Part 5 Part 5 പുറത്ത് പെരുമഴ ഇരമ്പിപ്പെയ്യുകയായിരുന്നു. ഹോട്ടലിന് മുന്നിൽ റോൾസ് റോയ്സ് വന്ന് നിന്നതും ദേവ് മുന്നിലെ ഡോർ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. ആര്യ മടിച്ചുനിന്നപ്പോൾ അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: "കയറ് ആര്യ... പുറത്തുനിന്ന് മഴ നനഞ്ഞ് പനി പിടിച്ച് കിടന്നാൽ, നാളെ എന്റെ ഓഫീസിലെ വർക്കുകൾ ആര് ചെയ്യും?" ആര്യ പല്ലുകൾ കൂട്ടിയമർത്തി പിന്നിലെ സീറ്റിലേക്ക് കയറിപ്പോയി ഇരുന്നു. യാത്രയിലുടനീളം രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. റോഡിന് ഇരുവശവുമുള്ള സിറ്റി ലൈറ്റുകൾ മാഞ്ഞുപോവുകയും, വിജനമായ ഒരു മലയോര പാതയിലേക്ക് കാർ തിരിയുകയും ചെയ്തു. കാർ ചെന്നുനിന്നത് വനത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട വലിയൊരു കോട്ടപോലെയുള്ള വില്ലയ്ക്ക് മുന്നിലായിരുന്നു. 'അഗസ്ത്യ എൻക്ലേവ്'. "ഇത് ഓഫീസല്ലല്ലോ... എന്നെ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത്?" ആര്യ ഭയത്തെ പുറത്തുകാണിക്കാതെ ചോദിച്ചു. "ഇന്നുമുതൽ നിന്റെ താവളം ഇതാണ്," ദേവ് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി അവളുടെ ഡോർ തുറന്നു. "90-ാം നിലയിലെ ഓഫീസിൽ മാത്രമായി നിന്നെ എനിക്ക് വിടാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ കുഞ്ഞു തലയിൽ അടുത്ത തട്ടിപ്പ് പ്ലാൻ രൂപപ്പെടാതിരിക്കാൻ... നീ എന്റെ കണ്ണെത്തുന്ന ദൂരത്ത് തന്നെ വേണം." "ഞാൻ നിന്റെ ഒപ്പം ഒരു മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിൽ താമസിക്കില്ല!" അവൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ദേവ് കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് അടുത്തു. അവൻ്റെ തണുത്ത ശ്വാസം അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി. "കരാറിലെ ഏഴാമത്തെ ക്ലോസ് നീ വായിച്ചില്ലേ, ലീഗൽ അഡ്വൈസർ? CEO യുടെ ലീഗൽ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ നീ കൂടെയുണ്ടാകണം. നൗ, ഗെറ്റ് ഔട്ട്." ആര്യ ദേഷ്യത്തോടെ പുറത്തിറങ്ങി. വില്ലയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അവിടെ വലിയൊരു നിശബ്ദത പടർന്നുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "മേരി," ദേവ് പ്രായമായ വേലക്കാരിയെ വിളിച്ചു. "ഇവൾക്ക് രണ്ടാമത്തെ നിലയിലുള്ള വെസ്റ്റ് വിംഗ് റൂം കാണിച്ചു കൊടുക്കൂ." ആര്യ മുകളിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ദേവ് അവളുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഗൗരവമുള്ള സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: "പിന്നെ ആര്യ... ആ മുറിക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഈസ്റ്റ് വിംഗിലേക്ക് നീ പോകരുത്. അവിടെ ഒരു വാതിലുണ്ട്. അത് പൂട്ടിയ നിലയിലാണ്. അവിടെ ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്... അതിലേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ പിന്നെ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഉത്തരവാദിയായിരിക്കില്ല." ആര്യ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും കാണാറുള്ള ശാന്തതയ്ക്ക് പകരം തികച്ചും അപരിചിതമായ ഒരു ഗൗരവം അവൾ കണ്ടു. "ചില രഹസ്യങ്ങൾ അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നിന്റെ സമാധാനത്തിന് നല്ലത്," അവൻ തണുത്ത മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "പോയി വിശ്രമിക്കൂ." രാത്രി 1 മണി. മഴയുടെ ശബ്ദം വില്ലയ്ക്ക് പുറത്ത് കനത്തുനിന്നു. ആര്യയ്ക്ക് ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. സാമന്ത പാർട്ടിയിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു—*'ദേവ് അഗസ്ത്യ സ്വന്തം അച്ഛനെപ്പോലും വെറുതെ വിട്ടിട്ടില്ലാത്ത ആളാണ്...'* ഈ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയും തണുത്ത സ്വഭാവമുള്ള ഒരു വില്ലനായത്? അവന്റെ ശക്തിയുടെ ഉറവിടം എന്താണ്? അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. കോറിഡോറിൽ വെളിച്ചം കുറവായിരുന്നു. വില്ലയിലെ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ പാദങ്ങൾ പതുക്കെ ദേവ് വിലക്കിയ ആ ഈസ്റ്റ് വിംഗിലേക്ക് നീങ്ങി. ഇരുട്ടിന്റെ അറ്റത്ത് കറുത്ത തടിയിൽ തീർത്ത വലിയൊരു ഡോർ അവൾ കണ്ടു. ഒരു പൂട്ട് അതിൽ തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ ഡോറിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ് ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് എന്തോ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്. ഒരു ചെയർ തടവി നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം! അതിനുപിന്നാലെ അസ്വസ്ഥമായ ആരോ പിറുപിറുക്കുന്ന ഒരു താഴ്ന്ന സ്വരവും! ആര്യ ഞെട്ടി. ആ റൂമിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? അവൾ പൂട്ടിൽ കയ്ുവെച്ച് തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "ഞാൻ നിന്നോട് അങ്ങോട്ട് പോകരുതെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ, *Little Flame*?" പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന ആ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ദേവ് സാവധാനം മുന്നിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവൻ്റെ കോട്ട് ഊരിമാറ്റിയിരുന്നു. കറുത്ത ഷർട്ടിന്റെ മുകളിലത്തെ ബട്ടണുകൾ അഴിച്ചിട്ട നിലയിലായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് കനത്ത ക്ഷീണവും അതേസമയം അതിരറ്റ ദേഷ്യവും പ്രകടമായിരുന്നു. അവൻ അവളിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു വന്നു. അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ആ വാതിലിൽ നിന്ന് അകറ്റി നി നിർത്തി. "നിനക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് മനസ്സിലാകില്ലേ?" അവൻ്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു താക്കീതുണ്ടായിരുന്നു. "I told you not to come here!" "ദേവ്... നീ... നീ അവിടെ ആരെയാണ് പൂട്ടയിട്ടിരിക്കുന്നത്?" അവൾ അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. "എന്താണ് ആ റൂമിലെ രഹസ്യം?" ദേവിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് ഒരു മൂടുപടം പോലെ മാറി. അവൻ്റെ പിടി അവളുടെ കയ്യിൽ ഒന്നുകൂടി മുറുകി. അവൻ അവളുടെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്തേക്ക് എത്തി. "മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് ഒളിച്ചുനോക്കുന്നത് നിനക്ക് നല്ലതല്ല, ആര്യ," അവൻ താഴ്ന്ന, കടുപ്പമുള്ള സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഈ വില്ലയിൽ എന്റേതായ ചില അതിരുകളുണ്ട്. അത് ലംഘിക്കാൻ ഞാൻ ആരെയും അനുവദിക്കില്ല... നിന്നെപ്പോലും." അവൻ അവളുടെ കൈ വിട്ടു. അതിനുശേഷം, ആ പൂട്ടിയിട്ട വാതിലിലേക്ക് അവൻ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് വളരെ അപൂർവ്വമായ ഒരു വേദനയും കരുതലും മിന്നിമറഞ്ഞത് ആര്യ ശ്രദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ, അടുത്ത സെക്കൻഡിൽ അവൻ വീണ്ടും പഴയ തണുത്ത ദേവ് അഗസ്ത്യയായി മാറി. "നിന്റെ റൂമിലേക്ക് പോകൂ," അവൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. "ഇനി ഒരിക്കൽക്കൂടി ഈ വഴിയിൽ നിന്നെ കണ്ടാൽ, നിന്റെ ഈ സ്വതന്ത്രമായ നടപ്പ് ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കും." അവൻ സ്വന്തം റൂമിലേക്ക് നടന്നുപോയി. ആര്യ ചുവരിൽ ചാരിനിന്ന് വേഗത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. അവൻ സാമന്ത പറഞ്ഞതുപോലെ ഒരു ക്രൂരനായ രാക്ഷസനല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ആ പൂട്ടിയിട്ട വാതിലിന് പിന്നിൽ അവൻ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചുവെക്കുന്ന വലിയൊരു സത്യമുണ്ട്... അവൻ അറിയാതെ അവനിൽ മിന്നിമറഞ്ഞ ആ സങ്കടം അതിന് തെളിവാണ്. ആ രഹസ്യം എന്താണെന്ന് അറിയാതെ തനിക്ക് വിശ്രമമില്ലെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു! ____ തുടരും... എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പറയണേ... ☺️ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഭാഗം 47 |part -2-ജുവിയേലിന്റെ കഥ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ വഴിയിൽ... അവർക്ക് മുന്നിൽ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആ നിഗൂഢമായ തീഗോളം എന്തായിരുന്നു? #🌞 ഗുഡ് മോണിംഗ് #😇 ശുഭചിന്ത #🙂 ശുഭദിനം #💝 ആശംസകള്‍ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ സീരിയൽ പാർട്ട് 6

ജുവിയേലിന്റെ കഥ -58 (part-1) #🌞 ഗുഡ് മോണിംഗ് #🙂 ശുഭദിനം #💝 ആശംസകള്‍ #😇 ശുഭചിന്ത #📔 കഥ

ജുവിയേലിന്റെ കഥ part-1 #🙂 ശുഭദിനം #🌞 ഗുഡ് മോണിംഗ് #💝 ആശംസകള്‍ #😇 ശുഭചിന്ത #📔 കഥ

ജുവിയേലിന്റെ കഥ -53(part-1) #🙂 ശുഭദിനം #💝 ആശംസകള്‍ #🌞 ഗുഡ് മോണിംഗ് #😇 ശുഭചിന്ത #📔 കഥ

🌜 The sky waits on July 29 🌜 Part 4 വെള്ളിനിറമുള്ള തൂവൽ അവളുടെ കൈപ്പത്തിയിൽ കിടന്നു. അത് സ്പർശിച്ച നിമിഷം കേട്ട ആ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും അവളുടെ ചെവികളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "...July 29-നെ മറക്കരുത്." അവൾ പെട്ടെന്ന് ചുറ്റും നോക്കി. ശൂന്യമായ റോഡ്. നിശ്ചലമായ മഴ. വായുവിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ. അവൻ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "ഇതെല്ലാം എന്താണ്...?" അവൾ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് ഒരടി വച്ചു. ആ നിമിഷം... അവളുടെ കൈയിലിരുന്ന വെള്ളിനിറമുള്ള തൂവൽ മൃദുവായി പ്രകാശിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ വെളിച്ചം പതിയെ ശക്തമായി. അവൾ അറിയാതെ കൈ തുറന്നു. തൂവൽ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു. അത് ഒരു വട്ടം അവളെ ചുറ്റി പറന്നു. പിന്നെ മുന്നോട്ടേക്ക് നീങ്ങി. ആരോ വഴികാട്ടുന്നതുപോലെ. അവൾ സംശയത്തോടെ അതിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം... പഴയ ക്ലോക്ക് ടവറിന്റെ പിന്നിലെ ചെറിയ വഴിയിലേക്ക് തൂവൽ തിരിഞ്ഞു. അവൾ മുമ്പ് ഒരിക്കലും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു ഇടം. രണ്ടു പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ വളരെ ഇടുങ്ങിയ ഒരു വഴി. തൂവൽ അവിടേക്ക് കടന്നതും... ഒരു മങ്ങിയ വെള്ളിവെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ കുറച്ചുനേരം അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "പോകണോ...?" മനസ്സ് വിലക്കി. പക്ഷേ കൗതുകം ജയിച്ചു. അവൾ പതിയെ ആ വഴിയിലേക്ക് കയറി. രണ്ടടി മുന്നോട്ട് നടന്നതും... ചുറ്റുമുള്ള വായു ചെറുതായി വിറച്ചു. കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ ഒരു വെള്ളിനിറമുള്ള തിരമാല പടർന്നു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എല്ലാം മങ്ങി. അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. വീണ്ടും തുറന്നപ്പോൾ... അവൾ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലം മാറിയിരുന്നു. ഇത് അതേ വഴിയായിരുന്നു. പക്ഷേ... ചുറ്റുമുള്ള അന്തരീക്ഷം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. കാറ്റിൽ മിന്നുന്ന ചെറിയ പ്രകാശകണങ്ങൾ. മരങ്ങളുടെ ഇലകളിൽ നിന്നും പതിക്കുന്ന നീലനിറമുള്ള വെളിച്ചം. ദൂരെയെങ്ങോ കേൾക്കുന്ന മൃദുവായ സംഗീതം. അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. "ഞാൻ... എവിടെയാണ്?" അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു പരിചിതമായ ശബ്ദം. "ഇവിടേക്ക് വരുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു." അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു. അവൻ... അതേ വെള്ള ഷർട്ട്. അതേ കറുത്ത നീളമുള്ള coat. മുഖത്ത് അതേ ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി. ഇത്തവണ അവന്റെ ചുറ്റും മങ്ങിയ വെള്ളിവെളിച്ചം പരന്നുനിന്നു. അവൻ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "നീ..." അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. "നീ അപ്രത്യക്ഷമായില്ലേ?" അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. "ഞാൻ അപ്രത്യക്ഷമായതല്ല." "പിന്നെ?" "നീ കാണാൻ പാടില്ലാത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് വന്നതാണ്." അവൾക്ക് വീണ്ടും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. "ഇതെന്ത് സ്ഥലമാണ്?" അവൻ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി. പിന്നെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകാശത്തിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. "നിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു." "എന്ത്?" "അതുകൊണ്ടാണ്..." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "...ഇത് നിനക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നത്." അവൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ നിന്നു. "എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല." അവൻ ആദ്യമായി ഗൗരവമായി. മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതിയെ മങ്ങി. കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു ദുഃഖം തെളിഞ്ഞു. അവൻ ഒരു ചുവട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. വളരെ ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഇത്..." ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. "...നിന്റെ ലോകമല്ല." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും... അവളുടെ ചുറ്റുമുള്ള വായുവിൽ വീണ്ടും ചെറിയ വെള്ളിവെളിച്ച തിരമാലകൾ ഉയരാൻ തുടങ്ങി. ഒന്നൊന്നായി... ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ലോകം അവളുടെ കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി. _____________ അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി. "ഇത്... നിന്റെ ലോകമല്ല." അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ഇതുവരെ ഒരു സാധാരണ ഇടുങ്ങിയ വഴിപോലെ തോന്നിയിരുന്ന സ്ഥലം പതിയെ മാറാൻ തുടങ്ങി. വായുവിൽ മിന്നിമറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ചെറിയ പ്രകാശകണങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി കൂടിച്ചേർന്നു. അവ ഒരു നദിപോലെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആകാശം ഇരുണ്ടതല്ല. നീലയും വെള്ളിയും സ്വർണവും കലർന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രകാശം എല്ലായിടത്തും പരന്നിരുന്നു. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ കാറ്റില്ലാതെയും മൃദുവായി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഇതെങ്ങനെ സാധിക്കും...?" അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവൻ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. "എന്നോടൊപ്പം വാ." അവൾ പതിയെ അവന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു. കുറച്ച് ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ... ആകാശത്തിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിന് പ്രകാശഗോളങ്ങൾ താഴേക്ക് ഒഴുകിവരുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഓരോന്നിനും ഓരോ നിറം. ചിലത് സ്വർണനിറം. ചിലത് നീല. ചിലത് ഇളം പിങ്ക്. ചിലത് വെള്ളി. അവ പതിയെ വായുവിലൂടെ ഒഴുകുകയായിരുന്നു. "ഇവ എന്താണ്?" അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവൻ ഒരു സ്വർണനിറമുള്ള പ്രകാശഗോളം കൈകളിൽ പതിയെ സ്വീകരിച്ചു. അത് പൊട്ടാതെ... അവന്റെ കൈകളിൽ മൃദുവായി തിളങ്ങി. "ഇവ..." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "...മനുഷ്യരുടെ ആഗ്രഹങ്ങളാണ്." "ആഗ്രഹങ്ങൾ...?" "അതെ. പിറന്നാൾ ദിവസം ഹൃദയം നിറഞ്ഞ് പറയുന്ന ഓരോ ആഗ്രഹവും ഇവിടെ എത്തും." അവൾ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ ആ പ്രകാശഗോളത്തെ നോക്കി. അവൻ അത് പതിയെ വായുവിലേക്ക് വിട്ടു. അത് വീണ്ടും മറ്റുള്ളവക്കൊപ്പം ഒഴുകിപ്പോയി. അവൾ ധൈര്യമായി അടുത്തൊരു നീലനിറമുള്ള പ്രകാശഗോളം സ്പർശിച്ചു. സ്പർശിച്ച നിമിഷം... ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം അവളുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി. "എനിക്ക് വലിയൊരു ചിത്രകാരിയാകണം..." അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. പ്രകാശഗോളം വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകി. "ഞാൻ... ആ ശബ്ദം കേട്ടു." അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ തലകുലുക്കി. "അത് ആ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്." അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കുറച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ... അവൾ മറ്റൊരു അത്ഭുതം കണ്ടു. ചെറിയ ചെറിയ ഗ്ലാസ് കഷണങ്ങൾ പോലെ തോന്നുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് പ്രകാശത്തുണ്ടുകൾ വായുവിൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവയുടെ ഉള്ളിൽ ആളുകൾ ചിരിക്കുന്നതും... കരയുന്നതും... ഓടുന്നതും... ആരെയോ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതും കാണാമായിരുന്നു. "ഇവ...?" അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "ഇവ നഷ്ടപ്പെട്ട ഓർമ്മകളാണ്." അവൻ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി. "മനുഷ്യർ മറന്നുപോയ... പക്ഷേ ഹൃദയം ഒരിക്കലും വിട്ടുകളയാത്ത ഓർമ്മകൾ." അവൾ ഒരു ചെറിയ ഓർമ്മക്കഷണം നോക്കി. ഒരു അച്ഛൻ തന്റെ മകളെ സൈക്കിൾ ഓടിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇരുവരും ചിരിക്കുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം ആ കാഴ്ച മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അറിയാതെ നനവ് നിറഞ്ഞു. "ഇത്ര മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ... എങ്ങനെ ആളുകൾ മറക്കും?" അവൻ ചെറിയൊരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. "കാലം..." അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. "...ചിലപ്പോൾ ഓർമ്മകളെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഓടും." ഇരുവരും വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ അതോടെ അത്ഭുതങ്ങൾ അവസാനിച്ചില്ല. അവരുടെ മുന്നിലൂടെ... വായുവിൽ അക്ഷരങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന നൂറുകണക്കിന് വാക്കുകൾ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "ക്ഷമിക്കണം... ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു..." "നന്ദി..." "ഞാൻ നിന്നെ മിസ് ചെയ്യുന്നു..." ഓരോ വാക്കും മൃദുവായ വെളിച്ചമായി ആകാശത്തിലേക്ക് ഒഴുകുകയായിരുന്നു. "ഇവ..." അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു. അവൻ ആ വാക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ. ഒരിക്കലും ആരോടും പറയാൻ കഴിയാതെ... ഹൃദയത്തിൽ മാത്രം ബാക്കിയാകുന്ന വാക്കുകൾ." അവൾ ആ വാക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു. ആദ്യമായി... ഈ ലോകം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര മനോഹരമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി. അതേ സമയം... ഈ ലോകം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര ദുഃഖം നിറഞ്ഞതെന്നും. ______________________ ആകാശത്ത് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളിലേക്കും ഓർമ്മകളിലേക്കും നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. ഓരോ പ്രകാശവും ഓരോ കഥ. ഓരോ കഥക്കും ഒരു ഹൃദയം. "ഇതെല്ലാം..." അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "...ആരാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്?" അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "അതാണ് എന്റെ ജോലി." അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "നിന്റെ ജോലിയോ?" അവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് പെട്ടെന്ന് നിന്നു. മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു ദിശയിലേക്ക് ഉറച്ചുനിന്നു. "എന്താ?" അവൾ ചോദിച്ചു. "ഒരു വിഷ്..." അവൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "...ദുർബലമാകുന്നു." അവൾക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവൻ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവളും പിന്നാലെ ഓടി. അൽപദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ തുറസ്സായ സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെ... മറ്റെല്ലാ പ്രകാശങ്ങളേക്കാളും ചെറുതായ ഒരു സ്വർണഗോളം വായുവിൽ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിന്റെ വെളിച്ചം ഓരോ നിമിഷവും മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ ഏകദേശം ഏഴ് വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ സുതാര്യരൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ ആരെയും കാണുന്നില്ല. കൈകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് കരയുകയാണ്. അവന്റെ കണ്ണുനീർ നിലത്ത് വീഴുന്നില്ല. ചെറിയ വെളിച്ചത്തുള്ളികളായി മാറി വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നു. "ആ... ആ കുട്ടി..." അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "അവനെ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ." അവൻ തലകുലുക്കി. "അവൻ ഒരു ഓർമ്മയല്ല." "പിന്നെ?" "അവന്റെ birthday wish." അവൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ആ കുഞ്ഞ് മൃദുവായി എന്തോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യം വ്യക്തമായില്ല. അവൾ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ... അവന്റെ ശബ്ദം അവളുടെ ചെവിയിൽ തെളിഞ്ഞു. "എനിക്ക്... അമ്മയെ തിരിച്ചു വേണം..." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം... അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. ആ കുഞ്ഞ് വീണ്ടും വീണ്ടും അതേ വാക്കുകൾ തന്നെ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് അമ്മയെ തിരിച്ചു വേണം... അമ്മയെ ഒരിക്കൽ കൂടി കാണണം..." അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ഇവന്റെ അമ്മ..." അവൾ ചോദിക്കാൻ പോലും മടിച്ചു. അവൻ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി. "കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മരിച്ചു." അവൾക്ക് വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. "പിറന്നാൾ ദിവസം എല്ലാവരും അവനോട് ഒരു wish പറയാൻ പറഞ്ഞു." അവൻ തുടർന്നു. "അവൻ കളിപ്പാട്ടമോ... ചോക്ലേറ്റോ... പുതിയ സൈക്കിളോ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല." അവൻ ആ ചെറിയ പ്രകാശഗോളത്തിലേക്ക് നോക്കി. "അവൻ ചോദിച്ചത്..." ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി. "...അമ്മയെ മാത്രം." അവൾ അറിയാതെ കരഞ്ഞുപോയി. "അപ്പോൾ... ഈ wish നിറവേറില്ലല്ലോ?" അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. അവൻ ആ സ്വർണഗോളം വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കൈകളിൽ എടുത്തു. അവന്റെ പെൻഡന്റ് മൃദുവായി തെളിഞ്ഞു. അതിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട വെള്ളിവെളിച്ചം ആ wish-നെ പതിയെ പൊതിഞ്ഞു. അൽപസമയത്തിനുള്ളിൽ... മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്വർണവെളിച്ചം വീണ്ടും ശക്തമായി. ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി. കരച്ചിൽ പതിയെ നിലച്ചു. "നീ..." അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "...അവന്റെ വിഷ് നിറവേറ്റിയോ?" അവൻ പതിയെ തലകുലുക്കി. "ഇല്ല." "പിന്നെ?" "ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറില്ല." അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു. "പക്ഷേ... അവ ഒരിക്കലും അണഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ... അവയെ സംരക്ഷിക്കണം." അവൻ വീണ്ടും ആ വിഷ് വായുവിലേക്ക് വിട്ടു. അത് മുമ്പത്തേക്കാൾ മനോഹരമായി തിളങ്ങി മറ്റുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾക്കൊപ്പം ആകാശത്തിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയി. അവൾക്ക് ഇനി കണ്ണുനീർ പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇതുവരെ പിറന്നാൾ എന്നത് കേക്കും മെഴുകുതിരിയും സമ്മാനങ്ങളും മാത്രമാണെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ രാത്രിയിൽ ആദ്യമായി അവൾ മനസ്സിലാക്കി. ചില പിറന്നാൾ ആഗ്രഹങ്ങൾ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കായല്ല... ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ലെന്ന് അറിയാവുന്ന ഒരാളെ ഒരിക്കൽക്കൂടി കാണാനാണ്. ആ സത്യം അവളുടെ ഹൃദയം നിശ്ശബ്ദമായി തകർത്തു. തുടരും..... 🤍 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #നോവൽ #നോവൽ #ഫാന്റസി

Part -18 #💭 Best Quotes #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ #📋 കവിതകള്‍

പിറ്റേന്ന് ആവണി ജോലിക്കു പോയി. താനിങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കാൻ പാടില്ല. തന്റെ മനസ്സിന്റെ ദുഃഖം ഈ ജന്മത്തിൽ തീരുന്നതുമല്ല. പക്ഷേ അത് തന്റെ മാത്രം സ്വകാര്യദുഃഖമായി അവശേഷിക്കട്ടെ. തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ കാണിച്ച് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കാൻ താനാഗ്രഹിക്കുന്നില്ല... അവൾ പഴയതുപോലെ ചിരിക്കാനും സംസാരിക്കാനുമൊക്കെ ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും തനിച്ചാകുന്ന നേരങ്ങളിൽ ദുഃഖമിരച്ചു വരും. കണ്ണുകൾ സ്വയമറിയാതെ ഒഴുകി പരക്കും. എത്ര തടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും കണ്ണുനീർ മാത്രം നിയന്ത്രിച്ച് നിർത്താൻ പറ്റില്ല... അന്ന് ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന്റെ സമയത്താണ് അവളുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. അവൾ ഫോണെടുത്തു നോക്കി. നവീനാണ് വിളിക്കുന്നത്... അവൾ കാൾ എടുത്തില്ല... ഫോൺ സൈലന്റ് ആക്കി വച്ചു... ഇത്രയും കാലം ജീവനേക്കാളേറെ സ്നേഹിച്ചതല്ലേ, പിരിയുമ്പോൾ വഴക്കുണ്ടാക്കി പിരിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. തന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ടി കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയായിരിക്കും. വേണ്ട, അതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല. ആവണി സ്വയം ഒഴിവായിതന്നിരിക്കുകയാണ്.. 🍀🍀🍀🍀🍀🍀 അന്ന് പല സുഹൃത്തുക്കളോടും അന്വേഷിച്ച്‌, ഒരു ഇടത്തരം വീട് കണ്ടെത്തി നവീൻ അത് വാടകയ്ക്ക് എടുത്തു... വാടക 3500 ആകും, അത് സാരമില്ല. ഒന്നാമത് ഇപ്പോൾ ഇത്തരം ചെറിയ വീടുകൾ കിട്ടാനില്ല. നാലഞ്ചു വീടുകൾ പോയി നോക്കിയിട്ടാണ് അവസാനം ഇതുറപ്പിച്ചത്. അത്യാവശ്യം സൗകര്യങ്ങൾ ഒക്കെയുണ്ട്, അയൽപക്കവും ഉണ്ട്..... രണ്ടുദിവസത്തേക്ക് അയാൾ ലീവ് എടുത്തിരിക്കുകയാണ്. വീട് ഒന്ന് കഴുകി വൃത്തിയാക്കണം. വീട്ടിലേക്ക് ആവശ്യമായ കുറച്ച് സാധനങ്ങളും വാങ്ങണം.... അച്ഛനും അമ്മയും ഇപ്പോൾ നല്ല വീട്ടിലാണ് കിടക്കുന്നത്, അതുകൊണ്ട് അവരെ ഓർത്ത് തനിക്കിപ്പോൾ ടെൻഷനടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. ഇപ്പോൾ തന്റെ ദുഃഖമത്രയും ആവണിയെ കുറിച്ചോർത്താണ്..... പാവം ആ പുതിയ വീട് കണ്ട് ഒരുപാട് മോഹിച്ചു കാണും. കൂടാതെ ഇതാണ് നമ്മുടെ മുറി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു താനതിനെ മോഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും സാരമില്ല തന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ അവൾക്കാകും അവൾ പിണക്കത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു.വിളിച്ചിട്ട് കോൾ എടുത്തില്ലല്ലോ. അവളുടെ പിണക്കം തനിക്ക് മാറ്റാവുന്നതേയുള്ളൂ. താൻ വിഷമിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞാൽ അവൾക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല... വൈകുന്നേരം അയാൾ ടൗണിലേക്ക് ഇറങ്ങി. വീട്ടിലേക്ക് ആവശ്യമായ കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാമല്ലോ, പിന്നെ ആവണി വരുമ്പോൾ അവളെ ഒന്ന് കാണുകയും ചെയ്യാം. സംസാരിച്ച്‌ പിണക്കമൊക്കെ മാറ്റുകയും ചെയ്യണം. അയാൾ ടൗണിലേക്ക് പോയി. ആവണി വരാൻ ഇനിയും താമസമുണ്ട്.. അവൾ വന്നിട്ട്, എന്തൊക്കെയാണ് മേടിക്കേണ്ടതെന്ന് അവളോട് ചോദിക്കാം ഒരുമിച്ചു പോയി മേടിക്കാം. ഒരു വീട്ടിലേക്ക് ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ മേടിക്കാൻ പെണ്ണുങ്ങൾക്കാണ് കൂടുതൽ കഴിവ്. പ്രത്യേകിച്ചും അടുക്കളയിലേക്ക് വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങളൊക്കെ... അവളെയും കൊണ്ടുപോയി വാങ്ങിച്ചാൽ എന്തൊക്കെയാണ് വേണ്ടത് എന്ന് അവൾ പറയുമല്ലോ... അയാൾ അവിടെയുള്ള വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡ്ഡിൽ ഇരുന്നു. ആ സമയത്താണ് ആവണിയുടെ അച്ഛൻ വിനായകൻ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അച്ഛനെ കണ്ട് അവൻ എഴുന്നേറ്റു. വിനായകൻ അവനെ കണ്ട് തെല്ലും ഗൗനിക്കാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവൻ പിന്നാലെ ചെന്നു. അച്ഛാ...എന്താ എന്നെ കണ്ടിട്ടും മിണ്ടാതെ പോകുന്നത് ?? എന്തുപറ്റി എന്നോട് എന്തെങ്കിലും ദേഷ്യം ഉണ്ടോ ?? അവൻ ചോദിച്ചു... വിനായകൻ അവന്റെ നേരെ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കി... എന്നാലും നവീൻ, ഞാൻ നിന്നെ കുറിച്ച് ഇങ്ങനെയൊന്നുമല്ല കരുതിയത്.. കുറച്ചു കാശ് ആയപ്പോഴേക്കും നീ നിന്റെ തനി സ്വഭാവം പുറത്തെടുത്തു അല്ലേ ?? ഇപ്പോൾ സ്വന്തമായി നല്ല വീടുണ്ട്, പുതിയ കാർ ഉണ്ട്, പിന്നെ എന്താ കുഴപ്പം... ഞാനെന്തു ചെയ്തു എന്നാണ് പറയുന്നത്.?? അവൻ ചോദിച്ചു. ഇല്ല മോനെ നീ ഒന്നും ചെയ്തെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല. പറയുകയുമില്ല. സന്തോഷമായി ജീവിക്കൂ.. എനിക്ക് ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനോ, വേദനിപ്പിക്കാനോ അറിയില്ല. എനിക്ക് മാത്രമല്ല എന്റെ മകൾക്കും അറിയില്ല. കഴിയുമെങ്കിൽ അവളുടെ മുന്നിലൊന്നും ചെന്ന് പെടാതിരിക്കണം, അത്രയെങ്കിലും മനുഷ്യത്വം അവളോട് നീ കാണിക്കണം.. വിനായകൻ അവന്റെ മറുപടിക്ക് കാത്തു നിൽക്കാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു... അവൻ ആശങ്കയോടെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ഇതെന്തുപറ്റി ഇവർക്കൊക്കെ..?? തനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല... എന്തായാലും അല്പസമയം കഴിയുമ്പോൾ ആവണി വരും. അവളെ കണ്ട് സംസാരിക്കണം. അച്ഛന് എന്തൊക്കെയോ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. അത് തിരുത്തണം... ആവണിയുടെ അച്ഛനായതുകൊണ്ടല്ല, അല്ലെങ്കിലും ആ മനുഷ്യൻ തനിക്ക്‌ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്... ആവണിയുമായി പ്രണയത്തിൽ ആകുന്നതിനു മുമ്പേ, താനാ മനുഷ്യനെ അറിയുന്നതാണ്. അന്നേ സ്വന്തം അച്ഛനോടെന്നപോലെ ഒരിഷ്ടം അദ്ദേഹത്തോട് തോന്നുകയും ചെയ്തതാണ്.. അത്രയ്ക്കും നല്ലവനാണ് ആവണിയുടെ അച്ഛൻ. അയാൾ വാച്ചിൽ സമയം നോക്കി. ഇനി അഞ്ചുമിനിറ്റ് കൂടിയുണ്ട് അവൾ വരാൻ... അയാൾ കാത്ത് നിന്നു. ബസ് വരുന്നത് കണ്ടതും അയാൾ വഴിയോരം ഒതുങ്ങി നിന്നു. ആവണി ബസ്സിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി.. അവനെ കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത മട്ടിൽ അവൾ ധൃതിയിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഹേയ്...ആവണി നിൽക്ക്.. നവീൻ പിന്നാലെ ചെന്നു. അവൾ നടത്തത്തിന്റെ സ്പീഡ് ഒന്നുകൂടി കൂട്ടി... ആവണി... എന്തായിത്?? പെട്ടന്ന് എവിടെ നിന്നോ വിനായകൻ കുതിച്ചെത്തി.. മോനേ... മര്യാദയുടെ ഭാഷയിൽ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു, എന്റെ മകളുടെ പിന്നാലെ ഇനി നടക്കരുതെന്ന്. നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു പോയി എന്നൊരു തെറ്റു മാത്രമേ അവൾ ചെയ്തുള്ളൂ. അതിന് ഇത്രയും നീയവളെ വേദനിപ്പിക്കണോ. മേലിൽ... ഇനിമേലിൽ ഇവളെ നീ കാണരുത്... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാനിതുവരെ ഒരു മനുഷ്യനോട് പോലും ദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതിനുള്ള അവസരം ആരും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുമില്ല. പക്ഷേ മോനെ, ഇനിയും എന്റെ മകളെ വേദനിപ്പിച്ചാൽ ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കില്ല. ഞാനിവളുടെ അച്ഛനാണ്. ഇനി ഒരിക്കലും എന്റെ മകളുടെ മുന്നിൽ കണ്ടുപോകരുത്. വിനായകൻ അവന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി... 🍀🍀🍀🍀🍀 തുടരും. #📔 കഥ

Journey of Raghavan part-7 #🌃 ഗുഡ് നൈറ്റ് #ശുഭരാത്രി 😴😴 #💝 ആശംസകള്‍ #📔 കഥ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ