#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 119 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഡാ... പാതി അടഞ്ഞു പോയ കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു കൊണ്ട് മഹേഷ്‌ ചുറ്റും നോക്കി. അർദ്ധബോധത്തിലാണവൻ. എങ്കിലും കുറച്ചു മുൻപ് കാശി അറിഞ്ഞു പെരുമാറി വിട്ടതിന്റെ വേദനയും വിങ്ങലുമൊക്കെ നന്നായി അറിയാനാവുന്നുണ്ട്. പുറമേക്ക് മാത്രമല്ല. ശരീരത്തിനകത്തും അവന്റെ തേർ വാഴ്ചകളുടെ പ്രഹരങ്ങൾ തീർച്ചയായും ആഘാതം സൃഷ്ടിച്ചു കാണും. കാരണം ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ പോലും എവിടോക്കെയോ അവന് വേദനിക്കുന്നു. അതിനെല്ലാം പുറകെ കാശിയുടെ ഓരോ ചോദ്യങ്ങൾ. നിഷേധിക്കാൻ കഴിയാത്ത തെളിവുകൾ നിരത്തി കൊണ്ടവൻ എണ്ണി എണ്ണി ചോദിക്കും. അര നിമിഷം പോലും മറുപടി വൈകിയാൽ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത് പോലെ അടിയും ഇടിയും തൊഴിയും. ജീവിതത്തിൽ അന്ന് വരെയും അത്രയും ക്രൂരത നിറഞ്ഞൊരു മനുഷ്യനെ താൻ കണ്ടിട്ടില്ല എന്നു പോലും മഹേഷിന് തോന്നി പോയി. അവനാ ചോദിക്കുന്നതെല്ലാം ഒന്ന് പോലും വിടാതെ വിഡിയോ എടുക്കുന്ന ശിവ. അവരെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അശോകൻ. മറ്റൊരാൾ പോലും അവിടില്ല. സ്റ്റീഫന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും തലക്ക് ഊക്കനൊരു അടി കിട്ടി അവസാനം ബോധം മറഞ്ഞത് വരെയുമാണ് മഹേഷ്‌ നന്നായി ഓർക്കുന്നത്. പിന്നെ അവൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ വലിയൊരു ഗോഡൗണിനുള്ളിലാണ്. അരികിൽ സംഹാര മൂർത്തിയെ പോലെ കാശി നാഥനും. സ്റ്റീഫന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും കിട്ടിയതൊന്നും ഒന്നുമല്ല എന്നത് പോലായിരുന്നു പിന്നെ ആദ്യത്തെ പത്തു മിനിറ്റിൽ അവിടെ നടന്ന കാശിയുടെ താണ്ഡവം. നിലത്ത് ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്ന മഹേഷിനെ വലിച്ചു പൊക്കി ഒരു കസേരയിൽ പിടിച്ചിരുത്തി.. അവന് മുന്നിലേക്ക് മറ്റൊരു കസേര വലിച്ചിട്ട് കൊണ്ടായിരുന്നു കാശിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ. മഹേഷിന്റെ ചെയ്തികളിൽ സംശയം തോന്നി തുടങ്ങിയാ നാളുകളിൽ അവൻ തുടങ്ങിയാ അന്വേഷണം. അതിന്റെ അവസാനമായിരുന്നു അന്ന് അവിടെ. എന്നാൽ അവനിൽ നിന്നും തന്നെ ചെയ്തു കൂട്ടിയ കാര്യം ഒന്നൊന്നായി കേൾക്കുമ്പോൾ അശോകൻ പോലും നടുങ്ങി പോകുന്നുണ്ട്. സാധാരണ ഒരു മനുഷ്യൻ ചെയ്യാൻ ഭയക്കുന്ന..അറക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ. അത് ഒരു പൂ പറിക്കുന്ന ലാഘവത്തിൽ ചെയ്തു തീർത്തവനാണ് മഹേഷ്‌ എന്ന് അവൻ തന്നെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ വിശ്വസികാത്തിരിക്കുന്നത് പിന്നെ എങ്ങനെ.. ഇതിനെ കുറിച്ചൊന്നും യാതൊരു സൂചനയും തനിക്കു അന്വേഷിച്ചു കണ്ട് പിടിക്കാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ അശോകന് വല്ലാത്തൊരു ലജ്ജ തോന്നുന്നുണ്ട്. ബ്യുട്ടി പ്രൊഡക്ട് എന്നാ പേരിൽ മഹേഷിന്റെ അടുത്തിടെ തുടങ്ങിയ ബിസിനസ്. അന്നത് അശോകൻ കൂടി വലിയ കാര്യമായി പ്രോത്സാഹനം കൊടുത്തതാണ്‌. അതിന് വേണ്ടി ലക്ഷങ്ങൾ ഇറക്കിയതും അശോകൻ തന്നെയാണ് . പക്ഷേ... അതിലേക്ക് അവൻ ചെയ്തിരുന്നത്. അശോകന് അതോർക്കുമ്പോൾ തന്നെ ശരീരം കിടുത്തു. മാസം തികയാതെ പ്രസവിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ബോ....ഡി പാർട്ട്സ്. അത് പെട്ടന്ന് കിട്ടുന്ന ഒന്നല്ലാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവനെതൊരു ലോബി ആക്കി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നുള്ള തെളിവുകൾ കാശി നിരത്തി കാണിക്കുമ്പോൾ അശോകന് കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നെഞ്ചു നീറി. പാവപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികളുടെ ജീവനു പോലും യാതൊരു വിലയും നൽകാത്ത അവന്റെ ബിസിനസ് തന്ത്രം. കുറഞ്ഞ വിലക്ക് ഗർഭപാത്രങ്ങൾ വാടകക്ക് എടുത്ത് കൊണ്ടവൻ ചെയ്യുന്ന അനീതി. ശിവ അത് കേട്ടപ്പോൾ തുടങ്ങിയ വിറയലാണ്. അവന് അതോർക്കുമ്പോൾ പോലും ഛർദിക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ട്. മഹേഷിന്റെ കുറ്റസമ്മതം. കാശിയെ ശിവയും അശോകനും കൂടിയാണ് പിടിച്ചു നിർത്തിയതാണ്.. അല്ലായെങ്കിൽ അവൻ മഹേഷിനെ കൊന്ന് കളയുമെന്ന് അവർക്കുറപ്പുണ്ട്. അവരുടെ കയ്യിൽ അകപ്പെട്ട നിമിഷം തന്നെ തനിക്കിനിയൊരു രക്ഷയില്ലെന്ന് മഹേഷ്‌ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞതാണ്. കഴിഞ്ഞു പോയ നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ച് വെറുതെ ഒന്നോർക്കുമ്പോൾ പോലും അവനു വല്ലാതെ വേദനിച്ചു. ആ ദുരിതം ഇനിയെത്ര നാൾ തുടരുമെന്നെ അറിയേണ്ടതൊള്ളൂ. അവരുടെ കൈ തരിപ്പും കലിയും തീരുന്നതിനു ശേഷമേ തന്നെ നിയമത്തിനു വിട്ടു കൊടുക്കൂ എന്നുള്ളതും അവന് മനസ്സിലായി കഴിഞ്ഞു... അവിടെയും ഇനി നല്ലതൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കണ്ടാ എന്നത് പോലെയാണ് കാശി കണ്ട് പിടിച്ചു നിരത്തിയ തെളിവുകൾ.. 💜💜 നിങ്ങളാരെയാ ഈ നോക്കുന്നത്..? " ദീപ അരികിൽ വന്നിട്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ തമ്പി ഞെട്ടി പോയി. അയാൾ അവരെ ചിറഞ്ഞു നോക്കി. എന്താ.. രാവിലെ മുതൽ നല്ല ടെൻഷൻ ആണല്ലോ നിങ്ങൾക്.. എന്തേലും പ്രശ്നമുണ്ടോ " അന്നത്തെ ദിവസം അയാളെ നിരീക്ഷിച്ചിരുന്ന ദീപ ചോദിച്ചു. വെറുതെ പ്രശ്നമുണ്ടക്കാതെ പോയിക്കോ നീ.. അതാ നിനക്ക് നല്ലത്.. " തമ്പി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് അവർക്ക് നേരെ ചീറി. ദീപാ ഇതെന്ത് കൂത്ത് എന്നറിയാതെ അയാളെ നോക്കിയിട്ട് പിന്തിരിഞ്ഞു. മഹേഷിന്റെ വരവ് അവർക്കറിയില്ല. എല്ലാം അറിയാവുന്ന തമ്പിക്ക് അന്ന് വെളുപ്പിന് എത്തുമെന്നും വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നില്ല പക്ഷേ എത്തി കഴിഞ്ഞു വിളിക്കാം എന്നുറപ്പ് പറഞ്ഞവന്റെ യാതൊരു വിവരവുമില്ല. അങ്ങോട്ട് വിളിക്കരുത് എന്ന് അവന്റെ കർശന നിർദേശവുമുണ്ട്. എന്നാലോ ചുറ്റും ശത്രുക്കൾ നിരന്നു നിൽക്കുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തിൽ അവനെന്തു പറ്റി ആവോ എന്നറിയാത്ത ടെൻഷൻ അയാളിൽ കുറച്ചൊന്നുമല്ല. അതാരെയും അറിയിക്കാനും വയ്യ.. വല്ലാത്തൊരു പ്രതിസന്ധിയിലാണ് തമ്പി... 💥💥 ഇനി ചോദിക്ക്.. കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ട് കിടക്കായിരുന്നു കൊണ്ട് കാശ്ശിയൊരു ചിരിയോടെ കാർത്തുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്തിനു ആവിശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ കനമുണ്ട്. അതിന്റെ കാരണവും അവനറിയാം. "മിണ്ടെടി കുഞ്ഞാറ്റ കിളി.." മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നവളുടെ കവിളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടവൻ ഒന്നോമനിച്ചു. എനിക്കൊന്നും മിണ്ടാനില്ല.. " കാർത്തു അവന്റെ കയ്യിലൊരു തട്ട് കൊടുത്തു കൊണ്ട് അൽപ്പം നീങ്ങിയിരുന്നു. ഹാ.. അങ്ങനെ പറയല്ലേ.. എനിക്കെന്റെ കാശ്യേട്ടനോട് ഒരു ജന്മം മുഴുവനും കിട്ടിയാലും മിണ്ടി തീരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ നീ.. മറന്നു പോയോ അത്.. " നനഞ്ഞു കുതിർന്ന മുടിയിഴകളൊന്നു കുടഞ്ഞു കൊണ്ടവൾക്ക് നേരെ വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൻ കുസൃതി കാണിച്ചു. അങ്ങനൊന്നും ഇനിയിപ്പോ ഇല്ല. അല്ലേൽ തന്നെ ഞാനെന്ത് മിണ്ടാൻ. അതിന് ഞാൻ ആരാണ്.. ആരെങ്കിലും ആയിരുന്നേൽ രണ്ടു ദിവസമൊക്കെ മാറി നിൽകുമ്പോൾ എന്നോട് പറയില്ലേ.. വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടാതെ ഞാൻ.. " ചൊടിയോടെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടോടുവിൽ കാർത്തുവിന് സങ്കടം വന്നു പോയി. ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതല്ലെ.. അത്യാവശ്യം ആണ്. രണ്ടൂസം കഴിഞ്ഞേ വരൂ വിളിച്ചാൽ കിട്ടില്ല.. പോയ കാര്യം പെട്ടന്ന് തീർത്തിട്ട് ഞാനിങ് ഓടി വരാം എന്നൊക്കെ.. എന്നിട്ടിപ്പോ പരാതി പറയാതെടി.. " ആ നിമിഷം അവളുടെയാ പരിഭവത്തിനോട് പോലും കാശിക്ക് വല്ലാത്തൊരിഷ്ടം തോന്നി. അതൊക്കെ പോട്ടെ.. നിന്റെ അച്ഛനും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ട് കയറി വന്നപ്പോ നിന്റമ്മ ചിരിയോടെ സ്വീകരിച്ചല്ലോ.. നീ ഇങ്ങനെ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ട്.. അയ്യേ.. " കാശി അവളെ കളിയാക്കി. അച്ഛനെ പോലാണോ നിങ്ങള്.. അച്ഛന് അതൊക്കെ പതിവാണ്.. " കാർത്തു അവൻ കളിയാക്കിയ ദേഷ്യത്തിനു അവന്റെ കൈയ്യിൽ അടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പോയപ്പോഴൊക്കെ നിന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഇപ്പൊ മരുമോൻ ആയെന്ന് വെച്ച് ആ ശീലം മാറ്റാനൊക്കുമോ.. " അവനപ്പോഴും കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയാണ്. അതിന് അവളെന്തോ പറയും മുൻപ് താഴെ നിന്നും തുളസി കഴിക്കാൻ വിളിച്ചു. വാ ഇനി വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് വന്നിട്ട് നമ്മുക്ക് തല്ലു കൂടാം.. ആരോഗ്യം മുഖ്യം ബിഗിലെ.. " കാശി കൈകൾ കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. "എനിക്കൊന്നും വേണ്ട.. ഞാൻ വരുന്നില്ല. വേണേൽ കഴിച്ചിട്ട് പോരെ.." അവളാ പിണക്കം വിടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് പോലെ പറഞ്ഞു. ഓഹോ.. എന്നാ ഞാൻ പോയേക്കാം.. " ഒരു ടീ ഷർട്ട് എടുത്തിട്ട്.. മുണ്ടും മടക്കി കുത്തി അവളെയും വാരി എടുത്തു കൊണ്ടാണ് അവൻ സ്റ്റെപ്പിറങ്ങിയത്. ആദ്യമൊക്കെ കുതറി പിടഞ്ഞെങ്കിലും പിന്നെ കാർത്തു പിണക്കം പോലും മറന്നിട്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. അതിൽ കൂടുതൽ പിണങ്ങി നിൽക്കാൻ അവളെ കൊണ്ടാവില്ലെന്ന് അവനും അറിയാമല്ലോ. ലാസ്റ്റ് സ്റ്റെപ്പിറങ്ങും മുന്നേ അവൻ അവളെ താഴെ നിർത്തി. അവരെത്തുമ്പോഴേക്കും അശോകൻ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഹാളിലെ ടീവിയിൽ നിന്നും വാർത്തചാനലും വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പതിവില്ലാതെ ആ കാഴ്ച കണ്ട് മുഖം ചുളിച്ചെങ്കിലും അതിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് അശോകനും കാശിയും ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.. അവർക്കൊപ്പം തന്നെ തുളസിയും കാർത്തുവും കഴിച്ചു തുടങ്ങി. മഹേഷ്‌ തമ്പിയുടെ അറസ്റ്റ്.. കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ പുരോഗതിയിലേക്ക്.. " വലിയ ശബ്ദത്തിൽ വന്നു ചേർന്ന ആ വാർത്ത. കാർത്തു നടുങ്ങി കൊണ്ട് അശോകനെയും പിന്നെ കാശിയെയും നോക്കി. അവളുടെ നോട്ടം അറിഞ്ഞിട്ടും അവരത് കണ്ടതായോ അറിഞ്ഞതായോ ഭാവിച്ചില്ല. ശ്രദ്ധ അത്രയും ആ വാർത്തയിലേക്ക് മാത്രമാണ്. മഹേഷ്‌ ഏറ്റു പറഞ്ഞതും പിന്നെ കുറെയൊക്കെ ഊഹവുമായി വാർത്ത ചാനലിൽ ബ്രേക്ക് ന്യുസ് വരുന്നത്. തുളസിയും കാർത്തുവും ഞെട്ടി വിറച്ചു. അവരുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു കാണപ്പെട്ടു. മഹേഷിന്റെ കൊള്ളരുതായ്മകൾ അറിയാമെങ്കിലും അത് ഇത്രത്തോളം രൂക്ഷമാണെന്ന് അവരും ഊഹിച്ചത് പോലുമില്ല. അതിന്റെയൊരു ഞെട്ടലും വിറയലും.. കാശിയും അശോകനും എവിടെ പോയതായിരുന്നു എന്നുള്ള അവരുടെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം പോലായിരുന്നു വാർത്ത ചാനലിൽ വിലങ്ങണിയിച്ചു കാണപ്പെട്ട മഹേഷിന്റെ രൂപം. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ അത് അവനാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കൂടി കഴിയുന്നില്ല. അതി സാഹസികമായ പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊടുവിലാണ് അവനെ പിടി കൂടാൻ കഴിഞ്ഞതെന്ന് സിറ്റി പോലീസ് കമ്മീഷ്ണറുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ.. കാശ്ശിയും അശോകനുമപ്പോൾ ഗൂഢമായൊരു ചിരിയുണ്ട്... 💥💥 മഹേഷ്‌ തമ്പിയെ കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വെളിപ്പെടുത്തലോടെയാണ് പിറ്റേന്നത്തെ ദിവസം പിറന്നത്. അവന്റെ പുതിയ ബ്യുട്ടി പ്രൊഡകറ്റിന്റെ വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞതും അവനും അവന്റെ കുടുംബത്തിനും മേൽ ജനരോഷം ആളി കത്തി. അതിനിടയിൽ എല്ലാത്തിന്റെയും പ്രാധാന ഗൂഡാലോചന നടത്തിയ ആളെന്ന നിലയിൽ തമ്പിയെ കൂടി പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. പോലീസ് അയാളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കൊണ്ട് പോകുന്നാ പിറകെ തന്നെ നാട്ടുകാർ അവരുടെ വീടിനു നേരെ കല്ലെറിയാനും തുടങ്ങി. ആശ്രയിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ.. ഇനിയെന്ത് വേണമെന്നറിയാതെ ദീപാ ആ വലിയ വീടിന്റെ അകതെവിടെയോ തളർന്നു കിടന്നു.. തെറ്റ് ചെയ്യുന്നവർ ആരായാലും.. അവരിനി എത്ര പ്രിയപ്പെട്ട ആളാണെങ്കിൽ കൂടിയും തിരുത്തേണ്ടത് തിരുത്തുക തന്നെ വേണമെന്ന് കഴിഞ്ഞു പോയ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ അവർ മനസ്സിലാക്കി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. 💥💥 കാശിയോട് തോന്നുന്ന അതേ വാത്സല്യത്തോടെ തന്നെയാണ് അച്ഛമ്മ കാർത്തുവിനെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചത്. അവരന്ന് ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. അതിന് മുൻപ് തന്നെ കാർത്തുവിനെ കാണാൻ അവർ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഏതൊക്കെയോ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് അതങ്ങനെ നീണ്ടു നീണ്ടു പോയതായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ പോരുന്നില്ലേ അച്ഛമ്മ.. " അവരുടെ കവിളിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ട് കാർത്തു ചോദിച്ചു. ഇപ്പോഴില്ല.. അച്ഛമ്മ എന്തായാലും വരും.. എനിക്കെന്റെ മക്കളുടെ കൂടെ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കണം.. " അവർ കാർത്തുവിന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കുറച്ചു ദിവസം കാശിയും കാർത്തുവും സ്വസ്ഥമായിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കട്ടെ അതിനിടയിൽ വേറെ ആരും വേണ്ടാന്ന് അവരുടെ തന്നെ തീരുമാനമായിരുന്നു... തുടരും.. നല്ലൊരു തീരുമാനം ല്ലെ.. അല്ലേലും മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളെ.. സമാധാനങ്ങളെ കഴിവതും തകർത്തു കളയാതിരിക്കുക എന്നത് തന്നെയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ക്വാലിറ്റി.. ല്ലെ 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ഇനിയൊരു അഞ്ചോ ആറോ പാർട്ടുകൾ കൂടി.. അതോടെ കാശി സലാം പറയും ട്ടാ... സ്നേഹത്തോടെ jif❣️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം.... 🔻 ഭാഗം_48 ✍️ രചന - Aysha akbar അവൾ റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് എത്താമെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് തന്നേ അവനവിടെ അവൾക്കായി കാത്ത് നിന്നു...... കറുപ്പും വെള്ളയും നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാറിട്ട് വരുന്ന അവളെ ദൂരെ നിന്നേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒപ്പിയെടുത്തിരുന്നു..... അവളെ കണ്ടതും അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു....... ട്രെയിൻ വരാൻ കുറച് സമയം മാത്രമേയുള്ളു.... രണ്ട് പേർക്കും പരസ്പരം മിണ്ടാനുള്ള പ്രയാസം കൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഒരു മുഖ വുരയെന്നോണം അവനത് പറഞ്ഞത്..... അവൾ തലയൊന്ന് കുലുക്കുക മാത്രം ചെയ്തു...... ഗ്രാനൈറ്റിട്ട ആ ഇരിപ്പിടത്തിൽ അവർ രണ്ട് പേരുമിരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഗന്ധങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂടി ക്കലരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഹൃദയം അതിലേറെ കൂടി ക്കലരാൻ വെമ്പുമ്പോഴും എന്തോ ഒന്ന് അവർക്കിടയിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു...... ട്രെയിനിന്റെ ചൂളം വിളി കേട്ടതും അവൾ മനപ്പൂർവം എഴുന്നേറ്റില്ല..... അഭി എഴുന്നേറ്റ് പിറകിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവളവിടെ തന്നെയിരിക്കുകയാണ്..... ആ മുഖത്തെ ഭാവം കാൺ കെ അവനൊരു നിമിഷം ചിരി വന്നു..... തെരുപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ കൈ വിരലുകളിൽ ബലമുള്ള അവന്റെ കൈ വിരലുകൾ കൊരുത്തതും ഒരു നിമിഷം അവൾ മിഴികൾ അവന് നേരെയുയർയത്തി.... അവനാ വിരലുകളിൽ ഒന്ന് കൂടി പിടി മുറുക്കിയതും അവന് പിറകെ അവൾ നടക്കുന്നത് തീർത്തും യാന്ത്രികമായിരുന്നു...... അവന്റെ കൂടെ വീണ്ടുമൊരു യാത്ര....... മുന്പാ യാത്ര ക്കൊരുങ്ങുമ്പോൾ ഉള്ളിലാകെയൊരു ഭയവും വെപ്രാളവുമായിരുന്നു... പറ്റിച്ചു കൂടെ കൂടാൻ വല്ലാത്തൊരു പ്രയാസമായിരുന്നു.... എന്നാൽ ഇന്നങ്ങനെയല്ല.... താനാരാണെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ..... സന്തോഷം കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണുകളൊന്ന് നിറഞ്ഞു..... സീറ്റിലേക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവളാ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടവനെയൊന്ന് നോക്കിയതും അവനെന്തെന്ന അർത്ഥത്തിൽ പുരികമോന്നുയർത്തി..... അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.... പകരം ആ തോളിലേക്ക് തല വെച്ചു കിടന്നു...... അവന്റെ യുള്ളിൽ ഒരു കുളിര് പെയ്യുന്നത് പോലെ തോന്നി..... അപ്പോഴും അവളുടെ വിരലുകളിൽ അവന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു...... ഏറെ മനോഹരമായ ആ യാത്രയിൽ ഇരുവർക്കും പരസ്പരം മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... എല്ലാം പപരസ്പരം അറിഞ്ഞു വെങ്കിൽ കൂടി തങ്ങൾ രണ്ട് പേരും അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും മിണ്ടിയിട്ടില്ല..... അത് കൊണ്ടാവാം പെയ്ത് തീരാത്തൊരു കാർ മേഘം തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കനത്തു നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.... ജനലിലൂടെ വരുന്ന ഇളം കാറ്റിൽ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് വരുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവനോതുക്കി വെക്കുമ്പോൾ അതറിയാത്തത് പോലെ അവളൊന്നു കൂടി അവനോട് ചേർന്നിരുന്നു..... അവനെ ചാരി പുറത്തേക്ക് മിഴികൾ നട്ട് അവരോരുമിച്ചു ഭംഗിയുള്ള അസ്തമയത്തെ കൺ നിറച്ചു കണ്ടു....... ആ യാത്ര കഴിഞ്ഞു പോയത് അറിഞ്ഞതേയില്ലായിരുന്നു.... തീരുകയേ ചെയ്യരുതെന്ന് കരുതിയ ആ യാത്ര അവസാനിച്ചതും അവരിരുവരും ഇറങ്ങി..... വീട്ടിലെത്താൻ അവനെക്കാൾ അവൾക്കായിരുന്നു ഉത്സാഹം കൂടുതൽ..... അവർ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ടിയിരുന്നു..... ആ ടാക്സി മുറ്റത്തെത്തിയതും അവരെ കാത്തെന്ന വണ്ണമിരിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരായി പടികളിറങ്ങി വന്നു.. അവളും കാറിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി ഓടി യവരെ കെട്ടി പ്പിടിച്ചു.... അഭി ഡ്രൈവർക്ക് പൈസ കൊടുക്കുമ്പോഴും കണ്ണുകൾ ഭംഗിയുള്ള ആ കാഴ്ചയിൽ തന്നെയായിരുന്നു..... കവിയും ദേവിയും ആനന്ദിയും അവളെ ഇറുകെ പ്പുണർന്നു.... അവരെയെല്ലാം കണ്ട സന്തോഷത്തിലെന്ന വണ്ണം ആ പെണ്ണിന്റെ കണ്ണുകളിലും നനവ് പടരുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.. അമ്മേ.... അവളുടെ കൂടെ ഒരാള് കൂടി വന്നിട്ടുണ്ട്... അഭി അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ദേവി അവളിൽ നിന്ന് കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു അവനിലേക്ക് നോക്കിയത്... ആരാടാ... ദേവി സംശയത്തോടെ തിരിച്ചു പോകാൻ തുടങ്ങുന്ന കാറിലേക്ക് നോക്കിയാണത് ചോദിച്ചത്..... ഞാൻ തന്നേ... അവനത് പറഞ്ഞതും ദേവിയൊരു ജാള്യത യോടെ അവന്റെ കയ്യിലോന്നടിച്ചു... വരു.... രണ്ട് പേരും അകത്തേക്ക് കയറു.... അമ്മ ഭക്ഷണം എടുത്ത് വെക്കാം...... ദേവി അത് പറഞ്ഞതും അവരകത്തേക്ക് കയറി......വീണ്ടും ആ കുഞ്ഞു വീടിന്റെ സുഖം അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങി .. അവളാദ്യമായി കാണും പോലെ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി..... ഇനിയിവിടേക്ക് വരാൻ പറ്റുമെന്ന് തന്നേ ഉറപ്പില്ലാതെയാണ് ഇറങ്ങിയത്.... എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ ഇരട്ടി സന്തോഷം കൊണ്ട് വിധി തിരികെ തന്നെയിവിടെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു.... നിറം മങ്ങിയ ചുമരുകൾക്ക് പകരം പുതിയ പെയിന്റ് അടിച്ചിട്ടുണ്ട്..... പെയിന്റിംഗ് കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളു വെന്ന വണ്ണം അവിടമാകെ പെയിന്റിന്റെ മണമുണ്ട്... അവിടേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നേ അവൾക്കൊരു സുഖം തോന്നി....... അത്രയും വലിയ കൊട്ടാരത്തിൽ കഴിയുന്ന തനിക്ക് അവിടത്തെക്കാൾ ഈ ചെറിയൊരു വീടിന് തോന്നുന്ന ഭംഗിയെന്തായിരിക്കും.. അതൊരു പക്ഷെ സ്നേഹക്കുള്ള മനുഷ്യരുടെ മനസ്സ് കൊണ്ടായിരിക്കും...... എന്നത്തേയും പോലെ അവരോരുമിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു .. അവളെ കഴിപ്പിക്കാൻ അവർ ധൃതി കൂട്ടി...... ആനന്ദി നീലാംബരിയെ തന്നേ ചുറ്റി നിന്നു..... അവളും ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും അവളെ വാരി പ്പിടിച്ചു....... കിച്ചു വന്നതും അവരെല്ലാം ഉമ്മറത്തേക്ക് നിന്നു..... കിച്ചുവിനും അവരെ കണ്ടെന്ന വണ്ണം വല്ലാതെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞിരുന്നു..... ആ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ അവൾ കയറി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.... ഇട്ടിരുന്ന ചുരിദാറിന്റെ അറ്റം കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് മൈഥിലി ആ തിണ്ണയിലിരിക്കുമ്പോൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കിയെന്ന വണ്ണം അഭിയും അങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു...... എങ്കി ഞാൻ കിടക്കട്ടെ..... വല്ലാത്ത കാലു വേദന.... അതും പറഞ്ഞു ദേവി ഉൾ വലിഞ്ഞതും ആനന്ദിയെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു മൈഥിലി യിരുന്നു.... അവർ തമ്മിലെന്തോക്കെയോ പറയുകയും ചിരിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്നത് ഇടം കണ്ണാലെ അഭി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ആനന്ദി വാ.... ഉറങ്ങാം.... കവി അവളെ വിളിച്ചതും അവൾ മനമില്ലാ മനസ്സോടെ അകത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ മൈഥിലി യവളെ പിടിച്ചു കവിളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.... ഏറെ ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നാ ചുംബനമെന്ന് അഭിക്ക് തോന്നി...... ആനന്ദി യെ ഇവിടെ വരും മുന്പും തനിക്കറിയാമായിരുന്നല്ലേ...... ആനന്ദി പോയ വഴിയേ നോക്കി ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ യിരുന്നിരുന്നവളെ നോക്കി അഭിയത് ചോദിച്ചതും അവൾ പെട്ടെന്നൊന്നു ഞെട്ടി പോയിരുന്നു...... പിന്നേ പതിയെ തലയാട്ടി...... ഒന്നും താനായി തുറന്ന് പറയാത്തതിലുള്ള കുറ്റ ബോധം അവളുടെ മനസ്സിനെ കാർന്നു തിന്നിരുന്നു..... അന്ന്.... അന്നവൾ ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നു..... മൈഥിലി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ അത് പറയുമ്പോൾ ആ പഴയ ആനന്ദിയെ അവനും കണ്ണിൽ കണ്ടു...... വൈശാലിയെ യും അപ്പൊ തനിക്കറിയാമായിരുന്നു അല്ലെ...... അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നേ നോക്കി അവനതും കൂടി ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം ഇടറും പോലെ തോന്നിയവൾക്ക് ... അതവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തുളച്ചു കയറും പോലെ...... മ്മ്........ പക്ഷെ അന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേർക്കിടയിലും നിങ്ങളെന്ന വ്യക്തിയില്ലാ....... അവളത് പറയുമ്പോൾ ആ വാക്കുക്കൾക്കൊരു കനം തോന്നിയവന് .... അതിലേറെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ നീറ്റലാണോ അത്....... വൈശാലി...... വൈശാലിയെ യായിരുന്നു അല്ലെ യഥാർത്തതിൽ സ്നേഹിച്ചത്..... ഞാനാ സ്നേഹം പിടിച്ചു വാങ്ങിയ ഒരുത്തി മാത്രമല്ലേ..... മരിച്ചിട്ട് പോലും മറ്റൊരാളെ ആ സ്ഥാമ്പത്തേക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത ആ സ്ഥാനം തട്ടിയെടുത്തതല്ലേ ഞാൻ..... പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ നിറച്ചു കൊണ്ട് അവളത് ചോദിച്ചതും അവനൊന്നു ഞെട്ടി..... അതിലേറെ അവളുടെ കണ്ണ് നീർ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തൊടും പോലെ....... അപ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ള് പിടയുന്നത് കണ്ണിലൂടെ അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. ചെരിഞ്ഞിരുന്ന അവൻ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു...... വൈശാലി യെ നീയും കണ്ടിട്ടുള്ളതല്ലേ.... സൗന്ദര്യം എന്നതൊരു സങ്കല്പമാണെങ്കിൽ എന്റെ സങ്കല്പത്തിൽ നിന്നെക്കാൾ സുന്ദരിയായിരുന്നില്ലവൾ...... സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ ആരെന്നറിയാത്ത ഒരുവന്റെ കയ്യിലുപേക്ഷിച്ചു പോയ ഒരുത്തിയോടുള്ള ദേഷ്യവും വെറുപ്പും നിറച്ചാണ് താനവളിലേക്ക് ചെന്നത്.... പിന്നേ എന്തിനവളങ്ങനെ ചെയ്തു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടും തോറും അവളോടുള്ള സഹതാപം നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു മനസ്സിൽ....... അത് പതിയെ ഒരിഷ്ടമായി..... ആ ഇഷ്ടത്തോടേ അവളുടെ കണ്ണ് നീരോപ്പാമെന്ന് കരുതി.... പക്ഷെ...... അവളുടെ കുഞ് തന്റെ ഏട്ടന്റെതാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ സത്യമായും തകർന്നു പോയിരുന്നു താൻ.... പ്രണയത്തിനു പകരം ഒരു നിർ വികാരതയായിരുന്നു ഉള്ള് നിറയെ........ സത്യത്തിൽ അവളോട്‌ തോന്നിയ പ്രണയം അന്നേ മരിച്ചു പോയതായിരുന്നു മിഥു..... അവൻ നിർവികാരമായി അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവളൊന്ന് ഞെട്ടി...... അതിനേക്കാൾ മിഥു എന്ന. വിളി ഉള്ളിൽ പുകയുന്ന അഗ്നിയിലേക്ക് വന്ന് പതിച്ച ഒരു തുള്ളി വെള്ളമായി തോന്നിയവൾക്ക്..... ഏട്ടന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ എനിക്കാരാ.......പറ.... അവൻ ഇടർച്ചയോടെ അത് ചോദിച്ചതും അവളവനെ തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുകയാഞ്..... പിന്നീടവളെ കാണുമ്പോൾ കവി ഏട്ടത്തിയെ യാണ്‌ മനസ്സോർപ്പിച്ചിത്..... ഞാൻ പോലുമറിയാതെ അങ്ങനെയൊരു സ്ഥാനത്തേക്ക് എങ്ങനെയോ അവൾ നീങ്ങി പ്പോയിരുന്നു..... എങ്കിലും വിട്ട് കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല താൻ.... അവളെ പോലൊരു പാവം പെണ്ണിനോടുള്ള അനുകമ്പയും അതിലേറെ ഏട്ടനോടുള്ള വാശിയുമെല്ലാം തന്നേ അതിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി.... അവളെ കൊണ്ട് വന്ന് ഏട്ടന്റെ മുമ്പിൽ ജീവിച്ചു കാണിക്കണമെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ചെങ്കിലും എങ്ങനെയെന്ന ചോദ്യം ബാക്കി തന്നെയായിരുന്നു.... എന്ത്‌ തന്നെയായാലും ആനന്ദിയും അവളും വേണ്ടത് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലാണെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ തന്നേ അവളെ കൂടെ കൂട്ടാൻ തന്നേ തീരുമാനിച്ച സമയത്താണവൾ..... അതും പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളൊന്ന് നനഞ്ഞു...... ജീവിത കാലം മുഴുവൻ വേദന മാത്രം സഹിച്ച ഒരുവളുടെ സങ്കടങ്ങളിൽ നിന്ന് എങ്ങനെയാ പുറത്ത് കടക്കേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.... അവളുടെ ദുഖങ്ങളിൽ ഏട്ടന് പകരം അവൾ തന്നേ കുരുക്കിയാണ്‌ പോകുന്നതെന്ന പൂർണ ബോധ്യവും കുറ്റ ബോധവും അവസാനം അവളവഴുതിയ കത്തിൽ പോലും തെളിഞ്ഞു കണ്ടിരുന്നു.... അത്രയും വലിയ ഭാരം മനസ്സിലുള്ള താനെങ്ങനെയാ പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു..... തന്റെ പദവിയിലിരുന്നു എല്ലാം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി വൈകാരികമായി താൻ വളരേ ദുർബലനായിരുന്നു.... ആ ഇടത്തേക്കാണ്‌ നീ കയറി വന്നത്........ അതും പറഞ്ഞവൻ അവളെയൊന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ ഇത് വരെയില്ലാത്തൊരു തിളക്കം അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... തരിഷായി കിടന്ന ഹൃദയത്തെ ഉഴുതു മറിച് വിത്ത് പാകിയ വളാണ് നീ .. നീ വന്നതിനു ശേഷമാണ് എല്ലാം മറന്നു പുതിയൊരു ജീവിതം താനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പോലും തിരിച്ചറിഞ്ഞത്...... അതും പറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി യോടെ അവനവളെ നോക്കുമ്പോൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അവൻ സ്വയമോപ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നവൻ ... അവളുടെ മുഖത്താകെ യൊരു പ്രകാശം പരന്നു.... അവളവനെ തന്നേ നോക്കി.... പറയാനുള്ളതെല്ലാം പറഞ്ഞു തീർത്തെന്ന് മാത്രമല്ല....... വൈശാലി യെക്കാൾ പ്രണയം കൊണ്ട് താൻ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നു വെന്ന് അടിവരയിട്ട് നിർത്തിയിരിക്കുന്നു...... അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.... ശബ്ദം പോലും പുറത്തേക്ക് വന്നില്ലെന്നതായിരുന്നു ശെരി...... അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ അവന്റെ കൈ യിനെ ചുറ്റി പിടിച്ചാ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കിടന്നു....... കണ്ണ് നീരവന്റെ ഇളം നീല ഷർട്ടിനെ നനക്കുന്നത് അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവന്റെ ചൊടികളും ഒരു പുഞ്ചിരി യെ കൂട്ട് പിടിച്ചു.... പൂവരഷിനെ ചുറ്റി റോസാ പൂവിന്റെ മണവും പേറി വരുന്ന പാതിരാ കാറ്റ് ഒരു ചിരിയോടെ അവരെ തഴുകി യകലുന്നുണ്ടായിരുന്നു... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ദീപ്തി വീട്ടിൽ നിന്നും വരുന്നത്. സാധാരണ വീട്ടിൽ പോകാറുള്ളപ്പോ തിങ്കളാഴ്ച ദിവസം അവൾ നേരെ ഓഫീസിൽ എത്താറാണ് പതിവ്. ഇന്ന് പതിവ് തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് ദീപ്തി വീട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോ അവൾക്ക് തന്നോട് കാര്യമായി എന്തോ സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്ന് ശ്രീഹരി ഊഹിച്ചു. "നമ്മുടെ കാര്യം വീട്ടിൽ സമ്മതിച്ചോ ദീപ്തി. അമ്മയും മോളും എന്ത് പറഞ്ഞു?" പ്രതീക്ഷയോടെ ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. "നമ്മുടെ കല്യാണം എന്റെ വീട്ടുകാരുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ നടക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല ഹരി. അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമില്ല... പകുതി സമ്മതമുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ മോൾക്കാ തീരെ ഇഷ്ടമില്ലാത്തത്." ദീപ്തി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ശ്രീഹരി ഞെട്ടിപ്പോയി. "മോൾടെ സമ്മതമൊക്കെ കാര്യമാക്കണോ ദീപ്തി. അവൾ ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ." "ചെറിയ കുട്ടി ആണെങ്കിലും അവൾക്ക് വയസ് 8 കഴിഞ്ഞു ഹരി. നല്ല കാര്യ ബോധവും അറിവുമൊക്കെ ഉണ്ട്. അമ്മ വേറെ കല്യാണം കഴിച്ച് അതിൽ മക്കൾ ഉണ്ടായാൽ അവളെ സ്നേഹിക്കില്ല എന്നൊക്കെ പേടിക്കുന്നുണ്ട് എന്റെ മോൾ. അത് മാത്രമല്ല മോൾ രവിയേട്ടനുമായി നല്ല കൂട്ടാണ്. തൊട്ടടുത്തല്ലേ താമസം. രവിയേട്ടൻ മക്കൾ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് മോളെ ജീവനാണ്. മോൾ അവളുടെ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്തു കാണുന്നത് രവിയേട്ടനെ ആണ്." ദീപ്തിയുടെ മുറ ചെറുക്കാനാണ് രവി. അവളുടെ മോൾ അയാളുമായി നല്ല അടുപ്പത്തിലാണ്. രവി ഡിവോഴ്സിയാണ്. അയാൾക്ക് കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകാത്തത് കൊണ്ട് പിരിഞ്ഞതാണ് ആ ബന്ധം. ഈ കാരണം കൊണ്ട് ദീപ്തിയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് രവിയുമായി അവളുടെ വിവാഹം നടത്തിയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്. "മോളെ പറഞ്ഞ് കൺവീൻസ് ചെയ്ത പോരെ ദീപ്തി നമുക്ക്." ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. "അത് നടക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല ഹരി. ഞാൻ കുറെ പറഞ്ഞു നോക്കി. അമ്മ ഇവിടെ ഇല്ലാത്തപ്പോ എന്നെ കൂടുതൽ നോക്കുന്നത് രവി അങ്കിൾ ആണെന്നും അമ്മയ്ക്ക് ആരെയെങ്കിലും കല്യാണം കഴിക്കണമെങ്കി രവി അങ്കിളിനെ മതി വേറെ ആരെയെങ്കിലും കല്യാണം കഴിച്ച മോളെ കാണാൻ വരരുതെന്ന് എന്നൊക്കെയാ എന്റെ കുട്ടി എന്നോട് പറഞ്ഞത്. കേട്ടപ്പോ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു പോയി ഹരി. അവൾക്ക് വേണ്ടി അല്ലേ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ. അപ്പോ മോൾടെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ എങ്ങനെയാ നമുക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാൻ പറ്റാ. രവിയേട്ടനുമായി അവൾ ഒത്തിരി അടുത്തുപോയി. അതുകൊണ്ട് മോളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി എന്റെ വഴിക്ക് കൊണ്ട് വരാൻ കുറെ സമയം വേണ്ടി വരും. ഹരി അതുവരെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കണം." ദീപ്തി അവന്റെ കരങ്ങൾ കവർന്നു. "ഞാൻ ഈ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞ പെണ്ണ് നീയാണ് ദീപ്തി. അതുകൊണ്ട് ശ്രീഹരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി മറ്റൊരു പെണ്ണിനും സ്ഥാനം ഉണ്ടാവില്ല. നിന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ എത്ര നാൾ വേണമെങ്കിലും ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം. ജീവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിന്റെ കൂടെ മാത്രമേ ഉള്ളു. കാത്തിരിപ്പിന്റെ അവസാനം നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയണമെന്ന ഒരു ആഗ്രഹം മാത്രമേ എനിക്കുള്ളൂ." ശ്രീഹരി ദീപ്തിയെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അണച്ചു പിടിച്ചു. "മോളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുമെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം." ദുർബലമായിരുന്നു ദീപ്തിയുടെ സ്വരം. "നീ ഇന്ന് ഓഫീസിൽ വരുന്നില്ലേ?" ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. "വരണം... ഹരി പൊയ്ക്കോ... ഞാൻ പിന്നാലെ വന്നോളാം. ഞാൻ ഇന്ന് ഹാഫ് ഡേ ലീവ് ആക്കിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഉച്ചക്ക് കയറിയ മതി." "എങ്കിൽ ഞാൻ ഇറങ്ങാ..." അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു നെറുകയിൽ ഒന്ന് ചുമ്പിച്ചിട്ട് ശ്രീഹരി ഓഫീസിലേക്ക് പോയി. *********** രണ്ട് മാസത്തിനു ശേഷമുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം. ശ്രീഹരി നാല് ലീവ് കഴിഞ്ഞു വാടക വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നതായിരുന്നു. അനിയത്തിക്ക് ഒരു കല്യാണം ശരിയായി വന്നത് പ്രമാണിച്ചു അതിന്റെ അനുബന്ധ കാര്യങ്ങൾക്ക് വീട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് പോയതായിരുന്നു അവൻ. എന്നാൽ തിരിച്ച് വന്ന ശ്രീഹരി കാണുന്നത് ദീപ്തി താമസിച്ചിരുന്ന താഴത്തെ നില ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാണ്. അവളുടെ കാറും പോർച്ചിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ശ്രീഹരിയുടെ കുറച്ചു ഡ്രസ്സുകൾ ദീപ്തിയുടെ ബെഡ്‌റൂമിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതൊക്കെ മുകളിൽ ഒരു കവറിലാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഒപ്പം അവനായി ഒരു കത്തും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീഹരി വിറയാർന്ന കൈകളോടെ കത്ത് നിവർത്തി വായിച്ചു നോക്കി. "പ്രിയപ്പെട്ട ഹരിക്ക്, ഒത്തിരി വിഷമത്തോടെയാണ് ഞാനീ കത്ത് എഴുതുന്നത്. എനിക്ക് നാട്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ശരിയായി. നേരിൽ കണ്ട് യാത്ര പറയാനുള്ള ശക്തി ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ് പറയാതെ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്. മാത്രമല്ല നാട്ടിൽ നിന്നും അമ്മയും മോളും രവിയേട്ടനുമൊക്കെ എന്നെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാനും സാധനങ്ങൾ പാക്ക് ചെയ്യാൻ സഹായിക്കാനുമൊക്കെ ആയിട്ട് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവർ കാണാതെ ഹരിയുടെ സാധനങ്ങൾ മുകളിൽ എത്തിക്കാൻ ഞാൻ ചില്ലറ പാടൊന്നുമല്ല പെട്ടത്. എന്നെ തിരക്കി ഒരിക്കലും എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് ഹരി വരരുത്. ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് ഇങ്ങോട്ട്‌ വന്ന് കണ്ടോളാം. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ആഴം വീട്ടിൽ ആർക്കും അറിയില്ല. ഞാൻ മുൻപൊരിക്കൽ ഒരു പ്രൊപോസൽ പോലെയാണ് ഹരിയുടെ കാര്യം എന്റെ വീട്ടിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നത്. എന്തായാലും ഇനി എന്റെ മോളെ പറഞ്ഞ് കൺവീൻസ് ചെയ്ത ശേഷം പോസിറ്റീവ് ആയൊരു മറുപടിയുമായി ഞാൻ വരും. ഹരിയെ ഞാൻ ഒരുപാട് മിസ്സ്‌ ചെയ്യും. തിരിച്ചും അങ്ങനെ തന്നെയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തോടെ ദീപ്തി. അവളുടെ കത്ത് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞതും വല്ലാത്തൊരു നിരാശയും ഒറ്റപ്പെടലും അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി വന്നവൾ അതുപോലെ തന്നെ പോയിരിക്കുന്നു. അനുകൂലമായൊരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ച് താനവളെ കാത്തിരിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമുണ്ടോന്ന് ശ്രീഹരി ചിന്തിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരിറ്റ് നീർ തുള്ളി കടലാസ്സിൽ വീണ് ചിതറി. ദിവസങ്ങൾ പിന്നെയും ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളുമായി കടന്ന് പോയി. ദീപ്തി കൂടി പോയതോടെ വിരസത നിറഞ്ഞ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു ശ്രീഹരിക്ക്. അവൻ എന്നും അവളുടെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു നോക്കും. സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ എന്ന മറുപടിയാണ് എപ്പോഴും. അതോടെ ആ നമ്പർ ദീപ്തി സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല എന്ന് ശ്രീഹരിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ദീപ്തി പഴയ നമ്പർ റീചാർജ് ചെയ്ത് അവനെ വിളിക്കുകയുണ്ടായി. അപ്പോൾ ശ്രീഹരി അവളെ കാണാൻ താൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ചു. ഒരു ദിവസം കാണാൻ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ദീപ്തി അവനെ തത്കാലത്തേക്ക് സമാധാനിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ മാസങ്ങൾ പിന്നേം കടന്ന് പോയിട്ടും ദീപ്തി വന്നില്ല. അതോടെ അവളെ ഒരു നോക്ക് കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം അടക്കാൻ കഴിയാതെ ശ്രീഹരി ദീപ്തിയുടെ നാട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. ദീപ്തി ജോലി ചെയ്യുന്ന വില്ലേജ് ഓഫീസ് അറിയാവുന്നതിനാൽ ശ്രീഹരി നേരെ അങ്ങോട്ടേക്കാണ് പോയത്. പക്ഷേ ഇത്രയും ദൂരം താണ്ടി ദീപ്തിയെ കാണാനുള്ള കൊതിയോടെ ചെന്ന ശ്രീഹരിയെ കണ്ടിട്ട് അവൾ പരിചയ ഭാവം പോലും നടിച്ചില്ല. ദീപ്തിയുടെ ആ വിചിത്രമായ പെരുമാറ്റം ശ്രീഹരിയെ തളർത്തി കളഞ്ഞു. മനസ്സ് തകർന്നാണ് അവൻ തിരികെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയത്. വൈകുന്നേരമാണ് ശ്രീഹരിക്ക് പോകാനുള്ള ട്രെയിൻ. തന്നെ കാണുമ്പോ സന്തോഷത്തോടെ ഓടി അടുത്തേക്ക് വരുന്ന ദീപ്തിയെ സ്വപ്നം കണ്ട് വന്ന ശ്രീഹരി നിരാശയോടെയാണ് മടങ്ങുന്നത്. ട്രെയിൻ വരാൻ ഒരു മണിക്കൂർ കൂടി ബാക്കിയുള്ളപ്പോ ആണ് ദീപ്തി ഓടി കിതച്ചു കൊണ്ട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയത്. ശ്രീഹരി ഇരുന്നിരുന്ന കൽ ബെഞ്ചിന് അരികിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും ദീപ്തി വല്ലാതെ കിതച്ചു പോയി. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ദീപ്തിയെ അരികിൽ കണ്ട് ശ്രീഹരി അത്യാഹ്ലാദത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. "ദീപ്തി..." സ്നേഹത്തോടെ അവൻ വിളിച്ചു.. അടുത്ത 2 പാർട്ടിൽ ഈ കഥ തീരുകയാണ്... പുതിയ കഥ സിന്ദൂരം ഇത് തീർന്നാൽ ഉടൻ തുടങ്ങുന്നു മുടങ്ങാതെ വായിക്കുക. തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ നീയെൻ നീലാംബരി 🦋19 രണ്ടു പേരും സന്തോഷത്തോടെ അടുക്കള വശത്തേക്ക് കയറി. അപ്പോഴും അടുക്കള മുഴുവൻ വൃത്തിക്കേടായി കിടക്കുകയാണ്. മധു അതൊന്ന് നോക്കി അകത്തേക്ക് നടന്നു. " നീ പൊക്കോ..... ഞാൻ അങ്ങ് വന്നോളാം.." അഭി പറഞ്ഞത് കേട്ട് മധു നിന്നു. " എന്താ കാര്യം? " " ഇതൊക്കെ എന്നും ഞാനാണ് ക്ലീൻ ചെയ്യാറ്.  ഞാൻ ക്ലീൻ ചെയ്തിട്ട് വരാം... " അവനത് പറഞ്ഞു തീർന്നതും മധു അവനെ രൂക്ഷമായോന്ന് നോക്കി. " തനിക്കെന്താടോ... ഇങ്ങനെ അടിമ ആയിരിക്കാൻ ഇത്ര ഇഷ്ട്ടം.... " മധു ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു. അഭി ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുകയാണ് . മധുവിനാണെങ്കിൽ അവന്റെ കാട്ടികൂട്ടൽ കണ്ടിട്ട് സഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. " ഇനി മുതൽ അഭിമന്യു സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കുന്നുള്ളു. കേട്ടല്ലോ... ഇങ് വാ... " ഇത്രയും പറഞ്ഞു അവന്റെ കയ്യും വലിച്ചവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു. അഭിക്ക് അമ്മായിമാർ ഇനി എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നോർത്തു എന്തോ വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ആ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ തന്നെയാണ് അവൾക്കൊപ്പം റൂമിലേക്കവൻ ചെല്ലുന്നതും. ആ ഒരു ഭാവത്തിൽ കട്ടിലിലേക്ക് കിടക്കുന്നവനെ കണ്ട് മധു ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. " മനു.... തന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. കിങ്ങിണി പറഞ്ഞത് വച്ചു ഞാൻ മനസിലാക്കിയിടത്തോളം താൻ ഒരു കോൺഫിഡന്റ് ആയ മനുഷ്യൻ ആയിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വന്ന ഈ അസുഖം തന്നെ തളർത്തി കളഞ്ഞു. ഈ ഒരു സിറ്റുവേഷൻ നമുക്ക് തിരുത്താൻ പറ്റില്ലല്ലോ. വന്നത് വന്നു, ഇനി വരാനുള്ളതും നമുക്ക് തടുക്കാൻ പറ്റില്ല. എല്ലാ സാഹചര്യമാതെയും പൊരുതി തോൽപ്പിക്കണം എന്നൊന്നും ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ എല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്നപോലെ ഇരിക്കണോ. ട്രൈ ചെയ്തൂടെ. ജീവിക്കാൻ, ജീവിതം ആസ്വദിക്കാൻ... ശ്രമിച്ചൂടെ തനിക്ക്. എല്ലാവരും തന്നെ മുതലെടുക്കുകയാണ്. ഇത് മാത്രമല്ല ഇതിലപ്പുറം താൻ അനുഭവിക്കാനും അതിജീവിക്കാനും കിടപ്പുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ആരുടേയും അടിമയാവാതെ നോക്ക്. സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം ശ്രദ്ധിക്ക്. ശരീരം നോക്ക്.... സ്വയം രോഗിയാണെന്ന് തീരുമാനിക്കാതെ പറ്റും വിധം ഫൈറ്റ് ചെയ്യ്...." നിന്ന നിൽപ്പിൽ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ മധു പറഞ്ഞു തീർത്തു. അഭി കിടന്നിടത് നിന്നെണീറ്റ് അവളെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. അവളുടെ വാക്കുകൾ ഇന്നോളം ഇല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം തരുന്നത് പോലെയവന് തോന്നി. അഭി ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും മധു മുഖം ചുളിച്ചു അലമാര തുറന്നു. അതിനകത്തേക്ക് നോക്കിയതും മധു ഞെട്ടി പോയി. " എന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ ഒന്നും കാണുന്നില്ല.... " മധു ഞെട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " കാണുന്നില്ലെന്നോ.. " അഭി എണീറ്റു വന്നു. അതിൽ മധുവിന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ മടക്കി വച്ചിരുന്നിടത് ഒറ്റ ഡ്രസ്സ്‌ പോലുമില്ല. അപ്പോഴാണ് കിങ്ങിണി ഓടി വന്നവരുടെ റൂമിനു മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്നത്. " ഏട്ടത്തി.... ഏട്ടത്തിടെ ഡ്രസ്സ് മൊത്തം താരേച്ചി വീടിന് മുന്നിൽ കത്തിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്.." അവൾ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. " എന്താ.... " വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞ് മധു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. വാ എന്നും പറഞ്ഞു കിങ്ങിണി അവളുടെ കയ്യും വലിച്ചു പുറത്തേക്കോടി. അഭിയും പുറകെ ഓടി. മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ച്ചയിൽ മധു കോപം കൊണ്ടു വിറച്ചു. അവളുടെ മൊത്തം വസ്ത്രങ്ങളും വീടിന്റെ മുന്നിൽ കൂട്ടിയിട്ട് തീ ഇട്ടിരിക്കുന്നു. മധുവിന് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തിളച്ചു വന്നു. അവൾ  കാറ്റു പോലെ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. അത് കണ്ടതും അഭി പിന്നാലെയോടി. അവളോട്  ഇത്രനേരം സംസാരിച്ച പരിചയത്തിൽ ആ പോക്ക് നല്ലതിനല്ലെന്ന് അഭിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. മധു താരയുടെ റൂം തുറന്നു അകത്തു കയറി. ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്ന താരാ അവളെ കണ്ടതും ഒന്ന് പകച്ചെങ്കിലും അത് മറച്ചു ഫോൺ cut ചെയ്ത് മധുവിനെ ഉറ്റു നോക്കി. " നീയാണോ എന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ കത്തിച്ചത്? " " ആണെങ്കിൽ? " താരാ പുച്ഛത്തോടെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. മധു ദേഷ്യത്തിൽ അവൾക്കു നേരെ പാഞ്ഞു ചെന്നതും അഭി പെട്ടന്നവളുടെ വയറിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. മധു അവന്റെ കയ്യിൽ കിടന്ന് കുതറി. " വിട് മനു... വിടെന്നെ... അവളാരാ എന്റെ ഡ്രസ്സ് കത്തിക്കാൻ. അവളുടെ തന്തയുടെ ഔദാര്യം ഒന്നുമല്ലല്ലോ..... " മധു അവന്റെ കയ്യിൽ കിടന്നു തുള്ളി പിടച്ചു. താരക്ക് അവൾ തന്നെ തല്ലിയേക്കുമോ എന്നൊരു ഭയം തോന്നാതിരുന്നില്ല. " അടങ്ങ് ബാലേ... ഞാൻ വേറെ ഡ്രസ്സ്‌ മേടിച്ചു തരാം.... " അവളെ പിടിച്ചിട്ട് നിൽക്കാത്തത്തിൽ നിസ്സഹാതയോടെ അഭി പറഞ്ഞു. " എന്നെ വിടെടാ.... " അവൾ വീണ്ടും കുതറി. കിങ്ങിണി എല്ലാം കണ്ടു ചിരി കടിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തല്ലാൻ പോകുന്ന ഭാര്യയെ പിടിച്ചു വെച്ചേക്കുന്ന ഭർത്താവ് അവൾക്ക് നല്ല entertaining ആയി തോന്നി. " അങ്ങനെ വേണം അഭിയേട്ടന്... ഏട്ടത്തിയെ കൊണ്ട് ഏട്ടൻ കുറച്ചു പാട് പെടട്ടെ, സ്വയം ഒതുങ്ങാൻ വിചാരിച്ചാലും ഏട്ടത്തി കാരണം അത് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല..... " അവൾ മനസിലോർത്തു ചിരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അഭി അവളെ പിടിച്ചു കൊണ്ടു താഴേക്ക് പോയിതുടങ്ങിയിരുന്നു. മധു എന്തൊക്കെയോ ചീത്ത അഭിയേയും വിളിക്കുന്നുണ്ട്. " എന്റെ ദൈവമേ... ഇതിനെ ഞാൻ എങ്ങനെ മെരുക്കി എടുക്കാനാണ്. " ഇത് ചിന്തിച്ചവൻ നോക്കിയത് കിങ്ങിണിയെ ആയിരുന്നു. അവളുടെ ചിരി കണ്ടതും ആ ചിരി നോക്കി ഒരു കുത്ത് വച്ച് കൊടുക്കാനാണ് അഭികാദ്യം തോന്നിയത്. ' നിന്നെ ഞാൻ എടുത്തോളാട്ടോ ' എന്നാ ഭാവത്തിൽ നോക്കുന്ന ഏട്ടനെ കണ്ടതും കിങ്ങിണി സ്വിച്ച് ഇട്ടപോലെ ചിരി നിർത്തി. അവൾ ' ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ... ' എന്ന ഭാവത്തിൽ വായുവിലേക്ക് നോക്കി ഓക്സിജൻ തിരഞ്ഞു. അഭി ഒരുവിധം അവളെ റൂമിൽ കൊണ്ടുവന്നു കട്ടിലിലേക്കിട്ട് റൂം ലോക്ക് ചെയ്തു നിന്ന് കിതച്ചു. " എന്റെ പൊന്നു ബാലേ.... അവാർഡ് പടം പോലെ പോകുന്ന എന്റെ ലൈഫ് horror ഫിലിം പോലെ ആക്കല്ലേ നീ. " അവളെ എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ വേദനിച്ച പൊള്ളിയിടത് നോക്കി കൊണ്ട് അഭി പറഞ്ഞു. അവൻ വല്ലാതെ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " താൻ എന്തിനാടോ എന്നെ പിടിച്ചോണ്ട് വന്നത്. എനിക്ക് ആ പന്നിക്കിട്ട് രണ്ട് പൊട്ടിക്കണം.... " അവൾ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എണീറ്റു. " അവളെ പോയി തല്ലിയെന്ന് വച്ച് നിന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ തിരിച്ചു കിട്ടുമോ? ഇല്ലല്ലോ... നീ ഒന്ന് അടങ്ങിക്കെ... " " തന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. മനുഗാന്ധി...."  അവൾ പിറുപിറുത്തു കട്ടിലിലേക്ക് കമഴ്ന്നു കിടന്നു. അഭിക്ക് അൽപ്പം സമാധാനം തോന്നി. താരയുടെ സ്വഭാവം അഭിക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാവുന്നതാണ്. ചിലപ്പോൾ മധു എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ അവൾ വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും. പക്ഷെ ഈ കിടക്കുന്നവൾ പിന്നീട് തിരിച് ചെയ്യുന്നത് എന്താണെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. അത്രയും കുറുമ്പി പെണ്ണാണിത്. അഭി അതും ചിന്തിച്ചു കതക് തുറന്നു പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവൻ നേരെ പോയത് അവന്റെ റൂമിന് നേരെ അപ്പുറത്തുള്ള അടച്ചിട്ട റൂമിലേക്കായിരുന്നു. അത് തുറന്നപ്പോഴേ അവന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അമ്മയുടെ ഗന്ധം തുളഞ്ഞു കയറി. പെട്ടന്നവന്റെ കണ്ണ് നിരഞ്ഞു. കണ്ണീർ മുണ്ട് ഉയർത്തി അതിൽ തുടച്ചു അവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നു. റൂമിൽ ഒരു കോണിൽ കാണുന്ന തടിയാലമാര അഭി പതുക്കെ തുറന്നു. അതിൽ മുഴുവൻ ഒരു ചന്ദനത്തിന്റെ മണം തങ്ങി നിൽക്കുന്ന പോലെ.... പല ഭാഗത്തായി പലതരം വസ്ത്രങ്ങൾ അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഒരു മഞ്ഞയിൽ വെള്ള പൂക്കളുള്ള നെറ്റി അഭി വലിച്ചെടുത്തു. അത് കയ്യിൽ എടുത്തു മുഖത്തേക്ക് ഒന്നമർത്തി അഭി ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു. ആ ഗന്ധം അവന്റെ കണ്ണുകളെ വീണ്ടും ഈറനാക്കി. അവൻ വേഗം അലമാര അടച്ചു റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി റൂം അടച്ചു. അവന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. " ബാലേ.... എണീക്ക്. ദാ തൽക്കാലത്തിന് ഇതിട്ടോ. " അഭി അവളുടെ അടുത്ത് കിടക്കയിൽ പോയിരുന്നു പറഞ്ഞു. മധു തലപൊക്കി നോക്കി. അവനൊരു ഡ്രെസ്സുമായി അവളെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നു. " ഇത് എവിടുന്നാ? " " അമ്മയുടേതാ... പുതിയതാണ്. മരിക്കുന്നതിന് രണ്ടാഴ്ച മുന്നേ ഞാൻ വാങ്ങി കൊടുത്തതായിരുന്നു. " ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അഭി പറന്നു. അത് കേട്ടതും മധു വേഗം എണീറ്റിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ വാട്ടം കണ്ടതും അതവൾ വേഗത്തിൽ വാങ്ങിച്ചു. അപ്പോഴും നേരത്തെ കുളത്തിൽ വീണതിന്റെ നനവ് ഡ്രെസ്സിൽ നിന്നും മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. മധു കുത്തിവീർപ്പിച്ച മുഖത്തോടെ അവനെയൊന്ന് നോക്കി എണീറ്റ് പോയി വാതിലടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. നേരെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് നിന്ന് ഇട്ടിരിക്കുന്ന ടോപ് തലയിലൂടെ വലിച്ചൂരി ബാത്‌റൂമിന് മുന്നിലുള്ള ബിന്നിലേക്കേറിഞ്ഞു. അഭി അവിടുള്ളത് അവളെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമേ അല്ലല്ലോ. എന്നാൽ മുന്നിൽ കാണുന്ന കാഴ്ചയിൽ അഭി പകച്ചു പോയി. പുറം തിരിഞ്ഞു കൊത്തിവച്ച ശിൽപ്പം പോലൊരു പെണ്ണുടൽ പാതി നഗ്നമായി തന്റെ മുന്നിൽ. ചന്ദ്രകല പോലെ വളഞ്ഞ മനോഹരമായ ഇടുപ്പ്. ഒരു നിമിഷം അവനാ കാഴ്ച്ചയിൽ കണ്ണുടക്കിയെങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം കണ്ണുകൾ കണ്ടു പിടിച്ചത് ആ പുറത്തായി കാണുന്ന തല്ലിയത് പോലുള്ള പാടുകൾ ആയിരുന്നു. വര്ഷങ്ങളോളം പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന എന്നാൽ അതിന്റെ വേദന മറവിയിലേക്ക് കൂപ്പു കുത്താൻ യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ലാത്ത പാടുകൾ. ആ ശരീരം അവനെ മോഹിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എന്ത് കൊണ്ടോ വേദനിപ്പിച്ചു. മധു നൈറ്റി   കയ്യിൽ എടുത്തു നിവർത്തുകയാണ്. അതവൾ ഇടാനൊരുങ്ങിയതും പുറത്തായി ഒരു സ്പർശം അറിഞ്ഞു മധു ഞെട്ടി. അവളൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അഭി അവളുടെ പുറത്തേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി വിരൽ കൊണ്ട് സ്പർശിക്കുകയാണ്. മധുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വേദന നിറഞ്ഞ ചിരി വിരിഞ്ഞു. എങ്ങനെ പോയാലും ആണുങ്ങൾ എല്ലാം ഒരുപോലെ തന്നെയാണെന്നവൾ ഉറപ്പിച്ചു. അഭിയെ കുറിച്ച് മനസിലാക്കിയതിലും തനിക്ക് വീഴ്ച്ച സംഭവിച്ചെന്നവൾ തീർച്ചയാക്കി. ഒരു പെണ്ണുടൽ കാണും വരെയേ എല്ലാവരുടെയും നിഷ്കളങ്കത കാണാനാകൂ എന്നും ചിന്തിച്ചു. " ആരാ ഇങ്ങനെ അടിച്ചത്? "  അഭി ആ തല്ലിന്റെ പാടുകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. " ഏ....? " അവൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടിട്ടും മധു അതിശയത്തോടെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. " ആരാ ഇത്രയും ക്രൂരമായി ബാലയെ അടിച്ചതെന്ന്? അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്ത് കൊണ്ടോ അഭിയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു പോയിരുന്നു. തുടരും...... എടാ.... എനിക്ക് കോഴിക്കോട് ഗവണ്മെന്റ് ലോ കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടി... ഭാവി വക്കീൽ ആണ് 😌.... ഇനി കുറച്ചു തിരക്കൊക്കെ ആവും 😌

#📙 നോവൽ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ദീപ്തിയെ അരികിൽ കണ്ട് ശ്രീഹരി അത്യാഹ്ലാദത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. "ദീപ്തി..." സ്നേഹത്തോടെ അവൻ വിളിച്ചു. "ഹരിയോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നതല്ലേ എന്നെ കാണാനായി ഇങ്ങോട്ട് വരരുതെന്ന്." അവനെ കണ്ടപാടെ ദീപ്തി ചൂടായി. ദീപ്തി ഇപ്പോഴെങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്ന് കുശലം ചോദിക്കുമെന്ന് കരുതിയ ശ്രീഹരിക്ക് ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സങ്കടമാണ് തോന്നിയത്. "നീ ഒരു കാൾ പോലും ചെയ്യാതായിട്ട് എത്ര നാളായി ദീപ്തി. നിന്റെ വിവരങ്ങൾ അറിയാതെ ഞാൻ എത്ര മാത്രം ടെൻഷൻ അടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ. അവസാനം നിന്നെ കാണാൻ കൊതിയോടെ ഇങ്ങോട്ട് ഓടി വന്ന എന്നെ കണ്ട് സന്തോഷിക്കുന്നതിന് പകരം നീ ദേഷ്യപ്പെടുകയാണോ ദീപ്തി?" ഇടർചയോടെ ശ്രീഹരി അവളോട് ചോദിച്ചു. "എന്റെ തിരക്കി എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് ഒരിക്കലും ഹരിയോട് വരരുതെന്ന് പറഞ്ഞത് ഇതൊക്കെ കൊണ്ടാണ്. എന്നെ അറിയുന്ന ആളുകൾ ഉള്ള സ്ഥലത്ത് വച്ച് എനിക്ക് ഹരിയോട് പരിചയം പുതുക്കി സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ട്. എന്നോടുള്ള നിന്റെ സമീപനം കണ്ടാൽ തന്നെ മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മൾ കേവലം സുഹൃത്തുക്കൾ അല്ലെന്ന് മനസ്സിലാകും." ദീപ്തി പറഞ്ഞു. "മറ്റുള്ളവർ എന്ത് കരുതിയാലും നിനക്കെന്താ ദീപ്തി. നമ്മൾ വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നവരല്ലേ." "അത് ഹരി മാത്രം തീരുമാനിച്ച മതിയോ?" ദീപ്തിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഹരി ഒന്ന് ഞെട്ടി. "ദീപ്തി... നീയെന്താ ഇപ്പോ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നത്. എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം. നാട്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടി വന്നപ്പോ മുതൽ നിന്റെ മാറ്റം ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. എന്താ നിനക്കിപ്പോ എന്നെ വേണ്ടെന്ന് ഉണ്ടോ?" ശ്രീഹരി ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. "ഞാൻ പറയുന്നത് ഹരി സമാധാനത്തോടെ കേൾക്കണം. നമുക്കൊരിക്കലും വിവാഹം കഴിച്ച് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല ഹരി. എന്റെ മോൾക്ക് ഞാൻ ഹരിയെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിൽ താല്പര്യമില്ല. അവൾക്ക് ഇഷ്ടം ഞാൻ രവിയേട്ടനെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതാണ്. വീട്ടുകാർക്കും അതാ താല്പര്യം. അവർ ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കല്യാണം ഏകദേശം ഉറപ്പിച്ച മട്ടാ." ദീപ്തിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശ്രീഹരി ഞെട്ടലോടെ നിന്നു. "എന്നിട്ട് നീ സമ്മതിച്ചോ? എന്നെ മറന്ന് രവിയെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ നിനക്ക് പറ്റുമോ ദീപ്തി." "ഹരിയേ എനിക്ക് മറ്റാരേക്കാളും ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷേ നൊന്ത് പെറ്റ മകളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് അപ്പുറം എനിക്ക് മറ്റൊന്നിനും പ്രാധാന്യം കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല ഹരി. ഹരിയെ കല്യാണം കഴിക്കണമെങ്കി എനിക്കെന്റെ വീട്ടുകാരെ വെറുപ്പിക്കേണ്ടി വരും. അത് എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് എന്റെ മോൾക്ക് വേണ്ടി രവിയേട്ടനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതം മൂളി. അടുത്ത മാസം 10 ന് ഞങ്ങളുടെ വിവാഹമാണ്." "ഓഹ്... അപ്പോൾ എല്ലാം നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞല്ലേ. നിന്നേം കാത്തിരുന്ന ഞാൻ വെറും വിഡ്ഢി. കൊള്ളാം ദീപ്തി എന്നെ പറ്റി എല്ലാം അറിയുന്ന നീ എന്നോട് ഇങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യണം." ശ്രീഹരിക്ക് തന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. "ഹരി ദയവ് ചെയ്ത് എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്. എന്റെ സാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്ക്. എനിക്ക് എന്റെ മോളെക്കാൾ വലുതല്ല ഒന്നും. ഹരിയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ഒരു കുട്ടിയുള്ള എന്നെ ഹരി കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിൽ എന്തായാലും ഇഷ്ടക്കേട് ഉണ്ടാകും. ഇല്ലെന്ന് ഹരിക്ക് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിയുമോ?" ദീപ്തി ചോദിച്ചു. "ഞാൻ തർക്കിക്കുന്നില്ല ദീപ്തി. എന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് ഇഷ്ടക്കേട് ഉണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നും അവർ നിന്നോട് കാണിക്കില്ല. പിന്നെ നിനക്ക് എന്തിനും സപ്പോർട് ആയിട്ട് ഞാൻ കൂടെ ഉള്ളപ്പോ ആരെ പേടിക്കാനാണ്." "അതൊക്കെ ശരിയായിരിക്കും ഹരി. നീ എനിക്ക് സപ്പോർട് ആയിട്ട് ഉണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ഒരു കുഞ്ഞുള്ള എനിക്ക് എന്റെ വീട്ടുകാരെ വെറുപ്പിച്ച് നിന്റൊപ്പം ജീവിക്കുന്നത് ഭാവിയിൽ ബുദ്ധിമുട്ട് തന്നെയായിരിക്കും ഹരി. കാരണം നാളെ എനിക്കോ എന്റെ മോൾക്കോ ഒരു വയ്യായ്ക വന്നാൽ എനിക്ക് നിന്റെ വീട്ടുകാരെ അല്ലേ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുക. നിന്റെ വീട്ടുകാരുമായി രക്ത ബന്ധമില്ലാത്ത എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ അവർക്കും ബുദ്ധിമുട്ട് ആയിരിക്കില്ലേ. എനിക്ക് നിന്നിൽ കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാകുമ്പോഴും എന്റെ മോൾ തഴയപ്പെടില്ലേ. അതൊന്നും അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. എന്റെ സുഖത്തിനും സന്തോഷത്തിനും വേണ്ടി എന്റെ മോളെ കരയിപ്പിക്കാൻ എന്നെ കൊണ്ട് കഴിയില്ല ഹരി. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം." ദീപ്തി അവന് മുന്നിൽ കൈകൾ കൂപ്പി. "ഇതൊന്നും എന്റെ കൂടെ കിടക്കുമ്പോ നീ ഓർത്തില്ലേ." ശ്രീഹരി ദേഷ്യപ്പെട്ടു. "ഹരി... പ്ലീസ്... ഇത്രയും ചീപ്പായിട്ട് സംസാരിക്കരുത്." "നിനക്ക് എന്തും കാണിക്കാം. ഞാൻ അതൊന്നും പറയാൻ പാടില്ലല്ലേ. നീ തന്നെ അല്ലേ അന്ന് എല്ലാത്തിനും മുൻകൈ എടുത്ത് ഒക്കെ ചെയ്തത്. മീര പോയ ശേഷം ഏകദേശം ഒരു വർഷം വരെ നമ്മൾ ഭാര്യാ ഭർത്താക്കന്മാരെ പോലെയല്ലേ ജീവിച്ചത്. അന്നൊന്നും എന്തെ ഈ മോളെ കുറിച്ച് നീ ഓർത്തില്ല. നിനക്ക് വലുത് നിന്റെ സുഖങ്ങൾ ആയിരുന്നു." ശ്രീഹരി ദേഷ്യം കൊണ്ട് അടിമുടി വിറച്ചു. "ഹരീ... ഇങ്ങനെയൊന്നും എന്നോട് പറയരുത്. എന്റെ മോൾക്ക് ഞാൻ നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് ഇഷ്ടപ്പെടില്ലെന്ന് അന്നെനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നല്ലോ. അവൾ ഇങ്ങനെ എതിർക്കുമെന്നും ഞാൻ രവിയേട്ടനെ മാത്രേ വിവാഹം കഴിക്കാവു എന്ന് മോൾ നിർബന്ധം പിടിക്കുമെന്നും കരുതിയില്ല. അതുകൊണ്ടല്ലേ എനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടി വന്നത്. നാളെ എനിക്കോ മോൾക്കോ ഒരാവശ്യം വന്നാൽ ചിലപ്പോ ഹരിക്ക് എല്ലാം കൂടി ഒറ്റയ്ക്ക് മാനേജ് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. അപ്പോ എനിക്കെന്റെ വീട്ടുകാരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരും. അവരെ പിണക്കി നിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ എനിക്ക് പിന്നെ ഇങ്ങോട്ടൊരു വരവ് ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ. അതൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ ഞാൻ കുറച്ചു വിഷമിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അതുകൊണ്ട് ഹരി നമുക്കിടയിൽ സംഭവിച്ചതെല്ലാം മറന്ന് നല്ലൊരു കുട്ടിയെ കല്യാണം കഴിച്ച് ജീവിക്കണം." ദീപ്തിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശ്രീഹരിക്ക് തളർച്ച തോന്നി. ദേഷ്യവും സങ്കടവും കൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകൾ നീറിപ്പുകഞ്ഞു. "നിനക്ക് വേറെ കെട്ടണമെങ്കി കെട്ടിക്കോ... രണ്ടോ മൂന്നോ നാലോ... ഒക്കെ... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ 3 പെണ്ണുങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചു. ആദ്യത്തെ പെണ്ണിനെ എന്റെ പിടിപ്പുക്കേട് കൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെട്ടു. രണ്ടാമത്തെ പെണ്ണ് വഞ്ചകി ആണെന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ വെറുത്തു ഉപേക്ഷിച്ചു. മൂന്നാമത്തേത് ആയിരുന്നു നീ. നീയെങ്കിലും എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ നീയും മീരയെ പോലെ സ്വാർത്ഥയായിരുന്നു. പക്ഷേ മീര നിന്നെക്കാൾ ഭേദമായിരുന്നു. അവൾ എന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയാ ഓരോന്ന് ചെയ്ത് കൂട്ടിയത്. നീ പക്ഷേ എന്നോട് സ്നേഹം കാണിച്ചു നൈസ് ആയിട്ട് തേച്ചു പോയി. പൊയ്ക്കോ... നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ആരയാന്ന് വച്ചാ കെട്ടിക്കോ. പക്ഷേ ഇനി ശ്രീഹരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണ് ഉണ്ടാവില്ല.. ഞാൻ ആദ്യമായും അവസാനമായും അറിഞ്ഞ പെണ്ണ് നീ മാത്രമാണ്. ഇനി ഒരു പെണ്ണിനേം എനിക്ക് അറിയണ്ട. ഒറ്റക്കും ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കാൻ കഴിയും. നീ ഒരു കാര്യം ഓർത്ത് വച്ചോ ദീപ്തി ആരുടെ കൂടെ ജീവിച്ചാലും നിനക്കൊരിക്കലും സമാധാനം കിട്ടില്ല. എന്നെ ചതിച്ച് എന്റെ ജീവിതം തകർത്തിട്ട നീ മറ്റൊരു ജീവിതം ജീവിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നത്." ശ്രീഹരി ശപിക്കും പോലെ പറഞ്ഞു. "എന്തിനാ ഹരി എന്നെ ശപിക്കുന്നത്. ഒന്നും മനഃപൂർവം അല്ലല്ലോ. എന്റെ അവസ്ഥ ഇങ്ങനെയായി പോയത് കൊണ്ടല്ലേ." ദീപ്തി കരച്ചിലടക്കി അവനെ നോക്കി. "കൂടുതൽ ന്യായീകരിക്കണമെന്നില്ല ദീപ്തി. നിനക്ക് പറയാനുള്ളത് കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ പോകാൻ നോക്ക്. ഇനി നിന്നെ അന്വേഷിച്ചു ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല. അതോർത്തു നീ പേടിക്കണ്ട." ശ്രീഹരി അവൾക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ പറഞ്ഞു. "ഹരി... ഞാൻ..." ദീപ്തിക്ക് ഇനിയും എന്തൊക്കെയോ കൂടി പറയണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൻ മുഖം തിരിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പറയാൻ വന്നത് പാതിയിൽ നിർത്തി അവൾ കുറച്ചു സമയം അവനെ നോക്കി നിന്നു. ശ്രീഹരി തന്നെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും ദീപ്തി നിരാശയോടെ മുഖം താഴ്ത്തി. "ഞാൻ പോകുവാ ഹരി... ഇനി ഒരിക്കലും നമ്മൾ തമ്മിൽ കാണാതിരിക്കട്ടെ." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ശ്രീഹരി നിറ കണ്ണുകളോടെ ദീപ്തി നടന്ന് മറയുന്നത് നോക്കി നിന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാണ് അവൾ അവിടുന്ന് പോയത്. തന്റെ ജീവിതം അവിടെ അവസാനിച്ചുവെന്ന് ശ്രീഹരിക്ക് തോന്നി. ആ സമയം അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വേണിയുടെ മുഖം കടന്ന് വന്നു. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പേരിൽ താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് വിലപ്പെട്ട മാണിക്യമായിരുന്നുവെന്ന് നിരാശയോടെ അവനോർത്തു. ശ്രീഹരിയെ പോലെ കിഷോറും വേണിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയാത്തതോർത്ത്‌ നിരാശപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നിശ്ചയം മാധവുമായി കഴിഞ്ഞെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ മുതൽ പലവിധ ചിന്തകൾ കിഷോറിന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്ന് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. താൻ സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവൾ മറ്റാർക്കെങ്കിലും സ്വന്തമാകുന്നതിനെ കുറിച്ച് അവന് ചിന്തിക്കാൻ പോലും സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അടുത്ത പാർട്ടിൽ കഥ തീരുവാണേ.... പുതിയ കഥ 'സിന്ദൂരം' വായിച്ചു അഭിപ്രായം പറയാൻ മറക്കരുത്. കാത്തിരിക്കൂ...

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 118 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💐 തനിക്ക് മുന്നിൽ തുറന്ന വാതിലിനപ്പുറം വിളറി വെളുത്ത മുഖത്തോടെ നിൽക്കുന്ന സ്റ്റീഫൻ. മഹേഷ്‌ ഉന്മാധിയെ പോലെ ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. അയാളുടെ ആ അവസ്ഥ.. അവനത് വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയാണ് നൽകുന്നത്. ഞാനിനി തിരിച്ചു വരില്ലെന്ന് കരുതിയോ സ്റ്റീഫാ നീ.. " ധാർഷ്ഢ്യം നിറഞ്ഞ അവന്റെ ചോദ്യം. സ്റ്റീഫൻ അവനെ ദയനീയമായൊന്ന് നോക്കിയതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നിന്റെ ഫാമിലി ഇവിടില്ലെടാ..ഒച്ചയും അനക്കവുമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ " അവജ്ഞയോടെ അതും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് മഹേഷ്‌ അകത്തേക്ക് കടക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ സ്റ്റീഫൻ സൈഡിലേക്ക് മാറി കൊടുത്തു. വായിട്ടലക്കാൻ എന്തോരും മിടുക്കനായിരുന്നു നീ.. ഇപ്പോഴെന്താ.. നിന്റെ നാക്കിറങ്ങി പോയൊ.. അതോ എനിക്ക് മുന്നിൽ നിവർന്നു നിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത എന്തെങ്കിലും ചെയ്‌തോ നീ.. ഏഹ്.. " ഓവർ കോട്ടും തൊപ്പിയും ഗ്ലാസ്സുമൊക്കെ അവൻ അഴിച്ചു മാറ്റി..കൊണ്ടൊരു താളത്തിൽ ചോദിച്ചു. കുത്തി പറച്ചിലാണ്. സ്റ്റീഫനത് നന്നായി മനസ്സിലാവുന്നും ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ തല കുനിച്ചുള്ള ആ നിൽപ്പ്. മഹേഷിന് അത് കൂടി കണ്ടപ്പോൾ ദേഷ്യം അധികരിച്ചു. കയ്യിലുള്ള ബാഗ് ഊക്കിൽ നിലതേക്കിട്ട് കൊണ്ടവൻ സ്റ്റീഫന്റെ നേരെ കുതിച്ചു. അടക്കാൻ കഴിയാത്ത ദേഷ്യത്തോടെ അയാളെ ചുവരിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. ആ കണ്ണിലേക്കു നോക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒന്നാകെ കരിച്ചു കളയാനുള്ള ദേഷ്യവും പകയും അവന്റെ കണ്ണിലങ്ങനെ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നത് കാണെ സ്റ്റീഫന് ശ്വാസം മുട്ടൽ കൂടി.. നാ...യെ.. കൂടെ നടന്ന് ചതിച്ചത് ഞാൻ അറിയില്ലെന്ന് കരുതിയോ നീ.. എഹ്" ചോദിക്കുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ കൈ വീശി മഹേഷ്‌ സ്റ്റീഫന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. വേദന കൊണ്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞിട്ടും സ്റ്റീഫൻ മിണ്ടുന്നില്ല. ഭയമായിരുന്നു അയാളുടെ കണ്ണ് നിറയെ.. പേടി തട്ടിയത് പോലെ ആ മുഖം അൽപ്പം പോലും രക്തമയമില്ലാതെ വറ്റി വരണ്ട് പോയിരിക്കുന്നു. നീ.. നീ ഒറ്റയൊരുത്തൻ കാരണം എന്റെ നഷ്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് നിനക്കറിയാമോ.ആർക്ക് വേണ്ടിയാണെടാ നീയന്ന് കാശി നാഥനെ ജാമ്യത്തിലിറക്കി ഉണ്ടാക്കാൻ പോയത്.. അത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ സ്വരുക്കൂട്ടി വെച്ച എന്റെ സകല സ്വപ്നങ്ങളും തകർന്നത്.. എനിക്ക് നാട് വിട്ടു ഓടേണ്ടി വന്നത്.. എന്നിട്ട് നീ ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ ഫോൺ പോലും അറ്റന്റ് ചെയ്യാതെ ഒളിച്ചിരുന്നാ ഞാനങ്ങു മിണ്ടാതെ നിന്നെ വിട്ടു കളയും എന്ന് കരുതിയോ നീ.. എറഹ്.. " വികൃതമായൊരു ചിരിയോടെ മഹേഷ്‌ സ്റ്റീഫന്റെ കവിളിൽ കുത്തി പിടിച്ചു. "നിന്റെ ആയുസ്സിന് അടക്കം കുറിച്ചിട്ട മഹേഷ്‌ നാട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയത്.. ഇപ്പൊ ധൃതി പിടിച്ചിങ്ങിട്ട് ഞാൻ വരാൻ കാരണം തന്നെ നീയാ.. കാരണം മഹേഷ്‌ തമ്പിയെ ചതിച്ചിട്ട് നീ മാത്രമങ്ങനെ മിടുക്കനായ പോരല്ലോ.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ കൊല്ലുന്നൊരു ചിരിയുണ്ടവന്. സ്റ്റീഫന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടം വലം വെട്ടി പിടഞ്ഞു. അവനാരെയോ തേടുന്നത് പോലെ.. ആരെയാടാ നീ നോക്കുന്നത്.. നിന്നെ ആരെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് പോകും എന്നാണോ.. എങ്കിൽ ആ പ്രതീക്ഷ നിനക്ക് വേണ്ട.. ഇവിടെയുള്ള സാഹചര്യം മൊത്തത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി കൊണ്ട് തന്നെയാ മഹേഷ്‌ വന്നിറങ്ങിയത്. എന്ത് ചെയ്യുമ്പോഴും അത് പെർഫെക്ട് ആയിട്ട് തന്നെ ഞാൻ ചെയ്യും എന്ന് മറ്റാരെക്കാളും നിനക്കറിയില്ലേ.. അത് കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാമെന്നുള്ള മോഹം നീയങ്ങു മറന്നേക്ക്.. ഇനി എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും നിന്നേ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ സാക്ഷാൽ ദൈവം തമ്പുരാന് പോലും ചിലപ്പോൾ പറ്റിയെന്ന് വരില്ല.. " കൊല ചിരി പോലെയുള്ള അവന്റെ അട്ടഹാസം. സ്റ്റീഫൻ പാതി ജീവൻ പോയത് പോലൊരു നിൽപ്പാണ്. മഹേഷ്‌ അത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ഒരക്ഷരം പോലും അന്നേരം വരെയും അയാൾ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഭയം കൊണ്ട് വിറക്കുന്ന അയാളുടെ ഉള്ളും ഉയിരും.. "അത്രയ്ക്ക് ബിൽഡപ്പ് ഒക്കെ കൊടുക്കണോടാ മരുമോനെ.. അത്രയൊക്കെ ഉണ്ടോ നീ.." പിന്നിൽ നിന്നും കയ്യടിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ ചോദ്യം. മഹേഷ്‌ വെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അങ്കിൾ... ഞൊടിയിട കൊണ്ടവന്റെ മുഖത്തൊരു നടുക്കം. അയാളെ അവിടെ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തൊരു പകപ്പ്.. വിറയൽ.. കരുതി കൂട്ടിയുള്ള ഒരു ചതി.. അവന് പിറകിൽ ചുവരിൽ ചാരി കൊണ്ട് നിൽക്കാൻ കൂടി ആവാതില്ലാത്ത വിധം ഊർന്നിറങ്ങി താഴെക്കിരുന്ന സ്റ്റീഫൻ കുറച്ചു മുൻപ് നടന്ന അങ്ങനൊരു നടുക്കത്തിൽ നിന്നും അപ്പോഴും മോചിതമായിട്ടില്ല.. നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് മഹേഷ്‌ വിയർത്തു.. അവനിലൊരു വിറ പടർന്നു. അതീവ രഹസ്യമായി താനും തന്റെ അച്ഛനും കൂടി മാത്രം നടത്തിയ ആ സംഭക്ഷണം. അതെങ്ങനെ അശോകൻ അറിഞ്ഞു..? ഇനി അച്ഛനെയെങ്ങാനും..? ഞെട്ടി കൊണ്ടവൻ അശോകനെ നോക്കി. അവനന്ന് വരെയും കാണാത്തൊരു നോട്ടത്തോടെ അയാളും അവനെ തന്നെയാണ് നോക്കുന്നത്. "നീ പേടിക്കേണ്ട ഡാാ മഹി മോനെ. നിന്റെ അച്ഛൻ വീട്ടിൽ സേഫാണ്. ഇപ്പൊ.. പക്ഷേ അതുടനെ ഇല്ലാതാകും.. ആദ്യത്തെ പണി നിനക്കാണ്.. അത് കഴിഞ്ഞു നിന്നെ ഈ കോലത്തിൽ ആക്കിയവനും.നിന്റെ അച്ഛന്.. അളന്നു മുറിച്ചത് പോലുള്ള അശോകന്റെ വാക്കുകൾ. അയാളുടെ നോട്ടം. രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാനാണ് മഹേഷിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നുമുള്ള സൈറൺ. അയാൾ ഒറ്റക്കാവില്ല. ഒറ്റക്കയാളെ നേരിടാൻ കഴിയും. പക്ഷേ അങ്ങനൊരു ബുദ്ധി മോശം അശോകൻ ചെയ്യില്ല. അതുറപ്പുണ്ട്. അവരോട് ഈ അവസ്ഥയിൽ ഏറ്റു മുട്ടി ജയിക്കാനും കഴിയില്ല. രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാം.. അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ പതിയിരുന്ന് ആക്രമിക്കാം.. അങ്ങനൊരു തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു കൊണ്ടവൻ മെയിൻ വാതിലിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു.. പക്ഷേ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം.. കൈകൾ നെഞ്ചിൽ കെട്ടി പുറത്ത് നിന്നും അങ്ങോട്ട് കയറി വന്നു കൊണ്ടവനെ നോക്കി.. കാശി.. അവനരികിൽ ശിവ. മഹേഷിന്റെ ഞെട്ടൽ പൂർണ്ണമായി. "ചതിക്കുത്തരം മരണം എന്നല്ലേ മഹേഷേ നിന്റച്ഛൻ പറഞ്ഞു തന്നത്. അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ നിനക്കും ആ വിധി തന്നെ മതിയാകും. അല്ലേ.." വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ കാശി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വരുന്നതിനനുസരിച്ചു മഹേഷ്‌ പിന്നിലേക്ക് മാറുന്നുണ്ട്. അത്രക്കുണ്ട് കാശിയുടെ കണ്ണിലെ തീഷ്ണത.. ഒടുവിൽ മഹേഷ്‌ ചുവരിൽ തട്ടി നിന്ന് കൊണ്ടവനെ നോക്കി. രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാമെന്ന് നീയും കരുതിയോ.. " ചോദ്യതിനൊപ്പം തന്നെ മഹേഷ്‌ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കാശി കൈ വീശി. മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക് കോടി പോയത് പോലൊരു തരിപ്പ്‌. അതും മാറും മുൻപ് അടുത്തത്. പിന്നെതൊരു മാല പടക്കത്തിനു തിരി കൊളുത്തിയത് പോലായി. അപ്പോഴെല്ലാം അവൻ കാരണം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ അനുഭവിച്ച വേദനകളെ കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നു കാശിയുടെ ഉള്ളിൽ. മതിയെടാ.. നീ ഇങ്ങനെ തല്ലിയ അവൻ ചത്തു പോവില്ലേ.. വിട്. അവനെ കൊണ്ട് ഇനിയും ആവിശ്യം ഉള്ളതല്ലേ.." ഒടുവിൽ ശിവയാണ് കാശിയെ വട്ടം പിടിച്ചത്. കാശി കിതപ്പോടെ പിന്നിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ ചോര പടർന്ന മുഖത്തോടെ മഹേഷ്‌ നിലത്തേക്ക് വീണു പോയി. അതെല്ലാം നോക്കി ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ. അവർക്കാർക്കും മനസ്സിലാവാത്തൊരു ഭാവത്തിലാണ് അശോകന്റെ നിൽപ്പ്. സ്റ്റീഫന് അത് കാണുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു വിറയൽ. ശൗര്യമെല്ലാം അവസാനിച്ചത് പോലെ അയാൾ ഒന്ന് കൂടിയാ ചുവരിലേക്ക് പതിഞ്ഞിരുന്നു. "പറഞ്ഞതെല്ലാം ഓർമയുണ്ടല്ലോ.. അല്ലേ സ്റ്റീഫാ.." കാശി കൈകൾ കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് അയാൾക്കടുത്തേക്ക് ചെന്ന് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. മഹേഷിന്റെ ഞരക്കം മാത്രമാണ് അവിടെയപ്പോഴുള്ള ഏക ശബ്ദം. നിന്നോടെനിക്ക് യാതൊരു സിമ്പതിയുമില്ല.. പിന്നെ നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാതെ വിട്ടത്... അശോകേട്ടനും മഹേഷിനും ഇടയിൽ കളിച്ചിട്ട് അതിന്റെ പേരിൽ നിനക്കെന്തൊ ലാഭം ചെയ്തെടുക്കാൻ ഉണ്ടായിട്ട് തന്നെ ആണേലും.. അന്ന്.. അന്ന് ഞാൻ ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന് ശിക്ഷ കിട്ടി അകത്തു കിടക്കുമ്പോൾ പുറത്തെന്റെ പെണ്ണിനെ എങ്ങനെ രക്ഷിക്കും എന്നോർത്ത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഉരുകി തീർന്ന ആ ദിവസം.. അന്ന് ജാമ്യം എന്നൊരു പുണ്യം നീ എന്നോട് ചെയ്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ നേടി എടുത്തൊരു നിധിയുണ്ടെന്റെ കൂടെ.. അത്.. അതെനിക്ക് അത്രയും പ്രിയപ്പെട്ടതായത് കൊണ്ട്.. അന്നത്തെ ദിവസം നിനക്കങ്ങനെ ചെയ്യാൻ തോന്നിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനും എന്റെ പെണ്ണും ഇന്ന് അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്ന കൊടിയ വേദന.. അതിന്റെ നന്ദി കാണിച്ചതാ.. " കാശിയുടെ മുഖമപ്പോഴും വലിഞ്ഞു മുറുകി കൊണ്ട് തന്നെയാണ്. അവനാ പറഞ്ഞതിൽ പലതും അശോകന്റെ നെഞ്ചിലോരോ വെട്ട് കൊള്ളുന്നത് പോലെയാണ്. എങ്കിലും അവനാ പറയുന്നതെല്ലാം സത്യം തന്നെ ആയത് കൊണ്ട് അയാൾക്കൊന്നും അതിൽ പറയാനുമില്ല. "ഇത് കാശി നാഥൻ നിനക്ക് തരുന്ന അവസരമാണ് സ്റ്റീഫ.. അവസാന അവസരം. ഇനിയും നിന്റെ കയ്യിലുള്ള തറ വേലകളുമായി ഞങ്ങളുടെ ആരുടെയെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ നീ നേർക്ക് നേരോ.. ചതിയിൽ കൂടിയോ വന്നു കയറിയ. ഇത് കണ്ടോ നീ.. ഇതായിരിക്കും പിന്നെ നിന്റെയും അവസ്ഥ.. മറക്കണ്ട.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ നിലത്ത് അട്ടയെ പോലെ ചുരുണ്ടു കൂടുന്ന മഹേഷിനെ ഒരു തട്ട് കൂടി കൊടുത്തു കാശി.. തുടരും.. അല്ല പിന്നെ.. കുറെയായി ഓൻ ഷൈൻ ചെയ്യുന്നു.. ഇതിനൊരു അവസാനം വേണ്ടേ.. റിവ്യൂ ഇടണേ.. വായിക്കാത്തവർ ലിപിയിൽ ഇട്ട പുതിയ കഥ കൂടി നോക്കണേ. വിശ്വതാണ്ഡവം സ്നേഹത്തോടെ jif💐 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട് _94 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ. 💥 വാതിൽ തുറന്നിറങ്ങി വരുന്നവനോട് എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കാൻ കരുതി ഒരുങ്ങി നിന്നവർ.. മുഖമാകെ വലിഞ്ഞു മുറുകി കൊണ്ട് ഇറങ്ങി വരുന്നവനെ കണ്ടപ്പോൾ പിന്നെ മിണ്ടാട്ടമില്ലാതെ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു പോയി. കാശിയാവട്ടെ ആരെയും നോക്കാതെ നേരെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോകുകയാണ് ചെയ്തത്. പുറത്തെ കസേരയിലും തിണ്ണയിലുമായി അവിടെയും ആളിരിപ്പുണ്ട്. അത് വരെയും അശോകന്റെ തിരോധാനത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞവർ.. കാശ്ശിക്കൊപ്പം കാർത്തു കയറി വന്നതോടെ അവരെ കുറിച്ചായിരുന്നു പിന്നെ ചർച്ച. അവനിറങ്ങി ചെല്ലുന്നത് കണ്ടതും അവരത് നിർത്തി. അവരെയും നോക്കാതെ മുറ്റക്കേക്കിറങ്ങി കൊണ്ട് പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ എടുത്തവൻ ഗേറ്റിൽ നിന്നും കേട്ട തന്റെ ബുള്ളറ്റിന്റെ ഹോൺ കേട്ടാണ് മുഖമുയർത്തി നോക്കിയത്. അതോടെ ശിവയെ വിളിക്കാൻ എടുത്ത ഫോൺ തിരികെയിട്ട് കൊണ്ടവൻ ധൃതിയിൽ അവന്റെ അരികിൽർക്ക് ചെന്നു. 'എന്തായെടാ.. ഇവിടെ പ്രശ്നം വല്ലതുമുണ്ടോ..തുളസി ചേച്ചിയും കാർത്തുവും തമ്മിൽ.." ശിവ അവനെ കണ്ടതെ ആദ്യം അതാണ് ചോദിച്ചത്. "ഇത് വരെയുമില്ല ഡാ.." കാശി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ അവന്റെ നേർക്ക് കൈ നീട്ടി. ശിവ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും അവന്റെ പഴയ ഫോൺ എടുത്തു കൊണ്ടാ കയ്യിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു. കാശി അത് സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്ത് കൊണ്ട് ആകാംഷയോടെ അതിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ ഊഹം ശെരിയാണെങ്കിൽ അശോകന്റെ ജീവന് പകരം തന്നേ ക്ഷണിച്ചു കൊണ്ടൊരു കോൾ ഇപ്പൊ വന്നേക്കും. ശത്രു ആരായാലും.. അവൻ താനിവിടെ വന്നിറങ്ങിയ നിമിഷം അത് അറിഞ്ഞു കാണും. തന്നെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കാണും.. "അവൻ തന്നെ ആവോ ഡാ.." ശിവ ടെൻഷനോടെ കാശിയുടെ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഉറപ്പില്ല ശിവ.. പക്ഷേ തുളസി ചേച്ചി പറഞ്ഞതൊക്കെ വെച്ച് ഞാൻ കണക്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ.. എനിക്കവനെ അല്ലാതെ വേറെ ആരോടും ഒരു സംശയവും തോന്നുന്നില്ല.. ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ നീ മുരുകനെ വിളിച്ചില്ലേ.. കാശി ചോദിച്ചു. "മ്മ്.. നീ പറഞ്ഞത് പോലൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. ഇന്ന് പത്തു മണിക്കുള്ളിൽ വിവരം തരാം നിന്റെ ഫോണിൽ വിളിക്കാം എന്നൊക്കെയാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്." കാശികറിയുന്ന വേറൊരു ടീം ലീഡർ ആണ് മുരുകൻ. അശോകൻ എവിടെ ഉണ്ടെന്ന് അന്വേഷിച്ചു നോക്കാനാണ് അവനോട് കാശി പറഞ്ഞതായി ശിവ അറിയിച്ചത്. ഡാ.. വീണ്ടും ഫോണിൽ നോക്കി നിൽക്കുന്നവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ശിവ വിളിക്കുമ്പോൾ കാശി നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. "ഡാ.. അത്.." ശിവക്ക് പറയാനൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. കാശി നേർത്ത ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. "എനിക്കറിയാ ഡാ.. ഞാനൊരു അപകടത്തിൽപ്പെട്ടപ്പോൾ.. അത് ഞാൻ ചെയ്യാത്ത തെറ്റാണെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിട്ട് കൂടി എനിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാത്ത ആൾക്ക് വേണ്ടി ഇതൊക്കെ വേണോ എന്നല്ലേ.." ശിവ പറയാൻ വന്നത് തന്നെ കാശി എടുത്തു ചോദിച്ചു. അവൻ അതേ എന്ന് തലയാട്ടി. "എന്നോട് എങ്ങനെ ആയിരുന്നാലും എനിക്കാ മനുഷ്യനോടൊരു കടപ്പാടുണ്ട് ശിവ.. പിന്നെ.. പിന്നെ ഇപ്പോഴെന്റെ കാർത്തുവിന്റെ അച്ഛൻ കൂടിയല്ലേ.. അവൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ..ഇത്‌ ചെയ്യണ്ടേ.എങ്ങനാടാ എനിക്ക് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയുന്നത്.. നീ ഒന്നും പറയേണ്ട.. അതെനിക്ക്... വേണ്ട ശിവ.." കാശിയവന്റെ തോളിലൊന്ന് തട്ടി. അശോകന്റെ മകൾ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ ഉള്ളിലെ തിളച്ചു മറിയുന്ന പ്രണയം പോലും ഒളിപ്പിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് മാറ്റി നിർത്തിയവൾ.. ഇന്നിപ്പോൾ അവൾക്ക് വേണ്ടി അശോകേട്ടനെ രക്ഷിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. മാറ്റങ്ങൾ തന്നെയാണത്. സ്നേഹിച്ചു പോയാൽ അവർക്കൊപ്പം കാശി നാഥൻ ഉണ്ടാവും എന്നതിന്റെ മാറ്റങ്ങൾ. ശിവ പിന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.. "ഞാൻ പറഞ്ഞ ആ ഫയൽ നീ വാസുവെട്ടനെ ഏല്പിച്ചില്ലേ.." കാശി വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അപ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ ശ്രദ്ധ ഫോണിൽ തന്നെയാണ്. വന്ന് കിടക്കുന്ന നൂറ് കിടക്കുന്ന കോൾ.. മെസ്സേജ്.. ഇവയിൽ അവന് അത്യാവശ്യം എന്ന് തോന്നുന്നത് മാത്രം തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു നോക്കുകയാണ്. "അത് നീ പറഞ്ഞന്ന് തന്നെ കൊണ്ട് പോയി കൊടുത്തു.. അന്നങ്ങനെ ചെയ്‍തത് നന്നായെടാ.. നീ പോയി പിറ്റേന്ന് നിന്റെ അശോകേട്ടൻ ആദ്യവും പിറകെ മൂപ്പരെ മരുമോനും നിന്റെ വീട്ടിൽ കയറി അരിച്ചു പൊറുക്കി നോക്കിയിരുന്നു. ഇതെങ്ങാനും അവരുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിരുന്നേൽ. ആ നാറിയെ കുടുക്കാൻ നീ ഇന്ന് വരെയും ചെയ്ത് കൂട്ടിയതെല്ലാം വെറുതെ ആയി പോയേനെ.." ശിവയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു. "അതങ്ങനെ തന്നെ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.. അവനെ കുറിച്ച് എനിക്കെന്തോക്കെയോ തെളിവുകൾ കിട്ടിയെന്നുള്ളത് അവനറിയാം. ഇനി അതൊക്കെ തന്നെയാണ് അവനെതിരെ ഞാൻ കരുതി വെച്ച ആയുധങ്ങളും." കാശിയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. വീണ്ടും അവനെന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങും മുൻപ് കാശിയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. രണ്ടു പേരും പരസ്പരം നോക്കി. "അവനാണോ.. ശിവ ചോദിച്ചു. "അല്ല.. ഇതൊരു നമ്പറിൽ നിന്നാണ്.. പക്ഷേ ആരായാലും ഇതും അവന്റെ ബിനാമി ആയേക്കും.." അത്‌ പറഞ്ഞിട്ട് ശിവയോട് മിണ്ടരുത് എന്നാഗ്യം കാണിച്ചിട്ട് അവനാ കോൾ അറ്റന്റ് ചെയ്തു. ആറ്റി കുറുകിയ സംഭക്ഷണങ്ങൾ മാത്രം.. പക്ഷേ വലിഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കുന്ന ആ മുഖത്തെക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ശിവയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പേറി. എന്തോ ആപത്തു വരാൻ പോകുന്നുണ്ടെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുക്കും പോലെ അവന്റെ ഹൃദയം അതി ശക്തമായി മിടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. "ഞാൻ വരാം.. പക്ഷേ അശോകേട്ടന്റെ ദേഹതൊരു തരി മണ്ണ് പോലും വീഴാൻ പാടില്ല.. അങ്ങനെ എങ്ങാനും ഉണ്ടായാൽ.. അറിയാലോ നിങ്ങൾക്കെന്നെ.. അശോകേട്ടനെതിരെ കളിക്കാനിറങ്ങുമ്പോൾ അയാളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കാശി നാഥനെയും നിങ്ങൾക്കറിയാതെ പോവില്ല.." കടുപ്പത്തിൽ അവനത് പറയുമ്പോൾ ശിവ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിൽപ്പാണ്. ശിവ മാത്രമല്ല. സിറ്റൗട്ടിൽ നിന്നും അവരിലേക്കാ നോട്ടം നീണ്ടു വരുന്നുണ്ട്.. "നിങ്ങൾക്കാവിശ്യം എന്നെയല്ലേ..ഞാൻ വരും.. അതിനിടയിൽ എന്റെ ഭാര്യക്കെന്ത് റോൾ.. അത് നടക്കില്ല.." പെട്ടന്ന് ഉറക്കെ.. ശിവയെ പോലും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ടവന്റെ ശബ്ദമുയർന്നു. കാശി.. പതിയെ.. " സിറ്റൗട്ടിൽ നിൽക്കുന്നവർക്ക് നേരെ നോക്കി കൊണ്ട് ശിവ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കാശി കണ്ണുകൾ അടച്ചു കൊണ്ട് പല്ല് കടിച്ചു പിടിച്ചു ദേഷ്യമൊതുക്കി. "വേണ്ട.. ഇതിന്റെ പേരിൽ ഇനിയൊന്നും ബാക്കി വേണ്ട . ഞാൻ വരും." പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ വാക്ക് തർക്കങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാശി അവസാനവാക്കെന്നോണം പറഞ്ഞു കൊണ്ടാ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു. "എന്താ ഡാ. അവരെന്താ പറഞ്ഞത്.." ശിവ കാശിയെ നോക്കി. "അവരെന്നോട് ചെല്ലാൻ.. കൂടെ.. കൂടെ കാർത്തുവിനെയും കൂട്ടാൻ.." കാശി തല കുടഞ്ഞു. "അത് വേണോ ഡാ.." ശിവ ആശങ്കയോടെ അവന്റെ കയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. "ജീവൻ പോണ വരെയും അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ എനിക്കാവും ശിവ..." എന്തൊക്കെയോ തീരുമാനമെടുത്തു ഉറപ്പിച്ചത് പോലാണ് അവന്റെയാ വാക്കുകൾ. അതിൽ ശിവക്കും സംശയങ്ങളൊന്നുമില്ല. "പക്ഷേ.. ഇതൊരു ചതിയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.." ശിവ കാശിയെ നോക്കി. എനിക്കും.." എന്നിട്ടും പിന്നെ എന്തിനാടാ." ഇതങ്ങനെ വെറുതെ തീർത്താൽ പോരാ ശിവ. ഈ ശത്രുവിനെ എന്നേക്കുമായി തീർത്തു കളയണം. അതാണെന്റെ പ്ലാൻ.. " കാശിക്കൊരു വല്ലാത്ത ചിരി. അതോടെ ശിവയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചത് പോലെയാണ്. ദേ.. ഒന്നങ്ങോട്ട് തരും ഞാൻ.. അവനെ കൊന്ന് ജയിലിൽ പോകാൻ മാത്രം ബുദ്ധിയില്ലാതായി പോയോട നിനക്ക്.. ആദ്യത്തെ പോലായാണോ നീ ഇപ്പൊ.. നിനക്ക് വേണ്ടി.. നിന്നെ മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണില്ലേ കാശി നിന്റെ കൂടെ.. എന്നിട്ട് നീ.." ശിവ ദേഷ്യത്തോടെ അവനു നേരെ കയ്യൊങ്ങി. "അതിനാര് അവനെ കൊല്ലുന്നു.. അവനെ ഞാൻ അത്രയും വേഗം രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ വിടുമോ ഡാ.. അത്രക്കില്ലേ അവൻ ചെയ്തു കൂട്ടിയത്..മരണം അവനൊരു ശിക്ഷയല്ലല്ലോടാ.. അവൻ ജീവിക്കണം.. ചത്തത് പോലെ ജീവിക്കണം.. അതാണെനിക്ക് വേണ്ടത്.." കാശിയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.. മുരുകൻ കൂടി വിളിക്കട്ടെ.. അശോകേട്ടനെ എവിടാണ് ഒളിപ്പിച്ചതെന്ന് കണ്ട് പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ പാതി കടമ്പ തീർന്നു കിട്ടി. പിന്നെന്താ വേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയാം " കാശ്ശിക്കുറപ്പാണ്.. ശിവക്ക് പക്ഷേ ആ ഉറപ്പ് കാണുമ്പോൾ ഭയമാണ്. അൽപ്പനേരം അവരങ്ങനെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. അതിനിടയിൽ മുരുകന്റെ കോളും കാശിയുടെ ഫോണിലെക്കെത്തി. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവന്റെ തെളിയുന്ന മുഖം കണ്ടതേ.. അവന് വേണ്ട വിലപ്പെട്ട എന്തൊക്കെയോ വിവരങ്ങളും കൊണ്ടാണ് മുരുകൻ വിളിക്കുന്നതെന്ന് ശിവക്കും ഉറപ്പായി. അത് കാണെ അവനും അൽപ്പം ആശ്വാസം തോന്നി. കാശിക്ക് എതിരെ നിൽക്കുന്നവന്റെ നീചമായ മനസ്സിനെ അവന് വല്ലാത്ത ഭയമായിരുന്നു. ചതിയും വഞ്ചനയും മാത്രം അറിയാവുന്ന അവന് മുന്നിൽ കൂട്ടുകാരൻ തോറ്റു പോകുമോ എന്നുള്ള ഭയമാണത്. നീ ഇവിടുണ്ടാവണം ശിവ.. " കോൾ അവസാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കാശ്ശിയൊരു ധൃതിയിൽ പറയുമ്പോൾ ശിവ കണ്ണ് മിഴിച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. അല്ലേടാ.. ഞാൻ കൂടി.. അല്ലാതെ നീ ഒറ്റയ്ക്ക്. " ശിവക്കപ്പോഴും അവന്റെ കൂടെ പോണമെന്ന് തന്നെയാണ്. നീ ഇപ്പൊ ഇവിടെയാണ്‌ ശിവ വേണ്ടത്.. നീ മാത്രമല്ല.. മുരുകൻ അയക്കുന്ന പിള്ളേര് കൂടി ഇപ്പൊ വരും.. അശോകേട്ടനും കാർത്തുവും ഞാനും.. പിന്നേയുള്ള സാധ്യത നീളുന്നത് തുളസി ചേച്ചിക്ക് നേരെയാണ്. അത് നമ്മൾ അവസരം കൊടുക്കരുത്. അത് കൊണ്ട് നീ എനിക്ക് പകരം ഇവിടെ വേണം.. അവനെ ഒതുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയും. അതിനുള്ളതെല്ലാം എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്.. അതോർത്തു കൊണ്ട് നീ പേടിക്കേണ്ട.. " അവനത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ശിവക്കൊരു തൃപ്തി തോന്നിയില്ല. "നീ ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്.. ഞാൻ പോയി കാര്ത്തുവിനെയും ചേച്ചിയെയും ഒന്ന് പറഞ്ഞു റെഡിയാക്കി നിർത്തട്ടെ.. പെട്ടന്ന് പറഞ്ഞു കേൾക്കുമ്പോൾ അവർക്കത് അംഗീകരിച്ചു തരാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിയാലോ.. കേട്ടോ.." തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നതിനിടെ തന്നെ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കാശി വേഗത്തിൽ അകത്തേക്കൊടി കയറി... തുടരും.. ഓടി ചാടി പോയിട്ട് എവിടേലും.. ഇല്ല.. ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല.. പിന്നെ അതാവും കുറ്റം 😆 ഡെയിലി പോസ്റ്റ്‌ ആവുമ്പോ ഇത്രയൊക്കെ ലെങ്ത് പറ്റൂ ട്ടൊ. മാക്സിമം ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.. റിവ്യൂ ഇടണേ. സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

ഭാഗം 4 ആശുപത്രിയുടെ എമർജൻസി വാർഡിന് മുന്നിൽ പതിവ് തിരക്കായിരുന്നു. സ്ട്രെച്ചറുകൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നീങ്ങുന്നു. ഡോക്ടർമാരുടെ നിർദേശങ്ങൾ. നഴ്സുമാരുടെ ഓട്ടം. മരുന്നിന്റെ മണം. എല്ലാം പതിവുപോലെ… പക്ഷേ മാളവികയുടെ മനസ്സ് മാത്രം ശാന്തമായിരുന്നില്ല. രാത്രി ഡ്യൂട്ടിക്ക് എത്തിയിട്ട് പത്ത് മിനിറ്റ് പോലും ആയിരുന്നില്ല. “മാളവിക… പുതിയ ആക്‌സിഡന്റ് കേസ്. റൂം നമ്പർ 106.” സീനിയർ നഴ്സ് ഫയൽ അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. “ഒക്കെ ചേച്ചി.” ഫയൽ വാങ്ങി അവൾ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്ത് കയറിയ നിമിഷം… ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന ആളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നുപോയി. “ഇവനോ…” സൂപ്പർമാർക്കറ്റിന് മുന്നിൽ തന്റെ സ്കൂട്ടി ഇടിച്ച ആ മനുഷ്യൻ. അവന്റെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും ചെറിയ മുറിവുകളുടെ പാടുകൾ. നെറ്റിയിൽ ബാൻഡേജ്. കൈയിൽ ഡ്രിപ്പ്. അവൻ ഇപ്പോഴും ബോധം വന്നിരുന്നില്ല. മാളവികയ്ക്ക് വീണ്ടും ദേഷ്യം വന്നു. “അഹങ്കാരത്തിന് ദൈവം തന്ന ശിക്ഷ…” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഫയൽ നോക്കി. പേര് : അർജുൻ വർമ്മ വയസ്സ് : 29 അഡ്രസ്… അവൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും… “മ്മ്…” അർജുൻ പതിയെ കണ്ണുതുറന്നു. ആദ്യമൊന്ന് മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ പതിയെ ചുറ്റും. ആശുപത്രിയാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. ഭയമോ പരിഭ്രമമോ ഇല്ല. അപകടം പതിവായ ആളെപ്പോലെ. മാളവിക അടുത്തേക്ക് വന്നു. “ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?” അവൻ ശാന്തമായി അവളെ നോക്കി. ഒരു നിമിഷം… പിന്നെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുക്കി. “നീയോ…”#thudarkadha #📙 നോവൽ

#📚മലയാളം #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💃 Reels വീഡിയോസ്