#📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💖ശുഭരാത്രി സുഖനിദ്ര

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐 🔻 പാർട്ട്_ 96 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.. 💐 "അമ്മേ..." സ്റ്റൂളിന് മുകളിൽ നിന്നും ഗായത്രി ഞെട്ടലോടെ താഴേക്ക് നോക്കി. ഒരുവേള അത് വരെയുമുള്ള മാനസികവസ്ഥയിൽ നിന്നും അവളപോഴാണ് ശെരിക്കും പുറത്തേക്ക് വന്നത് പോലും. കണ്ണും നിറച്ചു കൊണ്ട് താഴെ നിന്നും തന്റെ കാലിൽ തോണ്ടി വിളിക്കുന്ന മകൾ.. ആ കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം.. വീണ്ടും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അൽപ്പം മുൻപ് ജീവിതത്തിൽ നിന്നും മരണത്തിന്റെ കൈ പിടിച്ചിറങ്ങി പോകാനുള്ള ത്വരയോടെ.. ധൃതിയോടെ താൻ കെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയ ആ കുരുക്കിലേക്കും നീണ്ടു. ഉള്ളും ഉയിരും ഒരുപോലെ വിറച്ചു കൊണ്ടവൾ ആ നിൽപ്പിൽ തന്നെ ഒന്നാടി.. ഈശ്വരാ.. താനിനി എന്ത് ചെയ്യും.? അത്രയും വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയാണിപ്പോൾ മുതൽ തനിക്ക് മുന്നിൽ വാ പിളർന്നു നിൽക്കുന്നത്. രക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ല. ആരും. ഇത് വരെയും അനുഭവിച്ചതൊന്നും ഒന്നുമല്ല. ഇനിയങ്ങോട്ടാവും തനിക്കുള്ള ശെരിക്കും പരീക്ഷണം. ഭവ്യ... ആ ഓർമയിൽ പോലും അവളൊന്ന് വിറച്ചു. അവളിനി ഇല്ലല്ലോ എന്നുള്ള ചിന്ത വന്നതും ഹൃദയം നുറുങ്ങിയൊരു കരച്ചിലാണ് നെഞ്ചിൽ നിന്നും പൊട്ടി പുറപ്പെടുന്നത്. തന്നോടടക്കം ഒരുപാട് നെറികെട്ട കളികൾ കളിച്ചവളാണ്. വാക്കുകൾ കൊണ്ടും പ്രവർത്തി കൊണ്ടും ജീവിതത്തിൽ ഒരു സ്വസ്സ്തയും തരാത്തവളാണ്. പക്ഷേ.. ആ മനസ്സിലെ ദുഷ്ട ചിന്തകൾ ഒക്കെയും വിട്ടേഴിഞ്ഞ അവൾ.. തനിക്കൊരു അനിയത്തി തന്നെയായിരുന്നു. താഴെ പോയി സുഗന്ധിയെ വിളിച്ചറിയിക്കാൻ തോന്നിയ നിമിഷം.. ഇടിവാൾ പോലെ ആ കുറ്റം എല്ലാരും കൂടി തന്നിലേക്ക് വച്ചു മാറുന്നത് ഓർമ വന്നു. അതിലവരെയും തെറ്റ് പറയാനൊക്കില്ല. വേണ്ടന്ന് അവരൊക്കെ വെറുപ്പോടെ ദേഷ്യത്തോടെ വിലക്കിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അതിപ്പോ ഇത്രയും വലിയൊരു കെണിയാവും എന്ന് ആരറിഞ്ഞു..? ഒരടി അനങ്ങാൻ കൂടി ആയില്ല പിന്നെ. പോലീസ്.. ജയിലിൽ.. കോടതിയിൽ.. താൻ..ഒറ്റയ്ക്ക്. തന്റെ മോള് തനിച്ച് ഈ ചെന്നായ്ക്കൾക്കിടയിൽ.. അതിനേക്കാൾ ഭേദം മരണമാണെന്ന് തോന്നി പോയി.. മോളെയും കൂടെ കൂട്ടേണ്ടി വരും.. തന്റെ നെഞ്ചിൽ ആള്ളി പിടിച്ചു കിടന്ന മകളെ നോക്കുമ്പോൾ വിങ്ങി പൊട്ടി.. മരിക്കാൻ പേടി ഉണ്ടായിട്ടല്ല.. ഒന്നുമറിയാത്ത തന്റെ മകളെ... ആ പിഞ്ചു മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കൊല്ലാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നിയിട്ടാണ്.. കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒരു അവസാനശ്രമമെന്ന പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഭവ്യയെ പിടിച്ചു കുലുക്കി വിളിച്ചത്..ആ മൂക്കിന് താഴേക്ക് വിരൽ ചേർത്ത് വെച്ചത്.. ജീവന്റെ തുടിപ്പിന്റെ യാതൊരു വിധ അവശേഷിപ്പുകളും അവളിലപ്പോൾ ബാക്കി ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.. അതോടെ മരണമല്ലാതെ വേറൊരു വഴിയും തനിക്ക് മുന്നിലില്ല.. മോളെയും കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുകളിൽ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്കാണ് എത്തി നിന്നത്. മുകളിലെ ഫാനിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മരിക്കാനും ജീവിക്കാനും ഒരു പോലെ ഭയമാണ് തോന്നിയത്.. ടെറസിൽ നിന്നും തന്റെ തന്നേ ഒരു നീളമുള്ള ഷോൾ കൊണ്ട് വന്നിട്ട് സ്ടൂളിൽ കയറി നിന്നു കുരുക്കിട്ട് കഴിഞ്ഞു.. പക്ഷേ താഴെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കല്ലു മോളെ കണ്ടതും മരണം പോലും മരവിച്ചു പോകുന്നൊരു തണുപ്പും വിറയലും അവളിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി.. ഇല്ല.. തനിക്ക് മരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാലും തന്റെ മകളെ തനിക്കോരിക്കലും കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല. അതിനാവുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതിനെകാളൊക്കെ എത്രയോ മുൻപ് തന്നെ.. താഴെ ഇറങ്ങി കല്ലു മോളെ വാരി പുണർന്നു കൊണ്ട് വീണ്ടും കരഞ്ഞു. കാരണമറിയില്ലേലും ഗായത്രിക്കൊപ്പം ആ കുഞ്ഞും കരഞ്ഞു. അവളങ്ങനെയാണല്ലോ പഠിച്ചിരിക്കുന്നത്.. പിന്നെ എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിച്ചുറപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഗായത്രി മകളെയും വാരി പിടിച്ചു കൊണ്ട് താഴെക്കിറങ്ങി ചെന്നത്. 💥💥 ഇപ്പൊ വരാം.. " തുളസിയോട് അതും പറഞ്ഞിട്ടാണ് കാശി കാർത്തുവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ടാ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയത്. എല്ലാവരും വീണ്ടും അവർക്ക് നേരെ നോക്കുമ്പോൾ അവരെ ആരെയും നോക്കാതെ അവളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ സ്റ്റെപ്പ് കയറി മുകളിലേക്ക് പോയി.. "പേടിയുണ്ടോ എന്റെ കൂടെ വരാൻ.." മുകളിൽ.. കാർത്തുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി.. ആ വാതിൽ ചാരി കൊണ്ടവൻ അവളെ ഇറുകെ പുണർന്നു കൊണ്ടാണാ ചോദ്യം. "ഇല്ല.." അവനെയും തിരികെ പുണർന്നു കൊണ്ടവളുടെ മറുപടി. കാശി ചിരിയോടെ അവളെ അകറ്റി.. "മഹേഷ്‌.. ആണോ കാശിയേട്ടാ..അച്ഛനെ.." കാർത്തു അവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അവൻ ആണെന്നോ അല്ലെന്നൊ പറയാതെ കണ്ണ് ചിമ്മി.. "അതിനി ആരായാലും നമ്മുക്കവൻ ശത്രുവാണ്.. ആ ശത്രുവിനെ ജയിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് എന്റെ ഇപ്പോഴുള്ള മെയിൻ ഉദ്ദേശവും.." "എന്നെ കൂടി കൊണ്ട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ടാണോ.." കാർത്തു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവന്റെ മുഖതെക്ക് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥതയുടെ കാർ മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.. "ആണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും എന്നെ കൊണ്ട് പോകുന്നത് കാശി നാഥനാണ്.. എനിക്കൊരു ഭയവുമില്ല.. ഈ നെഞ്ചിലെ അവസാനശ്വാസം വരെയും ഞാൻ സുരക്ഷിതമായിരിക്കും.. അതെനികുറപ്പുണ്ട്.." കാർത്തു എത്തി കുത്തി നിന്നിട്ട് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ച് കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ എന്ത് കൊണ്ടോ കാശിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു പോയി. അത് കാണെ അവളുടെയും. "വൈകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അപകടം അശോകേട്ടനാണ്...." കാശി അവളെ വിട്ട് മാറി കൊണ്ട് ബാത്റൂമിൽ കയറി.. നല്ലത് പോലെ മുഖം കഴുകി വന്നവന് നേരെ കാർത്തു തോർത്ത്‌ നീട്ടി. "ശിവ ഉണ്ടാവും ഇവിടെ.. അവൻ മാത്രമല്ല.. വേറെയും കുറച്ചു പേരെ കൂടി ഞാനിങ്ങിട്ട് ഏർപ്പാട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.. തുളസി ചേച്ചിയെ സേഫ് ആക്കണം..! മുഖവും കയ്യും തുടക്കുന്നത്തിനിടെ തന്നെ അവൻ പറയുന്നുണ്ട്. "നിനക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടോ.. ഫ്രഷ് ആവാനുണ്ടോ.." കാശി തിടുക്കത്തിൽ ചോദിച്ചു. ഇല്ലെന്നവൾ തലയാട്ടി.. പക്ഷേ അപ്പോഴും ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ്. "കാർത്തു... എന്തിനാ കരയുന്നെ.. ഏഹ്.." കാശി അവളെ വലിച്ചു നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് ജീവിച്ചു മതിയായില്ല.. കാശ്യേട്ട..ഈ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചു മതിയായില്ല.. ഈ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് നിന്ന് മതിയായില്ല..അത്രേം.. അത്രേം കൊതിച്ചു കൊതിച്ചു കിട്ടിയതാ എനിക്കിത്.. ഇതിനെന്റെ ജീവന്റെ വിലയുണ്ട്.." കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടാണ്.. പക്ഷേ ചിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ വാക്കുകൾ. അവന്റെ നെഞ്ച് വേദനിച്ചു.. "ഇങ്ങനൊന്നും പറയല്ലേ.." വിങ്ങലോടെ അവനാ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. "ജീവിക്കാൻ ആണേലും മരിക്കാൻ ആണേലും എന്നേം കൂടെ കൂട്ടണേ.. അല്ലാതെ എനിക്കിനി വയ്യ കേട്ടോ.." ഓർമ്മിപ്പിക്കും പോലെ അവൾ അവനെ നോക്കി. "എനിക്കും.." അവനൊന്നു കൂടി അവളെ പുണർന്നു കൊണ്ടകന്ന് മാറി. "പോയാലോ.." ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് കാശി ചോദിച്ചപ്പോൾ കാർത്തു തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു.. അവൻ നീട്ടിയ കൈയ്യിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടാ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി തിരികെ തിരികെ തുളസിയുടെ മുറിയിൽ പോയി നിന്നപ്പഴും അരുതാത്ത എന്തോ ഒന്ന് സംഭവിക്കാൻ പോണ് എന്നുള്ളൊരു ഭയമായിരുന്നു അവൾക്കുള്ളം നിറയെ.. അപ്പോഴെല്ലാം കൈകൾ കാശിയുടെ മേൽ കൂടുതൽ മുറുകി.. "പോയിട്ട് വരാം ചേച്ചി. ശിവയുണ്ട് പുറത്ത്.. എന്തുണ്ടേലും അവനോട് പറഞ്ഞാ മതി.. അവൻ പറയുന്നത് അത് പോലെ അനുസരിക്കണെ.. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടാണ് എന്ന് കരുതിയ മതി.." കാശി തുളസിയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അവനെ നോക്കി തലയാട്ടി കാണിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവരുടെ കണ്ണുകൾ കാർത്തുവിന്റെ നേരെ കൂടി പാളി വീണു. അപ്പാടെ തകർന്നത് പോലെ ഭാരം മുഴുവനും കാശ്യിലേക്ക് ഇട്ട് കൊടുത്തത് പോലെ..അവനെ ചാരി കൊണ്ടുള്ള ആ നിൽപ്പ്.. അവർക്കുള്ളം പിടഞ്ഞു. പക്ഷേ വല്ലാത്തൊരു മുറുക്കത്തോടെയുള്ള അവന്റെയാ ചേർത്ത് പിടിക്കൽ. അത് കാണുമ്പോൾ നൽകുന്ന ആശ്വാസവും കുറച്ചൊന്നുമല്ല. ഒന്ന് കൂടി അവരെ ഒന്ന് നോക്കി കാർത്തുവിനെ നെഞ്ചിൽ ഒതുക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ കാശി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവർ വന്നപ്പോഴുള്ള പോലെ തന്നെ.. ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നോട്ടത്തോടെ അവരൊക്കെയും അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. അവരിറങ്ങി ചെന്നതും ശിവ വേഗം കാശിയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "ഞാൻ കൂടി വരാം കാശി.." ശിവയൊന്നു കൂടി പറഞ്ഞു നോക്കി. "കൂടെ കൊണ്ട് പോകാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട് ശിവ.. അതെനിക്കൊരു ധൈര്യവുമാണ്.പക്ഷേ പിന്നെ ഇവിടെ ആരെ വിശ്വാസിച്ചു നിർത്തും ഞാൻ. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ നിന്നോട്.." കാശി പറഞ്ഞതോടെ ശിവ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. "അവരെത്തിയിട്ടുണ്ട് പുറത്ത്. മുരുകൻ മെസ്സേജ് ചെയ്തു.. ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും നിനക്ക് ഒക്കെ അല്ലെന്ന് തോന്നുന്നത് ഉണ്ടായാൽ ആ നിമിഷം അവരെ ഇൻഫോ ചെയ്യണം.." ശിവയോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ കാശി കാറിന് നേരെ നടന്നു. "പോയി നിന്റെ അമ്മായിച്ഛനേം കൊണ്ട് വാ കാശി.. ഇവിടുത്തെ കാര്യം ഓർത്തു ടെൻഷൻ വേണ്ട.. ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം..! ശിവ ഉറപ്ല് കൊടുത്തു. "കയറിക്കോ..." കാശി കാർത്തുവിന്റെ മേലുള്ള പിടി വിട്ടു. ശിവയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി കാർത്തു വേഗം കാറിലേക്ക് കയറി. കാശി.. എനിക്കറിയാം ശിവ. അവളെന്റെ കൂടി ജീവനാണ്. അതങ്ങനെ വിട്ട് കളയുമോടാ ഞാൻ.. " ശിവ എന്തോ പറയാൻ വന്നതിന്റെ മറുപടി പോലെ കാശി പറഞ്ഞു. പിന്നൊന്നും പറയാതെ കാശി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. അവിടെയിട്ട് തിരിച്ചു കൊണ്ടത് വളരെ വേഗം തന്നെ ഗേറ്റിൽ നിന്നും റോഡിലേക്കിറങ്ങി.. തുടരും.. ഗായത്രി ഒന്നുറക്കെ ഒച്ച വെച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഭവ്യയെ രക്ഷിക്കമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ..? ചിലപ്പോഴൊക്കെയും നമ്മളൊക്കെ അങ്ങനാണ് ഗയ്‌സ്. എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യണം എന്നുണ്ടങ്കിൽ പോലും.. ഒന്നിനും വയ്യാതെ.. നമ്മൾ ഫ്രീസായി പോകും.. 🥴 റിവ്യൂ ഇടണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💐 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#😥 വിരഹം കവിതകൾ #📔 കഥ #📋 കവിതകള്‍ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ

#💞 നിനക്കായ് #📖 കുട്ടി കഥകൾ #✍️പൊതുവിജ്ഞാനം #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️29        കുറച്ചു നേരം അതേ ഇരുപ്പിരുന്നവർ. വൈശാഖിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കാൾ വന്നതും സിറിയിൽ നിന്നും അടർന്ന് ബെഞ്ചിൽ നിന്നെണീറ്റു പുറത്തേക്കു നിന്ന് അവൻ ആ കാൾ എടുത്തു. ചെവിയിലേക്ക് വച്ച് ഒരു കള്ള ചിരിയും ഒന്ന് രണ്ടു മൂളലും മാത്രം. സിറിയും ആരോണും അവനെ സംശയത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു. അതേ ചിരിയോടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു പോക്കറ്റിലേക്കിട്ടു. " എന്താടാ... ഒരു ഓഞ്ഞ ചിരി..." ആരോൺ ചോദിച്ചു.  വൈശാഖ് അവനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. " മേരിയാണ് വിളിച്ചത് , ചീനി മര ചോട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാൻ . സ്നേഹക്കെന്തോ പറയാൻ ഉണ്ടെന്ന്....."  " എടാ കൊച്ചു കഴുവേറി..........." എണീറ്റ് വന്നു വൈശാഖിന്റെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടു മുറുക്കി ആരോൺ... വൈശാഖ് പൊട്ടി ചിരിച്ചു. സിറി ഇരുവരെയും അതിശയത്തോടെ നോക്കി.  " നീയും വാ............" വൈശാഖ് സിരിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.  " ഞാൻ ഇല്ലെടാ.... മൂഡ് ശെരിയല്ല, നീ പോയി പറയാനുള്ളത് കേട്ട് അതിനുള്ള മറുപടി ഒക്കെ കൊടുത്തു വാ... ഞാൻ ഒന്ന് ഒറ്റക്കിരിക്കട്ടെ."  അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും ആരോണും വൈശാഖും അവനെ നിർബന്ധിക്കാൻ നിന്നില്ല . അവർ ചീനി മര ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു.  സിറി ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ഡെസ്കിലേക്ക് തല വച്ച് കിടന്നു. ******************** കുറച്ചു നേരമായി ചീനി മര ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കാൻ പണിതു വച്ചിരിക്കുന്ന സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ ഒന്നിൽ    ഇരിക്കുകയാണ് സിദ്ധുവും ഐഷുവും. ഐഷു അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. തള്ള വിരലിലെ നഖം കൊണ്ട് ചൂണ്ടുവിരലിലെ നഖത്തിലെ നെയിൽപോളിഷ് ഇളക്കി കളഞ്ഞവൾ അങ്ങനെ ഇരുന്നു. ഐഷുവിന്റെ ഹൃദയം പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ ശക്തമായി ഇടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മൂക്കിന് തുമ്പിലും മേൽ ചുണ്ടിനു മുകളിലുമായി വിയർപ്പു പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. നന്നായി കാറ്റടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സിദ്ധു അവൾക്കു നേരെ ചെരിഞ്ഞിരുന്നു, ഐഷു ചെയ്യുന്നത് നോക്കി.... കാറ്റിൽ പാറി കളിക്കുന്ന തട്ടവും അതിനുള്ളിൽ കാണുന്ന വെപ്രാളം പിടിച്ച മുഖവും.... അവൻ ആ കവിൾ പിടിച്ചു വലിക്കാൻ തോന്നി പോയി. മറ്റു സിമന്റ് ബെഞ്ചിലായി കുറച്ചു കപ്പിൾസ് അവിടിവിടായി ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് മാത്രം അവൻ ആ ആഗ്രഹത്തെ അടക്കി നിർത്തി. " ഐഷുമ്മ............... ഇങ്ങനെ മുഖത്ത് നോക്കാതിരിക്കാനാണോ ക്യാമ്പസ് മൊത്തം ഈ കണ്ണുകൾ എന്നെ തേടി നടന്നോണ്ടിരുന്നത്...." സിദ്ധു പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ഐഷു വെപ്രാളത്തോടെ അവനെ നോക്കി.  കാറ്റിൽ തലയിൽ നിന്നും തട്ടം ചുമലിലേക്ക് വീണു. പാറി കളിക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകളെ സിദ്ധു പതുക്കെ കൈകൊണ്ടു നീക്കി ചെവിക്കു പുറകിലേക്കാക്കി. തട്ടം എടുത്തവൻ തലയിലേക്കിട്ടു. ഐഷു കണ്ണുകൾ അടച്ചു.  അവൻ കയ്യെടുത്തതും ഐഷു കണ്ണുകൾ തുറന്നു. സിദ്ധു ആരാധനയോടെ അവളിലെ ഓരോ ഭാവങ്ങളെയും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. " ഫോണിൽ വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന പെണ്ണാണോ എന്റെ മുന്നിലീ ഇരിക്കുന്നത് ? ...."  പരിഭവത്തോടെ പറയുന്നവനെ നോക്കി ഐഷു ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. " മിണ്ടാൻ പ്ലാൻ ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പൊക്കോളാം..." ഇതും പറഞ്ഞു സിദ്ധു എണീറ്റു . ഐഷു വേഗത്തിൽ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു. ചുണ്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ച ചിരിയോടെ  സിദ്ധു വീണ്ടും ബെഞ്ചിലേക്കിരുന്നു.  " അവരുടെ ഡാൻസ് കണ്ടില്ലേ  ? " സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവൻ എണീറ്റ് പോയാലോ എന്നോർത്ത് ഐഷു ചോദിച്ചു. " കണ്ടു... പറയാതെ വയ്യ അപാര കെമിസ്ട്രി ആണ്.." സിദ്ധു പറഞ്ഞു. വീണ്ടും നിശബ്ദത . ഐഷു ബാഗ് തുറന്നു അതിൽ നിന്നൊരു ബോക്സ് എടുത്തു. ബോക്സിൽ നിന്നും സിൽവറിന്റെ ഒരു ബ്രേസ്‌ലെറ്റ് എടുത്തു സിദ്ധുവിന്റെ വലത്തേ കയ്യിലേക്ക് കെട്ടി. " ഇതെന്താ?  "  " ട്രിപ്പ് പോയിടത്തു നിന്നും വാങ്ങിയതായിരുന്നു .... ഇത് കെട്ടി കൊടുക്കുന്നവരെ മരണം കൊണ്ട് പോലും നഷ്ട്ടപെടില്ലെന്നാണ് വിശ്വാസം..." ഐഷു സിദ്ധുവിന്റെ കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു. സിദ്ധു അതിനു മുകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. " നിന്റെ വാപ്പച്ചി പുത്തൻപുരക്കൽ അബ്‌ദുൾ റസാഖ് , എന്നെ കൊന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ വേറെ രീതിയിലുള്ള മരണത്തിനൊന്നും ഇപ്പൊ അടുത്ത് സാധ്യത ഇല്ല...." സിദ്ധു തമാശ ആയി പറഞ്ഞു.  ഐഷുവിന്റെ മുഖം വീർത്തു. സിദ്ധു അവളുടെ കയ്യിൽ കൈ ചേർത്തു.  " i love you " സിദ്ധു കാറ്റ് പോലെ പറഞ്ഞു. വീർത്തുവന്ന മുഖത്ത് നാണത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.  " എടാ......... വൈശാഖേ , ഐഷുത്ത അല്ലെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ..." ചീനി മര ചുവട്ടിനടുത്തേക്ക് എത്തിയതും വൈശാഖിനെ തോണ്ടി ആരോൺ പറഞ്ഞു. ഐഷുവും സിദ്ധുവും അവരെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. വൈശാഖ് അവരെ നോക്കി. കൈ കോർത്ത് ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും അറിയാതുള്ള ആ ഇരുപ്പു കണ്ടതും അവർക്കിടയിൽ എന്താണെന്ന് വൈശാഖ് ഊഹിച്ചു. ആരോണിനോടെന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുന്നേ അവർ നിൽക്കുന്നതിനു കുറച്ചു മാറി മേരി അവരെ നോക്കി കൈ വീശുന്നത് കണ്ടു.  കൈ വിരലുകൾ പരസ്പരം കോർത്തും അഴിച്ചും അവർ വരുന്നത് നോക്കി സ്നേഹ തെക്കു വടക്ക് നടക്കുന്നത് കണ്ടതും വൈശാഖ് ചിരിച്ചു പോയി . ആരോൺ അവന്റെ മുതുകിലായായി ഒന്നമർത്തി.  വേദനിച്ചെങ്കിലും ആരോണിനെ ഒന്ന് നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു വൈശാഖ് അവർക്കടുത്തേക്ക് ചെന്നു. സ്നേഹക്കടുത്തെത്തിയതും മേരി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. " ഞങ്ങളങ്ങോട്ടു നിൽക്കാം..." ആരോണിനെ നോക്കി വൈശാഖിനോടായി മേരി പറഞ്ഞു.  വൈശാഖ് തലയാട്ടി. ആരോൺ മേരിക്കൊപ്പം മറ്റൊരു ബെഞ്ചിൽ പോയിരുന്നു. പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ വൈശാഖിനെയും സ്‌നേഹയെയും നോക്കി അവരിരുന്നു. " എന്താ പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞെ? " അവൾക്കടുത്തേക്ക് നീങ്ങി വൈശാഖ് ചോദിച്ചു. അവൻ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയതും സ്നേഹ ഒന്ന് പിന്നിലേക്ക് നിന്നു.  " അത്..........." നിലത്തേക്ക് മിഴികളൂന്നിയവൾ വാക്കുകൾക്കായി പരതി. വൈശാഖ് ആകാംഷയോടെ അവൾ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.  " എന്നെ തേർഡ് ഇയറിലെ ഒരു ചേട്ടൻ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്...." സ്നേഹ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.  " ആ......... എന്നിട്ട്."  " പക്ഷെ എനിക്ക്................"  അവൾ പറയാനാവാതെ കൈ  വിരലുകൾ ഞൊട്ടയിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. " സിദ്ധാർത്തേ.............. എടാ..... നിന്റെ ഗ്യാങ് അവിടെ ഗ്രൗണ്ടിൽ അഞ്ജനയുമായി എന്തോ അലമ്പുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.അഞ്ജന നല്ല കരച്ചിൽ ആണ്.സീൻ ആവും മുന്നേ വാ.............."  പിജിയിലെ ഒരു പയ്യൻഓടി വന്നു സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞോടി. സിദ്ധു ഐഷുവിന്റെ കൈ വിട്ട് ഞെട്ടിയെണീറ്റു. " അയ്യോ... എന്റെ അഞ്ചു..... " ഐഷു നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു പറഞ്ഞു. സിദ്ധു ഐഷുവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു വേഗത്തിൽ നടന്നു. ആരോണും വൈശാഖും അതേ ഞെട്ടലോടെ അവർ പോകുന്നത് നോക്കി.  " എടൊ... നമുക്ക് പിന്നെ സംസാരിക്കാം.............. " സ്നേഹയോടായി പറഞ്ഞു വൈശാഖ് ആരോണിനെ നോക്കി. ആരോൺ വേഗത്തിൽ നടന്നു വന്നു. ഇരുവരും സിദ്ധുവും ഐഷുവും പോയിടത്തേക്ക്  വെപ്രാളത്തോടെ ഓടി. സ്നേഹ അവർ പോകുന്നത് നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി നിന്നു.  ************************* സിറിയുടെ ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ്സ് എല്ലാവരും സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞു പോയതും അഞ്ചു അവിടിട്ടിരിക്കുന്ന കസേരയൊന്നിൽ കയറി ഇരുന്നു. ഒരു ഡാൻസ് പ്രോഗ്രാം മുഴുവൻ കണ്ടു.കുറച്ചു നേരമായിട്ടും ടോയ്‌ലറ്റ് പോയ ഐഷു തിരിച്ചു വരാത്തത് കണ്ട് അവളെ തിരക്കി ഇറങ്ങി . പലരും തന്നെ ആരാധനയോടെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് തെല്ലൊരു തലയെടുപ്പോടെ ചുണ്ടിൽ ഒളിപ്പിച്ച ചിരിയുമായി അവൾ ഗേൾസ് ടോയ്‌ലെറ്റിന് അടുത്തെത്തി. അവിടെ മൊത്തം നോക്കിയിട്ടും ഐഷുവിനെ കണ്ടില്ല. മറ്റെവിടെങ്ങിലും തിരക്കി നോക്കാമെന്നോർത് അവിടുന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോഴായിരുന്നു ഫോൺ അടിച്ചത്. ഏഥൻറെ കാൾ ആണെന്ന് കണ്ടതും എല്ലാം മറന്നവളുടെ ഹൃദയം തുള്ളി ചാടി. " baby girl........." കാൾ എടുത്തതും ഫോണിൽ നിന്നും മുഴക്കമുള്ള എന്നാൽ പ്രണയാർദ്രവുമായ ആ ശബ്‌ദം ഉയർന്നു. അഞ്ചു പതുക്കെ മുന്നോട്ടു നടന്നു. " ഏഥൻ..........." അഞ്ചു പരിഭവത്തോടെ വിളിച്ചു. "  രണ്ടു ദിവസം നല്ല തിരക്കായിരുന്നു baby girl..........." അവളുടെ സ്വരത്തിലെ പരിഭവം തിരിച്ചറിഞ്ഞ പോലെ ഏഥൻ പറഞ്ഞു.. അഞ്ജുവിനവനെ കാണാൻ കൊതി തോന്നി. " you are looking gorgeous in that dress girl ....."  " which dress ? " അഞ്ചു അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ ചോദിച്ചു. " that cute lavender frock... എനിക്കറിയാം അത് എനിക്ക് കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഇട്ട സ്റ്റാറ്റസ് ആണെന്ന്." ചെറിയൊരു മന്ദഹാസത്തോടെ ഏഥൻ പറഞ്ഞതും അഞ്ചു നാവു കടിച്ചു.  " Not really ...." ജാള്യത മറച്ചവൾ പറഞ്ഞു. " ഓ...ആയിക്കോട്ടെ."  " കാണാൻ തോന്നുന്നു ഏഥൻ........ഒരുപാട് സംസാരിക്കാൻ തോനുന്നു..." അഞ്ചു പറഞ്ഞു. " i'm also waiting baby girl ..... "   അഞ്ചു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മനസ് മുഴുവൻ ആ ഒരുത്തൻ മാത്രം അങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ് . " op സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു baby girl , ഞാൻ പിന്നെ വിളിക്കാം...." ഏഥൻ ധൃതിയിൽ പറഞ്ഞു. " ഹമ്............"  അഞ്ചു മൂളിയതും ഏഥൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു, അപ്പോഴാണവൾ ചുറ്റും നോക്കുന്നത്. എഥനോടു സംസാരിച്ചു നടന്നു നടന്നവൾ കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിനടുത്തെത്തിയിരുന്നു. തിരിച്ചു പോകാനായി തിരിഞ്ഞതും തൊട്ടു പുറകിൽ നിൽക്കുന്ന മൂന്നു പേരെ കണ്ടു ഞെട്ടിയവൾ പുറകിലേക്ക് വെച്ചു പോയി.  സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെയുള്ള മൂന്നു പേരായിരുന്നത്.  ശ്രാവൺ , അക്ഷയ്, വിഷ്‌ണു...  അവളെ പോകാൻ അനുവദിക്കാത്ത വിധം അവൾക്കു മുന്നിലവർ നിരന്നു നിന്നു. അവരുടെ നോട്ടം അഞ്ജുവിനെ വല്ലാതെ അലോസരപ്പെടുത്തി. " മാറ്... എനിക്ക് പോണം.." അഞ്ചു അനിഷ്ട്ടത്തോടെ പറഞ്ഞു. " ഹാ... അങ്ങനങ്ങു പോയാലോ ........... ബാക്കി ഉള്ളവരോടൊക്കെ സംസാരിക്കാനും മറ്റു പലതിനും നിനക്ക് സമയമുണ്ടല്ലോ , ഞങ്ങളോടും കൂടി ഒന്ന് സംസാരിക്കെടി."  ശ്രാവൺ അർദ്ധം വച്ച് പറഞ്ഞവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ടതും മറ്റു രണ്ടു പേരുടെ മുഖത്തും അതേ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അഞ്ജുവിന് നല്ല അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " ഞാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവരോട് സംസാരിക്കും . അതൊന്നും നിങ്ങളെ ആരെയും ബാധിക്കുന്നില്ലല്ലോ. "  അവരുടെ ചിരിയിൽ ദേഷ്യം വന്നു അഞ്ചു കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. " അതിന് നിനക്ക് നമ്മളെ ഒന്നും കണ്ണിൽ പിടിക്കില്ലല്ലോ അല്ലെ. എന്തായിരുന്നു മറ്റവന്റെ കൂടെ സ്റ്റേജിലുള്ള അഴിഞ്ഞാട്ടം. അവനൊക്കെ എവിടെയും തൊടാം....പിടിക്കാം , അത് നിനക്കും കുറച്ചു സുഖമുള്ള ഏർപ്പാടാണല്ലോ അല്ലെ.. അവനെക്കാൾ സുഖം ഞങ്ങൾ തരാടി ? " വിഷ്ണു പറഞ്ഞതും അഞ്ജുവിന്റെ കൈ അവന്റെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.  " ഇത്ര മുട്ടലാണെങ്കി നിന്റെ അമ്മയോട് പോയി ചോദിക്കടാ . അവരൊരു വഴി കാണിച്ചു തരും." വെറുപ്പോടവൾ പറഞ്ഞു അവരെ മറികടന്നു വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടു നടന്നു.  വിഷ്ണു അടി കിട്ടിയ കവിൾ അമർത്തി പിടിച്ചു. ശ്രാവണും അക്ഷയും അവനെ നോക്കുന്നത് കണ്ടതും വിഷ്ണു അപമാനഭാരത്താൽ നീറി. വാശിയോടവൻ വേഗത്തിൽ നടക്കുന്നവൾക്കടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. അഞ്ജുവിന്റെ ബാഗിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായ അവന്റെ വലിയുടെ ആഘാതത്തിൽ അഞ്ചു പുറകിലേക്ക് വീണു . വിഷ്ണു അവളുടെ പിന്നിയിട്ട മുടി കുത്തിൽ പിടിച്ചെണീപ്പിച്ചു. വേദന കൊണ്ടവൾ കണ്ണടച്ച് പോയി. " വല്ലാതെ നല്ലപിള്ള ചമയല്ലേ നീ............. നിന്റെ സ്വഭാവ മഹിമ ഞങ്ങൾക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം മോളെ. നാട്ടിൽ ഒരുത്തനുമായി കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചിട്ടല്ലെടി നീ ഈ കണ്ട കളി മുഴുവൻ ഇവിടെ കാണിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നെ. പിന്നെ ഇടക്ക് ഹോസ്റ്റലിൽ ഇറക്കി വിടുന്ന ഡിഫൻഡർ ആരും കാണില്ലെന്നാണോ നിന്റെ വിചാരം. അതിൽ നിന്റെ മൂന്നാമത്തെ  കാമുകനായിരിക്കും അല്ലെ...... നിന്റെ സൗന്ദര്യം നീ മാക്സിമം മുതലാക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ശരീരം വിറ്റ് ജീവിക്കുന്നവർക്കുണ്ടെടി ഇതിലും അന്തസ്സ്....."  മുടികുത്തിലെ പിടി മുറുക്കി അവൻ പറയുന്നത് കേട്ടതും അഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. തലയേക്കാൾ അധികം അവൾക്ക് മനസ് വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വാക്കുകൾ കൂരമ്പു പോലെ അവളുടെ ഹൃദയത്തെ കീറി മുറിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും സ്റ്റുഡന്റസ് ഓരോരുത്തരായി അങ്ങോട്ടെത്തി തുടങ്ങി. ആൾ കൂടുന്നെന്ന് കണ്ടതും വിഷ്‌ണു അവളുടെ മുടി കുത്തിലെ പിടി വിട്ടു, ശ്രാവണും അക്ഷയും അത് കണ്ടു ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.  അഞ്ചു നിലത്തേക്കിരുന്നു മുഖം പൊതി പൊട്ടി കരഞ്ഞു.  " എടാ ആൾക്കാർ കൂടുന്നു. " ശ്രാവൺ വിഷ്ണുവിന്റെ കാതിൽ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും അവർക്ക് നാലുപേർക്കും ചുറ്റും വൃത്താകൃതിയിൽ ഒരുപാടു പേർ കൂടിയിരുന്നു. അഞ്ചു ഒന്നും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ ഹൃദയം പൊട്ടി കരഞ്ഞു. ഒരിക്കലും കരയില്ലെന്നു ശപഥം ചെയ്‌തവളുടെ കണ്ണുകൾ അവളെ ചതിച്ചു.  അവന്റെ വാക്കുകൾ തീർത്ത മുറിവിൽ നിന്നും ചോര ചീറ്റി തെറിക്കും പോലവൾക്ക് തോന്നി. ശരീരം വിറ്റ് ജീവിക്കുന്നവരേക്കാൾ തരം താഴ്ന്നവളാണോ താൻ എന്ന ചിന്ത അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും അറിയാതെയവൾ പൊട്ടി പൊട്ടി കരഞ്ഞു. പിടിച്ചു വെച്ച സങ്കടങ്ങളെയെല്ലാം ആ കണ്ണീരിലവൾ ഒഴുക്കി കളഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു............... ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ കരയുന്നവളെ കാണെ ചുറ്റും കൂടി നിന്നവരിൽ സഹതാപം നിറഞ്ഞു. വിഷ്ണുവിനും ശ്രാവണിനും അക്ഷയ്‌ക്കും ചെറുതല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നി തുടങ്ങി............................  തുടരും................... അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയണേ.....

#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💖 സ്നേഹാശംസകൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ കൈമഠത്തിൽ സജിതൻ തമ്പി - Chapter 2 (Sequel of കൈമഠത്തിൽ സജിതൻ തമ്പി 2025, കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………… വർഷം 2026 വേണുവും സുഹൃത്തുക്കളും കൈമഠത്തിൽ റിസോർട്ടിൽ അപ്രത്യക്ഷമായിട്ട് കൃത്യം ഒരു വർഷം തികയുന്നു. 11 പേർ ഒരുമിച്ച് ഒരു രാത്രിയിൽ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് തന്നെ തുടച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടും, പോലീസിനും ക്രൈംബ്രാഞ്ചിനും ആകെ ലഭിച്ചത് നദിക്കരയിൽ നിന്ന് ചോരയിൽ മുങ്ങിയ ഒരു മൊബൈൽ ഫോണും വേണുവിന്റെ തകർന്ന ജീപ്പും മാത്രമാണ്. ഒടുവിൽ, വന്യമൃഗങ്ങളുടെ ആക്രമണമെന്നോ കൂട്ട ആത്മഹത്യയെന്നോ എഴുതിത്തള്ളി നിയമം ആ ഫയൽ പൂഴ്ത്തി. നിലമ്പൂർ കാടുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന തേജോവതി നദി ആ രഹസ്യങ്ങളെല്ലാം വിഴുങ്ങി, ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ ശാന്തമായി ഒഴുകി. പക്ഷേ, റിസോർട്ടിന്റെ ശാപം അവിടെ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. അത് പുതിയ ചോരയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ………. കടുപ്പമേറിയ ഒരു കർക്കടക മാസം.അന്വേഷണാത്മക പത്രപ്രവർത്തകനായ ആനന്ദ്, അവന്റെ വിശ്വസ്തനായ ക്യാമറാമാൻ ജിതിൻ, ഒപ്പം പ്രാദേശിക ചരിത്രകാരനും കൈമഠം കുടുംബത്തിന്റെ പഴയ കാര്യസ്ഥന്റെ മകനുമായ മാധവൻ മാസ്റ്റർ എന്നിവരടങ്ങുന്ന മൂന്നംഗ സംഘം ഒരു പഴയ മഹീന്ദ്ര ജീപ്പിൽ നിലമ്പൂർ കാടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു. വേണുവിനും കൂട്ടർക്കും എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരിക, അതായിരുന്നു ആനന്ദിന്റെ ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ മാധവൻ മാസ്റ്ററുടെ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.തന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കും മുൻപ് കൈമാറിയ ചില ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രഹസ്യങ്ങളുടെ ചുരുളഴിക്കുക. "ആനന്ദ്, നമ്മൾ ഈ ചെയ്യുന്നത് ബുദ്ധിമോശമാണ്. പ്രകൃതി പോലും നമ്മളോട് തിരിച്ചുപോകാൻ പറയുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നില്ലേ?" ജീപ്പ് ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ജിതിൻ ചോദിച്ചു. ആകാശം കറുത്തിരുണ്ട് പെയ്തു തോരാത്ത മട്ടിലായിരുന്നു. കാടിന്റെ ഇരുണ്ട വശങ്ങളിലേക്ക് പോകുംതോറും തണുപ്പ് അസ്ഥികളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. "ഭയപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യമില്ല ജിതിൻ," ആനന്ദ് തന്റെ ഡിജിറ്റൽ വോയ്‌സ് റെക്കോർഡർ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "11 പേരാണ് കഴിഞ്ഞവർഷം ഇവിടെ വന്ന് കാണാതായത്. അവരെയെല്ലാം ആരെങ്കിലും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതാണെങ്കിൽ അതിന് തെളിവ് വേണം. ഇനി അതല്ല, നാട്ടുകാർ പറയുന്നതുപോലെ ആ റിസോർട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും..." "എന്തെങ്കിലും അല്ല ആനന്ദ്, അവിടെ സജിതൻ തമ്പിയുണ്ട്!" പിൻസീറ്റിലിരുന്ന മാധവൻ മാസ്റ്റർ ഇടയ്ക്കുവെച്ച് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. "നിങ്ങൾ നഗരത്തിലുള്ളവർക്ക് ഇതൊക്കെ വെറും അന്ധവിശ്വാസമായിരിക്കും. പക്ഷേ ഒന്നുറപ്പിച്ചു പറയാം, 1995-ൽ സജിതൻ തമ്പി എന്ന ആ പന്ത്രണ്ടുകാരനെ പുഴയിലെറിഞ്ഞത് റിസോർട്ടിലെ വെറും നാല് ജീവനക്കാർ മാത്രമല്ല. അതിന് പിന്നിൽ വലിയൊരു ഗൂഢാലോചന ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ജീവനക്കാർക്ക് പണം നൽകി ചെയ്യിപ്പിച്ചതാണ്. അതിന്റെ രേഖകൾ ആ റിസോർട്ടിന്റെ രഹസ്യ അറയിലുണ്ട്.ആ റിസോർട്ടിൽ പോകുന്നവർ തിരിച്ചു വന്ന ചരിത്രം ഇല്ല." "ആരാണ് മാസ്റ്റർ ആ കൊലപാതകത്തിന് പിന്നിൽ?" ആനന്ദ് ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.മാസ്റ്റർ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹം ഭയത്തോടെ കാട്ടിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ജീപ്പ് കൈമഠത്തിന്റെ തുരുമ്പിച്ച ഇരട്ട ഗേറ്റുകൾ കടന്ന് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ……. റിസോർട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത് ജീപ്പ് നിർത്തുമ്പോഴേക്കും കാറ്റ് കൊടുങ്കാറ്റായി മാറിയിരുന്നു. തേക്ക് മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ പരസ്പരം ഉരസുന്ന ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. വർഷങ്ങളായി ആരും വരാത്തതുകൊണ്ട് കെട്ടിടം കാടുകയറി മൂടിയിരുന്നു. അവർ പ്രധാന ഹാളിന്റെ ദ്രവിച്ച വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തുകയറി. ഉള്ളിൽ ഭയങ്കരമായ ഒരു മണമായിരുന്നു—ചിലന്തിവലകളുടെയും ഈർപ്പത്തിന്റെയും മണത്തിനൊപ്പം, കരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെയോ പഴകിയ ചോരയുടെയോ നേർത്തൊരു ഗന്ധം. ജിതിൻ തന്റെ ഹൈ-ഡെഫനിഷൻ ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്ത് ലൈറ്റുകൾ തെളിച്ചു. ചുവരുകളിൽ കഴിഞ്ഞവർഷത്തെ പോരാട്ടത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. ഉണങ്ങി കറുത്തുപോയ ചോരപ്പാടുകൾ ചുവരുകളിൽ ഭൂപടങ്ങൾ തീർത്തിരുന്നു. ആനന്ദ് ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ തറയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ചില വിചിത്രമായ അടയാളങ്ങൾ കണ്ടു. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ നനഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകൾ! അത് ഹാളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോകുന്ന പടവുകളിലേക്ക് നീളുന്നു. "ഇത് എങ്ങനെ സാധ്യമാകും?" ആനന്ദ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "മഴ പെയ്യുന്നത് ഇപ്പോഴാണ്. ഈ കാൽപ്പാടുകൾക്ക് പുതിയ ഈർപ്പമുണ്ട്!" പെട്ടെന്ന്, ഹാളിലിരുന്ന ഒരു പഴയ ഗ്രാമഫോൺ തനിയെ തിരിയാൻ തുടങ്ങി. അതിൽ നിന്ന് വോക്കൽസ് ഇല്ലാത്ത, ഒരു പഴയ കഥകളി പദം ദീനമായി പാടുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടു. "കർണ്ണാ... ഭാവം മാറുക നീ..." "മാസ്റ്റർ... ഇതെന്താണ്?" ജിതിൻ ഭയന്ന് വിറച്ചു. മാധവൻ മാസ്റ്റർ തറയിലേക്ക് വീണു മുട്ടുകുത്തി. "അവൻ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു... സജിതന്റെ ആത്മാവ് സംഗീതത്തെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അവൻ മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് റിസോർട്ടിൽ നടന്നിരുന്ന കഥകളി മേളത്തിന്റെ ശബ്ദം കാതിലുണ്ടായിരുന്നു.!" പെട്ടെന്ന് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു. കനത്ത ഇരുമ്പ് ചങ്ങലകൾ തറയിലൂടെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം! ……. "ഞാൻ പോയി നോക്കാം," ആനന്ദ് തന്റെ ധൈര്യം കൈവിടാതെ പറഞ്ഞു. "ജിതിൻ, ക്യാമറയുമായി എന്റെ കൂടെ വാ." അവർ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു. പടവുകൾ ഓരോന്ന് ചവിട്ടുമ്പോഴും മരം ദ്രവിക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടൊപ്പം താഴെ നിന്ന് മാധവൻ മാസ്റ്ററുടെ പ്രാർത്ഥനയും കേൾക്കാമായിരുന്നു. മുകളിലെ ഇടനാഴിയിൽ കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ എങ്ങനെ ഇത്രയും കട്ടിപ്പുക പോലുള്ള മഞ്ഞ് വരുമെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുള്ള മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ജിതിൻ ക്യാമറ ആ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, ക്യാമറയുടെ ഡിസ്‌പ്ലേയിൽ ലാഗ് വരാൻ തുടങ്ങി. സ്ക്രീൻ ചുവന്ന നിറമായി മാറി. മുറിക്കുള്ളിൽ ആരോ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പെൺകുട്ടി! അവൾ തിരിഞ്ഞിരുന്ന് മുടി ചീകുകയായിരുന്നു. "ആരാണ് അവിടെ?" ആനന്ദ് ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. ആ രൂപം പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അത് കഴിഞ്ഞ വർഷം കാണാതായ സന്ധ്യയായിരുന്നു! പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്തിന്റെ പകുതി ഭാഗം പൂർണ്ണമായും അഴുകി എല്ലുകൾ പുറത്തു കാണാമായിരുന്നു. അവൾ ആനന്ദിനെ നോക്കി ഭ്രാന്തമായി ചിരിച്ചു. "ഓടിക്കോ ആനന്ദ്!!" ജിതിൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ക്യാമറയും ഉപേക്ഷിച്ച് താഴേക്ക് ഓടി. പക്ഷേ താഴെയെത്തിയ ജിതിൻ കണ്ടത് അതിലും ഭീകരമായ കാഴ്‌ചയായിരുന്നു. ഹാളിലിരുന്ന മാധവൻ മാസ്റ്ററെ കാണാനില്ല! പകരം അവിടെ ചോരയിൽ കുളിച്ച രണ്ട് കൈകൾ മാത്രം വെട്ടിമാറ്റിയ നിലയിൽ കിടക്കുന്നു. മാസ്റ്ററുടെ ജീപ്പ് പുറത്ത് തനിയെ സ്റ്റാർട്ടായി ആക്സിലറേറ്റർ അമരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ജിതിൻ പുറത്തേക്ക് ഓടി. ജീപ്പിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ മാധവൻ മാസ്റ്ററുടെ ശരീരം ഇരിപ്പുണ്ട്, പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന് തലയില്ലായിരുന്നു! ആ തല ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും തുറന്നിരുന്നു! ……. അപ്പോഴേക്കും ആനന്ദും താഴേക്ക് ഓടിയെത്തി. പുറത്ത് അന്തരീക്ഷം പൂർണ്ണമായും മാറിമറിഞ്ഞിരുന്നു. തേജോവതി നദി കറുത്ത നിറത്തിൽ തിളച്ചു മറിയുകയായിരുന്നു. നദിയിൽ നിന്ന് ഒന്നല്ല, ഒരുകൂട്ടം രൂപങ്ങൾ പതുക്കെ കരയിലേക്ക് നടന്നു കയറാൻ തുടങ്ങി. വേണു, റെക്സി, മനു, വിഷ്ണു, ലക്ഷ്മി, ആദർശൻ... തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞവർഷം കൊല്ലപ്പെട്ട എല്ലാവരുടെയും ശവ ശരീരങ്ങൾ! അവരുടെ ചർമ്മം നദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ കിടന്ന് വെളുത്തുപോയിരുന്നു, കണ്ണുകൾക്ക് പകരം വെറും ചുവന്ന വെളിച്ചം മാത്രം. അവരെല്ലാം കൈകളിൽ കോടാലിയും തുരുമ്പിച്ച കത്തികളുമായി ആനന്ദിനെയും ജിതിനെയും വളഞ്ഞു. അവർക്ക് നടുവിലൂടെ, ജലപ്പരപ്പിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ആ രൂപം ഉയർന്നു വന്നു—കഥകളി മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ സജിതൻ തമ്പി! അവന്റെ വലതുകയ്യിൽ ഭീമാകാരമായ ഒരു അരിവാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് പുതിയ ചോര ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "മാസ്റ്റർ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ് ആനന്ദ്..." ജിതിൻ കരഞ്ഞുപോയി. "സജിതൻ തമ്പി ഇവരെ വെറുതെ കൊന്നതല്ല. ഇവരുടെയെല്ലാം ആത്മാക്കളെ അവൻ തന്റെ അടിമകളാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഈ റിസോർട്ടിൽ വരുന്നവരെയെല്ലാം അവൻ തന്റെ ശവ സൈന്യത്തിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയാണ്!" സജിതൻ തമ്പി തന്റെ അരിവാൾ വായുവിൽ വീശി. ഒരു ഭീകരമായ ആജ്ഞയെന്നോണം, വേണുവിന്റെയും മനുവിന്റെയും പ്രേതങ്ങൾ ജിതിനു നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. ജിതിൻ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വികൃതമായ ആ ശവങ്ങളുടെ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ അവൻ തകർന്നുപോയി. വേണുവിന്റെ കൈകൾ ജിതിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ജിതിന്റെ അവസാനത്തെ നിലവിളി കാറ്റിൽ ലയിച്ചു. ഇപ്പോൾ ആനന്ദ് മാത്രമായി ഒറ്റയ്ക്ക്. ചുറ്റും ശവങ്ങളുടെ കൂട്ടം. മുന്നിൽ മരണത്തിന്റെ ദേവനെപ്പോലെ സജിതൻ തമ്പി. പക്ഷേ, ആനന്ദ് ഭയത്താൽ തളർന്നില്ല. അവൻ പതുക്കെ പിന്നോട്ട് മാറി റിസോർട്ടിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. പുറത്ത് ശവങ്ങൾ വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. ആനന്ദിന് അറിയാമായിരുന്നു, തനിക്ക് ഇനി രക്ഷയില്ലെന്ന്. പക്ഷേ, ഈ നിഗൂഢതയുടെ മറുപടി കണ്ടെത്തണം. അവൻ ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ ഓഫീസിലെ പഴയ മേശ വലിപ്പുകൾ വലിച്ച് പുറത്തേക്കിട്ടു. മാധവൻ മാസ്റ്റർ പറഞ്ഞ രഹസ്യ അറ അവൻ കണ്ടെത്തി. അതിൽ പൊടിപിടിച്ച ഒരു പഴയ ഡയറി ഉണ്ടായിരുന്നു. 1995-ലെ ഡയറി! ആനന്ദ് അതിന്റെ താളുകൾ വേഗത്തിൽ മറിച്ചു. അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന സത്യം കണ്ട് അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. "സജിതനെ കൊന്നത് റിസോർട്ട് പിടിച്ചെടുക്കാൻ മാത്രമല്ല. സജിതന്റെ അച്ഛൻ ഈ കാടിനുള്ളിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ കോടിക്കണക്കിന് രൂപ വിലമതിക്കുന്ന നിധിശേഖരം എവിടെയാണെന്ന് സജിതന് മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ. ആ രഹസ്യം അവൻ ആരോടും പറയാതിരുന്നപ്പോഴാണ് ജീവനക്കാർ അവനെ പുഴയിലെറിഞ്ഞത്. ആ ഗൂഢാലോചനയ്ക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത് മറ്റാരുമല്ല... ഈ നാട്ടിലെ വലിയൊരു പ്രമാണി കൂടിയായ കാര്യസ്ഥൻ ശങ്കരൻ തമ്പിയാണ്!" ശങ്കരൻ തമ്പി! അത് മാധവൻ മാസ്റ്ററുടെ അച്ഛനായിരുന്നു! അപ്പോഴാണ് ആനന്ദിന് കാര്യം മനസ്സിലായത്. മാധവൻ മാസ്റ്റർ ഇവിടെ വന്നത് സത്യം അന്വേഷിക്കാനല്ല, മറിച്ച് തന്റെ അച്ഛൻ തിരഞ്ഞുനടന്ന ആ നിധി എവിടെയാണെന്ന് കണ്ടെത്താനാണ്. സജിതൻ തമ്പി തന്റെ യഥാർത്ഥ ശത്രുവിന്റെ ചോര തന്നെയാണ് ആദ്യം കുടിച്ചത്! പെട്ടെന്ന് ഓഫീസിന്റെ വാതിൽ തകർക്കപ്പെട്ടു. സജിതൻ തമ്പി അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ മുഖംമൂടിയുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് കനത്ത ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. "നീ സത്യം അറിഞ്ഞു അല്ലേ ?" സജിതന്റെ ശബ്ദം ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടേതും ഒരു വൃദ്ധന്റേതും ഒരേസമയം കലർന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. "പക്ഷേ ഈ സത്യം വിളിച്ചുപറയാൻ നീ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല. ഈ റിസോർട്ടിന്റെ മണ്ണിൽ ചവിട്ടുന്ന എല്ലാവരും എന്റെ അമ്മയുടെ ശാപത്തിന് ഇരകളാണ്!" ആനന്ദ് തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഡിജിറ്റൽ വോയ്‌സ് റെക്കോർഡർ ഓൺ ചെയ്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. എന്നിട്ട് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ടോർച്ച് എടുത്ത് സജിതന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. ടോർച്ചിന്റെ ശക്തമായ വെളിച്ചത്തിൽ സജിതൻ ഒരു നിമിഷം പിന്നോട്ട് മാറി. ആനന്ദ് തകർന്ന ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ചാടി തേജോവതി നദിക്കരയിലേക്ക് ഓടി. പക്ഷേ, ചെളി നിറഞ്ഞ നദിക്കരയിൽ അവൻ കാലുതെറ്റി വീണു. അപ്പോഴേക്കും സജിതൻ തമ്പി അവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുഖംമൂടി പതുക്കെ അഴിഞ്ഞു വീണപ്പോൾ ആനന്ദ് കണ്ടത് മനുഷ്യസാധ്യമായ ഒന്നല്ലായിരുന്നു.അത് വെള്ളത്തിൽ കിടന്ന് വീർത്ത, കണ്ണുകൾക്ക് പകരം രണ്ട് കറുത്ത ശൂന്യതയുള്ള, ചുണ്ടുകൾ തുന്നിക്കെട്ടിയ നിലയിലുള്ള ഒരു ഭീകര രൂപമായിരുന്നു! "ഇനി നിന്റെ ഊഴമാണ്..." സജിതൻ അരിവാൾ ഉയർത്തി ആനന്ദിന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞു വെട്ടി. ചോര തെറിച്ച് തേജോവതി നദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ കലർന്നു. ആനന്ദിന്റെ ശരീരം നദിയിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി. ……. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മഴ മാറി മഞ്ഞ് പെയ്തു. ഒരു പുതിയ ക്രൈംബ്രാഞ്ച് സംഘം റിസോർട്ട് പരിസരത്ത് തിരച്ചിൽ നടത്തി. അവർക്ക് ആനന്ദിന്റെ ജീപ്പും, മാധവൻ മാസ്റ്ററുടെ വെട്ടിമാറ്റിയ കൈകളും, ഓഫീസിൽ നിന്ന് ആനന്ദിന്റെ വോയ്‌സ് റെക്കോർഡറും ലഭിച്ചു. ക്രൈംബ്രാഞ്ച് ഓഫീസർ ഹെഡ്‌ഫോൺ വെച്ച് ആ റെക്കോർഡിംഗ് കേട്ടു. ആനന്ദിന്റെ നിലവിളിക്കും കാറ്റിന്റെ ശബ്ദത്തിനും ശേഷം അതിൽ കേട്ടത് ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ ഒരുമിച്ച് പാടുന്ന കഥകളി പദമായിരുന്നു. അതിനുശേഷം വ്യക്തമായ ഒരു കുട്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു: "കൈമഠത്തിൽ ഇനിയും ആളുകൾ വരും... എന്റെ നിധി തേടി വരുന്നവർക്ക് ഞാൻ കാത്തുവെച്ചിരിക്കുന്നത് മരണമാണ്..." …….. പെട്ടെന്ന് ഓഫീസറുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം വന്നു. കൈമഠം റിസോർട്ട് ലേലത്തിൽ പിടിക്കാൻ പുതിയൊരു ആഗോള കമ്പനി അനുമതി തേടിയിരിക്കുന്നു! ഓഫീസർ ഭയത്തോടെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അകലെ, ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന തേജോവതി നദിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ, ഒരു കഥകളി മുഖംമൂടി പതുക്കെ പൊങ്ങി വന്ന് വീണ്ടും താഴ്ന്നുപോകുന്നത് അയാൾ കണ്ടില്ല. ……. End

#📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍

നിന്നിലേക്കായ് :15 ലാബ് ആകെ മൊത്തം ഒരു വേറെ സ്മെല്ലാണ്... ആസിഡുകളുടെയും ആൽക്കലികളുടെയും വിവിധ കെമിക്കലുകളുടെയും മണം ചേർന്ന ഒരു പ്രത്യേക അന്തരീക്ഷം.... അവൻ ശ്വസിക്കാൻ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടി... ലാബ് മൊത്തം ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചപ്പോഴാണ് ഒരു മൂലയിൽ അവളിരിക്കുന്നു... അഷ്മിൽ പതിയെ അവളെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു... പതിയെ പിറകിലായി ചെന്ന് നിന്നു... അവൾ ഞെട്ടി പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു... "ഹേ... എന്താ?!... എന്താ ഇവിടെ?!" കണ്ണൊക്കെ തള്ളി നോക്കുന്നുണ്ട് പെണ്ണ്... "രാവിലെ എണീറ്റപ്പോ നിന്നെ കാണണമെന്ന് തോന്നി... ഒന്നും നോക്കീല ബൈക്ക് എടുത്ത് പോന്നു..." അവൻ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ചിമ്മി... വല്ലാത്തൊരു കുസൃതിയാണ് അവന്റെ മുഖത്ത്...ഇവനെന്തിനാ ഇങ്ങനെ പോവുന്നിടത്തെല്ലാം തന്നെയും ഫോളോ ചെയ്ത് നടക്കുന്നെ...?! വല്ലാത്ത കഷ്ട്ടായല്ലോ റബ്ബേ!! ... "ഇത് ലാബ് ആണ്... അങ്ങനെ വഴീകൂടി പോവുന്നോർക്ക് കയറിയിരിക്കാൻ പറ്റില്ല..." അവൾ അവന്റെ അടുത്ത് നിന്നും മാറി നിന്നു... അവനും അവളുടെ പിറകെ നടന്നു... ലാബിൽ എന്തോ എക്സ്പിരിമെന്റ് ചെയ്യുന്ന ഹന ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ നോക്കി... അപ്പോഴും ആ മുഖത്തു ചിരി മാത്രം... "ഹന... ഇന്നലത്തെ വയ്യായ്ക ഒക്കെ മാറിയില്ലേ?,!ഉമ്മ എന്തേലും..." "ശ്... മിണ്ടാതെ പോയെ... കോൺസെൻട്രേഷൻ പോവുന്നു..." അവൾ അവനെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി... "എന്നാ വാ നമ്മക്ക് പുറത്തേക്ക് പോവാം... എനിക്ക് സംസാരിക്കണം..." അവൻ അവളുടെ എതിർപ്പ് വകവെക്കാതെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് നടന്നു... മറ്റുള്ള സ്റ്റുഡന്റസ് അവരെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്... "അഷ്മിൽ... ഇത് ഭയങ്കര മോശമാണേ.. നീയെന്തിനാ എന്റെ കാര്യത്തിലൊക്കെ ഇങ്ങനെ ഇടപെടുന്നേ?!നികാഹ് ഒന്നും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ... എന്തൊരു കഷ്ടമാണ്..." അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവനോട് പറയുന്നുണ്ട്... "നീ വാശി പിടിക്കല്ലേ... ഒരഞ്ചു മിനുട്ട്... ഞാൻ പൊക്കോളാം..." അവൾ അവന്റെ അടുത്തായി വരാന്തയിൽ നിന്നു... അവൻ അവളെ തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്... ഹനക്ക് അത് ഏറെ അസ്വസ്ഥമായി തോന്നി... "എന്താ?!" അവന്റെ നോട്ടം കണ്ട് ഹന ചോദിച്ചു... "ഏയ്... സുഖാണോ?!". വരാന്തയിൽ തൂണിൽ ചാരി നിന്ന് നെഞ്ചിൽ കൈകെട്ടിയാണ് അഷ്മിലിന്റെ നിൽപ്പ്... "അത് ചോദിക്കാനാണോ ഇതുവരെ വന്നത്??!ശെരിക്കും എന്താ പ്രശ്നം?!" അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ നോക്കി... കോളേജിൽ അവളെ കാണാൻ വന്നതിന്റെ ദേഷ്യം....ലാബിൽ നിന്നും പിടിച്ച് കൊണ്ടുവന്നതിന്റെ ദേഷ്യം... എല്ലാം കൂടി അവൾക്ക് ക്ഷമ നശിച്ചിരുന്നു... "ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാൻ വന്നതാ... നാളെ ഏർലി മോർണിംഗ് ഞാൻ കൊൽക്കത്തയ്ക്ക് പോവും... അത് പറയാനാ വന്നത്..." അത് കേട്ടതും അവളുടെ ദേഷ്യമൊന്നു കുറഞ്ഞപോലെ... അവനെ ശാന്തതയോടെ നോക്കി... "ഹ്മ്മ്..." അവളൊന്നു മൂളി... "നിനക്കൊന്നും പറയാനില്ലേ എന്റടുത്തു?!" "ഞാനെന്ത് പറയാൻ?!" അഷ്മിൽ തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞില്ല... അവൻ ഇറങ്ങി അവളോട് യാത്രപോലും പറയാതെ ബൈക്ക് പാർക്ക്‌ ചെയ്തിടത്തേക്ക് നടന്നു... വല്ലാത്തൊരു പരിഭവം നിഴലിച്ചു അവന്റെ മുഖത്ത്... അവളത് കാര്യമാക്കിയില്ല... അവൻ പോവുന്നത് ഒന്ന് നോക്കി തിരിച്ചു ലാബിലേക്ക് തന്നെ കയറി... "ടീ... എന്തായിരുന്നു അവിടെ?!" രചനയും തൻഹയും അവളെ വട്ടംകൂടി കളിയാക്കുകയാണ്... "എന്ത്... ഒരു കുന്തവുമില്ല..." "അവനെന്തേ പെട്ടെന്ന് അങ്ങ് ഇറങ്ങി പോയത്?!" "ആ... എനിക്കറിഞ്ഞൂടാ... എനിക്കങ്ങ് ചൊറിഞ്ഞു വന്നതാ... നിക്കാഹ് കൂടി കഴിഞ്ഞില്ല... അപ്പഴേക്കും കാണാൻ വരുന്നു... ഫുഡ്‌ വാങ്ങി തരുന്നു... വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കുന്നു...കോളേജിലേക്ക് വന്ന് വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു...എന്തൊക്കെയാ  ഈ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നെ??! അവൻ കംപ്ലീറ്റ് ഷോ മാത്ര... എനിക്ക് ഇതൊന്നും അങ്ങോട്ട് ദഹിക്കുന്നില്ല..." "ദേ... നന്ദികേട് പറയല്ലേ ഹന... ഇതൊക്കെ ഏതൊരു പെണ്ണും ആഗ്രഹിക്കും... അവനില്ലേൽ ഇന്നലെ കാണാരുന്നു...നീയെന്ത് ചെയ്യും ഒറ്റക്ക്..." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഹനയുടെ മനസ്സിലേക്ക് മിന്നൽപോലെ കടന്നുവന്നത് ആ പൊതിയായിരുന്നു... ഡ്രസ്സുകൾക്കിടയിൽ കാണാതെ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ആ പാന്റി... ആ ഓർമ്മ മാത്രം മതി അവളുടെ ഉള്ളം വീണ്ടും കലങ്ങാൻ. എന്തോ തെറ്റ് ചെയ്തതുപോലുള്ള ഒരു വിങ്ങൽ... ഇന്നും അത് ഓർക്കുമ്പോൾ ശരീരം മുഴുവൻ അസ്വസ്ഥത ഇഴഞ്ഞുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അതിൽ തെറ്റൊന്നും കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ലായിരിക്കാം... പക്ഷേ അവൾക്ക് അത് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. "വീണ്ടും വീണ്ടും അക്കാര്യം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവനെ പുണ്യാളനാക്കുന്നുണ്ടല്ലോ നീയൊക്കെ... അവന്റെ ആ പ്രവർത്തിയോട് ഞാൻ ഒരിക്കലും യോജിക്കില്ല... ഒരു അന്യ പെൺകുട്ടിയോട് ഇത്ര ഓവർ കേറിങ് ഒന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല..." "ഇവൾക്കെ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ല..." രചന അവളെ പുച്ഛിച്ചു... "ഹന നിങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാൻ പോവുന്നവരല്ലേ?!... കുറച്ചെങ്കിലും നീ അയാളെ  അണ്ടർസ്റ്റാൻഡ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്ക്... എന്റെ ഒരു വ്യൂ പോയിന്റിൽ ആൾ സെറ്റാണ്.. ജന്യൂവിനായിട്ട എനിക്ക് തോന്നിയെ... അല്ലേടി!" തൻഹ രചനെയേ നോക്കി നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു... അത് കണ്ട് ഹന അവളെയൊന്ന് അടിമുടി നോക്കി... "എന്നാ നീ പോയ്‌ കെട്ട്..." അതും പറഞ്ഞ് ഹന വേഗത്തിൽ അവളുടെ എക്സ്പീരിമെന്റ് ബാക്കിവെച്ചിടത്തേക്ക് നടന്നു...പക്ഷേ കൈയിൽ  ടെസ്റ്റ് ട്യൂബ് പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് അവിടെയായിരുന്നില്ല.... ------------------------------------ "അഷ്മിലെ... ഉമ്മാന്റെ കുട്ടിന്റെ മുഖമെന്താ വല്ലാതെ?!" സാധാരണ പോവുന്നെന്റെ തലേന്ന് അവൻ ദിയയെയും ഷെമിയെയും മോളെയും ഉമ്മയെയും കൂട്ടി ഒരു ഷോപ്പിംഗ് നു പോക്കുണ്ട്... ഇത്തവണ പല പ്രാവശ്യം ദിയ പറഞ്ഞ് നോകിയെങ്കിലും അഷ്മിൽ കൊണ്ടുപോവാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല... "എന്തോ ഒരു സുഖമില്ല..." "ഇത്... എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം... ഒരു പെണ്ണൊക്കെ സെറ്റായപ്പോ അവളെ തനിച്ചാക്കി പോവുന്നെന്റെ സങ്കടം... അല്ലേടാ..." അവൾ അവനെ കളിയാക്കി...അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല... അവൻ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു... പോക്കറ്റിലെ ഫോൺ ലോക്ക് തുറന്ന് ഗാലറിയിലെ ഫോട്ടോകൾ പരതി... അതിൽ ഒരെണ്ണം ക്ലിക്ക് ചെയ്തു... ഒറ്റ തവണ മാത്രം നോക്കി... പിന്നെ അവളുമായുള്ള ഓരോ മൊമന്റ്സും ഓർത്തെടുത്തു... ഇനിയും പെണ്ണിന്റെ ദേഷ്യം മാറിയില്ലേ?! എന്നോടൊന്നു സംസാരിച്ചൂടെ...?! ഇങ്ങനെയാണേൽ എങ്ങനെയാ പെണ്ണെ?!"... അവൻ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നു... അവൻ അതിനിടക്ക് ഫായിയെയും ഹനയുടെ ഉമ്മനെയും വിളിച്ചു അവൻ പോവുന്നത് അറിയിച്ചു... അതോടൊപ്പം റഷീദിന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് പൈസ കൊടുത്ത് അത് അവളുടെ വീട്ടിൽ ഏൽപ്പിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചു... ആ ഉപ്പാക്ക് അവൻ സ്വയം പ്രാപ്തിയോടെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് അഭിമാനം തോന്നി... സൈനബക്ക് അതിലൊന്നും വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലെങ്കിലും മറുതൊന്നും പറയാൻ പോയില്ല... നാളെ അവൻ പോകുന്നതുകൂടിയല്ലേ... അഷ്മിൽ ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്ത് ഹാളിലേക്ക് വച്ചു... സുബ്ഹി നിസ്കരിച്ച് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റും കഴിച്ചാണ് അവൻ ഇറങ്ങിയത്.... എയർപോർട്ടിലാക്കാൻ നിഹലാണ്... കൂടെ റഷീദും കയറിപ്പറ്റി... എയർപോർട്ട് വരെ അഷ്മിൽ കാര്യമായൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല... ആകെ മുഖം വല്ലാതെയാണ്... റഷീദും നിഹാലും പല നാട്ടുകാര്യങ്ങളും സംസാരിച്ചാണ് അവിടെ വരെ ബോറടിയില്ലാതെ എത്തിയത്.... അഷ്മിൽ അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് എയർപോർട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നീങ്ങി.... ---------------------------------------- ഷഹാന അടുപ്പിലേക്ക് വെക്കാനുള്ള വിറക് കൊത്തുകയാണ്... അമ്മായമ്മ സുഹറ ഓരോന്നായി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീക്കി വച്ചുകൊടുക്കുന്നുണ്ട്... ഷഹാന നന്നേ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ട്... നെറ്റിയിലൂടെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നു... ഓരോ വെട്ടും കൊടുക്കുമ്പോഴും കൈകൾക്ക് നല്ല ഭാരമെന്ന പോലെ തോന്നുന്നു. എങ്കിലും ഒന്നും പറയാതെ അവൾ വീണ്ടും കോടാലി ഉയർത്തി വിറകിലേക്ക് ആഞ്ഞുവീഴ്ത്തി. ";ഇങ്ങനെ കൊത്തിയാൽ ഇന്ന് കഴിയൂല... കുറച്ച് ഊക്കിൽ അങ്ങോട്ട് കൊത്തികൂടെ.." സുഹറ അവളോട് ശബ്ദമുയർത്തി. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും ഷഹാന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒന്ന് തലയാട്ടിയിട്ട് വീണ്ടും തന്റെ ജോലിയിൽ മുഴുകി. കുറച്ചപ്പുറത്ത് അൻവറിന്റെ പെങ്ങൾ ഫോണിൽ കുത്തിക്കൊണ്ട് എന്തോ കൊറിച്ചുതിന്നുകയാണ്... ഇടയ്ക്കിടെ ഒന്ന് തലപൊക്കി ഷഹാനയെ നോക്കും... പിന്നെ വീണ്ടും ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പതിയും. വീട്ടിലെ ജോലികളിലൊന്നും കൈവെക്കണമെന്ന ഭാവം പോലും അവൾക്കില്ല. ഷഹാനയാകട്ടെ, കൈകൾ വിറച്ചിട്ടും ഒന്ന് വിശ്രമിക്കാൻ പോലും മടിച്ചു. ഒന്ന് നിന്നാൽ പോലും വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും കുറ്റം കേൾക്കേണ്ടി വരുമെന്ന പേടി അവളുടെ ഓരോ ചലനത്തിലും നിറഞ്ഞുനിന്നു. പുലർച്ചെ കണ്ണുതുറക്കുന്നത് മുതൽ രാത്രി കിടക്കുന്നത് വരെ അവസാനിക്കാത്ത ജോലികൾ... അതിനിടയിൽ അമ്മായമ്മയുടെ ശകാരങ്ങൾ... ചെയ്താലും കുറ്റം, ചെയ്തില്ലെങ്കിലും കുറ്റം. അൻവറാകട്ടെ, ഭാര്യയുടെ ക്ഷീണമോ കണ്ണുനീരോ ഒന്നും കാണാത്തവനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും ശബ്ദമുയർത്തും... ചിലപ്പോൾ ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാനാകാതെ അവളെ പിടിച്ചുതള്ളുകയോ കൈയേറ്റം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യും. അവൾ എത്ര കരഞ്ഞുപറഞ്ഞാലും, "എന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ പലതും സഹിക്കേണ്ടി വരും" എന്നതാണ് അവന്റെ പക്ഷം... ഒരിക്കൽ ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും നടന്നിരുന്ന ഷഹാന, ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ശബ്ദം പോലും മറന്നുപോയിരുന്നു. ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങൾ ആരോടും തുറന്നു പറയാനാവാതെ അവൾ എല്ലാം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒതുക്കി ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഏറ്റവും വേദനിച്ചത് ശരീരത്തിലേറ്റ മുറിവുകളല്ല... സ്വന്തം വീടെന്ന് കരുതിയ സ്ഥലത്ത് ഒരു മനുഷ്യനെന്ന പരിഗണന പോലും ലഭിക്കാതിരുന്നതായിരുന്നു.... രാത്രികളിൽ അവൻ വീട്ടിലില്ലാത്ത ഓരോ നിമിഷവും, "എന്നിൽ എന്താണ് കുറവ്?" എന്ന ചോദ്യം അവളുടെ മനസ്സിനെ നിശ്ശബ്ദമായി കീറിമുറിച്ചു. ശകാരവും മുറിവും സഹിക്കാമായിരുന്നു... പക്ഷേ, സ്നേഹം മറ്റൊരിടത്ത് തേടിപ്പോകുന്ന ആ വഞ്ചനയായിരുന്നു അവളെ ഓരോ ദിവസവും അൽപാൽപമായി തകർത്തത്.ഒരുകാലത്തു തന്റെ ജീവനായിരുന്നവൻ... നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും മുറിവേൽപ്പിക്കാത്തവൻ... ഇന്നിപ്പോൾ ഈ ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതകളെല്ലാം സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്... രാത്രി പായയിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകൊണ്ടവൾ ഓർത്തു... ദിവസം മുഴുവൻ ശരീരം പണിയെടുത്ത ക്ഷീണത്തിൽ ഷഹാന പതിയെ പായിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ അടച്ചെങ്കിലും മനസ്സിന് ഒരു വിശ്രമവുമില്ല. പകൽ കേട്ട ശകാരങ്ങളും സഹിച്ച അപമാനങ്ങളും അവളുടെ ചിന്തകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ ഒറ്റയടിക്ക്  ചവിട്ടി തുറന്നത്. "എടീ....ഷഹാനേ...!" അൻവറിന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളി കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു. ക്ഷീണിച്ച ശരീരത്തോടെ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. "ഞാനൊരു കാര്യം അറിഞ്ഞല്ലോ... നിന്റെ അനിയത്തിയെ കെട്ടാൻ പോകുന്നവൻ തിരിച്ചു പോയെടി... ഇനി ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം... അവളെ ഞാൻ മോഹിച്ചതാ... എന്താ ഒരു മേനിയഴക്... കണ്ടാൽ കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നില്ല... ഞാനവളെ എന്റെതാക്കിയാൽ പിന്നെ ഒരുത്തനും എച്ചിൽ തിന്നാൻ വരത്തില്ല ല്ലോ...പിന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി അവൾ ഈ അൻവറിനുള്ളതാ..." "ച്ചീ... നിനക്കൊരിക്കലും അവളെ തൊടാൻ പറ്റില്ല... എന്നെപോലെ അവൾക്ക് കിട്ടിയത് ഒരു മൂരാച്ചിയെ അല്ല... പെൺകുട്ടിയെ റെസ്‌പെക്ട് ചെയ്യുന്ന അവളുടെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക്....ആഗ്രഹങ്ങൾ ക്ക്...തുണയാവുന്നവനാ... അവളെ ജീവനെ പോലെ കാണുന്നവനാ..." അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ കോളറിൽ കുത്തിപിടിച്ചു... അവൻ വർധിച്ച ദേഷ്യത്തോടെ അവളിലേക്ക് അടുത്തു... "ഇന്ന്... എനിക്ക് നല്ല സുഖമില്ല..." ശബ്ദം വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവളുടെ ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും അവന് വിഷയമായിരുന്നില്ല. അവൾ എതിർത്തിട്ടും, കരഞ്ഞുപറഞ്ഞിട്ടും, അവളുടെ സമ്മതമില്ലാതെ അവളെ ബലമായി കീഴടക്കി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞത് നിശ്ശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു. കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കാൻ പോലും ശക്തിയില്ലാതെ ഷഹാന ചുരുണ്ടുകിടന്നു. ശരീരത്തെക്കാൾ ആഴത്തിൽ മുറിവേറ്റത് അവളുടെ മനസ്സിനായിരുന്നു. ഒരാളെ ജീവിതപങ്കാളിയെന്ന് വിളിച്ചിട്ടും, സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനും മാന്യതയ്ക്കും വിലയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ രാത്രിയിൽ അവളെ വീണ്ടും തകർത്തു.... തുടരും...... 🤍 അങ്ങനെ അഷ്മിലിനെ ഞാൻ വണ്ടി കയറ്റി വിട്ടിട്ടുണ്ട്... ഇനി അവർ ബ്രേക്ക്‌അപ്പ്‌ ആവും... ഹന ആൾ ശെരിയല്ല 😤 #💘 Love Forever #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ഏഴ് തലയുള്ള നാഗം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ #കാവൽ നാഗം. #സ്വർണ നാഗം #നാഗം