#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐 🔻 പാർട്ട്_ 96 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.. 💐 "അമ്മേ..." സ്റ്റൂളിന് മുകളിൽ നിന്നും ഗായത്രി ഞെട്ടലോടെ താഴേക്ക് നോക്കി. ഒരുവേള അത് വരെയുമുള്ള മാനസികവസ്ഥയിൽ നിന്നും അവളപോഴാണ് ശെരിക്കും പുറത്തേക്ക് വന്നത് പോലും. കണ്ണും നിറച്ചു കൊണ്ട് താഴെ നിന്നും തന്റെ കാലിൽ തോണ്ടി വിളിക്കുന്ന മകൾ.. ആ കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം.. വീണ്ടും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അൽപ്പം മുൻപ് ജീവിതത്തിൽ നിന്നും മരണത്തിന്റെ കൈ പിടിച്ചിറങ്ങി പോകാനുള്ള ത്വരയോടെ.. ധൃതിയോടെ താൻ കെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയ ആ കുരുക്കിലേക്കും നീണ്ടു. ഉള്ളും ഉയിരും ഒരുപോലെ വിറച്ചു കൊണ്ടവൾ ആ നിൽപ്പിൽ തന്നെ ഒന്നാടി.. ഈശ്വരാ.. താനിനി എന്ത് ചെയ്യും.? അത്രയും വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയാണിപ്പോൾ മുതൽ തനിക്ക് മുന്നിൽ വാ പിളർന്നു നിൽക്കുന്നത്. രക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ല. ആരും. ഇത് വരെയും അനുഭവിച്ചതൊന്നും ഒന്നുമല്ല. ഇനിയങ്ങോട്ടാവും തനിക്കുള്ള ശെരിക്കും പരീക്ഷണം. ഭവ്യ... ആ ഓർമയിൽ പോലും അവളൊന്ന് വിറച്ചു. അവളിനി ഇല്ലല്ലോ എന്നുള്ള ചിന്ത വന്നതും ഹൃദയം നുറുങ്ങിയൊരു കരച്ചിലാണ് നെഞ്ചിൽ നിന്നും പൊട്ടി പുറപ്പെടുന്നത്. തന്നോടടക്കം ഒരുപാട് നെറികെട്ട കളികൾ കളിച്ചവളാണ്. വാക്കുകൾ കൊണ്ടും പ്രവർത്തി കൊണ്ടും ജീവിതത്തിൽ ഒരു സ്വസ്സ്തയും തരാത്തവളാണ്. പക്ഷേ.. ആ മനസ്സിലെ ദുഷ്ട ചിന്തകൾ ഒക്കെയും വിട്ടേഴിഞ്ഞ അവൾ.. തനിക്കൊരു അനിയത്തി തന്നെയായിരുന്നു. താഴെ പോയി സുഗന്ധിയെ വിളിച്ചറിയിക്കാൻ തോന്നിയ നിമിഷം.. ഇടിവാൾ പോലെ ആ കുറ്റം എല്ലാരും കൂടി തന്നിലേക്ക് വച്ചു മാറുന്നത് ഓർമ വന്നു. അതിലവരെയും തെറ്റ് പറയാനൊക്കില്ല. വേണ്ടന്ന് അവരൊക്കെ വെറുപ്പോടെ ദേഷ്യത്തോടെ വിലക്കിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അതിപ്പോ ഇത്രയും വലിയൊരു കെണിയാവും എന്ന് ആരറിഞ്ഞു..? ഒരടി അനങ്ങാൻ കൂടി ആയില്ല പിന്നെ. പോലീസ്.. ജയിലിൽ.. കോടതിയിൽ.. താൻ..ഒറ്റയ്ക്ക്. തന്റെ മോള് തനിച്ച് ഈ ചെന്നായ്ക്കൾക്കിടയിൽ.. അതിനേക്കാൾ ഭേദം മരണമാണെന്ന് തോന്നി പോയി.. മോളെയും കൂടെ കൂട്ടേണ്ടി വരും.. തന്റെ നെഞ്ചിൽ ആള്ളി പിടിച്ചു കിടന്ന മകളെ നോക്കുമ്പോൾ വിങ്ങി പൊട്ടി.. മരിക്കാൻ പേടി ഉണ്ടായിട്ടല്ല.. ഒന്നുമറിയാത്ത തന്റെ മകളെ... ആ പിഞ്ചു മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കൊല്ലാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നിയിട്ടാണ്.. കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒരു അവസാനശ്രമമെന്ന പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഭവ്യയെ പിടിച്ചു കുലുക്കി വിളിച്ചത്..ആ മൂക്കിന് താഴേക്ക് വിരൽ ചേർത്ത് വെച്ചത്.. ജീവന്റെ തുടിപ്പിന്റെ യാതൊരു വിധ അവശേഷിപ്പുകളും അവളിലപ്പോൾ ബാക്കി ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.. അതോടെ മരണമല്ലാതെ വേറൊരു വഴിയും തനിക്ക് മുന്നിലില്ല.. മോളെയും കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുകളിൽ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്കാണ് എത്തി നിന്നത്. മുകളിലെ ഫാനിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മരിക്കാനും ജീവിക്കാനും ഒരു പോലെ ഭയമാണ് തോന്നിയത്.. ടെറസിൽ നിന്നും തന്റെ തന്നേ ഒരു നീളമുള്ള ഷോൾ കൊണ്ട് വന്നിട്ട് സ്ടൂളിൽ കയറി നിന്നു കുരുക്കിട്ട് കഴിഞ്ഞു.. പക്ഷേ താഴെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കല്ലു മോളെ കണ്ടതും മരണം പോലും മരവിച്ചു പോകുന്നൊരു തണുപ്പും വിറയലും അവളിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി.. ഇല്ല.. തനിക്ക് മരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാലും തന്റെ മകളെ തനിക്കോരിക്കലും കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല. അതിനാവുമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതിനെകാളൊക്കെ എത്രയോ മുൻപ് തന്നെ.. താഴെ ഇറങ്ങി കല്ലു മോളെ വാരി പുണർന്നു കൊണ്ട് വീണ്ടും കരഞ്ഞു. കാരണമറിയില്ലേലും ഗായത്രിക്കൊപ്പം ആ കുഞ്ഞും കരഞ്ഞു. അവളങ്ങനെയാണല്ലോ പഠിച്ചിരിക്കുന്നത്.. പിന്നെ എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിച്ചുറപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഗായത്രി മകളെയും വാരി പിടിച്ചു കൊണ്ട് താഴെക്കിറങ്ങി ചെന്നത്. 💥💥 ഇപ്പൊ വരാം.. " തുളസിയോട് അതും പറഞ്ഞിട്ടാണ് കാശി കാർത്തുവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ടാ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോയത്. എല്ലാവരും വീണ്ടും അവർക്ക് നേരെ നോക്കുമ്പോൾ അവരെ ആരെയും നോക്കാതെ അവളെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ സ്റ്റെപ്പ് കയറി മുകളിലേക്ക് പോയി.. "പേടിയുണ്ടോ എന്റെ കൂടെ വരാൻ.." മുകളിൽ.. കാർത്തുവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി.. ആ വാതിൽ ചാരി കൊണ്ടവൻ അവളെ ഇറുകെ പുണർന്നു കൊണ്ടാണാ ചോദ്യം. "ഇല്ല.." അവനെയും തിരികെ പുണർന്നു കൊണ്ടവളുടെ മറുപടി. കാശി ചിരിയോടെ അവളെ അകറ്റി.. "മഹേഷ്‌.. ആണോ കാശിയേട്ടാ..അച്ഛനെ.." കാർത്തു അവനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അവൻ ആണെന്നോ അല്ലെന്നൊ പറയാതെ കണ്ണ് ചിമ്മി.. "അതിനി ആരായാലും നമ്മുക്കവൻ ശത്രുവാണ്.. ആ ശത്രുവിനെ ജയിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് എന്റെ ഇപ്പോഴുള്ള മെയിൻ ഉദ്ദേശവും.." "എന്നെ കൂടി കൊണ്ട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ടാണോ.." കാർത്തു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവന്റെ മുഖതെക്ക് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥതയുടെ കാർ മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.. "ആണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും എന്നെ കൊണ്ട് പോകുന്നത് കാശി നാഥനാണ്.. എനിക്കൊരു ഭയവുമില്ല.. ഈ നെഞ്ചിലെ അവസാനശ്വാസം വരെയും ഞാൻ സുരക്ഷിതമായിരിക്കും.. അതെനികുറപ്പുണ്ട്.." കാർത്തു എത്തി കുത്തി നിന്നിട്ട് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ച് കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ എന്ത് കൊണ്ടോ കാശിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു പോയി. അത് കാണെ അവളുടെയും. "വൈകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അപകടം അശോകേട്ടനാണ്...." കാശി അവളെ വിട്ട് മാറി കൊണ്ട് ബാത്റൂമിൽ കയറി.. നല്ലത് പോലെ മുഖം കഴുകി വന്നവന് നേരെ കാർത്തു തോർത്ത്‌ നീട്ടി. "ശിവ ഉണ്ടാവും ഇവിടെ.. അവൻ മാത്രമല്ല.. വേറെയും കുറച്ചു പേരെ കൂടി ഞാനിങ്ങിട്ട് ഏർപ്പാട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.. തുളസി ചേച്ചിയെ സേഫ് ആക്കണം..! മുഖവും കയ്യും തുടക്കുന്നത്തിനിടെ തന്നെ അവൻ പറയുന്നുണ്ട്. "നിനക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടോ.. ഫ്രഷ് ആവാനുണ്ടോ.." കാശി തിടുക്കത്തിൽ ചോദിച്ചു. ഇല്ലെന്നവൾ തലയാട്ടി.. പക്ഷേ അപ്പോഴും ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ്. "കാർത്തു... എന്തിനാ കരയുന്നെ.. ഏഹ്.." കാശി അവളെ വലിച്ചു നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.. "എനിക്ക്.. എനിക്ക് ജീവിച്ചു മതിയായില്ല.. കാശ്യേട്ട..ഈ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചു മതിയായില്ല.. ഈ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് നിന്ന് മതിയായില്ല..അത്രേം.. അത്രേം കൊതിച്ചു കൊതിച്ചു കിട്ടിയതാ എനിക്കിത്.. ഇതിനെന്റെ ജീവന്റെ വിലയുണ്ട്.." കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടാണ്.. പക്ഷേ ചിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ വാക്കുകൾ. അവന്റെ നെഞ്ച് വേദനിച്ചു.. "ഇങ്ങനൊന്നും പറയല്ലേ.." വിങ്ങലോടെ അവനാ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. "ജീവിക്കാൻ ആണേലും മരിക്കാൻ ആണേലും എന്നേം കൂടെ കൂട്ടണേ.. അല്ലാതെ എനിക്കിനി വയ്യ കേട്ടോ.." ഓർമ്മിപ്പിക്കും പോലെ അവൾ അവനെ നോക്കി. "എനിക്കും.." അവനൊന്നു കൂടി അവളെ പുണർന്നു കൊണ്ടകന്ന് മാറി. "പോയാലോ.." ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് കാശി ചോദിച്ചപ്പോൾ കാർത്തു തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു.. അവൻ നീട്ടിയ കൈയ്യിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടാ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി തിരികെ തിരികെ തുളസിയുടെ മുറിയിൽ പോയി നിന്നപ്പഴും അരുതാത്ത എന്തോ ഒന്ന് സംഭവിക്കാൻ പോണ് എന്നുള്ളൊരു ഭയമായിരുന്നു അവൾക്കുള്ളം നിറയെ.. അപ്പോഴെല്ലാം കൈകൾ കാശിയുടെ മേൽ കൂടുതൽ മുറുകി.. "പോയിട്ട് വരാം ചേച്ചി. ശിവയുണ്ട് പുറത്ത്.. എന്തുണ്ടേലും അവനോട് പറഞ്ഞാ മതി.. അവൻ പറയുന്നത് അത് പോലെ അനുസരിക്കണെ.. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടാണ് എന്ന് കരുതിയ മതി.." കാശി തുളസിയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അവനെ നോക്കി തലയാട്ടി കാണിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവരുടെ കണ്ണുകൾ കാർത്തുവിന്റെ നേരെ കൂടി പാളി വീണു. അപ്പാടെ തകർന്നത് പോലെ ഭാരം മുഴുവനും കാശ്യിലേക്ക് ഇട്ട് കൊടുത്തത് പോലെ..അവനെ ചാരി കൊണ്ടുള്ള ആ നിൽപ്പ്.. അവർക്കുള്ളം പിടഞ്ഞു. പക്ഷേ വല്ലാത്തൊരു മുറുക്കത്തോടെയുള്ള അവന്റെയാ ചേർത്ത് പിടിക്കൽ. അത് കാണുമ്പോൾ നൽകുന്ന ആശ്വാസവും കുറച്ചൊന്നുമല്ല. ഒന്ന് കൂടി അവരെ ഒന്ന് നോക്കി കാർത്തുവിനെ നെഞ്ചിൽ ഒതുക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ കാശി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവർ വന്നപ്പോഴുള്ള പോലെ തന്നെ.. ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ നോട്ടത്തോടെ അവരൊക്കെയും അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. അവരിറങ്ങി ചെന്നതും ശിവ വേഗം കാശിയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. "ഞാൻ കൂടി വരാം കാശി.." ശിവയൊന്നു കൂടി പറഞ്ഞു നോക്കി. "കൂടെ കൊണ്ട് പോകാൻ എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട് ശിവ.. അതെനിക്കൊരു ധൈര്യവുമാണ്.പക്ഷേ പിന്നെ ഇവിടെ ആരെ വിശ്വാസിച്ചു നിർത്തും ഞാൻ. പറഞ്ഞില്ലേ ഞാൻ നിന്നോട്.." കാശി പറഞ്ഞതോടെ ശിവ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. "അവരെത്തിയിട്ടുണ്ട് പുറത്ത്. മുരുകൻ മെസ്സേജ് ചെയ്തു.. ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും നിനക്ക് ഒക്കെ അല്ലെന്ന് തോന്നുന്നത് ഉണ്ടായാൽ ആ നിമിഷം അവരെ ഇൻഫോ ചെയ്യണം.." ശിവയോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ കാശി കാറിന് നേരെ നടന്നു. "പോയി നിന്റെ അമ്മായിച്ഛനേം കൊണ്ട് വാ കാശി.. ഇവിടുത്തെ കാര്യം ഓർത്തു ടെൻഷൻ വേണ്ട.. ഞാൻ നോക്കി കൊള്ളാം..! ശിവ ഉറപ്ല് കൊടുത്തു. "കയറിക്കോ..." കാശി കാർത്തുവിന്റെ മേലുള്ള പിടി വിട്ടു. ശിവയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി കാർത്തു വേഗം കാറിലേക്ക് കയറി. കാശി.. എനിക്കറിയാം ശിവ. അവളെന്റെ കൂടി ജീവനാണ്. അതങ്ങനെ വിട്ട് കളയുമോടാ ഞാൻ.. " ശിവ എന്തോ പറയാൻ വന്നതിന്റെ മറുപടി പോലെ കാശി പറഞ്ഞു. പിന്നൊന്നും പറയാതെ കാശി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. അവിടെയിട്ട് തിരിച്ചു കൊണ്ടത് വളരെ വേഗം തന്നെ ഗേറ്റിൽ നിന്നും റോഡിലേക്കിറങ്ങി.. തുടരും.. ഗായത്രി ഒന്നുറക്കെ ഒച്ച വെച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഭവ്യയെ രക്ഷിക്കമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ..? ചിലപ്പോഴൊക്കെയും നമ്മളൊക്കെ അങ്ങനാണ് ഗയ്‌സ്. എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യണം എന്നുണ്ടങ്കിൽ പോലും.. ഒന്നിനും വയ്യാതെ.. നമ്മൾ ഫ്രീസായി പോകും.. 🥴 റിവ്യൂ ഇടണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif💐 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ