#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 119 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഡാ... പാതി അടഞ്ഞു പോയ കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു കൊണ്ട് മഹേഷ്‌ ചുറ്റും നോക്കി. അർദ്ധബോധത്തിലാണവൻ. എങ്കിലും കുറച്ചു മുൻപ് കാശി അറിഞ്ഞു പെരുമാറി വിട്ടതിന്റെ വേദനയും വിങ്ങലുമൊക്കെ നന്നായി അറിയാനാവുന്നുണ്ട്. പുറമേക്ക് മാത്രമല്ല. ശരീരത്തിനകത്തും അവന്റെ തേർ വാഴ്ചകളുടെ പ്രഹരങ്ങൾ തീർച്ചയായും ആഘാതം സൃഷ്ടിച്ചു കാണും. കാരണം ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ പോലും എവിടോക്കെയോ അവന് വേദനിക്കുന്നു. അതിനെല്ലാം പുറകെ കാശിയുടെ ഓരോ ചോദ്യങ്ങൾ. നിഷേധിക്കാൻ കഴിയാത്ത തെളിവുകൾ നിരത്തി കൊണ്ടവൻ എണ്ണി എണ്ണി ചോദിക്കും. അര നിമിഷം പോലും മറുപടി വൈകിയാൽ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത് പോലെ അടിയും ഇടിയും തൊഴിയും. ജീവിതത്തിൽ അന്ന് വരെയും അത്രയും ക്രൂരത നിറഞ്ഞൊരു മനുഷ്യനെ താൻ കണ്ടിട്ടില്ല എന്നു പോലും മഹേഷിന് തോന്നി പോയി. അവനാ ചോദിക്കുന്നതെല്ലാം ഒന്ന് പോലും വിടാതെ വിഡിയോ എടുക്കുന്ന ശിവ. അവരെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അശോകൻ. മറ്റൊരാൾ പോലും അവിടില്ല. സ്റ്റീഫന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും തലക്ക് ഊക്കനൊരു അടി കിട്ടി അവസാനം ബോധം മറഞ്ഞത് വരെയുമാണ് മഹേഷ്‌ നന്നായി ഓർക്കുന്നത്. പിന്നെ അവൻ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ വലിയൊരു ഗോഡൗണിനുള്ളിലാണ്. അരികിൽ സംഹാര മൂർത്തിയെ പോലെ കാശി നാഥനും. സ്റ്റീഫന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും കിട്ടിയതൊന്നും ഒന്നുമല്ല എന്നത് പോലായിരുന്നു പിന്നെ ആദ്യത്തെ പത്തു മിനിറ്റിൽ അവിടെ നടന്ന കാശിയുടെ താണ്ഡവം. നിലത്ത് ചുരുണ്ടു കൂടി കിടന്ന മഹേഷിനെ വലിച്ചു പൊക്കി ഒരു കസേരയിൽ പിടിച്ചിരുത്തി.. അവന് മുന്നിലേക്ക് മറ്റൊരു കസേര വലിച്ചിട്ട് കൊണ്ടായിരുന്നു കാശിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ. മഹേഷിന്റെ ചെയ്തികളിൽ സംശയം തോന്നി തുടങ്ങിയാ നാളുകളിൽ അവൻ തുടങ്ങിയാ അന്വേഷണം. അതിന്റെ അവസാനമായിരുന്നു അന്ന് അവിടെ. എന്നാൽ അവനിൽ നിന്നും തന്നെ ചെയ്തു കൂട്ടിയ കാര്യം ഒന്നൊന്നായി കേൾക്കുമ്പോൾ അശോകൻ പോലും നടുങ്ങി പോകുന്നുണ്ട്. സാധാരണ ഒരു മനുഷ്യൻ ചെയ്യാൻ ഭയക്കുന്ന..അറക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ. അത് ഒരു പൂ പറിക്കുന്ന ലാഘവത്തിൽ ചെയ്തു തീർത്തവനാണ് മഹേഷ്‌ എന്ന് അവൻ തന്നെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ വിശ്വസികാത്തിരിക്കുന്നത് പിന്നെ എങ്ങനെ.. ഇതിനെ കുറിച്ചൊന്നും യാതൊരു സൂചനയും തനിക്കു അന്വേഷിച്ചു കണ്ട് പിടിക്കാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ അശോകന് വല്ലാത്തൊരു ലജ്ജ തോന്നുന്നുണ്ട്. ബ്യുട്ടി പ്രൊഡക്ട് എന്നാ പേരിൽ മഹേഷിന്റെ അടുത്തിടെ തുടങ്ങിയ ബിസിനസ്. അന്നത് അശോകൻ കൂടി വലിയ കാര്യമായി പ്രോത്സാഹനം കൊടുത്തതാണ്‌. അതിന് വേണ്ടി ലക്ഷങ്ങൾ ഇറക്കിയതും അശോകൻ തന്നെയാണ് . പക്ഷേ... അതിലേക്ക് അവൻ ചെയ്തിരുന്നത്. അശോകന് അതോർക്കുമ്പോൾ തന്നെ ശരീരം കിടുത്തു. മാസം തികയാതെ പ്രസവിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ബോ....ഡി പാർട്ട്സ്. അത് പെട്ടന്ന് കിട്ടുന്ന ഒന്നല്ലാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവനെതൊരു ലോബി ആക്കി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നുള്ള തെളിവുകൾ കാശി നിരത്തി കാണിക്കുമ്പോൾ അശോകന് കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നെഞ്ചു നീറി. പാവപ്പെട്ട പെൺകുട്ടികളുടെ ജീവനു പോലും യാതൊരു വിലയും നൽകാത്ത അവന്റെ ബിസിനസ് തന്ത്രം. കുറഞ്ഞ വിലക്ക് ഗർഭപാത്രങ്ങൾ വാടകക്ക് എടുത്ത് കൊണ്ടവൻ ചെയ്യുന്ന അനീതി. ശിവ അത് കേട്ടപ്പോൾ തുടങ്ങിയ വിറയലാണ്. അവന് അതോർക്കുമ്പോൾ പോലും ഛർദിക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ട്. മഹേഷിന്റെ കുറ്റസമ്മതം. കാശിയെ ശിവയും അശോകനും കൂടിയാണ് പിടിച്ചു നിർത്തിയതാണ്.. അല്ലായെങ്കിൽ അവൻ മഹേഷിനെ കൊന്ന് കളയുമെന്ന് അവർക്കുറപ്പുണ്ട്. അവരുടെ കയ്യിൽ അകപ്പെട്ട നിമിഷം തന്നെ തനിക്കിനിയൊരു രക്ഷയില്ലെന്ന് മഹേഷ്‌ ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞതാണ്. കഴിഞ്ഞു പോയ നിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ച് വെറുതെ ഒന്നോർക്കുമ്പോൾ പോലും അവനു വല്ലാതെ വേദനിച്ചു. ആ ദുരിതം ഇനിയെത്ര നാൾ തുടരുമെന്നെ അറിയേണ്ടതൊള്ളൂ. അവരുടെ കൈ തരിപ്പും കലിയും തീരുന്നതിനു ശേഷമേ തന്നെ നിയമത്തിനു വിട്ടു കൊടുക്കൂ എന്നുള്ളതും അവന് മനസ്സിലായി കഴിഞ്ഞു... അവിടെയും ഇനി നല്ലതൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കണ്ടാ എന്നത് പോലെയാണ് കാശി കണ്ട് പിടിച്ചു നിരത്തിയ തെളിവുകൾ.. 💜💜 നിങ്ങളാരെയാ ഈ നോക്കുന്നത്..? " ദീപ അരികിൽ വന്നിട്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ തമ്പി ഞെട്ടി പോയി. അയാൾ അവരെ ചിറഞ്ഞു നോക്കി. എന്താ.. രാവിലെ മുതൽ നല്ല ടെൻഷൻ ആണല്ലോ നിങ്ങൾക്.. എന്തേലും പ്രശ്നമുണ്ടോ " അന്നത്തെ ദിവസം അയാളെ നിരീക്ഷിച്ചിരുന്ന ദീപ ചോദിച്ചു. വെറുതെ പ്രശ്നമുണ്ടക്കാതെ പോയിക്കോ നീ.. അതാ നിനക്ക് നല്ലത്.. " തമ്പി പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് അവർക്ക് നേരെ ചീറി. ദീപാ ഇതെന്ത് കൂത്ത് എന്നറിയാതെ അയാളെ നോക്കിയിട്ട് പിന്തിരിഞ്ഞു. മഹേഷിന്റെ വരവ് അവർക്കറിയില്ല. എല്ലാം അറിയാവുന്ന തമ്പിക്ക് അന്ന് വെളുപ്പിന് എത്തുമെന്നും വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നില്ല പക്ഷേ എത്തി കഴിഞ്ഞു വിളിക്കാം എന്നുറപ്പ് പറഞ്ഞവന്റെ യാതൊരു വിവരവുമില്ല. അങ്ങോട്ട് വിളിക്കരുത് എന്ന് അവന്റെ കർശന നിർദേശവുമുണ്ട്. എന്നാലോ ചുറ്റും ശത്രുക്കൾ നിരന്നു നിൽക്കുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തിൽ അവനെന്തു പറ്റി ആവോ എന്നറിയാത്ത ടെൻഷൻ അയാളിൽ കുറച്ചൊന്നുമല്ല. അതാരെയും അറിയിക്കാനും വയ്യ.. വല്ലാത്തൊരു പ്രതിസന്ധിയിലാണ് തമ്പി... 💥💥 ഇനി ചോദിക്ക്.. കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ട് കിടക്കായിരുന്നു കൊണ്ട് കാശ്ശിയൊരു ചിരിയോടെ കാർത്തുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്തിനു ആവിശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ കനമുണ്ട്. അതിന്റെ കാരണവും അവനറിയാം. "മിണ്ടെടി കുഞ്ഞാറ്റ കിളി.." മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നവളുടെ കവിളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടവൻ ഒന്നോമനിച്ചു. എനിക്കൊന്നും മിണ്ടാനില്ല.. " കാർത്തു അവന്റെ കയ്യിലൊരു തട്ട് കൊടുത്തു കൊണ്ട് അൽപ്പം നീങ്ങിയിരുന്നു. ഹാ.. അങ്ങനെ പറയല്ലേ.. എനിക്കെന്റെ കാശ്യേട്ടനോട് ഒരു ജന്മം മുഴുവനും കിട്ടിയാലും മിണ്ടി തീരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ നീ.. മറന്നു പോയോ അത്.. " നനഞ്ഞു കുതിർന്ന മുടിയിഴകളൊന്നു കുടഞ്ഞു കൊണ്ടവൾക്ക് നേരെ വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചു കൊണ്ടവൻ കുസൃതി കാണിച്ചു. അങ്ങനൊന്നും ഇനിയിപ്പോ ഇല്ല. അല്ലേൽ തന്നെ ഞാനെന്ത് മിണ്ടാൻ. അതിന് ഞാൻ ആരാണ്.. ആരെങ്കിലും ആയിരുന്നേൽ രണ്ടു ദിവസമൊക്കെ മാറി നിൽകുമ്പോൾ എന്നോട് പറയില്ലേ.. വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടാതെ ഞാൻ.. " ചൊടിയോടെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടോടുവിൽ കാർത്തുവിന് സങ്കടം വന്നു പോയി. ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതല്ലെ.. അത്യാവശ്യം ആണ്. രണ്ടൂസം കഴിഞ്ഞേ വരൂ വിളിച്ചാൽ കിട്ടില്ല.. പോയ കാര്യം പെട്ടന്ന് തീർത്തിട്ട് ഞാനിങ് ഓടി വരാം എന്നൊക്കെ.. എന്നിട്ടിപ്പോ പരാതി പറയാതെടി.. " ആ നിമിഷം അവളുടെയാ പരിഭവത്തിനോട് പോലും കാശിക്ക് വല്ലാത്തൊരിഷ്ടം തോന്നി. അതൊക്കെ പോട്ടെ.. നിന്റെ അച്ഛനും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ട് കയറി വന്നപ്പോ നിന്റമ്മ ചിരിയോടെ സ്വീകരിച്ചല്ലോ.. നീ ഇങ്ങനെ മുഖം വീർപ്പിച്ചു കൊണ്ട്.. അയ്യേ.. " കാശി അവളെ കളിയാക്കി. അച്ഛനെ പോലാണോ നിങ്ങള്.. അച്ഛന് അതൊക്കെ പതിവാണ്.. " കാർത്തു അവൻ കളിയാക്കിയ ദേഷ്യത്തിനു അവന്റെ കൈയ്യിൽ അടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പോയപ്പോഴൊക്കെ നിന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഇപ്പൊ മരുമോൻ ആയെന്ന് വെച്ച് ആ ശീലം മാറ്റാനൊക്കുമോ.. " അവനപ്പോഴും കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞൊരു ചിരിയാണ്. അതിന് അവളെന്തോ പറയും മുൻപ് താഴെ നിന്നും തുളസി കഴിക്കാൻ വിളിച്ചു. വാ ഇനി വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് വന്നിട്ട് നമ്മുക്ക് തല്ലു കൂടാം.. ആരോഗ്യം മുഖ്യം ബിഗിലെ.. " കാശി കൈകൾ കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. "എനിക്കൊന്നും വേണ്ട.. ഞാൻ വരുന്നില്ല. വേണേൽ കഴിച്ചിട്ട് പോരെ.." അവളാ പിണക്കം വിടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് പോലെ പറഞ്ഞു. ഓഹോ.. എന്നാ ഞാൻ പോയേക്കാം.. " ഒരു ടീ ഷർട്ട് എടുത്തിട്ട്.. മുണ്ടും മടക്കി കുത്തി അവളെയും വാരി എടുത്തു കൊണ്ടാണ് അവൻ സ്റ്റെപ്പിറങ്ങിയത്. ആദ്യമൊക്കെ കുതറി പിടഞ്ഞെങ്കിലും പിന്നെ കാർത്തു പിണക്കം പോലും മറന്നിട്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. അതിൽ കൂടുതൽ പിണങ്ങി നിൽക്കാൻ അവളെ കൊണ്ടാവില്ലെന്ന് അവനും അറിയാമല്ലോ. ലാസ്റ്റ് സ്റ്റെപ്പിറങ്ങും മുന്നേ അവൻ അവളെ താഴെ നിർത്തി. അവരെത്തുമ്പോഴേക്കും അശോകൻ കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഹാളിലെ ടീവിയിൽ നിന്നും വാർത്തചാനലും വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പതിവില്ലാതെ ആ കാഴ്ച കണ്ട് മുഖം ചുളിച്ചെങ്കിലും അതിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട് അശോകനും കാശിയും ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.. അവർക്കൊപ്പം തന്നെ തുളസിയും കാർത്തുവും കഴിച്ചു തുടങ്ങി. മഹേഷ്‌ തമ്പിയുടെ അറസ്റ്റ്.. കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ പുരോഗതിയിലേക്ക്.. " വലിയ ശബ്ദത്തിൽ വന്നു ചേർന്ന ആ വാർത്ത. കാർത്തു നടുങ്ങി കൊണ്ട് അശോകനെയും പിന്നെ കാശിയെയും നോക്കി. അവളുടെ നോട്ടം അറിഞ്ഞിട്ടും അവരത് കണ്ടതായോ അറിഞ്ഞതായോ ഭാവിച്ചില്ല. ശ്രദ്ധ അത്രയും ആ വാർത്തയിലേക്ക് മാത്രമാണ്. മഹേഷ്‌ ഏറ്റു പറഞ്ഞതും പിന്നെ കുറെയൊക്കെ ഊഹവുമായി വാർത്ത ചാനലിൽ ബ്രേക്ക് ന്യുസ് വരുന്നത്. തുളസിയും കാർത്തുവും ഞെട്ടി വിറച്ചു. അവരുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു കാണപ്പെട്ടു. മഹേഷിന്റെ കൊള്ളരുതായ്മകൾ അറിയാമെങ്കിലും അത് ഇത്രത്തോളം രൂക്ഷമാണെന്ന് അവരും ഊഹിച്ചത് പോലുമില്ല. അതിന്റെയൊരു ഞെട്ടലും വിറയലും.. കാശിയും അശോകനും എവിടെ പോയതായിരുന്നു എന്നുള്ള അവരുടെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം പോലായിരുന്നു വാർത്ത ചാനലിൽ വിലങ്ങണിയിച്ചു കാണപ്പെട്ട മഹേഷിന്റെ രൂപം. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ അത് അവനാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കൂടി കഴിയുന്നില്ല. അതി സാഹസികമായ പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊടുവിലാണ് അവനെ പിടി കൂടാൻ കഴിഞ്ഞതെന്ന് സിറ്റി പോലീസ് കമ്മീഷ്ണറുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ.. കാശ്ശിയും അശോകനുമപ്പോൾ ഗൂഢമായൊരു ചിരിയുണ്ട്... 💥💥 മഹേഷ്‌ തമ്പിയെ കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വെളിപ്പെടുത്തലോടെയാണ് പിറ്റേന്നത്തെ ദിവസം പിറന്നത്. അവന്റെ പുതിയ ബ്യുട്ടി പ്രൊഡകറ്റിന്റെ വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞതും അവനും അവന്റെ കുടുംബത്തിനും മേൽ ജനരോഷം ആളി കത്തി. അതിനിടയിൽ എല്ലാത്തിന്റെയും പ്രാധാന ഗൂഡാലോചന നടത്തിയ ആളെന്ന നിലയിൽ തമ്പിയെ കൂടി പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. പോലീസ് അയാളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കൊണ്ട് പോകുന്നാ പിറകെ തന്നെ നാട്ടുകാർ അവരുടെ വീടിനു നേരെ കല്ലെറിയാനും തുടങ്ങി. ആശ്രയിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ.. ഇനിയെന്ത് വേണമെന്നറിയാതെ ദീപാ ആ വലിയ വീടിന്റെ അകതെവിടെയോ തളർന്നു കിടന്നു.. തെറ്റ് ചെയ്യുന്നവർ ആരായാലും.. അവരിനി എത്ര പ്രിയപ്പെട്ട ആളാണെങ്കിൽ കൂടിയും തിരുത്തേണ്ടത് തിരുത്തുക തന്നെ വേണമെന്ന് കഴിഞ്ഞു പോയ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ അവർ മനസ്സിലാക്കി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. 💥💥 കാശിയോട് തോന്നുന്ന അതേ വാത്സല്യത്തോടെ തന്നെയാണ് അച്ഛമ്മ കാർത്തുവിനെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചത്. അവരന്ന് ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. അതിന് മുൻപ് തന്നെ കാർത്തുവിനെ കാണാൻ അവർ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഏതൊക്കെയോ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് അതങ്ങനെ നീണ്ടു നീണ്ടു പോയതായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ പോരുന്നില്ലേ അച്ഛമ്മ.. " അവരുടെ കവിളിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ട് കാർത്തു ചോദിച്ചു. ഇപ്പോഴില്ല.. അച്ഛമ്മ എന്തായാലും വരും.. എനിക്കെന്റെ മക്കളുടെ കൂടെ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കണം.. " അവർ കാർത്തുവിന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കുറച്ചു ദിവസം കാശിയും കാർത്തുവും സ്വസ്ഥമായിട്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കട്ടെ അതിനിടയിൽ വേറെ ആരും വേണ്ടാന്ന് അവരുടെ തന്നെ തീരുമാനമായിരുന്നു... തുടരും.. നല്ലൊരു തീരുമാനം ല്ലെ.. അല്ലേലും മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളെ.. സമാധാനങ്ങളെ കഴിവതും തകർത്തു കളയാതിരിക്കുക എന്നത് തന്നെയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ക്വാലിറ്റി.. ല്ലെ 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ഇനിയൊരു അഞ്ചോ ആറോ പാർട്ടുകൾ കൂടി.. അതോടെ കാശി സലാം പറയും ട്ടാ... സ്നേഹത്തോടെ jif❣️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ദീപ്തി വീട്ടിൽ നിന്നും വരുന്നത്. സാധാരണ വീട്ടിൽ പോകാറുള്ളപ്പോ തിങ്കളാഴ്ച ദിവസം അവൾ നേരെ ഓഫീസിൽ എത്താറാണ് പതിവ്. ഇന്ന് പതിവ് തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് ദീപ്തി വീട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോ അവൾക്ക് തന്നോട് കാര്യമായി എന്തോ സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്ന് ശ്രീഹരി ഊഹിച്ചു. "നമ്മുടെ കാര്യം വീട്ടിൽ സമ്മതിച്ചോ ദീപ്തി. അമ്മയും മോളും എന്ത് പറഞ്ഞു?" പ്രതീക്ഷയോടെ ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. "നമ്മുടെ കല്യാണം എന്റെ വീട്ടുകാരുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ നടക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല ഹരി. അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമില്ല... പകുതി സമ്മതമുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ മോൾക്കാ തീരെ ഇഷ്ടമില്ലാത്തത്." ദീപ്തി പറഞ്ഞത് കേട്ട് ശ്രീഹരി ഞെട്ടിപ്പോയി. "മോൾടെ സമ്മതമൊക്കെ കാര്യമാക്കണോ ദീപ്തി. അവൾ ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ." "ചെറിയ കുട്ടി ആണെങ്കിലും അവൾക്ക് വയസ് 8 കഴിഞ്ഞു ഹരി. നല്ല കാര്യ ബോധവും അറിവുമൊക്കെ ഉണ്ട്. അമ്മ വേറെ കല്യാണം കഴിച്ച് അതിൽ മക്കൾ ഉണ്ടായാൽ അവളെ സ്നേഹിക്കില്ല എന്നൊക്കെ പേടിക്കുന്നുണ്ട് എന്റെ മോൾ. അത് മാത്രമല്ല മോൾ രവിയേട്ടനുമായി നല്ല കൂട്ടാണ്. തൊട്ടടുത്തല്ലേ താമസം. രവിയേട്ടൻ മക്കൾ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് മോളെ ജീവനാണ്. മോൾ അവളുടെ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്തു കാണുന്നത് രവിയേട്ടനെ ആണ്." ദീപ്തിയുടെ മുറ ചെറുക്കാനാണ് രവി. അവളുടെ മോൾ അയാളുമായി നല്ല അടുപ്പത്തിലാണ്. രവി ഡിവോഴ്സിയാണ്. അയാൾക്ക് കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകാത്തത് കൊണ്ട് പിരിഞ്ഞതാണ് ആ ബന്ധം. ഈ കാരണം കൊണ്ട് ദീപ്തിയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് രവിയുമായി അവളുടെ വിവാഹം നടത്തിയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്. "മോളെ പറഞ്ഞ് കൺവീൻസ് ചെയ്ത പോരെ ദീപ്തി നമുക്ക്." ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. "അത് നടക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല ഹരി. ഞാൻ കുറെ പറഞ്ഞു നോക്കി. അമ്മ ഇവിടെ ഇല്ലാത്തപ്പോ എന്നെ കൂടുതൽ നോക്കുന്നത് രവി അങ്കിൾ ആണെന്നും അമ്മയ്ക്ക് ആരെയെങ്കിലും കല്യാണം കഴിക്കണമെങ്കി രവി അങ്കിളിനെ മതി വേറെ ആരെയെങ്കിലും കല്യാണം കഴിച്ച മോളെ കാണാൻ വരരുതെന്ന് എന്നൊക്കെയാ എന്റെ കുട്ടി എന്നോട് പറഞ്ഞത്. കേട്ടപ്പോ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു പോയി ഹരി. അവൾക്ക് വേണ്ടി അല്ലേ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ. അപ്പോ മോൾടെ ഇഷ്ടമില്ലാതെ എങ്ങനെയാ നമുക്ക് വിവാഹം കഴിക്കാൻ പറ്റാ. രവിയേട്ടനുമായി അവൾ ഒത്തിരി അടുത്തുപോയി. അതുകൊണ്ട് മോളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി എന്റെ വഴിക്ക് കൊണ്ട് വരാൻ കുറെ സമയം വേണ്ടി വരും. ഹരി അതുവരെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കണം." ദീപ്തി അവന്റെ കരങ്ങൾ കവർന്നു. "ഞാൻ ഈ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞ പെണ്ണ് നീയാണ് ദീപ്തി. അതുകൊണ്ട് ശ്രീഹരിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി മറ്റൊരു പെണ്ണിനും സ്ഥാനം ഉണ്ടാവില്ല. നിന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ എത്ര നാൾ വേണമെങ്കിലും ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം. ജീവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിന്റെ കൂടെ മാത്രമേ ഉള്ളു. കാത്തിരിപ്പിന്റെ അവസാനം നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയണമെന്ന ഒരു ആഗ്രഹം മാത്രമേ എനിക്കുള്ളൂ." ശ്രീഹരി ദീപ്തിയെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അണച്ചു പിടിച്ചു. "മോളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുമെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം." ദുർബലമായിരുന്നു ദീപ്തിയുടെ സ്വരം. "നീ ഇന്ന് ഓഫീസിൽ വരുന്നില്ലേ?" ശ്രീഹരി ചോദിച്ചു. "വരണം... ഹരി പൊയ്ക്കോ... ഞാൻ പിന്നാലെ വന്നോളാം. ഞാൻ ഇന്ന് ഹാഫ് ഡേ ലീവ് ആക്കിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഉച്ചക്ക് കയറിയ മതി." "എങ്കിൽ ഞാൻ ഇറങ്ങാ..." അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു നെറുകയിൽ ഒന്ന് ചുമ്പിച്ചിട്ട് ശ്രീഹരി ഓഫീസിലേക്ക് പോയി. *********** രണ്ട് മാസത്തിനു ശേഷമുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം. ശ്രീഹരി നാല് ലീവ് കഴിഞ്ഞു വാടക വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നതായിരുന്നു. അനിയത്തിക്ക് ഒരു കല്യാണം ശരിയായി വന്നത് പ്രമാണിച്ചു അതിന്റെ അനുബന്ധ കാര്യങ്ങൾക്ക് വീട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് പോയതായിരുന്നു അവൻ. എന്നാൽ തിരിച്ച് വന്ന ശ്രീഹരി കാണുന്നത് ദീപ്തി താമസിച്ചിരുന്ന താഴത്തെ നില ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നതാണ്. അവളുടെ കാറും പോർച്ചിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ശ്രീഹരിയുടെ കുറച്ചു ഡ്രസ്സുകൾ ദീപ്തിയുടെ ബെഡ്‌റൂമിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതൊക്കെ മുകളിൽ ഒരു കവറിലാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഒപ്പം അവനായി ഒരു കത്തും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീഹരി വിറയാർന്ന കൈകളോടെ കത്ത് നിവർത്തി വായിച്ചു നോക്കി. "പ്രിയപ്പെട്ട ഹരിക്ക്, ഒത്തിരി വിഷമത്തോടെയാണ് ഞാനീ കത്ത് എഴുതുന്നത്. എനിക്ക് നാട്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ശരിയായി. നേരിൽ കണ്ട് യാത്ര പറയാനുള്ള ശക്തി ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ് പറയാതെ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്. മാത്രമല്ല നാട്ടിൽ നിന്നും അമ്മയും മോളും രവിയേട്ടനുമൊക്കെ എന്നെ കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാനും സാധനങ്ങൾ പാക്ക് ചെയ്യാൻ സഹായിക്കാനുമൊക്കെ ആയിട്ട് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവർ കാണാതെ ഹരിയുടെ സാധനങ്ങൾ മുകളിൽ എത്തിക്കാൻ ഞാൻ ചില്ലറ പാടൊന്നുമല്ല പെട്ടത്. എന്നെ തിരക്കി ഒരിക്കലും എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് ഹരി വരരുത്. ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് ഇങ്ങോട്ട്‌ വന്ന് കണ്ടോളാം. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ആഴം വീട്ടിൽ ആർക്കും അറിയില്ല. ഞാൻ മുൻപൊരിക്കൽ ഒരു പ്രൊപോസൽ പോലെയാണ് ഹരിയുടെ കാര്യം എന്റെ വീട്ടിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നത്. എന്തായാലും ഇനി എന്റെ മോളെ പറഞ്ഞ് കൺവീൻസ് ചെയ്ത ശേഷം പോസിറ്റീവ് ആയൊരു മറുപടിയുമായി ഞാൻ വരും. ഹരിയെ ഞാൻ ഒരുപാട് മിസ്സ്‌ ചെയ്യും. തിരിച്ചും അങ്ങനെ തന്നെയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തോടെ ദീപ്തി. അവളുടെ കത്ത് വായിച്ചു കഴിഞ്ഞതും വല്ലാത്തൊരു നിരാശയും ഒറ്റപ്പെടലും അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി വന്നവൾ അതുപോലെ തന്നെ പോയിരിക്കുന്നു. അനുകൂലമായൊരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ച് താനവളെ കാത്തിരിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമുണ്ടോന്ന് ശ്രീഹരി ചിന്തിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരിറ്റ് നീർ തുള്ളി കടലാസ്സിൽ വീണ് ചിതറി. ദിവസങ്ങൾ പിന്നെയും ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളുമായി കടന്ന് പോയി. ദീപ്തി കൂടി പോയതോടെ വിരസത നിറഞ്ഞ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു ശ്രീഹരിക്ക്. അവൻ എന്നും അവളുടെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു നോക്കും. സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ എന്ന മറുപടിയാണ് എപ്പോഴും. അതോടെ ആ നമ്പർ ദീപ്തി സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല എന്ന് ശ്രീഹരിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴോ ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ദീപ്തി പഴയ നമ്പർ റീചാർജ് ചെയ്ത് അവനെ വിളിക്കുകയുണ്ടായി. അപ്പോൾ ശ്രീഹരി അവളെ കാണാൻ താൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയിച്ചു. ഒരു ദിവസം കാണാൻ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് ദീപ്തി അവനെ തത്കാലത്തേക്ക് സമാധാനിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ മാസങ്ങൾ പിന്നേം കടന്ന് പോയിട്ടും ദീപ്തി വന്നില്ല. അതോടെ അവളെ ഒരു നോക്ക് കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം അടക്കാൻ കഴിയാതെ ശ്രീഹരി ദീപ്തിയുടെ നാട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. ദീപ്തി ജോലി ചെയ്യുന്ന വില്ലേജ് ഓഫീസ് അറിയാവുന്നതിനാൽ ശ്രീഹരി നേരെ അങ്ങോട്ടേക്കാണ് പോയത്. പക്ഷേ ഇത്രയും ദൂരം താണ്ടി ദീപ്തിയെ കാണാനുള്ള കൊതിയോടെ ചെന്ന ശ്രീഹരിയെ കണ്ടിട്ട് അവൾ പരിചയ ഭാവം പോലും നടിച്ചില്ല. ദീപ്തിയുടെ ആ വിചിത്രമായ പെരുമാറ്റം ശ്രീഹരിയെ തളർത്തി കളഞ്ഞു. മനസ്സ് തകർന്നാണ് അവൻ തിരികെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയത്. വൈകുന്നേരമാണ് ശ്രീഹരിക്ക് പോകാനുള്ള ട്രെയിൻ. തന്നെ കാണുമ്പോ സന്തോഷത്തോടെ ഓടി അടുത്തേക്ക് വരുന്ന ദീപ്തിയെ സ്വപ്നം കണ്ട് വന്ന ശ്രീഹരി നിരാശയോടെയാണ് മടങ്ങുന്നത്. ട്രെയിൻ വരാൻ ഒരു മണിക്കൂർ കൂടി ബാക്കിയുള്ളപ്പോ ആണ് ദീപ്തി ഓടി കിതച്ചു കൊണ്ട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയത്. ശ്രീഹരി ഇരുന്നിരുന്ന കൽ ബെഞ്ചിന് അരികിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും ദീപ്തി വല്ലാതെ കിതച്ചു പോയി. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ദീപ്തിയെ അരികിൽ കണ്ട് ശ്രീഹരി അത്യാഹ്ലാദത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. "ദീപ്തി..." സ്നേഹത്തോടെ അവൻ വിളിച്ചു.. അടുത്ത 2 പാർട്ടിൽ ഈ കഥ തീരുകയാണ്... പുതിയ കഥ സിന്ദൂരം ഇത് തീർന്നാൽ ഉടൻ തുടങ്ങുന്നു മുടങ്ങാതെ വായിക്കുക. തുടരും

#💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #📙 നോവൽ #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം.... 🔻 ഭാഗം_48 ✍️ രചന - Aysha akbar അവൾ റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് എത്താമെന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് തന്നേ അവനവിടെ അവൾക്കായി കാത്ത് നിന്നു...... കറുപ്പും വെള്ളയും നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാറിട്ട് വരുന്ന അവളെ ദൂരെ നിന്നേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒപ്പിയെടുത്തിരുന്നു..... അവളെ കണ്ടതും അവന്റെ ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു....... ട്രെയിൻ വരാൻ കുറച് സമയം മാത്രമേയുള്ളു.... രണ്ട് പേർക്കും പരസ്പരം മിണ്ടാനുള്ള പ്രയാസം കൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഒരു മുഖ വുരയെന്നോണം അവനത് പറഞ്ഞത്..... അവൾ തലയൊന്ന് കുലുക്കുക മാത്രം ചെയ്തു...... ഗ്രാനൈറ്റിട്ട ആ ഇരിപ്പിടത്തിൽ അവർ രണ്ട് പേരുമിരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ഗന്ധങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂടി ക്കലരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഹൃദയം അതിലേറെ കൂടി ക്കലരാൻ വെമ്പുമ്പോഴും എന്തോ ഒന്ന് അവർക്കിടയിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു...... ട്രെയിനിന്റെ ചൂളം വിളി കേട്ടതും അവൾ മനപ്പൂർവം എഴുന്നേറ്റില്ല..... അഭി എഴുന്നേറ്റ് പിറകിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവളവിടെ തന്നെയിരിക്കുകയാണ്..... ആ മുഖത്തെ ഭാവം കാൺ കെ അവനൊരു നിമിഷം ചിരി വന്നു..... തെരുപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ കൈ വിരലുകളിൽ ബലമുള്ള അവന്റെ കൈ വിരലുകൾ കൊരുത്തതും ഒരു നിമിഷം അവൾ മിഴികൾ അവന് നേരെയുയർയത്തി.... അവനാ വിരലുകളിൽ ഒന്ന് കൂടി പിടി മുറുക്കിയതും അവന് പിറകെ അവൾ നടക്കുന്നത് തീർത്തും യാന്ത്രികമായിരുന്നു...... അവന്റെ കൂടെ വീണ്ടുമൊരു യാത്ര....... മുന്പാ യാത്ര ക്കൊരുങ്ങുമ്പോൾ ഉള്ളിലാകെയൊരു ഭയവും വെപ്രാളവുമായിരുന്നു... പറ്റിച്ചു കൂടെ കൂടാൻ വല്ലാത്തൊരു പ്രയാസമായിരുന്നു.... എന്നാൽ ഇന്നങ്ങനെയല്ല.... താനാരാണെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ..... സന്തോഷം കൊണ്ടവളുടെ കണ്ണുകളൊന്ന് നിറഞ്ഞു..... സീറ്റിലേക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവളാ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടവനെയൊന്ന് നോക്കിയതും അവനെന്തെന്ന അർത്ഥത്തിൽ പുരികമോന്നുയർത്തി..... അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.... പകരം ആ തോളിലേക്ക് തല വെച്ചു കിടന്നു...... അവന്റെ യുള്ളിൽ ഒരു കുളിര് പെയ്യുന്നത് പോലെ തോന്നി..... അപ്പോഴും അവളുടെ വിരലുകളിൽ അവന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു...... ഏറെ മനോഹരമായ ആ യാത്രയിൽ ഇരുവർക്കും പരസ്പരം മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... എല്ലാം പപരസ്പരം അറിഞ്ഞു വെങ്കിൽ കൂടി തങ്ങൾ രണ്ട് പേരും അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും മിണ്ടിയിട്ടില്ല..... അത് കൊണ്ടാവാം പെയ്ത് തീരാത്തൊരു കാർ മേഘം തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കനത്തു നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.... ജനലിലൂടെ വരുന്ന ഇളം കാറ്റിൽ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് വരുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവനോതുക്കി വെക്കുമ്പോൾ അതറിയാത്തത് പോലെ അവളൊന്നു കൂടി അവനോട് ചേർന്നിരുന്നു..... അവനെ ചാരി പുറത്തേക്ക് മിഴികൾ നട്ട് അവരോരുമിച്ചു ഭംഗിയുള്ള അസ്തമയത്തെ കൺ നിറച്ചു കണ്ടു....... ആ യാത്ര കഴിഞ്ഞു പോയത് അറിഞ്ഞതേയില്ലായിരുന്നു.... തീരുകയേ ചെയ്യരുതെന്ന് കരുതിയ ആ യാത്ര അവസാനിച്ചതും അവരിരുവരും ഇറങ്ങി..... വീട്ടിലെത്താൻ അവനെക്കാൾ അവൾക്കായിരുന്നു ഉത്സാഹം കൂടുതൽ..... അവർ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ടിയിരുന്നു..... ആ ടാക്സി മുറ്റത്തെത്തിയതും അവരെ കാത്തെന്ന വണ്ണമിരിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരായി പടികളിറങ്ങി വന്നു.. അവളും കാറിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി ഓടി യവരെ കെട്ടി പ്പിടിച്ചു.... അഭി ഡ്രൈവർക്ക് പൈസ കൊടുക്കുമ്പോഴും കണ്ണുകൾ ഭംഗിയുള്ള ആ കാഴ്ചയിൽ തന്നെയായിരുന്നു..... കവിയും ദേവിയും ആനന്ദിയും അവളെ ഇറുകെ പ്പുണർന്നു.... അവരെയെല്ലാം കണ്ട സന്തോഷത്തിലെന്ന വണ്ണം ആ പെണ്ണിന്റെ കണ്ണുകളിലും നനവ് പടരുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.. അമ്മേ.... അവളുടെ കൂടെ ഒരാള് കൂടി വന്നിട്ടുണ്ട്... അഭി അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ദേവി അവളിൽ നിന്ന് കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു അവനിലേക്ക് നോക്കിയത്... ആരാടാ... ദേവി സംശയത്തോടെ തിരിച്ചു പോകാൻ തുടങ്ങുന്ന കാറിലേക്ക് നോക്കിയാണത് ചോദിച്ചത്..... ഞാൻ തന്നേ... അവനത് പറഞ്ഞതും ദേവിയൊരു ജാള്യത യോടെ അവന്റെ കയ്യിലോന്നടിച്ചു... വരു.... രണ്ട് പേരും അകത്തേക്ക് കയറു.... അമ്മ ഭക്ഷണം എടുത്ത് വെക്കാം...... ദേവി അത് പറഞ്ഞതും അവരകത്തേക്ക് കയറി......വീണ്ടും ആ കുഞ്ഞു വീടിന്റെ സുഖം അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങി .. അവളാദ്യമായി കാണും പോലെ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി..... ഇനിയിവിടേക്ക് വരാൻ പറ്റുമെന്ന് തന്നേ ഉറപ്പില്ലാതെയാണ് ഇറങ്ങിയത്.... എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ ഇരട്ടി സന്തോഷം കൊണ്ട് വിധി തിരികെ തന്നെയിവിടെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു.... നിറം മങ്ങിയ ചുമരുകൾക്ക് പകരം പുതിയ പെയിന്റ് അടിച്ചിട്ടുണ്ട്..... പെയിന്റിംഗ് കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളു വെന്ന വണ്ണം അവിടമാകെ പെയിന്റിന്റെ മണമുണ്ട്... അവിടേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നേ അവൾക്കൊരു സുഖം തോന്നി....... അത്രയും വലിയ കൊട്ടാരത്തിൽ കഴിയുന്ന തനിക്ക് അവിടത്തെക്കാൾ ഈ ചെറിയൊരു വീടിന് തോന്നുന്ന ഭംഗിയെന്തായിരിക്കും.. അതൊരു പക്ഷെ സ്നേഹക്കുള്ള മനുഷ്യരുടെ മനസ്സ് കൊണ്ടായിരിക്കും...... എന്നത്തേയും പോലെ അവരോരുമിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു .. അവളെ കഴിപ്പിക്കാൻ അവർ ധൃതി കൂട്ടി...... ആനന്ദി നീലാംബരിയെ തന്നേ ചുറ്റി നിന്നു..... അവളും ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും അവളെ വാരി പ്പിടിച്ചു....... കിച്ചു വന്നതും അവരെല്ലാം ഉമ്മറത്തേക്ക് നിന്നു..... കിച്ചുവിനും അവരെ കണ്ടെന്ന വണ്ണം വല്ലാതെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞിരുന്നു..... ആ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ അവൾ കയറി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.... ഇട്ടിരുന്ന ചുരിദാറിന്റെ അറ്റം കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് മൈഥിലി ആ തിണ്ണയിലിരിക്കുമ്പോൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കിയെന്ന വണ്ണം അഭിയും അങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു...... എങ്കി ഞാൻ കിടക്കട്ടെ..... വല്ലാത്ത കാലു വേദന.... അതും പറഞ്ഞു ദേവി ഉൾ വലിഞ്ഞതും ആനന്ദിയെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു മൈഥിലി യിരുന്നു.... അവർ തമ്മിലെന്തോക്കെയോ പറയുകയും ചിരിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്നത് ഇടം കണ്ണാലെ അഭി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ആനന്ദി വാ.... ഉറങ്ങാം.... കവി അവളെ വിളിച്ചതും അവൾ മനമില്ലാ മനസ്സോടെ അകത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ മൈഥിലി യവളെ പിടിച്ചു കവിളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.... ഏറെ ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നാ ചുംബനമെന്ന് അഭിക്ക് തോന്നി...... ആനന്ദി യെ ഇവിടെ വരും മുന്പും തനിക്കറിയാമായിരുന്നല്ലേ...... ആനന്ദി പോയ വഴിയേ നോക്കി ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ യിരുന്നിരുന്നവളെ നോക്കി അഭിയത് ചോദിച്ചതും അവൾ പെട്ടെന്നൊന്നു ഞെട്ടി പോയിരുന്നു...... പിന്നേ പതിയെ തലയാട്ടി...... ഒന്നും താനായി തുറന്ന് പറയാത്തതിലുള്ള കുറ്റ ബോധം അവളുടെ മനസ്സിനെ കാർന്നു തിന്നിരുന്നു..... അന്ന്.... അന്നവൾ ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നു..... മൈഥിലി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ അത് പറയുമ്പോൾ ആ പഴയ ആനന്ദിയെ അവനും കണ്ണിൽ കണ്ടു...... വൈശാലിയെ യും അപ്പൊ തനിക്കറിയാമായിരുന്നു അല്ലെ...... അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നേ നോക്കി അവനതും കൂടി ചോദിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം ഇടറും പോലെ തോന്നിയവൾക്ക് ... അതവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തുളച്ചു കയറും പോലെ...... മ്മ്........ പക്ഷെ അന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേർക്കിടയിലും നിങ്ങളെന്ന വ്യക്തിയില്ലാ....... അവളത് പറയുമ്പോൾ ആ വാക്കുക്കൾക്കൊരു കനം തോന്നിയവന് .... അതിലേറെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ നീറ്റലാണോ അത്....... വൈശാലി...... വൈശാലിയെ യായിരുന്നു അല്ലെ യഥാർത്തതിൽ സ്നേഹിച്ചത്..... ഞാനാ സ്നേഹം പിടിച്ചു വാങ്ങിയ ഒരുത്തി മാത്രമല്ലേ..... മരിച്ചിട്ട് പോലും മറ്റൊരാളെ ആ സ്ഥാമ്പത്തേക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത ആ സ്ഥാനം തട്ടിയെടുത്തതല്ലേ ഞാൻ..... പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ നിറച്ചു കൊണ്ട് അവളത് ചോദിച്ചതും അവനൊന്നു ഞെട്ടി..... അതിലേറെ അവളുടെ കണ്ണ് നീർ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തൊടും പോലെ....... അപ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ള് പിടയുന്നത് കണ്ണിലൂടെ അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. ചെരിഞ്ഞിരുന്ന അവൻ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു...... വൈശാലി യെ നീയും കണ്ടിട്ടുള്ളതല്ലേ.... സൗന്ദര്യം എന്നതൊരു സങ്കല്പമാണെങ്കിൽ എന്റെ സങ്കല്പത്തിൽ നിന്നെക്കാൾ സുന്ദരിയായിരുന്നില്ലവൾ...... സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ ആരെന്നറിയാത്ത ഒരുവന്റെ കയ്യിലുപേക്ഷിച്ചു പോയ ഒരുത്തിയോടുള്ള ദേഷ്യവും വെറുപ്പും നിറച്ചാണ് താനവളിലേക്ക് ചെന്നത്.... പിന്നേ എന്തിനവളങ്ങനെ ചെയ്തു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടും തോറും അവളോടുള്ള സഹതാപം നിറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു മനസ്സിൽ....... അത് പതിയെ ഒരിഷ്ടമായി..... ആ ഇഷ്ടത്തോടേ അവളുടെ കണ്ണ് നീരോപ്പാമെന്ന് കരുതി.... പക്ഷെ...... അവളുടെ കുഞ് തന്റെ ഏട്ടന്റെതാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ സത്യമായും തകർന്നു പോയിരുന്നു താൻ.... പ്രണയത്തിനു പകരം ഒരു നിർ വികാരതയായിരുന്നു ഉള്ള് നിറയെ........ സത്യത്തിൽ അവളോട്‌ തോന്നിയ പ്രണയം അന്നേ മരിച്ചു പോയതായിരുന്നു മിഥു..... അവൻ നിർവികാരമായി അത് പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവളൊന്ന് ഞെട്ടി...... അതിനേക്കാൾ മിഥു എന്ന. വിളി ഉള്ളിൽ പുകയുന്ന അഗ്നിയിലേക്ക് വന്ന് പതിച്ച ഒരു തുള്ളി വെള്ളമായി തോന്നിയവൾക്ക്..... ഏട്ടന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ എനിക്കാരാ.......പറ.... അവൻ ഇടർച്ചയോടെ അത് ചോദിച്ചതും അവളവനെ തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുകയാഞ്..... പിന്നീടവളെ കാണുമ്പോൾ കവി ഏട്ടത്തിയെ യാണ്‌ മനസ്സോർപ്പിച്ചിത്..... ഞാൻ പോലുമറിയാതെ അങ്ങനെയൊരു സ്ഥാനത്തേക്ക് എങ്ങനെയോ അവൾ നീങ്ങി പ്പോയിരുന്നു..... എങ്കിലും വിട്ട് കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല താൻ.... അവളെ പോലൊരു പാവം പെണ്ണിനോടുള്ള അനുകമ്പയും അതിലേറെ ഏട്ടനോടുള്ള വാശിയുമെല്ലാം തന്നേ അതിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി.... അവളെ കൊണ്ട് വന്ന് ഏട്ടന്റെ മുമ്പിൽ ജീവിച്ചു കാണിക്കണമെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ചെങ്കിലും എങ്ങനെയെന്ന ചോദ്യം ബാക്കി തന്നെയായിരുന്നു.... എന്ത്‌ തന്നെയായാലും ആനന്ദിയും അവളും വേണ്ടത് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലാണെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ തന്നേ അവളെ കൂടെ കൂട്ടാൻ തന്നേ തീരുമാനിച്ച സമയത്താണവൾ..... അതും പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളൊന്ന് നനഞ്ഞു...... ജീവിത കാലം മുഴുവൻ വേദന മാത്രം സഹിച്ച ഒരുവളുടെ സങ്കടങ്ങളിൽ നിന്ന് എങ്ങനെയാ പുറത്ത് കടക്കേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.... അവളുടെ ദുഖങ്ങളിൽ ഏട്ടന് പകരം അവൾ തന്നേ കുരുക്കിയാണ്‌ പോകുന്നതെന്ന പൂർണ ബോധ്യവും കുറ്റ ബോധവും അവസാനം അവളവഴുതിയ കത്തിൽ പോലും തെളിഞ്ഞു കണ്ടിരുന്നു.... അത്രയും വലിയ ഭാരം മനസ്സിലുള്ള താനെങ്ങനെയാ പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു..... തന്റെ പദവിയിലിരുന്നു എല്ലാം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി വൈകാരികമായി താൻ വളരേ ദുർബലനായിരുന്നു.... ആ ഇടത്തേക്കാണ്‌ നീ കയറി വന്നത്........ അതും പറഞ്ഞവൻ അവളെയൊന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ ഇത് വരെയില്ലാത്തൊരു തിളക്കം അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... തരിഷായി കിടന്ന ഹൃദയത്തെ ഉഴുതു മറിച് വിത്ത് പാകിയ വളാണ് നീ .. നീ വന്നതിനു ശേഷമാണ് എല്ലാം മറന്നു പുതിയൊരു ജീവിതം താനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പോലും തിരിച്ചറിഞ്ഞത്...... അതും പറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി യോടെ അവനവളെ നോക്കുമ്പോൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അവൻ സ്വയമോപ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നവൻ ... അവളുടെ മുഖത്താകെ യൊരു പ്രകാശം പരന്നു.... അവളവനെ തന്നേ നോക്കി.... പറയാനുള്ളതെല്ലാം പറഞ്ഞു തീർത്തെന്ന് മാത്രമല്ല....... വൈശാലി യെക്കാൾ പ്രണയം കൊണ്ട് താൻ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നു വെന്ന് അടിവരയിട്ട് നിർത്തിയിരിക്കുന്നു...... അവളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.... ശബ്ദം പോലും പുറത്തേക്ക് വന്നില്ലെന്നതായിരുന്നു ശെരി...... അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ അവന്റെ കൈ യിനെ ചുറ്റി പിടിച്ചാ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കിടന്നു....... കണ്ണ് നീരവന്റെ ഇളം നീല ഷർട്ടിനെ നനക്കുന്നത് അവനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവന്റെ ചൊടികളും ഒരു പുഞ്ചിരി യെ കൂട്ട് പിടിച്ചു.... പൂവരഷിനെ ചുറ്റി റോസാ പൂവിന്റെ മണവും പേറി വരുന്ന പാതിരാ കാറ്റ് ഒരു ചിരിയോടെ അവരെ തഴുകി യകലുന്നുണ്ടായിരുന്നു... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ നീയെൻ നീലാംബരി 🦋19 രണ്ടു പേരും സന്തോഷത്തോടെ അടുക്കള വശത്തേക്ക് കയറി. അപ്പോഴും അടുക്കള മുഴുവൻ വൃത്തിക്കേടായി കിടക്കുകയാണ്. മധു അതൊന്ന് നോക്കി അകത്തേക്ക് നടന്നു. " നീ പൊക്കോ..... ഞാൻ അങ്ങ് വന്നോളാം.." അഭി പറഞ്ഞത് കേട്ട് മധു നിന്നു. " എന്താ കാര്യം? " " ഇതൊക്കെ എന്നും ഞാനാണ് ക്ലീൻ ചെയ്യാറ്.  ഞാൻ ക്ലീൻ ചെയ്തിട്ട് വരാം... " അവനത് പറഞ്ഞു തീർന്നതും മധു അവനെ രൂക്ഷമായോന്ന് നോക്കി. " തനിക്കെന്താടോ... ഇങ്ങനെ അടിമ ആയിരിക്കാൻ ഇത്ര ഇഷ്ട്ടം.... " മധു ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു. അഭി ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുകയാണ് . മധുവിനാണെങ്കിൽ അവന്റെ കാട്ടികൂട്ടൽ കണ്ടിട്ട് സഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. " ഇനി മുതൽ അഭിമന്യു സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കുന്നുള്ളു. കേട്ടല്ലോ... ഇങ് വാ... " ഇത്രയും പറഞ്ഞു അവന്റെ കയ്യും വലിച്ചവൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു. അഭിക്ക് അമ്മായിമാർ ഇനി എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നോർത്തു എന്തോ വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ആ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ തന്നെയാണ് അവൾക്കൊപ്പം റൂമിലേക്കവൻ ചെല്ലുന്നതും. ആ ഒരു ഭാവത്തിൽ കട്ടിലിലേക്ക് കിടക്കുന്നവനെ കണ്ട് മധു ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു. " മനു.... തന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. കിങ്ങിണി പറഞ്ഞത് വച്ചു ഞാൻ മനസിലാക്കിയിടത്തോളം താൻ ഒരു കോൺഫിഡന്റ് ആയ മനുഷ്യൻ ആയിരുന്നു. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വന്ന ഈ അസുഖം തന്നെ തളർത്തി കളഞ്ഞു. ഈ ഒരു സിറ്റുവേഷൻ നമുക്ക് തിരുത്താൻ പറ്റില്ലല്ലോ. വന്നത് വന്നു, ഇനി വരാനുള്ളതും നമുക്ക് തടുക്കാൻ പറ്റില്ല. എല്ലാ സാഹചര്യമാതെയും പൊരുതി തോൽപ്പിക്കണം എന്നൊന്നും ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ എല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്നപോലെ ഇരിക്കണോ. ട്രൈ ചെയ്തൂടെ. ജീവിക്കാൻ, ജീവിതം ആസ്വദിക്കാൻ... ശ്രമിച്ചൂടെ തനിക്ക്. എല്ലാവരും തന്നെ മുതലെടുക്കുകയാണ്. ഇത് മാത്രമല്ല ഇതിലപ്പുറം താൻ അനുഭവിക്കാനും അതിജീവിക്കാനും കിടപ്പുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ആരുടേയും അടിമയാവാതെ നോക്ക്. സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം ശ്രദ്ധിക്ക്. ശരീരം നോക്ക്.... സ്വയം രോഗിയാണെന്ന് തീരുമാനിക്കാതെ പറ്റും വിധം ഫൈറ്റ് ചെയ്യ്...." നിന്ന നിൽപ്പിൽ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ മധു പറഞ്ഞു തീർത്തു. അഭി കിടന്നിടത് നിന്നെണീറ്റ് അവളെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. അവളുടെ വാക്കുകൾ ഇന്നോളം ഇല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം തരുന്നത് പോലെയവന് തോന്നി. അഭി ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും മധു മുഖം ചുളിച്ചു അലമാര തുറന്നു. അതിനകത്തേക്ക് നോക്കിയതും മധു ഞെട്ടി പോയി. " എന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ ഒന്നും കാണുന്നില്ല.... " മധു ഞെട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " കാണുന്നില്ലെന്നോ.. " അഭി എണീറ്റു വന്നു. അതിൽ മധുവിന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ മടക്കി വച്ചിരുന്നിടത് ഒറ്റ ഡ്രസ്സ്‌ പോലുമില്ല. അപ്പോഴാണ് കിങ്ങിണി ഓടി വന്നവരുടെ റൂമിനു മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്നത്. " ഏട്ടത്തി.... ഏട്ടത്തിടെ ഡ്രസ്സ് മൊത്തം താരേച്ചി വീടിന് മുന്നിൽ കത്തിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്.." അവൾ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. " എന്താ.... " വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞ് മധു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. വാ എന്നും പറഞ്ഞു കിങ്ങിണി അവളുടെ കയ്യും വലിച്ചു പുറത്തേക്കോടി. അഭിയും പുറകെ ഓടി. മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ച്ചയിൽ മധു കോപം കൊണ്ടു വിറച്ചു. അവളുടെ മൊത്തം വസ്ത്രങ്ങളും വീടിന്റെ മുന്നിൽ കൂട്ടിയിട്ട് തീ ഇട്ടിരിക്കുന്നു. മധുവിന് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തിളച്ചു വന്നു. അവൾ  കാറ്റു പോലെ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. അത് കണ്ടതും അഭി പിന്നാലെയോടി. അവളോട്  ഇത്രനേരം സംസാരിച്ച പരിചയത്തിൽ ആ പോക്ക് നല്ലതിനല്ലെന്ന് അഭിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. മധു താരയുടെ റൂം തുറന്നു അകത്തു കയറി. ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്ന താരാ അവളെ കണ്ടതും ഒന്ന് പകച്ചെങ്കിലും അത് മറച്ചു ഫോൺ cut ചെയ്ത് മധുവിനെ ഉറ്റു നോക്കി. " നീയാണോ എന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ കത്തിച്ചത്? " " ആണെങ്കിൽ? " താരാ പുച്ഛത്തോടെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. മധു ദേഷ്യത്തിൽ അവൾക്കു നേരെ പാഞ്ഞു ചെന്നതും അഭി പെട്ടന്നവളുടെ വയറിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. മധു അവന്റെ കയ്യിൽ കിടന്ന് കുതറി. " വിട് മനു... വിടെന്നെ... അവളാരാ എന്റെ ഡ്രസ്സ് കത്തിക്കാൻ. അവളുടെ തന്തയുടെ ഔദാര്യം ഒന്നുമല്ലല്ലോ..... " മധു അവന്റെ കയ്യിൽ കിടന്നു തുള്ളി പിടച്ചു. താരക്ക് അവൾ തന്നെ തല്ലിയേക്കുമോ എന്നൊരു ഭയം തോന്നാതിരുന്നില്ല. " അടങ്ങ് ബാലേ... ഞാൻ വേറെ ഡ്രസ്സ്‌ മേടിച്ചു തരാം.... " അവളെ പിടിച്ചിട്ട് നിൽക്കാത്തത്തിൽ നിസ്സഹാതയോടെ അഭി പറഞ്ഞു. " എന്നെ വിടെടാ.... " അവൾ വീണ്ടും കുതറി. കിങ്ങിണി എല്ലാം കണ്ടു ചിരി കടിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തല്ലാൻ പോകുന്ന ഭാര്യയെ പിടിച്ചു വെച്ചേക്കുന്ന ഭർത്താവ് അവൾക്ക് നല്ല entertaining ആയി തോന്നി. " അങ്ങനെ വേണം അഭിയേട്ടന്... ഏട്ടത്തിയെ കൊണ്ട് ഏട്ടൻ കുറച്ചു പാട് പെടട്ടെ, സ്വയം ഒതുങ്ങാൻ വിചാരിച്ചാലും ഏട്ടത്തി കാരണം അത് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല..... " അവൾ മനസിലോർത്തു ചിരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അഭി അവളെ പിടിച്ചു കൊണ്ടു താഴേക്ക് പോയിതുടങ്ങിയിരുന്നു. മധു എന്തൊക്കെയോ ചീത്ത അഭിയേയും വിളിക്കുന്നുണ്ട്. " എന്റെ ദൈവമേ... ഇതിനെ ഞാൻ എങ്ങനെ മെരുക്കി എടുക്കാനാണ്. " ഇത് ചിന്തിച്ചവൻ നോക്കിയത് കിങ്ങിണിയെ ആയിരുന്നു. അവളുടെ ചിരി കണ്ടതും ആ ചിരി നോക്കി ഒരു കുത്ത് വച്ച് കൊടുക്കാനാണ് അഭികാദ്യം തോന്നിയത്. ' നിന്നെ ഞാൻ എടുത്തോളാട്ടോ ' എന്നാ ഭാവത്തിൽ നോക്കുന്ന ഏട്ടനെ കണ്ടതും കിങ്ങിണി സ്വിച്ച് ഇട്ടപോലെ ചിരി നിർത്തി. അവൾ ' ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ... ' എന്ന ഭാവത്തിൽ വായുവിലേക്ക് നോക്കി ഓക്സിജൻ തിരഞ്ഞു. അഭി ഒരുവിധം അവളെ റൂമിൽ കൊണ്ടുവന്നു കട്ടിലിലേക്കിട്ട് റൂം ലോക്ക് ചെയ്തു നിന്ന് കിതച്ചു. " എന്റെ പൊന്നു ബാലേ.... അവാർഡ് പടം പോലെ പോകുന്ന എന്റെ ലൈഫ് horror ഫിലിം പോലെ ആക്കല്ലേ നീ. " അവളെ എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ വേദനിച്ച പൊള്ളിയിടത് നോക്കി കൊണ്ട് അഭി പറഞ്ഞു. അവൻ വല്ലാതെ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " താൻ എന്തിനാടോ എന്നെ പിടിച്ചോണ്ട് വന്നത്. എനിക്ക് ആ പന്നിക്കിട്ട് രണ്ട് പൊട്ടിക്കണം.... " അവൾ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എണീറ്റു. " അവളെ പോയി തല്ലിയെന്ന് വച്ച് നിന്റെ ഡ്രസ്സ്‌ തിരിച്ചു കിട്ടുമോ? ഇല്ലല്ലോ... നീ ഒന്ന് അടങ്ങിക്കെ... " " തന്നോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. മനുഗാന്ധി...."  അവൾ പിറുപിറുത്തു കട്ടിലിലേക്ക് കമഴ്ന്നു കിടന്നു. അഭിക്ക് അൽപ്പം സമാധാനം തോന്നി. താരയുടെ സ്വഭാവം അഭിക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാവുന്നതാണ്. ചിലപ്പോൾ മധു എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ അവൾ വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും. പക്ഷെ ഈ കിടക്കുന്നവൾ പിന്നീട് തിരിച് ചെയ്യുന്നത് എന്താണെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. അത്രയും കുറുമ്പി പെണ്ണാണിത്. അഭി അതും ചിന്തിച്ചു കതക് തുറന്നു പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവൻ നേരെ പോയത് അവന്റെ റൂമിന് നേരെ അപ്പുറത്തുള്ള അടച്ചിട്ട റൂമിലേക്കായിരുന്നു. അത് തുറന്നപ്പോഴേ അവന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അമ്മയുടെ ഗന്ധം തുളഞ്ഞു കയറി. പെട്ടന്നവന്റെ കണ്ണ് നിരഞ്ഞു. കണ്ണീർ മുണ്ട് ഉയർത്തി അതിൽ തുടച്ചു അവൻ അകത്തേക്ക് കടന്നു. റൂമിൽ ഒരു കോണിൽ കാണുന്ന തടിയാലമാര അഭി പതുക്കെ തുറന്നു. അതിൽ മുഴുവൻ ഒരു ചന്ദനത്തിന്റെ മണം തങ്ങി നിൽക്കുന്ന പോലെ.... പല ഭാഗത്തായി പലതരം വസ്ത്രങ്ങൾ അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഒരു മഞ്ഞയിൽ വെള്ള പൂക്കളുള്ള നെറ്റി അഭി വലിച്ചെടുത്തു. അത് കയ്യിൽ എടുത്തു മുഖത്തേക്ക് ഒന്നമർത്തി അഭി ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു. ആ ഗന്ധം അവന്റെ കണ്ണുകളെ വീണ്ടും ഈറനാക്കി. അവൻ വേഗം അലമാര അടച്ചു റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി റൂം അടച്ചു. അവന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. " ബാലേ.... എണീക്ക്. ദാ തൽക്കാലത്തിന് ഇതിട്ടോ. " അഭി അവളുടെ അടുത്ത് കിടക്കയിൽ പോയിരുന്നു പറഞ്ഞു. മധു തലപൊക്കി നോക്കി. അവനൊരു ഡ്രെസ്സുമായി അവളെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നു. " ഇത് എവിടുന്നാ? " " അമ്മയുടേതാ... പുതിയതാണ്. മരിക്കുന്നതിന് രണ്ടാഴ്ച മുന്നേ ഞാൻ വാങ്ങി കൊടുത്തതായിരുന്നു. " ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അഭി പറന്നു. അത് കേട്ടതും മധു വേഗം എണീറ്റിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ വാട്ടം കണ്ടതും അതവൾ വേഗത്തിൽ വാങ്ങിച്ചു. അപ്പോഴും നേരത്തെ കുളത്തിൽ വീണതിന്റെ നനവ് ഡ്രെസ്സിൽ നിന്നും മാറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. മധു കുത്തിവീർപ്പിച്ച മുഖത്തോടെ അവനെയൊന്ന് നോക്കി എണീറ്റ് പോയി വാതിലടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. നേരെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് നിന്ന് ഇട്ടിരിക്കുന്ന ടോപ് തലയിലൂടെ വലിച്ചൂരി ബാത്‌റൂമിന് മുന്നിലുള്ള ബിന്നിലേക്കേറിഞ്ഞു. അഭി അവിടുള്ളത് അവളെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമേ അല്ലല്ലോ. എന്നാൽ മുന്നിൽ കാണുന്ന കാഴ്ചയിൽ അഭി പകച്ചു പോയി. പുറം തിരിഞ്ഞു കൊത്തിവച്ച ശിൽപ്പം പോലൊരു പെണ്ണുടൽ പാതി നഗ്നമായി തന്റെ മുന്നിൽ. ചന്ദ്രകല പോലെ വളഞ്ഞ മനോഹരമായ ഇടുപ്പ്. ഒരു നിമിഷം അവനാ കാഴ്ച്ചയിൽ കണ്ണുടക്കിയെങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം കണ്ണുകൾ കണ്ടു പിടിച്ചത് ആ പുറത്തായി കാണുന്ന തല്ലിയത് പോലുള്ള പാടുകൾ ആയിരുന്നു. വര്ഷങ്ങളോളം പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന എന്നാൽ അതിന്റെ വേദന മറവിയിലേക്ക് കൂപ്പു കുത്താൻ യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ലാത്ത പാടുകൾ. ആ ശരീരം അവനെ മോഹിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എന്ത് കൊണ്ടോ വേദനിപ്പിച്ചു. മധു നൈറ്റി   കയ്യിൽ എടുത്തു നിവർത്തുകയാണ്. അതവൾ ഇടാനൊരുങ്ങിയതും പുറത്തായി ഒരു സ്പർശം അറിഞ്ഞു മധു ഞെട്ടി. അവളൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അഭി അവളുടെ പുറത്തേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി വിരൽ കൊണ്ട് സ്പർശിക്കുകയാണ്. മധുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വേദന നിറഞ്ഞ ചിരി വിരിഞ്ഞു. എങ്ങനെ പോയാലും ആണുങ്ങൾ എല്ലാം ഒരുപോലെ തന്നെയാണെന്നവൾ ഉറപ്പിച്ചു. അഭിയെ കുറിച്ച് മനസിലാക്കിയതിലും തനിക്ക് വീഴ്ച്ച സംഭവിച്ചെന്നവൾ തീർച്ചയാക്കി. ഒരു പെണ്ണുടൽ കാണും വരെയേ എല്ലാവരുടെയും നിഷ്കളങ്കത കാണാനാകൂ എന്നും ചിന്തിച്ചു. " ആരാ ഇങ്ങനെ അടിച്ചത്? "  അഭി ആ തല്ലിന്റെ പാടുകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. " ഏ....? " അവൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടിട്ടും മധു അതിശയത്തോടെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. " ആരാ ഇത്രയും ക്രൂരമായി ബാലയെ അടിച്ചതെന്ന്? അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്ത് കൊണ്ടോ അഭിയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു പോയിരുന്നു. തുടരും...... എടാ.... എനിക്ക് കോഴിക്കോട് ഗവണ്മെന്റ് ലോ കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടി... ഭാവി വക്കീൽ ആണ് 😌.... ഇനി കുറച്ചു തിരക്കൊക്കെ ആവും 😌

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ MY DOCTOR ❤️50 രാവിലെ ആദ്യം എണീറ്റത് അഞ്ജുവാണ്. ഏഥന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ നിന്നും കഷ്ടപ്പെട്ട് പുറത്തിറങ്ങിയവൾ കുളിക്കാൻ കയറി. നല്ലൊരു കുളികഴിഞ്ഞു ഈറൻ മുടി ടവലിൽ പൊതിഞ്ഞു ഏഥന്റെ ഒരു ടീഷർട്ടും ട്രൗസറും എടുത്തിട്ടവൾ റൂമിലേക്ക് വരുമ്പോഴും ഏഥൻ എണീറ്റിട്ടില്ല. " ഡോക്ടർ സാറെ....." അഞ്ജു കട്ടിലിൽ കൈക്കുത്തി മുട്ടുകുത്തി നിലത്തേക്ക് ഇരുന്നു വിളിച്ചു. അവനൊന്നു കുറുകി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരിക്കുന്ന അഞ്ജുവിനെ കണ്ടതും ഏഥന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു മനോഹരമായ  ചിരി വിരിഞ്ഞു. " ഗുഡ് മോർണിംഗ് baby girl....." ഏഥൻ അവളുടെ കവിളിൽ കൈചേർത്തു പറഞ്ഞു. " ഗുഡ് മോർണിംഗ് my doctor.... "  " ​I wish I could wake up to this beautiful view every morning for the rest of my life," അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പ്രണയത്തോടെ നോക്കി ഏഥൻ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥ അവന്റെ ഉറക്കം വിടാത്ത കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജു എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഇരുന്നു. എങ്ങനെയാണ് ഒരാൾക്കിങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നത്...  ഒരു പ്രതീക്ഷകളുമില്ലാതിരുന്ന തന്റെ ജീവിതത്തെ ഇത്രയും പ്രതീക്ഷയോടെ വർണ്ണിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ, എന്തൊരു മനുഷ്യനാണ്..... " i wish for that too.... " അവളൊരു പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞതും ഏഥൻ അഞ്ജുവിനെ വലിച്ചു കിടക്കയിലേക്കിട്ട്  ഇരുവശത്തും കൈകൾ ഊന്നി  അവളുടെ മുകളിലായി മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. സെക്കന്റുകൾ കൊണ്ട് സംഭവിച്ച കാര്യത്തിന്റെ ഞെട്ടലിലായിരുന്നു അഞ്ജു. ഏഥന്റെ മുഖത്തെ മാറിവരുന്ന ഭാവം കണ്ടതും അഞ്ജു ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. " മാറു... അമ്പലത്തിൽ പോകണ്ടേ.. " അഞ്ജു വെപ്രാളപെട്ടു പറഞ്ഞു. " പോവാം... " ഇതും പറഞ്ഞവൻ മുഖം ആ തൊണ്ടകുഴിയിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും അഞ്ജു വീണ്ടും പിടഞ്ഞു. " ചീത്തയാക്കല്ലേ... ഞാൻ കുളിച്ചതാ... " ഏഥൻ കൗതുകത്തോടെ മുഖമുയർത്തി. " ഇത് ചീത്തയാണോ??" " ഇതും... ഏഥനും... എല്ലാം ചീത്തയാണ്.. " അവൾ ശക്തമായി ഉമിനീരിറക്കി. " നിന്നെയും ചീത്തയാക്കട്ടെ?? " അഞ്ജു വേണ്ടെന്ന് തലയാട്ടി. " എനിക്ക് ചീത്തയാക്കണം.. " ഏഥനെയൊരു വാശിക്കാരൻ കുട്ടിയെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. " പോയി വന്നിട്ട് ചീത്തയാക്കാം.. " ഒരു നിവർത്തിയുമില്ലാതെ അഞ്ജു  വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും ഏഥന്റെ ശരീരത്തിലൂടൊരു മിന്നൽപിണർ പാഞ്ഞു പോയി. " You're going to pay for this" ഒരു മുരൾച്ച പോലെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ എണീറ്റ് ബാത്രൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. അഞ്ജു ശ്വാസം ആഞ്ഞു വലിച്ചു എണീറ്റ് താഴേക്ക് പോയി. ഏഥൻ കുളി കഴിഞ്ഞു വാർഡോബ് തുറന്ന് ഒരു ബ്രൗൺ കളർ ഷർട്ട്‌ കയ്യിൽ എടുത്തു. മുൻപൊരിക്കൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എന്തോ പ്രോഗ്രാമിന് വേണ്ടി വാങ്ങിച്ച കസവുമുണ്ടും എടുത്തു. ഷർട്ടിട്ട് മുണ്ടുമുടുത്തു മുടിയും ചീകി ദിവസവും ചെയ്യാറുള്ള skincareഉം ചെയ്ത്  കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ തന്നെ അത്ഭുതപെട്ടു. ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ഉമ്മകൂടെ കൊടുത്തു ഫോണും പേഴ്സും എടുത്തു നേരെ സിറിയുടെ റൂമിലേക്ക് പോയി. അവന്റെ മുന്നിൽ എങ്ങനെ പോയി നിൽക്കുമെന്ന ചമ്മൽ ചെറുതല്ലാതെ തന്നെ ഏഥനുണ്ടായിരുന്നു. ഷർട്ട്‌ ഒന്നൂടെ വലിച്ചിട്ട് തൊണ്ട ഒന്ന് ശരിയാക്കി ഏഥൻ വാതിലിൽ knock ചെയ്തു. സിറി പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ വാതിലിൽ തുറന്നു വന്നു . മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അപ്പനെ കണ്ടതും അവൻ ഞെട്ടികൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി ഒന്നുകൂടെ തുറിച്ചു നോക്കി. ഏഥൻ ജാള്യതയോടെ ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു. " സിറി.. ഞാൻ  ഒന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോയി വരാം.. " " അമ്പലത്തിലോ? " സിറി അൽപ്പം ഉച്ചത്തിൽ ചോദിച്ചു. അവനു ഓർമവച്ച കാലം തൊട്ടു അമ്പലത്തിലോ പള്ളിയിലോ പോവുകയോ അവനെപോലും കൊണ്ടുപോവുകയോ ചെയ്യാത്ത അപ്പൻ വന്ന് ഈ ഡയലോഗ് അടിച്ചാൽ മോൻ ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതപെടാനുള്ളു. അതും കുലീനമായ മുഖം with ഷർട്ട്‌ and മുണ്ട്.....  മിനിഞ്ഞാന്ന് അത്രേം ആളുകളെ നരകം കാണിച്ച മുതലാണീ നിൽക്കുന്നതെന്ന് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ പറയോ. " അത് പിന്നെ... അഞ്ജുവിന് പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ... " ഏഥൻ നിന്ന് വിക്കി. സിറി പൊട്ടി വരുന്ന ചിരി അടക്കി പിടിച്ചു. ' കർത്താവേ... എന്റെ pookki അപ്പനെ കാത്തോണേ...' അവൻ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞു. " അപ്പൻ പോയി വാ... " അപ്പനെ കൂടുതൽ നിന്ന് വിയർക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ സിറി പറഞ്ഞതും കേൾക്കാൻ കാത്തുനിന്ന പോലെ ഏഥൻ തലയാട്ടി വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് നടന്നു. ഏഥൻ ചിരിയോടെ സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ട് അഞ്ജു വാ പൊളിച്ചു പോയി. " എന്തോരു ഭംഗിയാ മനുഷ്യാ നിങ്ങളെ കാണാൻ.... " അവൻ അടുത്ത് വന്നതും ആ കയ്യ്കുഴയിലേക്ക് കയ്യ് തിരുകി അഞ്ജു ആരാധനയോടെ പറഞ്ഞു. ഏഥൻ ഒറ്റകണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. അല്ലെങ്കിലും അപ്പനും മോനും എന്തിനും ഏതിനും അത് കാണിച്ചില്ലെങ്കിൽ സമാധാനം കിട്ടില്ലല്ലോ. " ഇതെവിടുന്നു കിട്ടി.. " അവളെ അടിമുടി നോക്കി ഏഥൻ ചോദിച്ചു. " സാറിന്റെ വാർഡോബിന്ന് കിട്ടി. ഇത് എന്തിനാ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചത്. " " അറിയില്ല...  അന്നങ്ങനെ തോന്നി. സീമിച്ചിയെകൊണ്ടൊന്നുമല്ല കഴുകിച്ചത്. ഞാൻ തന്നെ മൊത്തം ചെളിയും കഴുകി അലക്കി വൃത്തിയാക്കി ഇഷ്തിരിയിട്ട് മടക്കി വച്ചു." അഞ്ജു അതിനൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളിട്ടിരിക്കുന്നത് ആ വെള്ള sleevless കുർത്തിയാണ്. ഏഥന്റെ കാർ ചെളിത്തെറിപ്പിച്ച അന്നവൾ കാറിൽ മറന്നു വച്ച അതേ കുർത്തി. അഞ്ജു നീട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈതുടയിൽ അമർത്തി ഒരു കടി കൊടുത്തു. "ശ്.." എന്ന് പറഞ്ഞു അവളുടെ ഇടുപ്പിലവനൊന്ന് പിച്ചാൻ ശ്രമിച്ചതും അഞ്ജു കുതറി മുറ്റത്തേക്കോടി. ഏഥൻ സന്തോഷത്തോടെ അവൾക്കൊപ്പം ഇറങ്ങി. സിറിയുടെ ബൈക്കിൽ കയറി ഇരുവരും അമ്പലത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. **************** ആറുമാസത്തിന്റെ വളർച്ച എടുത്തറിയുന്ന വയറുമായി റാണി ശിവക്ഷേത്രമുറ്റത്തു നിറക്കണ്ണുകളോടെ നിന്നു. അടുത്തായി അവളുടെ അമ്മയുമുണ്ടായിരുന്നു. പതിനെട്ടു വയസ്സിന്റെ ശരീരം പോലുമില്ലാതെ ഉന്തിയ വയറുമായി നിൽക്കുന്ന തന്റെ മകളെ കാണുമ്പോൾ ആ അമ്മമനസ്സ് നീറുകയാണ്. പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാനാകും. കൊല്ലാനും ചാവാനും പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. സ്വന്തം അച്ഛനവളോട് മിണ്ടിയിട്ട് മാസം രണ്ടായി... താൻ കൂടെ അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവൾ ചങ്കുപൊട്ടി മരിച്ചുപോവുമെന്ന് അറിയാവുന്നത്കൊണ്ട് മാത്രം എല്ലാ  അമർഷവും ഒതുക്കി വക്കുകയാണ്. റാണിയുടെ കണ്ണിൽനിന്നും  കണ്ണുനീർ ഉരുണ്ട് താഴേക്ക് വീണു. അവളത് തുടച്ചു ചുരിദാറിന്റെ ഷാൾ വയറിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു തിരിഞ്ഞു. തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും ഒരു കാഴ്ച്ചയിൽ അവളുടെ കണ്ണുടക്കി. വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത കാഴ്ച. " റാണി നടക്ക്... " അമ്മ അവളെ തോണ്ടി പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അനങ്ങാതെ എങ്ങോട്ടോ ഉറ്റുനോക്കി നിൽക്കുകയാണവൾ.അവൾ നോക്കിയിടത്തേക്ക് അവരും നോക്കി. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കൈകളിൽ കൈകോർത്ത് പിടിച്ചു നടന്നു വരുന്ന ഏഥൻ ഡോക്ടർ... അവരെന്തോ സംസാരിച്ചു വരുകയായിരുനെന്ന് തോന്നി. കാരണം അത്രത്തോളം ഭംഗിയുള്ള പുഞ്ചിരി രണ്ടു പേരുടെ മുഖത്തും കാണാം. അവനു വേണ്ടി ജനിച്ചവളാണെന്ന് തോന്നിപോകുന്ന വിധം ചേർച്ചയായിരുന്നു ഇരുവരും. " ഡോക്ടർ അല്ലേ അത്... " അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് റാണി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. " നിനക്കെന്താ റാണി... പന്തം കണ്ട പെരുചാഴിയേപോലെ എന്ത് നോക്കി നിൽക്കുവാ നീ... " അവർക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. റാണി അത് കേട്ടെങ്കിലും കാണുന്ന കാഴ്ചയുടെ എഫക്റ്റിൽ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഏഥന്റെ കൈകളിൽ കൈകോർത്ത് വരുന്നത് അഞ്ജനയാണ്... മഹേഷിന്റെ മുറപ്പെണ്ണ് അഞ്ജന. പക്ഷെ തന്റെ മുന്നിൽ കാണുന്ന ഇവർ ഒരിക്കലും സഹോദരങ്ങളെ സുഹൃത്തുക്കളോ അല്ലെന്ന് അവരുടെ ശരീര ഭാഷ കണ്ടാൽ ആർക്കും മനസിലാവുന്നതേ ഉള്ളു.എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് റാണിക്ക് മനസിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പെട്ടന്ന് വന്ന ബോധത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണിൽ പെടാതെ മാറണം എന്നോർത്തെങ്കിലും ഏഥൻ അവളെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൾക്കു നേരെ കയ്യുയർത്തി അഞ്ജുവിനോടെന്തോ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ റാണിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. റാണി പകപ്പോടെ ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. " റാണി... എന്തൊക്കെ വിശേഷം. Ok അല്ലേ... മരുന്നൊക്കെ കഴിക്കുന്നില്ലേ? " കൊച്ചു കുഞ്ഞിനോട് അച്ഛൻ ചോദിക്കുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഏഥൻ ചോദിച്ചു. " ഹാ.. ഡോക്ടറെ... " റാണിയുടെ നോട്ടം ഇടക്കിടക്ക് അഞ്ചുവിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ നോട്ടം കണ്ടതും ഏഥന് എന്തോ ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നി. " ഇതാരാ ഡോക്ടറെ? " റാണിയുടെ അമ്മ അഞ്ജുവിനെ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു.. " ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന കുട്ടിയാണ്.... "  ഏഥൻ അവളെ ഒന്നൂടെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു പറഞ്ഞു. " കണ്ണ് തട്ടാതിരിക്കട്ടെ.... " അവർ പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ആ നേരം അഞ്ജു പുരികം ചുളിച്ചു റാണിയെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. " റാണി.... നിനക്കെന്നെ മനസ്സിലായില്ലേ.. നീ എന്താ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ? " അഞ്ജു പെട്ടന്ന് ഓർമവന്ന പോലെ ഞെട്ടിക്കൊണ്ട് അവളുടെ വയറിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. " എനിക്കാരെയും അറിയില്ല... ഞങ്ങൾ പോവാ  ഡോക്ടറെ.... " ഇതും പറഞ്ഞു നിലത്തേക്ക് മിഴികളൂന്നി റാണി വേഗത്തിൽ അമ്മയുടെ കൈവലിച്ചു പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവര് പോകുന്നത് കണ്ട് അഞ്ജു വല്ലാതായി. " എന്ത്പറ്റി baby, റാണിയെ നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം? " ഏഥൻ ചോദിച്ചു. " ഏഥൻ, ആ കുട്ടി ഞാൻ പഠിച്ച സ്കൂളിൽ ആയിരുന്നു. എന്റെ നാടിനടുത്താണ് അവളുടെ വീട്. പക്ഷെ അവൾ എന്നെക്കാളും ചെറുതാണ്. എന്നിട്ടെന്താ ഇങ്ങനെ....... " അഞ്ജുവിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഒരു ദുഃഖം തങ്ങി നിന്നിരുന്നു. " അവളെന്റെ പേഷ്യന്റ് ആണ്. " എന്ന് തുടങ്ങി റാണിയെ കുറിച് അറിയാവുന്നതെല്ലാം ഏഥൻ അവളോട് പറഞു. അഞ്ജു എല്ലാം കേട്ടു വല്ലാതായി. " ആരാ അയാള്, അവർക്ക് കേസ് കൊടുക്കായിരുന്നില്ലേ? " " അയാളുടെ പേരൊന്നും അവരെന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല, പിന്നെ കേസിന്റെ കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞു നോക്കിയതാണ്. ആ കുട്ടീടെ അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചില്ല. അവർക്ക് ഇതിൽ കൂടുതൽ നാണം കെടാൻ വയ്യെന്ന്. പിന്നെ ഇടപെടുന്നതിന് എനിക്കും ലിമിറ്റ്സ് ഇല്ലേ. She has depression.... Suicide ടെൻഡൻസി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ ok ആയി വരുന്നുള്ളു." ഏഥൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അഞ്ജുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കനം പോലെ വന്നു നിന്നു. അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ മഹേഷിന്റെ ക്രൂരതകളിൽ ഒന്നാണ് ആ 18 കാരിയുടെ വയറ്റിലെന്ന്. വന്നപ്പോഴുള്ള സന്തോഷമില്ലാത്ത അഞ്ജുവിനെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞാണ് ഏഥൻ  ok ആക്കിയത്. അതിന് ശേഷം രണ്ടുപേരും വഴിപാടുകൾ ചെയ്തു. തൊഴുതു വലം വച്ചു. ആ നേരങ്ങളിൽ ഏഥന്റെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക് അതിരില്ലായിരുന്നു. അവളുടെ വിരലിൽ വിരൽ കോർത്തു, കല്ലുപതിച്ച മഴകൊണ്ട് നനഞ്ഞ നടവഴിയിലൂടെ അമ്പലം വലം വക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സൊരു പട്ടം പോലെ പറന്നുയർന്നു. " നെറ്റി കാണിച്ചേ... " അഞ്ജു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഏഥൻ തലയൊന്ന് താഴ്ത്തി കൊടുത്തു. അവൾ പുഷ്പാഞ്ജലി പ്രസാദമുള്ള ഇലച്ചീന്തിൽ നിന്നും മോതിരവിരലിൽ ചന്ദനമെടുത്തു ഏഥന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു. ഏഥൻ അറിയാതെ പോലും കണ്ണടച്ചു. അവൾ കൈ പിൻവലിച്ചതും ഏഥനും അഞ്ജുവിന്റെ നെറ്റിയിൽ ചന്ദനം തൊട്ടു. മനസ്സറിഞ്ഞു ശിവഭഗവാനെ തൊഴുതപ്പോൾ അഞ്ജുവിന്റെ ഉള്ള് പൂർണമായും തെളിഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ തെളിഞ്ഞ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ഏഥന്റെ മനസ്സും നിറഞ്ഞു. അമ്പലകുളവും ആൽമരവും കുറച്ചു കടകളും ഒക്കെയായി കാണുന്നിടത്തേക്ക് അഞ്ജു ഏഥനെ വലിച്ചു സ്റ്റെപ്പുകൾ ഇറങ്ങി. ആദ്യം അമ്പലകുളത്തിൽ ഒന്ന് കാല് നനച്ചു. അവിടെനിന്നും കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് എടുത്തു. " ഇങ്ങു വാ... " ഏഥൻ അടുത്ത് കാണുന്ന കടയുടെ അടുത്തേക്ക് അവളെ കൊണ്ടു പോയി നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന കമ്മലുകൾ എടുത്തു ഓരോന്നായി നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. " ഇതിൽ ഏതാ വേണ്ടേ? " എല്ലാം നോക്കി അഞ്ജുവിനോടവൻ ചോദിച്ചു. " അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട... ഞാൻ എടുത്തു തരാം. " അവളെ മറുപടി പറയാൻ അനുവദിക്കാതെ ഏഥൻ തന്നെ ഒരു ഗോൾഡൻ കളറിൽ red കല്ല് വച്ച ജിമിക്കി കമ്മൽ കയ്യിൽ എടുത്തു. അതവളുടെ കാതിനോട് ചേർത്ത് വച്ചു മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവന്റെ ഭാവങ്ങൾ എല്ലാം കണ്ടു അഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ചുറ്റും ഒരുപാട് കണ്ണുകൾ അവരെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും പെട്ടന്നവൾ ഏഥന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. " I Love You.... " അവൾ പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു.  ഏഥൻ ഒരു മന്ദാഹാസത്തോടെ അവളെ അവനോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. തുടരും....... ഒരു രണ്ടു വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ മതി 🫣🫣🫣.

#📙 നോവൽ ഓരോ നിമിഷവും കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നീറിയും ബ്രെയിൻ ട്യൂമർ വീണ്ടും വരുമോ എന്നോർത്ത് പേടിച്ചും കഴിയണമല്ലോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് തന്റെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞാലോ എന്നൊക്കെ തോന്നി. പക്ഷേ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്തതിനാൽ അവൾ ജീവിതത്തോട് പൊരുതാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. എന്ത് ചെയ്തിട്ടാണെങ്കിലും ശ്രീഹരിയുടെ ഇഷ്ടം നേടി എടുത്ത് മരിക്കും വരെ അവന്റെ ഭാര്യയായി തന്നെ ജീവിക്കണമെന്ന് മീര ആഗ്രഹിച്ചു. അതുകൊണ്ട് വിട്ട് കൊടുക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്ത അവൾ ശ്രീഹരിയോടൊപ്പം നല്ലൊരു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ട് അവനോടൊപ്പം ആ വീട്ടിൽ കഴിയാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനം എടുത്തു. ******* യാത്രാ ക്ഷീണത്തിൽ കുറച്ചു സമയം കിടന്ന് റസ്റ്റ്‌ എടുത്ത ശേഷം മീര അടുക്കളയിൽ പോയി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാനുള്ള സാധനങ്ങൾ ഉണ്ടോന്നു നോക്കി. അത്യാവശ്യം പാചകം ചെയ്യാനുള്ള പല ചരക്ക് സാധനങ്ങളും പാത്രങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. നല്ല വിശപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ മീര പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുറച്ചു ഉപ്പുമാവ് ഉണ്ടാക്കി എടുത്തു. ശ്രീഹരിക്കും കൂടെയാണ് അവൾ അത് ഉണ്ടാക്കിയത്. രണ്ട് പ്ളേറ്റിലായി ഉപ്പുമാവ് എടുത്ത ശേഷം മീര അത് ഹാളിൽ കൊണ്ട് വച്ചു. അപ്പോഴാണ് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് ശ്രീഹരി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയത്. അവന്റെ ഒരുക്കം കണ്ടപ്പോൾ ശ്രീഹരി ഓഫീസിൽ പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിൽ ആണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. "ശ്രീയേട്ടാ ഉപ്പുമാവ് കഴിച്ചിട്ട് പോകാം." അവന്റെ ദേഷ്യം കാര്യമാക്കാതെ മീര പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് ശ്രീഹരി ക്രോധത്തോടെ അവളെ നോക്കി. മീര പതറാതെ അവന്റെ നോട്ടത്തെ നേരിട്ടു. രണ്ടും കല്പിച്ചുള്ള അവളും നിൽപ്പും ഭാവവും ശ്രീഹരിയെ ചൊടിപ്പിച്ചു. ഉടനെ തന്നെ അവൻ മറുത്തൊന്നും പറയാതെ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്ന് അവൾ കൊണ്ട് വച്ച ഉപ്പുമാവ് എടുത്തു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. "മുറിയിൽ എന്റെ കുറച്ചു ഡ്രസ്സുകൾ കിടപ്പുണ്ട്. അതൊക്കെ എടുത്തു കഴുകി ഇട്ടേക്ക്. പിന്നെ ഉച്ചക്ക് ഞാൻ കഴിക്കാൻ വരും. ഫ്രിഡ്ജിൽ ചിക്കൻ ഇരിപ്പുണ്ട്. അരിയും ഇവിടെ ഉണ്ട്. അതൊക്കെ എടുത്തു ചോറും ചിക്കൻ കറിയും ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്ക്. ബാക്കി ജോലികൾ ഞാൻ വന്നിട്ട് പറയാം. ഏതായാലും നീയിവിടെ സുഖ വാസത്തിന് വന്നു. അപ്പോ പിന്നെ ഇവിടെ വെറുതെ തിന്ന് കുടിച്ച് ഇരിക്കാതെ ഈ വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരിയെ പോലെ എന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കി നിൽക്ക്. നിന്റെ ട്രീറ്റ്മെന്റ് ന് ഞാൻ മുടക്കിയ പണം അങ്ങനെ എങ്കിലും എനിക്ക് വസൂൽ ആവട്ടെ. ശ്രീഹരിയുടെ പുച്ഛത്തോടെയുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയ്ക്ക് സമാധാനമാണ് തോന്നിയത്. ഒരു ജോലിക്കാരി ആയിട്ടെങ്കിലും ശ്രീഹരി തന്നെ കാണുന്നല്ലോ എന്നോർത്തയിരുന്നു അവൾ സമാധാനിച്ചത്. "ഞാൻ വേറെ ജോലിക്ക് ട്രൈ ചെയ്യുന്നുണ്ട് ശ്രീയേട്ടാ. ഏഴെട്ട് ഓൺലൈൻ ഇന്റർവ്യൂസ് അറ്റൻഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും കിട്ടാതിരിക്കില്ല. ഒരു ജോലി ശരിയായാൽ ശ്രീയേട്ടൻ എനിക്ക് വേണ്ടി മുടക്കിയ കാശ് ഞാൻ തന്ന് തീർത്തോളാം." മീര പറഞ്ഞതൊന്നും തന്നെ ബാധിക്കാത്തത് പോലെ ഇരുന്ന് ഉപ്പുമാവ് കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു ശ്രീഹരി. "ഇവിടെ സാധനങ്ങൾ മിക്കതും ഇല്ല. ആവശ്യമുള്ളത് വാങ്ങി തന്നാലേ രാത്രിയിലേക്ക് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയു." മീര വീണ്ടും പറഞ്ഞു. "ലിസ്റ്റ് തന്നാൽ ഞാൻ വൈകുന്നേരം വരുമ്പോ വാങ്ങികൊണ്ട് വരാം." ശ്രീഹരി മറുപടി നൽകി. "ഞാൻ വാട്സ്ആപ്പ് ൽ ലിസ്റ്റ് ഇട്ടേക്കാം." മീര ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു "നിന്നെ ഞാൻ വാട്സ്ആപ്പ് ൽ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അത് ഇനി മാറ്റാനും ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഒരു പേപ്പറിൽ ആവശ്യമുള്ളത് എഴുതി തന്നാൽ മതി." കഴിപ്പ് മതിയാക്കി അവൻ എണീറ്റ് പോയി. മീര വിഷമത്തോടെ ആ പോക്ക് നോക്കി നിന്നു. ശ്രീഹരി അവളെ വാട്സ്ആപ്പ് ലും ഫേസ്ബുക് ലും ഒക്കെ നേരത്തെ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്തതാണ്. ഈ അവസരത്തിൽ വാട്സ്ആപ്പ് ബ്ലോക്ക്‌ എങ്കിലും മാറ്റി എടുക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് ശ്രമിച്ചു നോക്കിയതായിരുന്നു മീര. പക്ഷേ അത് ചീറ്റി പോയതിൽ അവൾക്ക് നല്ല വിഷമം തോന്നി. എങ്കിലും ഇത്രയൊക്കെ പുരോഗതി ഉണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് മീര നെടുവീർപ്പിട്ടു. ശ്രീഹരി വില്ലേജ് ഓഫീസിൽ പോകാൻ ഇറങ്ങുമ്പോ മീര ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് എഴുതി അവന് നൽകി. അവളുടെ മുഖത്ത് പോലും നോക്കാതെ ലിസ്റ്റും വാങ്ങി വാതിലും ഉച്ചത്തിൽ അടച്ച് ശ്രീഹരി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോയി. അവൻ ബൈക്കും സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്ത് പോകുന്നത് മീര ജനലിൽ കൂടി നോക്കി നിന്നു. ശ്രീഹരി പോയി ഒരു 10 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാറുമായി ദീപ്തിയും പോകുന്നത് മീര കണ്ടു. രണ്ട് പേരും ഒരേ ഓഫീസിൽ ആണെങ്കിലും അവർ ഒരുമിച്ചല്ല പോകുന്നത് എന്ന് കണ്ടതും മീരയ്ക്ക് നല്ല ആശ്വാസം തോന്നി. ******** "വേണി മിസ്സിന് ഒരു വിസിറ്ററുണ്ട്." സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ അടുത്ത അവറിൽ ക്ലാസ്സിൽ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള നോട്സ് prepare ചെയ്യുമ്പോഴാണ് പിയൂൺ ഔസേപ്പ് അവളോട് അത് വന്ന് പറയുന്നത്. ഈ സമയത്ത് തന്നെ കാണാൻ ആരായിരിക്കും കോളേജിൽ വന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് വിസിറ്റിംഗ് ഏരിയയിൽ വന്ന വേണി മീരയുടെ അമ്മയെ അവിടെ കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "ആന്റി എന്താ ഇവിടെ?" വേണി അത്ഭുതം മറച്ചു വയ്ക്കാതെ ചോദിച്ചു. അവൾ അവിടെ പ്രതീക്ഷിച്ചത് മാധവിനെ ആയിരുന്നു. അത് തെറ്റിയതിന്റെ ഒരു നിരാശയും വേണിയുടെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ മോൾക്കിത് കൊണ്ട് തരാൻ വന്നതാ." കയ്യിൽ ഇരുന്ന ആഭരണങ്ങൾ അടങ്ങിയ കവർ പത്മിനി വേണിക്ക് നൽകി. "ഇതെന്താ." വേണി ചോദിച്ചു. "ഇതിൽ നീ മീരയ്ക്ക് കല്യാണ സമയത്ത് ഇടാൻ നൽകിയ ആഭരണങ്ങളാണ്. ആ പ്രശ്നങ്ങൾക്കിടയിൽ അവൾക്കിത് മോളേ തിരിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ അസുഖവും ഹോസ്പിറ്റലിൽ വാസവും ട്രീറ്റ്മെന്റ് ഒക്കെ ആയി ഒന്നൊന്നര വർഷം കടന്ന് പോയത് പോലും അറിഞ്ഞില്ല. മോളെ നേരിട്ട് വന്ന് കണ്ട് ഇത് തരാൻ അവൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ആയത് കൊണ്ടാണ് മീര ഇത് എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത്." പത്മിനി പറഞ്ഞു. "സത്യത്തിൽ ഞാനിത് മീരയ്ക്ക് ആയിട്ട് വാങ്ങിയത് ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവളിത് അർഹിക്കുന്നില്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഇത് തിരിച്ചു ചോദിക്കാതിരുന്നത്. പക്ഷേ ഇപ്പോ ആന്റി ആയിട്ട് ഇത് തിരിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന സ്ഥിതിക്ക് എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളു. അർഹത ഇല്ലാത്ത ആളുകളുടെ കയ്യിൽ നമ്മൾ സ്നേഹ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ." വേണിയുടെ കൊള്ളിച്ചുള്ള പറച്ചിൽ കേട്ട് പത്മിനി ഹൃദയം നൊന്തു. എങ്കിലും മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വരുത്തി അവർ നിന്നു. "മീര മോളോട് ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിക്കയ മോളേ. അതിനല്ലേ എനിക്ക് കഴിയു. നിന്റെ ആത്മാർത്ഥ സ്നേഹവും സൗഹൃദവും അവൾ അർഹിക്കുന്നില്ല. അതാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഉണ്ടായത്. എവിടെ ഇരുന്നാലും ആരുടെ കൂടെ ആയാലും മോൾ നന്നായെ വരു. മോളേ മനസ്സിലാക്കുന്ന കാപട്യമില്ലാതെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളെ തന്നെ മോൾക്ക് കിട്ടുകയും ചെയ്യും.". പത്മിനി ഇടർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു . "കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു. ഞാനിപ്പോ അതെക്കുറിച്ച് ഓർക്കാറില്ല." "അങ്ങനെ തന്നെയാ വേണ്ടത്. മോൾക്ക് ക്ലാസ്സിൽ പോകാൻ സമയമായി കാണില്ലേ. ഞാൻ എന്നാ ചെല്ലട്ടെ. ഇത് തരാനായിട്ടാ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്." പറഞ്ഞിട്ട് പത്മിനി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അവർ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞതും വേണി സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് പോന്നു. *********** വാക്കർ ഉപയോഗിച്ച് മെല്ലെ മെല്ലെ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് കിഷോർ. പക്ഷേ കോളേജിൽ പോയി തുടങ്ങണമെങ്കിൽ ഇനിയും 3 മാസം കൂടി കഴിയണം. വീട്ടിൽ വെറുതെ ഇരുന്ന് അവൻ ഇപ്പോ തന്നെ മടുത്തിരുന്നു. ആ കൂടെ വേണി കൂടെ കൈവിട്ട് പോയത് കിഷോറിനെ സംബന്ധിച്ച് വലിയൊരു നഷ്ടമായിരുന്നു. അതിന് കാരണമായത് മീരയുടെ കുമ്പസാരമാണെന്നൊക്കെ അവൻ അറിഞ്ഞതാണ്. അത് കേട്ടപ്പോൾ മുതൽ മീരയെ വിളിച്ചു ചീത്ത പറയാൻ തരിക്കുകയാണ് അവന്റെ നാവ്. എന്നാൽ അവളുടെ ട്രീറ്റ്മെന്റ് കഴിയാത്തത് കൊണ്ടാണ് കിഷോർ അങ്ങനെ ചെയ്യാതിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ന് മീര ട്രീറ്റ്മെന്റ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു ശ്രീഹരിയെ അന്വേഷിച്ചു അവന്റെ ജോലി സ്ഥലത്തേക്ക് പോയെന്ന് അമ്മയിൽ നിന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോ തൊട്ട് വെരുകിനെ പോലെ നടക്കുകയാണ് കിഷോർ. അവന്റെ മനസ്സിൽ കൂടി പലവിധ ചിന്തകൾ കടന്ന് പോയി. കാത്തിരിക്കൂ

#🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #🤝 സുഹൃദ്ബന്ധം #💖 അമ്മ ഇഷ്‌ടം #📙 നോവൽ

#📙 നോവൽ മാറാനുള്ള ഡ്രെസ്സും ഡിവോഴ്സ് പേപ്പർസ് വച്ചിരിക്കുന്ന ഫയലും എടുത്ത് കൊണ്ട് ശ്രീഹരി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി. അവൻ റൂമിൽ എത്തുമ്പോ മീര ബെഡിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന വിഷാദം കണ്ടപ്പോ ശ്രീഹരിക്ക് ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നി. എങ്കിലും ഒരു തരി സഹതാപം പോലും അവൾ അർഹിക്കുന്നില്ല എന്ന കാര്യവും അവനപ്പോൾ ഓർത്തു. തന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെ ആയി പോകാൻ കാരണക്കാരി ആയവളാണ് മീര എന്ന ചിന്ത ശ്രീഹരിക്ക് അവളോട് തോന്നിയ ഇത്തിരി സഹതാപം പോലും ഇല്ലാതാക്കി. "സമയം പോലെ ഒപ്പിട്ട് വച്ചോ." ഫയൽ മേശപ്പുറത്ത് വച്ചിട്ട് ശ്രീഹരി അവളെ നോക്കി. താൻ ഡിവോഴ്സ് ന് സമ്മതം പറഞ്ഞ ഉടനെ തന്നെ അവനീ പേപ്പറുകളും കൊണ്ട് വരുമെന്ന് മീര പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. അതിനാൽ അവൾ ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി. "നിന്റെ മനസ്സ് മാറുന്നതിനു മുൻപ് ഒപ്പിട്ട് വാങ്ങണ്ടേ. ഇന്ന് ഡിവോഴ്സ് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ നീ നാളെ ചിലപ്പോ വാക്ക് മാറ്റിയാലോ." ശ്രീഹരി ആ പറഞ്ഞതിന് മീര മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവൾ ഫയലിൽ നിന്നും പേപ്പറുകൾ എടുത്ത് ശ്രീഹരി മാർക്ക്‌ ചെയ്ത സ്ഥലത്ത് സൈൻ ചെയ്തു. "ഞാൻ പോയി നിനക്കുള്ള ഭക്ഷണം വാങ്ങി വരാം." മീര സൈൻ ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ അവനിറങ്ങി പോയി. മീര വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ല. കാരണം അവൾക്ക് നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തലേന്ന് ഉച്ച മുതൽ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല അവൾ. തലേ ദിവസത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തപ്പോ ആ കൂട്ടത്തിൽ ദീപ്തിയും ശ്രീഹരിയും ഒരുമിച്ചുള്ള രംഗങ്ങൾ കൂടി അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്ന് വന്നു. അസ്വസ്ഥതയോടെ മീര മുഖം വെട്ടിച്ചു. താൻ മരിക്കുന്ന വരെ ഈ രംഗം മനസ്സിൽ നിന്നും പോകില്ലെന്നവൾ ഓർത്തു. എത്രയൊക്കെ അത് ഓർക്കേണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചാലും ആ കാഴ്ച്ച അവളുടെ ഉള്ളുലച്ചു കൊണ്ട് മനസ്സിലേക്ക് കടന്ന് വരും. അതോടെ മീര അസ്വസ്ഥയാകാൻ തുടങ്ങും. ശ്രീഹരി അപ്പവും കടല കറിയുമാണ് അവൾക്ക് വാങ്ങി കൊണ്ട് വന്നത്. മീര സാവധാനം അതെടുത്തു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ദിവസം മൊത്തം ശ്രീഹരി ഹോസ്പിറ്റലിൽ മീരയ്ക്കൊപ്പം ചിലവഴിച്ചു. ഇരുവരും പരസ്പരം എന്തെങ്കിലും മിണ്ടുകയോ പറയുകയോ ചെയ്തില്ല. ശ്രീഹരിയും ഒത്തുള്ള തന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചുവെന്ന സത്യം മനസ്സിനെ പറഞ്ഞ് അംഗീകരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. പിറ്റേന്ന് ഡോക്ടർ റൗണ്ട്സിന് വന്നപ്പോ മീരയ്ക്ക് നല്ല പനി ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കാരണം മൂന്നു ദിവസം കൂടി അഡ്മിറ്റ്‌ ചെയ്ത് പനി ഒക്കെ ഒന്ന് കുറഞ്ഞ ശേഷമാണ് ഡിസ്ചാർജ് നൽകിയത്. ശ്രീഹരി അവളേം കൂട്ടി ഒരു ടാക്സി വിളിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു. വീട്ടിൽ വന്ന് ഒരാഴ്ചയോളം മീര പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയില്ല. കൂടുതൽ സമയവും മുറിയിൽ തന്നെ ചിലവഴിച്ചു. എങ്കിലും തന്റെ ആരോഗ്യം കണക്കിലെടുത്ത്‌ അവൾ ഭക്ഷണം സമയത്തിന് ഉണ്ടാക്കി കഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ശ്രീഹരി തനിക്കുള്ളത് സ്വന്തമായി ഉണ്ടാക്കി കഴിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ദീപ്തി ഉണ്ടാക്കുന്നത് പോയി കഴിക്കുകയാ ചെയ്ത് പോന്നു. ****** ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോ പഴയ പോലെ ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുത്ത മീര ശ്രീഹരിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവിടേക്ക് ഒരു ടാക്സി വിളിച്ചു വന്നത് പോലെ തന്നെ തിരികെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ബന്ധം പിരിയാനുള്ള ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറിൽ ഒപ്പിട്ടാണ് മകൾ വന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞ മീരയുടെ അമ്മ പത്മിനി അവൾ ശരിയായ തീരുമാനം എടുത്തല്ലോ എന്ന് കരുതി ആശ്വസിച്ചു. മീര വീട്ടിലെത്തിയ പിറ്റേ ദിവസമാണ് അന്ന് അവൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത ഇന്റർവ്യൂ പാസ്സ് ആയെന്നും അവൾക്ക് ജോലി കിട്ടിയെന്നുമുള്ള കൺഫേംമേഷൻ മെയിൽ വന്നത്. ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വരാനുള്ള ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പ് ആയിരുന്നു മീരയ്ക്ക് ആ ജോലി. ശ്രീഹരിയുടെ അടുത്ത് നിന്ന് വന്നപ്പോൾ മുതൽ അവൾ ആത്മഹത്യയെ കുറിച്ചായിരുന്നു ചിന്തിച്ചിരുന്നത്. മുന്നോട്ട് ജീവിക്കാനുള്ള അവളുടെ ഏക പ്രതീക്ഷ ആയിരുന്നു അവൻ. അത് നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോ അവൾക്ക് മുന്നിൽ അവശേഷിച്ചത് ഒരു ശൂന്യത മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ജോലി കിട്ടിയപ്പോ ഇനിയും തനിക്ക് എന്തൊക്കെയോ നേടാനുണ്ട് എന്നൊരു ആത്മവിശ്വാസം അവളിൽ ഉടലെടുത്തു. ******* ദിവസങ്ങൾ മാറ്റമില്ലാതെ ഓടി മറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. മ്യൂച്ചൽ ഡിവോഴ്സ് പെറ്റിഷൻ ആയിരുന്നെങ്കിലും കൗൺസിലിംഗ് സെക്ഷനും മറ്റുമായി ഒരു വർഷത്തോളം നീണ്ടു പോയ ശേഷമാണ് ശ്രീഹരിക്കും മീരയ്ക്കും ഡിവോഴ്സ് അനുവദിച്ചു കിട്ടിയത്. അവസാന ദിവസവും മീര ഒറ്റയ്ക്കാണ് കോടതിയിൽ വന്നത്. എന്നാൽ അന്ന് അവർക്ക് ഡിവോഴ്സ് കിട്ടുന്ന ദിവസമായത് കൊണ്ട് ശ്രീഹരിക്ക് ഒപ്പം ഇത്തവണ ദീപ്തിയും വന്നിരുന്നു. മീര അവളെ കണ്ടെങ്കിലും കണ്ട ഭാവം കാണിച്ചില്ല. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു അവൾ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ******* ഈ ഒരു വർഷം വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും ജീവിതത്തിൽ ഒത്തിരി മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരുന്നു. തമ്മിൽ തമ്മിൽ ഇഷ്ടമാവുകയും ഒന്നിച്ചു ചേരാൻ മറ്റ് തടസ്സങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാലും വീട്ടുകാരുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ വിവാഹ നിശ്ചയം നടത്താമെന്ന ആലോചനയിലാണ് ഇപ്പോ അവർ. രണ്ട് വർഷത്തിനു ശേഷം കല്യാണം മതി എന്ന തീരുമാനമാണ് ഇരുവർക്കും. അപ്പോ കുറച്ചു കൂടി പക്വത വരുമല്ലോ എന്നാണ് അവർ ചിന്തിച്ചത്. മാത്രമല്ല പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ കൂടുതൽ സമയവും കിട്ടും. ********* മീരയെ വിവാഹ നിശ്ചയത്തിന് ക്ഷണിക്കാൻ വേണി അവളുടെ വീട്ടിൽ വന്നു. "എന്റെയും മാധവിന്റെയും നിശ്ചയത്തിന് നീ വരണം." മീരയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു വേണി പറഞ്ഞു. "എന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമുണ്ടോ വേണി നിനക്ക്?" നിറ കണ്ണുകളോടെ മീര ചോദിച്ചു. "നീയും കൂടി കാരണമാണ് നല്ല മനസ്സുള്ള സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയുന്ന ഒരാളെ എനിക്ക് ജീവിത പങ്കാളിയായി കിട്ടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് നിന്നോട് എനിക്ക് യാതൊരു ദേഷ്യവുമില്ല. കിഷോറിനോടും ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് കിഷോറിനേം ഞാൻ നിശ്ചയത്തിന് വിളിക്കുന്നുണ്ട്." വേണി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു "ശ്രീയേട്ടനെ വിളിക്കുന്നില്ലേ?" "നാട്ടിൽ ഇല്ലാത്തോണ്ട് ഫോണിൽ വിളിച്ചു ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. വരാൻ നോക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു." "എന്റെ പ്രാർത്ഥന ഉണ്ടാവും വേണി നിനക്ക്. പക്ഷേ ഞാൻ വരുന്നില്ല നിശ്ചയത്തിന്. ചെയ്തു പോയ തെറ്റുകൾ ഇപ്പോഴും മനസ്സിനെ കാർന്ന് തിന്നുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ കുറ്റബോധം മായാതെ മനസ്സിൽ കിടക്കുന്നത് കൊണ്ട് നിന്റെ നിശ്ചയത്തിന് വരാനോ ആരെയും ഫേസ് ചെയ്യാനോ എനിക്ക് കഴിയില്ല." മീര വിഷമത്തോടെ വേണിയെ നോക്കി. "വരുന്നതും വരാത്തത്തും നിന്റെ ഇഷ്ടം. വിളിക്കണമെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഇവിടെ വരെ വന്ന് വിളിച്ചു. വിവാഹം 2 വർഷം കഴിഞ്ഞേ കാണു. അന്നും വരും ഞാൻ ക്ഷണിക്കാൻ." പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. മീര നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൾ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു. ********* നന്ദവനം ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ വച്ച് ചിങ്ങം പത്തിന് വേണിയുടെയും മാധവിന്റെയും വിവാഹ നിശ്ചയം നടന്നു. കിഷോറും മീരയും ശ്രീഹരിയും അതിൽ പങ്കെടുക്കാൻ എത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ അവരുടെ വരവ് പ്രതീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നില്ല. പക്ഷേ വന്നില്ലെങ്കിലും മൂവരും വേണിക്ക് ഫോണിൽ മെസ്സേജ് അയച്ച് ആശംസകൾ നേർന്നിരുന്നു. അങ്ങനെ ആ ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞ് മാധവും വേണിയും വീണ്ടും അവരുടേതായ തിരക്കുകളിൽ മുഴുകി. ********* ആരോഗ്യം ശരിയായി പഴയ പോലെ നടക്കാൻ കഴിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ മുതൽ കിഷോർ വീണ്ടും പഴയ പോലെ കോളേജിൽ പോയി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവിടെ വച്ച് വേണിയെ ഫേസ് ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നത് അവനൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് തന്നെ ആയിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് മാധവ് അവളെ കാണാൻ കോളേജിൽ വരുന്നതും വേണിയെ കാറിൽ കയറ്റി അവൻ കൊണ്ട് പോകുന്നത് കാണുമ്പോഴൊക്കെ കിഷോർ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാകും. തനിക്ക് ഇനിയൊരിക്കലും കിട്ടാത്ത കനിയാണ് വേണി എന്ന് കിഷോർ സ്വന്തം മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിന് ആ സത്യം ഒട്ടും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വേണിയെ നഷ്ടമായത് ഓർത്ത് നീറി പുകയുന്ന മനസ്സുമായിട്ടാണ് കിഷോർ ഓരോ ദിവസവും തള്ളി നീക്കിയത്. ******** ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ശ്രീഹരി ദീപ്തിയും ഒരുമിച്ച് താമസം തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ അവർ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പത്തെ കുറിച്ച് ദീപ്തിയുടെ വീട്ടിലോ അവർ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഓഫീസിലോ ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. ദീപ്തി ഇക്കാര്യം വീട്ടിൽ പറയാൻ ഇരിക്കുകയാണ്. ശ്രീഹരി ഇക്കാര്യത്തിൽ സ്വന്തം വീട്ടിൽ സമ്മതം ചോദിക്കുന്നില്ല. അവന്റെ ഇഷ്ടം എന്തായാലും വീട്ടുകാർ അംഗീകരിക്കും എന്നൊരു വിശ്വാസം അവനുണ്ട്. ഒരു ശനിയാഴ്ച ദിവസം ഹാഫ് ഡേ ലീവ് എടുത്ത് ദീപ്തി വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. തിങ്കളാഴ്ചയെ അവളിനി എത്തു. അനുകൂലമായൊരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ച് ശ്രീഹരി ദീപ്തിയുടെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു. തുടരും