామి ఎవరూ దొరకరు. కానీ ఒకరి లోపాలను మరొకరు అంగీకరించి, చివరి వరకు చేయి విడవకుండా కలిసి నడిచే జీవిత భాగస్వామి కంటే గొప్ప అదృష్టం మరొకటి లేదు.✍️ 🕉️*మీరు చేసుకునే పుణ్య + పాప కర్మల్ని బట్టే - మీకు భార్యగా, జీవిత భాగస్వా మిగా - తల్లిగా - తండ్రిగా - సోదరుడిగా - తన యుడు గా -కుమార్తెగా -మీయింటి పశువుగా -కుక్కగా వస్తుం ది. ఏరూపంలో నైనా రావచ్చు. అందుకే: మీరు చేసే పనులు సక్రమంగా -చక్కగా చెయ్యండి. అందర్నీ ప్రేమగా చూడండి. అన్నీ బాగానే జరుగుతాయి. ఇక్కడ భగవంతుడు తప్ప వేరే ఏమీలేదు+ ఎవ్వరూ లేరు. అందర్నీ భగవంతుని స్వరూపాలుగానే చూడండి. అన్నీ బాగానే జరు గుతాయి, సేకరణ తమ విశ్వసనీయ @కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి ✍️ సర్వం శ్రీకృష్ణార్పణమస్తు 🌷🙏🌷 ┈┉┅━❀꧁హరేకృష్ణ꧂ #శుభరాత్రి #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy) #😇My Status #😃మంచి మాటలు #ఒక మంచి కథ

*ఆయురారోగ్యాలు అందించే శ్రీకృష్ణ భక్తి 🙏🏻* 🪷ఓం నమో భగవతే వాసుదేవాయ 🕉️ పూర్వం ఒక రాజు ఉండేవాడు. ఆయనకు అపారమైన సంపద, విశాలమైన రాజ్యం, ప్రజల ప్రేమ అన్నీ ఉన్నప్పటికీ, ఆయనకు అత్యంత ప్రియమైనది మాత్రం శ్రీకృష్ణ భక్తి. ఉదయం కళ్లు తెరిచిన క్షణం నుంచి రాత్రి నిద్రపోయే వరకు ప్రతి పనిని "శ్రీకృష్ణార్పణమస్తు" అనే భావంతో చేసేవాడు. రాజసభలోకి వెళ్లినా, ప్రజలకు న్యాయం చేసినా, దానం చేసినా, యుద్ధానికి వెళ్లినా, ముందు శ్రీకృష్ణుని నామస్మరణ చేసేవాడు. ఆయనకు భక్తి కేవలం ఆచారం కాదు; అది జీవన విధానం. పూర్వజన్మ కర్మ ఫలితం భగవంతునిపై ఎంత భక్తి ఉన్నా, పూర్వజన్మలో చేసిన కర్మల ఫలితాలను కొంతవరకు అనుభవించాల్సిందే. ఇదే కర్మ సిద్ధాంతం. కాలక్రమేణా రాజుకు అనేక తీవ్రమైన వ్యాధులు వచ్చాయి. రాజవైద్యులు, ప్రసిద్ధ వైద్యులు, ఔషధాలు, యజ్ఞాలు—ఎన్నో ప్రయత్నాలు చేసినా ఆరోగ్యం మెరుగుపడలేదు. వ్యాధి రోజురోజుకూ తీవ్రమైంది. రాజు తీసుకున్న నిర్ణయం తన జీవితాంతం సమీపించిందని భావించిన రాజు తన పెద్ద కుమారునికి పట్టాభిషేకం చేసి రాజ్యపాలన అప్పగించాడు. తాను మంచానికే పరిమితమైనా, ఒక విషయాన్ని మాత్రం ఎన్నడూ విడిచిపెట్టలేదు— "కృష్ణా... కృష్ణా... నాకు ముక్తి ప్రసాదించు!" అని నిరంతరం నామస్మరణ చేసేవాడు. సాధువు రాక ఒకరోజు మహాత్ముడైన ఓ సాధువు రాజమందిరానికి వచ్చాడు. రాజు వినయంగా నమస్కరించి ఇలా అన్నాడు: "స్వామీ! ఈ వ్యాధి బాధలను భరించలేకపోతున్నాను. ఈ శరీరాన్ని విడిచి భగవంతుని చేరాలని ఉంది. కానీ ప్రాణం మాత్రం పోవడం లేదు." సాధువు ప్రశాంతంగా రాజును ఓదార్చాడు. అన్నదానం గురించి ప్రశ్న సాధువు అడిగాడు: "రాజా! నీవు అన్నదానం చేస్తున్నావా?" "స్వామీ! నా రాజ్యంలో ఎవరైనా ఆకలితో వస్తే ఖాళీ చేతులతో పంపను. వారి కడుపు నిండేలా అన్నదానం చేయిస్తాను." ఇది విని సాధువు ఆశ్చర్యకరమైన మాట చెప్పాడు. "ఇక మీదట పూర్తిగా కడుపు నిండేలా కాకుండా, సగం ఆకలితో ఉండేలా అన్నం పెట్టించు." "స్వామీ! ఇది పాపం కాదా? ఆకలితో వచ్చినవారిని అర్థాకలితో పంపించడం ఎలా ధర్మం అవుతుంది?" అప్పుడు సాధువు అన్నాడు: "వారు నిన్ను శపిస్తారు. ఆ శాపఫలంతో నీ ఆయుష్షు ముగుస్తుంది." సాధువు మాటలను నమ్మాలో, తన ధర్మాన్ని పాటించాలో తెలియక రాజు తీవ్ర ఆందోళన చెందాడు. అయినా సాధువు మాటను గౌరవించి సేవకులకు ఆ విధంగా చేయమని చెప్పాడు. ఆకలితో వచ్చినవారు తృప్తిగా తినలేక బాధపడి రాజును శపించారు. అయినా ప్రాణం పోలేదు రోజులు గడిచినా... శాపాలు వచ్చినా... వ్యాధి మరింత పెరిగినా... రాజు ప్రాణం మాత్రం పోలేదు. అతనికి ఆశ్చర్యమేసింది. సాధువు మళ్లీ రావడం కొన్ని రోజుల తరువాత సాధువు తిరిగి వచ్చాడు. *రాజు బాధతో అన్నాడు:* "స్వామీ! మీరు చెప్పినట్లు చేశాను. అయినా నా ఆయుష్షు తీరలేదు." *సాధువు చిరునవ్వుతో అన్నాడు:* "రాజా! నేను వస్తూ గమనించాను. నీ సేవకులు అన్నం పెట్టేటప్పుడు ‘అచ్యుతా’, ‘అనంతా’, ‘గోవిందా’, ‘కృష్ణా’ అంటూ భగవన్నామాన్ని జపిస్తున్నారు." "భగవంతుని నామం పలుకుతూ చేసే సేవకు అపారమైన పుణ్యం లభిస్తుంది. ఆ నామస్మరణ నీకు రక్షణ కవచంగా నిలిచింది." *సాధువు అన్నాడు* "అయితే ఇకపై నీవు కూడా కృష్ణుని నామం జపించకు. సేవకులను కూడా నామస్మరణ మానమని చెప్పు. అప్పుడు నీ ఆయుష్షు పూర్తవుతుంది." *రాజు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.* *"నా బాధలు వెయ్యిరెట్లు పెరిగినా పర్వాలేదు. నా ప్రాణం పోయినా పర్వాలేదు. కానీ నా శ్రీకృష్ణుని నామాన్ని మాత్రం ఎన్నటికీ విడువను."* *"కృష్ణనామమే నా శ్వాస. అదే నా జీవితం. అదే నా ఆశ్రయం."* ఈ అచంచల విశ్వాసాన్ని చూసి ఆ సాధువు తన అసలు రూపాన్ని చూపించాడు. *ఆయనే స్వయంగా భగవాన్ శ్రీకృష్ణుడు.* "రాజా! నీ భక్తి నన్ను సంతోషపరిచింది. నీవు కష్టంలో కూడా నన్ను విడువలేదు. అందుకే నేను నిన్ను విడువను." అని చెప్పి రాజు యొక్క అన్ని వ్యాధులను తొలగించాడు. ★సంపూర్ణ ఆరోగ్యం, దీర్ఘాయుష్షు, మనశ్శాంతి ప్రసాదించాడు. ★ఆ తరువాత రాజు మరింత వినయంతో జీవించాడు. ★అన్నదానాన్ని కొనసాగించాడు. ★ధర్మాన్ని కాపాడాడు. ★ప్రజలకు ఆదర్శంగా నిలిచాడు. ★నిరంతరం శ్రీకృష్ణ నామస్మరణలో జీవించాడు. ★చివరకు భగవంతుని అనుగ్రహంతో ముక్తిని పొందాడు. *1. కర్మఫలాన్ని తప్పించలేం* భక్తులకు కూడా పూర్వజన్మ కర్మల ఫలితాలు రావచ్చు. కానీ భగవంతుడు వాటిని భరించే శక్తిని, చివరికి తన కృపను ప్రసాదిస్తాడు. *2. నామస్మరణ మహిమ* భక్తితో పలికిన ఒక్క "కృష్ణా" అనే నామమే మనసుకు శాంతిని, ఆత్మకు బలాన్ని ఇస్తుంది. *3. నిజమైన భక్తి పరీక్షల్లో తెలుస్తుంది* సుఖంలో భక్తి చేయడం సులభం. బాధల్లో కూడా భగవంతుణ్ణి విడువకుండా ఉండటమే నిజమైన భక్తి. *4. అన్నదానం మహాదానం* ఆకలితో ఉన్నవారికి తృప్తిగా భోజనం పెట్టడం గొప్ప పుణ్యకార్యం. ఈ కథలో అర్థాకలితో పెట్టడం ధర్మబోధ కాదు; అది రాజు భక్తిని పరీక్షించడానికి శ్రీకృష్ణుడు సృష్టించిన ఒక పరీక్ష మాత్రమే. *5. భగవంతుడు భక్తుడిని విడువడు* భక్తుడు ఒక అడుగు వేస్తే, భగవంతుడు వంద అడుగులు ముందుకు వచ్చి కాపాడుతాడు. శ్రీకృష్ణ భక్తి కేవలం లోకసుఖాలను ఇవ్వడానికే కాదు; కష్టాలను ఎదుర్కొనే ధైర్యాన్ని, మనశ్శాంతిని, ఆధ్యాత్మిక బలాన్ని కూడా ప్రసాదిస్తుంది. అచంచల విశ్వాసంతో భగవన్నామాన్ని స్మరిస్తూ ధర్మమార్గంలో నడిచేవారిని భగవంతుడు ఎప్పటికీ విడిచిపెట్టడు. "హరే కృష్ణ హరే కృష్ణ కృష్ణ కృష్ణ హరే హరే హరే రామ హరే రామ రామ రామ హరే హరే." తమ విశ్వసనీయ @కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి 🙏 శ్రీకృష్ణార్పణమస్తు 🙏 #తొలి ఏకాదశి శుభాకాంక్షలు #శ్రీకృష్ణ #ఒక మంచి కథ #😃మంచి మాటలు #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy)

*ధనము, దానము* ఈ లోకంలో ఎన్నడూ స్థిరంగా ఉండనివి కొన్ని ఉన్నాయి. ఏనుగు చెవులు, రావి ఆకులు, సముద్రపు అలలూ... అలాంటివే! వాటన్నింటినీ మించి అస్థిరమైనది- ధనం! డబ్బు అంతటి నిలకడ లేనిది మరొకటి లేదు. సంపదకు ప్రతీక ‘లక్ష్మి’. లక్ష్మీదేవికి ‘చంచల’ అని పేరు.అది ఎక్కడ దాచినా దాగదు. దొంగలపాలు కావచ్చు. అగ్నికి ఆహుతి కావచ్చు. తుదకు రాజే ప్రజోపయోగార్థం లాక్కోవచ్చు. ‘న్యాయార్జిత విత్తం’ కొబ్బరికాయలో నీరులా వచ్చి చేరుతుంది. అది ఆరోగ్యకరం, రుచికరం. అధర్మ సంపాదన ఓటికుండలో నీరు వంటిది. అది ఏనాటికైనా నేలపాలు కాక తప్పదు. వామనావతార ఘట్టంలో బలి చక్రవర్తి ఏం చెప్పాడు? ‘కారే రాజులు రాజ్యముల్‌ కలుగవే!... వాళ్లంతా సిరి మూటగట్టుకొని పోగలిగారా? ఈ భూమి మీద వాళ్ల పేరైనా మిగిలి ఉందా? కానీ మహా త్యాగమూర్తులైన శిబి చక్రవర్తి వంటివారిని మాత్రం మరచిపోలేదు గదా’ అని గురువుకే హితోపదేశం గావించాడు. ‘నువ్వు తిన్నది నేలపాలు, ఇతరులకు పెట్టింది నీ పాలు!’ అని లోకోక్తి. ‘లక్షాధికారైన లవణమన్నమె గాని, మెరుగు బంగారంబు మింగబోడు!’ అంటారు. ఒకరికి ఇవ్వకుండా, తాను అనుభవించకుండా ఉంటే అది తుదకు దొంగలపాలే! పాత్రతనెరిగి దానం చేయాలి. అపాత్రదానం అపాయకరం. అసలు దానం పుచ్చుకోవడాన్నే తప్పుపడతాయి ధర్మశాస్త్రాలు. ‘అపరిగ్రహణం’ అనేది ఒక ఉత్తమ వ్రతం. ఎవరినీ యాచించి ధనం తీసుకోకపోవడమే ఈ వ్రత లక్షణం. ఒకవేళ తీసుకోవలసి వస్తే, ముందుగా దాత చేతిలో ఏదైనా పెట్టి, తరవాతే పుచ్చుకోవాలంటారు. భార్యామణి బలవంతంపై, కుచేలుడు శ్రీకృష్ణుణ్ని అర్థించడానికి వెళ్ళాడు. తీరా అక్కడికి వెళ్ళిన తరవాత నోరు పెగలలేదు. తీసుకెళ్ళిన అటుకుల్ని ఇస్తే కృష్ణుడు ఆప్యాయంగా భుజించాడు. కుచేలుడు తానుగా యాచించలేదు. పరమాత్మ దయ ప్రసరిస్తే ఎవరికి ఏ సమయంలో ఏది లభించాలో అది లభించకుండా ఉంటుందా! ఈ కాలంలో బతుకులు జీవన ప్రధానంగా సాగుతున్నాయి. ఏదో ఒక విధంగా అధికంగా సంపాదించడమే ఎక్కువమంది బుర్రల్లో సదా సాగే ఆలోచన. ప్రజలు జీవనానికి ఇస్తున్న ప్రాధాన్యం కర్తవ్యానికి ఇవ్వడంలేదు. మన సంప్రదాయంలో ఒక కథ ఉంది… ప్రజాపతి తన సంతానానికి మూడుసార్లు ‘ద’ అని బోధించాడు. దేవతలకు ‘దమం’, మనుషులకు దత్త (దానం), అసురులకు దయ... ఇవీ ప్రజాపతి సందేశాలు. దమం అంటే ఇంద్రియ నిగ్రహం, దేవతలకు అవసరమైనది. అసురులు క్రూరంగా ఉంటారు. అందువల్ల వాళ్లకు ‘దయ’. ఇక ... మనుషులు సహజంగా లోభులు. వాళ్లకు ‘దత్త’ అని ప్రబోధించాడు ప్రజాపతి. దురాశతో అధికంగా కూడబెట్టడంవల్ల మానవాళి కష్టాల పాలవుతుంది. అందుకే ప్రజాపతి దత్త- ‘దానం చేయండి’ అని ప్రబోధించాడని చెబుతారు. దానం అయిదు రకాలంటారు- ధర్మం, అర్థం, భయం, కామం, కారుణ్యం. వీటివల్ల దాతకు ఇహలోకంలో కీర్తి, పరలోకంలో ఉత్తమగతీ కలుగుతాయి. అసూయ లేకుండా ఇస్తే అది ధర్మదానం. యాచకులు ప్రశంసిస్తూ ఉండగా ఇస్తే అర్థదానం. దానం ఇవ్వకపోతే ఏం చేస్తారో అనే భయంతో ఇచ్చేది భయదానం. ఇష్టమైన వ్యక్తికి ఇస్తే కామ దానం. పేదవాడికి జాలితో ఇచ్చేది కారుణ్య దానం. వీటిలో ఏ రకమైన దానమైనా అది పుణ్యాన్ని, కీర్తిని ప్రసాదించేదే! దానంతో, తపస్సుతో స్వర్గానికి వెళ్ళవచ్చు గదా! ఈ రెండింటిలో ఏది ఉత్తమమైనది?’ అని ధర్మరాజు భీష్ముణ్ని ప్రశ్నించాడు. దానికి భీష్ముడి జవాబు- ‘తపస్సు ప్రభావం వల్ల పవిత్ర హృదయులైన రాజులు ఉత్తమ గతులు పొందుతారు. ధర్మపరాయణులైన రాజులు దాన పుణ్యాసక్తులై నిస్సందేహంగా ఉత్తమ లోకాలకు వెళ్తారు. మార్గాలు వేరైనా ఫలితం ఒకటే! అయితే ఈ రెండో మార్గంలో వెళ్లాలంటే ధనం పుష్కలంగా ఉండాలి!’ తమ విశ్వసనీయ *కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి* రంగారెడ్డి జిల్లా గ్రంథాలయ సంస్థ పూర్వ ఛైర్మన్ #😃మంచి మాటలు #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy) #మంచి నీతి కథ #మంచి కథలు #ఒక మంచి కథ

*ఇదిగోండి...💞 హృదయాన్ని తాకే ఈ కథ👏* _*కథ:-- అమ్మ ఒకరోజు సెలవు తీసుకుంటే...*_ [ప్రపంచంలోనే అత్యంత కష్టమైన పని ఏంటని... దేవుడు అడిగితే, "అమ్మగా ఉండడం." అని చెప్తాను..] 🤔 ప్రిన్సిపాల్ హఠాత్తుగా ఒక తల్లిని స్కూల్‌కి పిలిపించారు... "ఈరోజు కొడుకు ఏదో అల్లరి చేసి ఉంటాడు" అనుకొని కంగారుగా కాలేజీకి వెళ్ళింది ఆమె. అప్పుడు ప్రిన్సిపాల్ గారు ఇలా చెప్పారు-- "మీ అబ్బాయి ఈరోజు.. «'నా అమ్మ ఒకరోజు సెలవు తీసుకుంటే'» అనే టాపిక్ మీద ఒక వ్యాసం రాశాడు. దాన్ని చదివినాక మొత్తం స్టాఫ్ రూమ్‌లో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. మొదట అందరూ నవ్వారు... తర్వాత అందరూ ఏడ్చారు." తల్లి భయంగా కుర్చీలో కూర్చుంది. కొడుకు ఏదో పెద్ద అల్లరి చేసి ఉంటాడేమో అనిపించింది. ప్రిన్సిపాల్ నవ్వుతూ ఆ అబ్బాయి రాసిన వ్యాసం కాపీని ఆమెకు ఇచ్చి ఇలా చెప్పారు, "అమ్మా...! దీన్ని ఇంటికి వెళ్లి చదవద్దు... ఇక్కడే చదవండి." కాపీ మొదటి పేజీలో ఇలా హెడ్డింగ్ రాసి ఉంది... *"నా అమ్మ ఒకరోజు సెలవు తీసుకుంటే..."* ముందు నాకు అనిపించేది.. "మా అమ్మ ప్రపంచంలోనే అత్యంత కోపిష్టి మనిషి" అని. ఉదయం 5 గంటలకే నన్ను నిద్రలేపి చదివిస్తుంది. టిఫిన్ అంతా తినకపోతే తిడుతుంది. ఎక్కువసేపు మొబైల్ ఆడితే లాక్కుంటుంది. సెలవురోజు కూడా - గది శుభ్రం చేయి అని చెప్తుంది... అయ్యో...! "మా అమ్మ ఒకరోజు ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోతే బాగుండు" అనుకునేవాడిని. అయితే.. గత సోమవారం అమ్మకి జబ్బు చేసింది. డాక్టర్ పూర్తి విశ్రాంతి తీసుకోండి అని చెప్పారు. ఆ రోజు మొదటిసారి అమ్మ నిజంగా మంచం నుండి లేవలేదు. ఉదయం అలారం మోగింది... కానీ ఎవరూ నా తల నిమిరి 'బాబు, స్కూల్‌కి వెళ్లాలి కదా?' అని చెప్పలేదు. ఆ రోజు నేను ఆలస్యంగా లేచాను. యూనిఫారం ఇస్త్రీ చేయలేదు. సాక్స్ ఒక గదిలో, షూ ఇంకో గదిలో... టిఫిన్ బాక్స్ ఖాళీగా ఉంది. నాన్న వంటగదిలో నిలబడి ఉన్నారు. ఆయన మొదటిసారి రొట్టె చేయడానికి ప్రయత్నించారు. రొట్టె గుండ్రంగా రాలేదు... భారతదేశపు మ్యాప్ అయ్యింది. ఆ రోజు మొదటిసారి... 'అమ్మ ఒకేసారి ఎన్ని పనులు చేస్తుందో ' నాకు అర్థమైంది. సాయంత్రం స్కూల్ నుండి వచ్చేసరికి గుమ్మంలో ఎవరూ ఎదురుచూడలేదు. అమ్మ మంచంలోనే ఉంది. అయినా నవ్వుతూ అడిగింది-- "నా రాజా వచ్చాడా?" అని. అప్పుడు నేను... "అమ్మా, ఆకలేస్తుంది." అన్నాను. ఆమె లేవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ నొప్పితో మూలుగుతూ మళ్లీ పడుకుంది. ఆ రోజు మొదటిసారి నేనే నాకు నేనే అన్నం పెట్టుకున్నాను. అన్నం చల్లగా ఉంది... కానీ దానికంటే చల్లగా ఉంది ఇల్లు. రాత్రి అమ్మకి జ్వరం మరింత ఎక్కువగా ఉంది. అయినా ఆమె నాన్నని అడుగుతోంది - "బాబు పాలు తాగాడా?" "హోంవర్క్ చేసాడా?" "రేపు వాడి డ్రాయింగ్ కాపీ పెట్టడం మర్చిపోకు." తను వేసుకోవాల్సిన మాత్రల కంటే నా గురించే ఆమెకి ఎక్కువ ఆలోచన. మరుసటి రోజు నేను అమ్మ మొబైల్ తీసుకున్నాను. అందులో గేమ్స్ ఉంటాయేమో అనుకున్నాను. కానీ అందులో ఎక్కువ ఫోటోలు నావే ఉన్నాయి. నన్ను మొదటిసారి స్కూల్‌కి తీసుకెళ్లినప్పుడు... నా ఫోటో. మొదటిసారి నేను సైకిల్ తొక్కినప్పుడు... నా ఫోటో. నాకు జ్వరం వచ్చినప్పుడు... నా ఫోటో. అమ్మ మొబైల్‌లో ఆమెది మంచి ఫోటో ఒక్కటంటే ఒక్కటి కూడా లేదు. ఉన్నవన్నీ నావే..! ఆ రోజు నాకు అర్థమైంది.... “అమ్మ తన జీవితంలో తాను బతకదు... మన జీవితాన్నే తన జీవితంగా బతుకుతుంది.” అని. మూడో రోజు నేను అమ్మ దగ్గర కూర్చుని ఆమె కాళ్లు ఒత్తాను. అప్పుడు ఆమె నవ్వుతూ అడిగింది... "ఈరోజు సూర్యుడు పడమర నుండి ఉదయించాడా?" అని. నేను నవ్వినా, నా కళ్లలో నీళ్లు ఉన్నాయి. ఎన్నిసార్లు ఆమెతో అన్నానో.... "తల్లిదండ్రులుగా మీకు ఏమీ రాదు... ఎప్పుడూ నన్ను తిట్టడం తప్ప...." °°°°°°°°°° కానీ నాకు ఇప్పుడు తెలిసిన నిజం ఏంటంటే.. " నాకే ఏమీ రాదు.. ఏమీ తెలియదు.." అని. 🔹నా షర్ట్ అల్మారా లోకి తనంతట తాను వెళ్లదు, 🔹టిఫిన్ తనంతట తాను బాక్సులోకి రాదు, 🔹మంచం తనంతట తాను సర్దుకోదు, 🔹నాకు ఇష్టమైన వంట తనంతట తాను రెడీ అవదు.. అని తెలియదు. వీటన్నింటి వెనుక అమ్మ నిద్ర, ఆమె సమయం మరియు ఆమె మొత్తం జీవితం ఉంటుంది. 😭 ప్రపంచంలోనే అత్యంత కష్టమైన పని ఏంటని... దేవుడు నన్ను అడిగితే.. నేను ఇలా చెప్తాను--- 🤔"అమ్మగా ఉండడం" అని... 😰 ఎందుకంటే అమ్మ సెలవు తీసుకోలేదు... ఆమెకి జ్వరం ఉన్నా ఇల్లు నడుస్తుంది. నొప్పి ఉన్నా, పిల్లల గురించే ఆలోచిస్తూంటుంది. ఏడవాలనిపించినా నవ్వుతూ అన్నం వడ్డిస్తుంది. మొన్నటి వరకూ నేను దేవుణ్ణి... "నాకీ అమ్మ వద్దు... ఈ అమ్మను ఒకరోజు ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోనీ స్వామీ..!" అని అడిగే వాడిని... ఇక జన్మలో ఎప్పుడూ అలా అడగను--- కానీ, నేను ఇలా అడుగుతాను---- "దేవుడా... నా ఆయుష్షు కూడా నా అమ్మకే ఇవ్వు." "ఎందుకంటే అమ్మ ఇంట్లో ఉంటే... చిన్న ఇల్లు కూడా స్వర్గంలా కనిపిస్తుంది." ¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬ ఇక్కడితో వ్యాసం అయిపోయింది. మొదట్లో ప్రిన్సిపాల్ ఇచ్చిన ఆ కాపీని పట్టుకునేటప్పుడు ఆ తల్లి చేతులు వణికాయి. కన్నీళ్లు పేజీల మీద పడ్డాయి. గత నెల కొడుకు కోపంగా అన్న మాటలు గుర్తొచ్చాయి---- "నీకు తిట్టడం తప్ప ఏమీ రాదు." అన్నాడుగదా... అది వినగానే ఆ రోజు రాత్రంతా ఆమె ఏడ్చింది. కానీ ఈరోజు అదే కొడుకు ఎవరూ చెప్పకుండా ఆమె మొత్తం జీవితాన్ని చదివేశాడు. అప్పుడు ప్రిన్సిపాల్ ఆమెతో నెమ్మదిగా ఇలా అన్నారు.... "పిల్లలు మన మాటల్ని కాదు... మన త్యాగాన్ని చదువుతారు. అయితే దాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి కొంత సమయం పడుతుంది." తల్లి ఇంటికి వచ్చింది. కొడుకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అమ్మను కౌగిలించుకున్నాడు. ఈసారి అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఊరికే అమ్మని గట్టిగా హత్తుకున్నాడు. అమ్మ అతని తల నిమిరింది. ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు... కానీ ఆ మౌనంలో వేయి మాటలు ఉన్నాయి. ఆ రోజు మొదటిసారి ఆ కొడుకే తన ప్లేట్ తనే కడిగి ఎత్తిపెట్టాడు... తన షూ తనే తుడుచుకున్నాడు... రాత్రి పడుకోబోయే ముందు అమ్మ దగ్గరికి వచ్చి ఇలా అన్నాడు--- "అమ్మా...! ఈరోజు నుండి నీకు సెలవు ఇవ్వను గాక ఇవ్వను... కానీ, పనిలో మాత్రం ఒంటరిగా వదిలిపెట్టను." అప్పుడు అమ్మ పరిపూర్ణంగా నవ్వింది. ఆమె అలసట అంతా ఆ ఒక్క మాటతో మాయమైపోయింది. ఇది ఖచ్చితంగా గుర్తుంచుకోండి... పిల్లలు తల్లిదండ్రుల విలువను, వాళ్లు అన్నీ చేస్తున్నప్పుడు గుర్తించరు.. అర్థం చేసుకోరు. ఆ చేతులు ఒకరోజు అలసిపోయినప్పుడు అర్థమవుతుంది. కాబట్టి ఆగకండి. ఈరోజే మీ అమ్మ-నాన్న దగ్గర కూర్చుని, వాళ్ల చేయి పట్టుకుని చెప్పండి--- "మీరు ఉన్నారు, అందుకే నాకీ ప్రపంచం ఉంది." ✍️ ఇది చదివాక నా మనసు నిండిపోయింది. మనిషి తనకున్న కోపంతో ఇతరుల యొక్క మంచితనాన్ని సేవలను గుర్తించలేకపోవడం జరుగుతూ ఉంటుంది. కానీ జీవితంలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ కుటుంబం కోసం ఎంతో పాటుపడుతూ ఉంటారు. అటువంటి నిస్వార్ధపరులైన అందరికీ నమస్కారం... తమ విశ్వసనీయ @-కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి రంగారెడ్డి జిల్లా గ్రంథాలయం సంస్థ పూర్వ ఛైర్మన్ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° #🌅శుభోదయం #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy) #మంచి కథలు #ఒక మంచి కథ #మంచి నీతి కథ

*మనం చేసే దైవ నామ స్మరణ ప్రయత్నపూర్వకంగా ఉండాలి...!!* ఒక ఊరిలో ఒక వర్తకుడు వుండేవాడు. ఒక రోజున సత్సంగంలో, ' ప్రాణము పోయే సమయంలో భగవత్ చింతన చేస్తే మోక్షం కలుగుతుంది' అని చెప్పడం విని ఇలా ఆలోచించాడు. " నా నలుగురి కుమారులకు దేవుని పేర్లు పెట్టుకుని వారిని పిలిచే అలవాటు చేసుకుంటాను". "నాకు అంతిమ ఘడియలు వచ్చినపుడు నా కుమారులను ఎలాగూ పిలుస్తాను కదా! ఆ విధంగా నాకు సులభంగా ముక్తి లభిస్తుంది." కాలం గడుస్తూ వున్నది, కుమారులందరూ పెద్దవారై తండ్రి చేస్తూన్న వ్యాపారాన్ని బాగా అభివృద్ధి చేసారు. వర్తకునికి అంత్యకాలము ఆసన్నమైనది. ఇంక కొన్ని క్షణాల్లో ప్రాణము పోతుందని వర్తకుడు గ్రహించి వెంటనే ' ఒరేయ్ రామా!, ఒరేయ్ కృష్ణా!, నాయనా గోవిందా!, నాయనా మాధవా! ' అని అందరిని పేరుపేరునా పిలవసాగాడు. విషయం తెలిసి కుమారులందరూ తండ్రి వద్దకు వడి వడిగా చేరుకు న్నారు. నల్గురూ ఒక్కసారిగా "నాన్నగారూ! ఎందుకు పిలిచారు? మీకెలా వున్నది?" అనడిగారు... నలుగురినీ తేరిపారచూసుకున్నాడు అ వర్తకుడు, అతడికి అకస్మాత్తుగా తన దుకాణం గుర్తుకు వచ్చినది, కుమారులను చూసి చిరాకు పడుతూ " పిలిస్తే మాత్రం మీరంతా కట్టకట్టుకుని వచ్చేయడమేనా? అక్కడ మన అంగడి ఏమైపోతుంది? " అని వ్యధ పడుతూ మరణించాడు. ఆఖరి క్షణంలో అతడి ధ్యాసంతా దుకాణం మీదకు పోయింది. జీవితకాలమంతా దైవనామ స్మరణ చేయుట వలన, అభ్యాసము వలన అంత్యక్షణాల్లో భగవన్నామము పలుకగలమే గాని బలవంతముగా యుక్తులతో భగవన్నామము పలుకగలమని ఆనుకోవడం అవివేకము, మన శరీరము, మనస్సు,ఇంద్రియములు, బుద్ధి బాగా వున్నప్పుడే దైవచింతన చేయుట అలవాటు చేసుకోవాలి. *అందుకే ఆది శంకరాచార్యుల వారు తమ భజగోవిందం లో ఇలా అంటారు...* భజగోవిందం భజగోవిందం గోవిందం భజమూఢమతే | సంప్రాప్తే సన్నిహితే కాలే నహి నహి రక్షతి డుకృఞ్కరణే || *తాత్పర్యం:* 🌿ఓ మూర్ఖుడా! నిరంతరం గోవిందుడిని (భగవంతుడిని) భజించు. జీవిత చరమాంకంలో మృత్యువు (కాలం) సమీపించినప్పుడు, నువ్వు నేర్చుకున్న వ్యాకరణ సూత్రాలు గానీ, ప్రాపంచిక విద్యలు గానీ నిన్ను రక్షించవు అని అర్థం తమ విశ్వసనీయ *కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి* 🪷🪷🪷🪷🪷🪷🪷🪷🪷🪷 #ఓ మంచి కథ #ఒక మంచి కథ #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy) #😃మంచి మాటలు #😇My Status

*నిజమైన అబద్ధం లాంటి కథ ఇది.* కొన్ని సందర్భాలలో మన ఆలోచన ప్రవర్తన ఇతరుల పట్ల మన వైఖరి అవగాహన ఒక్క క్షణంలో మారిపోతుంది. అది ఎలాగో తెలుసుకుందాం. ఓ రైలులో ఇద్దరు పిల్లలు అటు ఇటు పరుగెడుతున్నారు. ఒక్కోసారి ఒకరితో ఒకరు పోట్లాడుకుంటున్నారు, ఒక్కోసారి సీట్లపైన ఎక్కి గెంతుతున్నారు. పక్కనే కూర్చున్న వారి తండ్రి తన ఆలోచనల్లో కూరుకుపోయాడు. మధ్యమధ్యలో పిల్లలు తనవైపు చూస్తున్నప్పుడు, ఆప్యాయంగా చిరునవ్వు నవ్వుతున్నాడు, ఆ తర్వాత పిల్లలు మళ్లీ తమ అల్లరిలో మునిగిపోతున్నారు, వారిని అతను ప్రేమగా చూస్తూ ఉన్నాడు. రైలులో ప్రయాణిస్తున్న తోటి ప్రయాణికులు పిల్లల అల్లరితో విసుగు చెంది, తండ్రి వైఖరిని చూసి చిరాకుపడ్డారు. రాత్రి సమయం కావడంతో అందరూ విశ్రాంతి తీసుకోవాలని అనుకున్నారు. పిల్లల అల్లరి చూసి ఓ ప్రయాణికుడు ఆపుకోలేక తండ్రితో, "ఏమి తండ్రండీ మీరు.. పిల్లలు అంత అల్లరిగా ప్రవర్తిస్తూంటే, వాళ్ళని ఆపకుండా చిరునవ్వుతో ప్రోత్సహిస్తున్నారు. వారికి వివరించడం మీ బాధ్యత కాదా?", అని అన్నాడు. ఆ పెద్దమనిషి ఇలా ధైర్యంగా అడగడంతో ఇప్పుడు ఆ తండ్రి సిగ్గుపడి పిల్లల అల్లరిని ఆపుతాడని ఇతర ప్రయాణికులు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. కానీ తండ్రి కొన్ని క్షణాలు ఆగి, "వారికి ఎలా చెప్పాలా అని ఆలోచిస్తున్నాను" అన్నాడు. ప్రయాణికుడు "ఎలా చెప్పాలా.... అంటే అర్థం ఏమిటి ?" అన్నాడు. ఆ వ్యక్తి ఇలా అన్నాడు, "నా భార్య తన పుట్టింటికి వెళ్ళింది, ఆమె నిన్న ప్రమాదంలో మరణించింది, నేను పిల్లలను అంత్యక్రియల కోసం అక్కడికి తీసుకువెళుతున్నాను, ఇప్పుడు వారు ఎప్పటికీ తమ అమ్మని చూడలేరు అన్న విషయాన్ని వారికి ఎలా వివరించాలా అని నేను అయోమయంలో ఉన్నాను." ఇది విని అందరూ అవాక్కయ్యారు. అసలు ఏదైనా మాట్లాడడం పక్కన పెడితే, ఎవరూ ఏమీ ఆలోచించలేక అందరూ స్తబ్ధుగా అయిపోయారు. పిల్లలు ఇంకా తమ అల్లరిలో మునిగిపోయి ఉన్నారు. కంపార్ట్మెంట్ లో ఇంకా అటుఇటు పరిగెడుతూనే ఉన్నారు. తండ్రి మళ్ళీ మౌనం వహించాడు. వాతావరణంలో ఎలాంటి మార్పు లేదు, కానీ ఇప్పుడు ఆ పిల్లలు, తోటి ప్రయాణీకులకు క్రమశిక్షణ లేని పిల్లలలా కనిపించడం లేదు, ప్రతి ఒక్కరూ వారిపై ప్రేమను కురిపించాలనుకున్న మృదువైన లేతపువ్వుల వలే కనిపిస్తున్నారు. ఇప్పుడు తండ్రి కూడా బాధ్యత లేనివాడిగా కనిపించడం లేదు, తన జీవిత భాగస్వామిని పోగొట్టుకుని దీనంగా ఉన్న ఇద్దరు పిల్లలకు తండ్రిగా, ఒక తల్లిగా కనిపిస్తున్నాడు. ఇలాంటిదే మరో సందర్భంలో, రోడ్డు మీద నా ముందు ఒక కారు చాలా నెమ్మదిగా కదులుతోంది, నేను పదే పదే హారన్ కొట్టినా నన్ను ముందుకు దాటనివ్వట్లేదు. నేను నా సహనాన్ని కోల్పోయే సమయంలో, కారు వెనుక ఉన్న చిన్న స్టిక్కర్ ని చూసాను, అక్కడ ఇలా రాసి ఉంది: "శారీరక వికలాంగులు; దయచేసి ఓపికపట్టండి!" అది చదివిన వెంటనే, అంతా మారిపోయింది! వెంటనే తేరుకుని కారు నెమ్మది చేసాను. ఆ కారు డ్రైవర్ కి ఇబ్బంది కలగకుండా నేను కూడా ప్రత్యేక శ్రద్ధతో నడపడం మొదలుపెట్టాను. కొన్ని నిమిషాలు ఆలస్యంగా ఆఫీసుకు చేరుకున్నా, మనస్సులో ఒక సంతృప్తి ఉంది. కానీ ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే అనుభూతి/గ్రహణశక్తి/ఆలోచనలో మార్పు మన ప్రవర్తనలో మార్పుకు దారితీస్తుంది. ఒకరి పట్ల మన వైఖరి, అవగాహన ఒక్కక్షణంలో మారిపోతుంది. మన చుట్టూ ఉన్నవాటిపై మన స్వంత అవగాహనల ఆధారంగా, మనం సృష్టించుకున్న దృష్టి కోణం వల్ల మనమందరం ఒకరకమైన గందరగోళంలో ఉంటాం. జీవితంలో కష్టాలు ఉండవని కాదు... కానీ నిరాశ లేదా ప్రతికూల ఆలోచనలు, ఆ పరిస్థితులను మార్చడానికి మనకు సహాయపడతాయా? కావలసింది ఆశ - ఉత్సాహంతో కూడిన సానుకూల ఆలోచన. అప్పుడు మన హృదయంలో మార్పును వెంటనే అనుభూతి చెందుతాం. ఆ సానుకూల దృక్పథంతో వైరాగ్యపు ఎడారి కూడా పచ్చని అడవిలా ఉల్లాసంగా మారుతుంది. అందుకే.... ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండాలి మనం (మనసుతో) చూసే దృష్టి కోణాన్ని .... మనస్సుతోనే క్రమబద్ధీకరించి, జీవితంలోని విపత్కర పరిస్థితుల్లో కూడా మనం కాసేపు ఆగి, విశ్లేషించి సరైన చర్య తీసుకునే విధంగా స్థిరత్వానికి తీసుకురావాలని కోరుకుందాం. @-కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి రంగారెడ్డి జిల్లా గ్రంథాలయ సంస్థ పూర్వ ఛైర్మన్ #కప్పాటి పాండురంగా రెడ్డి (Kappati Panduranga Reddy) #😃మంచి మాటలు #ఓ మంచి కథ #ఒక మంచి కథ