പ്രിയപ്പെട്ടവൾ
2K views • 10 days ago
🌜 The sky waits on July 29 🌜
Part 4
വെള്ളിനിറമുള്ള തൂവൽ അവളുടെ കൈപ്പത്തിയിൽ കിടന്നു. അത് സ്പർശിച്ച നിമിഷം കേട്ട ആ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും അവളുടെ ചെവികളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"...July 29-നെ മറക്കരുത്."
അവൾ പെട്ടെന്ന് ചുറ്റും നോക്കി.
ശൂന്യമായ റോഡ്.
നിശ്ചലമായ മഴ.
വായുവിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ. അവൻ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
"ഇതെല്ലാം എന്താണ്...?"
അവൾ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് ഒരടി വച്ചു.
ആ നിമിഷം...
അവളുടെ കൈയിലിരുന്ന വെള്ളിനിറമുള്ള തൂവൽ മൃദുവായി പ്രകാശിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ വെളിച്ചം പതിയെ ശക്തമായി. അവൾ അറിയാതെ കൈ തുറന്നു. തൂവൽ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു. അത് ഒരു വട്ടം അവളെ ചുറ്റി പറന്നു.
പിന്നെ മുന്നോട്ടേക്ക് നീങ്ങി. ആരോ വഴികാട്ടുന്നതുപോലെ. അവൾ സംശയത്തോടെ അതിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം...
പഴയ ക്ലോക്ക് ടവറിന്റെ പിന്നിലെ ചെറിയ വഴിയിലേക്ക് തൂവൽ തിരിഞ്ഞു. അവൾ മുമ്പ് ഒരിക്കലും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു ഇടം. രണ്ടു പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ വളരെ ഇടുങ്ങിയ ഒരു വഴി.
തൂവൽ അവിടേക്ക് കടന്നതും...
ഒരു മങ്ങിയ വെള്ളിവെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൾ കുറച്ചുനേരം അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
"പോകണോ...?"
മനസ്സ് വിലക്കി.
പക്ഷേ കൗതുകം ജയിച്ചു.
അവൾ പതിയെ ആ വഴിയിലേക്ക് കയറി.
രണ്ടടി മുന്നോട്ട് നടന്നതും... ചുറ്റുമുള്ള വായു ചെറുതായി വിറച്ചു. കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ ഒരു വെള്ളിനിറമുള്ള തിരമാല പടർന്നു.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എല്ലാം മങ്ങി.
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
വീണ്ടും തുറന്നപ്പോൾ... അവൾ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലം മാറിയിരുന്നു. ഇത് അതേ വഴിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ...
ചുറ്റുമുള്ള അന്തരീക്ഷം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. കാറ്റിൽ മിന്നുന്ന ചെറിയ പ്രകാശകണങ്ങൾ. മരങ്ങളുടെ ഇലകളിൽ നിന്നും പതിക്കുന്ന നീലനിറമുള്ള വെളിച്ചം. ദൂരെയെങ്ങോ കേൾക്കുന്ന മൃദുവായ സംഗീതം. അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി.
"ഞാൻ... എവിടെയാണ്?"
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു പരിചിതമായ ശബ്ദം.
"ഇവിടേക്ക് വരുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു."
അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു.
അവൻ...
അതേ വെള്ള ഷർട്ട്.
അതേ കറുത്ത നീളമുള്ള coat. മുഖത്ത് അതേ ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി. ഇത്തവണ അവന്റെ ചുറ്റും മങ്ങിയ വെള്ളിവെളിച്ചം പരന്നുനിന്നു.
അവൻ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
"നീ..."
അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
"നീ അപ്രത്യക്ഷമായില്ലേ?"
അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
"ഞാൻ അപ്രത്യക്ഷമായതല്ല."
"പിന്നെ?"
"നീ കാണാൻ പാടില്ലാത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് വന്നതാണ്."
അവൾക്ക് വീണ്ടും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
"ഇതെന്ത് സ്ഥലമാണ്?"
അവൻ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി. പിന്നെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകാശത്തിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു.
"നിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു."
"എന്ത്?"
"അതുകൊണ്ടാണ്..."
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
"...ഇത് നിനക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നത്."
അവൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ നിന്നു.
"എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല."
അവൻ ആദ്യമായി ഗൗരവമായി. മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതിയെ മങ്ങി. കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു ദുഃഖം തെളിഞ്ഞു. അവൻ ഒരു ചുവട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. വളരെ ശാന്തമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
"ഇത്..."
ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
"...നിന്റെ ലോകമല്ല."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും... അവളുടെ ചുറ്റുമുള്ള വായുവിൽ വീണ്ടും ചെറിയ വെള്ളിവെളിച്ച തിരമാലകൾ ഉയരാൻ തുടങ്ങി.
ഒന്നൊന്നായി... ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ലോകം അവളുടെ കണ്ണുകൾക്കുമുന്നിൽ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
_____________
അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
"ഇത്... നിന്റെ ലോകമല്ല."
അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ഇതുവരെ ഒരു സാധാരണ ഇടുങ്ങിയ വഴിപോലെ തോന്നിയിരുന്ന സ്ഥലം പതിയെ മാറാൻ തുടങ്ങി. വായുവിൽ മിന്നിമറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ചെറിയ പ്രകാശകണങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി കൂടിച്ചേർന്നു.
അവ ഒരു നദിപോലെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. ആകാശം ഇരുണ്ടതല്ല.
നീലയും വെള്ളിയും സ്വർണവും കലർന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രകാശം എല്ലായിടത്തും പരന്നിരുന്നു. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ കാറ്റില്ലാതെയും മൃദുവായി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"ഇതെങ്ങനെ സാധിക്കും...?"
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവൻ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
"എന്നോടൊപ്പം വാ."
അവൾ പതിയെ അവന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു.
കുറച്ച് ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ...
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിന് പ്രകാശഗോളങ്ങൾ താഴേക്ക് ഒഴുകിവരുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
ഓരോന്നിനും ഓരോ നിറം.
ചിലത് സ്വർണനിറം.
ചിലത് നീല.
ചിലത് ഇളം പിങ്ക്.
ചിലത് വെള്ളി.
അവ പതിയെ വായുവിലൂടെ ഒഴുകുകയായിരുന്നു.
"ഇവ എന്താണ്?"
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവൻ ഒരു സ്വർണനിറമുള്ള പ്രകാശഗോളം കൈകളിൽ പതിയെ സ്വീകരിച്ചു.
അത് പൊട്ടാതെ... അവന്റെ കൈകളിൽ മൃദുവായി തിളങ്ങി.
"ഇവ..."
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
"...മനുഷ്യരുടെ ആഗ്രഹങ്ങളാണ്."
"ആഗ്രഹങ്ങൾ...?"
"അതെ. പിറന്നാൾ ദിവസം ഹൃദയം നിറഞ്ഞ് പറയുന്ന ഓരോ ആഗ്രഹവും ഇവിടെ എത്തും."
അവൾ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ ആ പ്രകാശഗോളത്തെ നോക്കി. അവൻ അത് പതിയെ വായുവിലേക്ക് വിട്ടു.
അത് വീണ്ടും മറ്റുള്ളവക്കൊപ്പം ഒഴുകിപ്പോയി.
അവൾ ധൈര്യമായി അടുത്തൊരു നീലനിറമുള്ള പ്രകാശഗോളം സ്പർശിച്ചു.
സ്പർശിച്ച നിമിഷം...
ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം അവളുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി.
"എനിക്ക് വലിയൊരു ചിത്രകാരിയാകണം..."
അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. പ്രകാശഗോളം വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി ഒഴുകി.
"ഞാൻ... ആ ശബ്ദം കേട്ടു."
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവൻ തലകുലുക്കി.
"അത് ആ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്."
അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കുറച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ...
അവൾ മറ്റൊരു അത്ഭുതം കണ്ടു.
ചെറിയ ചെറിയ ഗ്ലാസ് കഷണങ്ങൾ പോലെ തോന്നുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് പ്രകാശത്തുണ്ടുകൾ വായുവിൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവയുടെ ഉള്ളിൽ ആളുകൾ ചിരിക്കുന്നതും...
കരയുന്നതും...
ഓടുന്നതും...
ആരെയോ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതും കാണാമായിരുന്നു.
"ഇവ...?"
അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
"ഇവ നഷ്ടപ്പെട്ട ഓർമ്മകളാണ്."
അവൻ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി.
"മനുഷ്യർ മറന്നുപോയ... പക്ഷേ ഹൃദയം ഒരിക്കലും വിട്ടുകളയാത്ത ഓർമ്മകൾ."
അവൾ ഒരു ചെറിയ ഓർമ്മക്കഷണം നോക്കി.
ഒരു അച്ഛൻ തന്റെ മകളെ സൈക്കിൾ ഓടിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ഇരുവരും ചിരിക്കുന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം ആ കാഴ്ച മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അറിയാതെ നനവ് നിറഞ്ഞു.
"ഇത്ര മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ... എങ്ങനെ ആളുകൾ മറക്കും?"
അവൻ ചെറിയൊരു നെടുവീർപ്പിട്ടു.
"കാലം..."
അവൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
"...ചിലപ്പോൾ ഓർമ്മകളെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഓടും."
ഇരുവരും വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ അതോടെ അത്ഭുതങ്ങൾ അവസാനിച്ചില്ല.
അവരുടെ മുന്നിലൂടെ... വായുവിൽ അക്ഷരങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന നൂറുകണക്കിന് വാക്കുകൾ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"ക്ഷമിക്കണം... ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു..."
"നന്ദി..."
"ഞാൻ നിന്നെ മിസ് ചെയ്യുന്നു..."
ഓരോ വാക്കും മൃദുവായ വെളിച്ചമായി ആകാശത്തിലേക്ക് ഒഴുകുകയായിരുന്നു.
"ഇവ..."
അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു.
അവൻ ആ വാക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
"പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ. ഒരിക്കലും ആരോടും പറയാൻ കഴിയാതെ... ഹൃദയത്തിൽ മാത്രം ബാക്കിയാകുന്ന വാക്കുകൾ."
അവൾ ആ വാക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു.
ആദ്യമായി...
ഈ ലോകം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര മനോഹരമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി.
അതേ സമയം...
ഈ ലോകം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര ദുഃഖം നിറഞ്ഞതെന്നും.
______________________
ആകാശത്ത് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളിലേക്കും ഓർമ്മകളിലേക്കും നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
ഓരോ പ്രകാശവും ഓരോ കഥ.
ഓരോ കഥക്കും ഒരു ഹൃദയം.
"ഇതെല്ലാം..."
അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
"...ആരാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്?"
അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
"അതാണ് എന്റെ ജോലി."
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
"നിന്റെ ജോലിയോ?"
അവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് പെട്ടെന്ന് നിന്നു. മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു ദിശയിലേക്ക് ഉറച്ചുനിന്നു.
"എന്താ?"
അവൾ ചോദിച്ചു.
"ഒരു വിഷ്..."
അവൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
"...ദുർബലമാകുന്നു."
അവൾക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവൻ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവളും പിന്നാലെ ഓടി. അൽപദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ തുറസ്സായ സ്ഥലത്തെത്തി.
അവിടെ...
മറ്റെല്ലാ പ്രകാശങ്ങളേക്കാളും ചെറുതായ ഒരു സ്വർണഗോളം വായുവിൽ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിന്റെ വെളിച്ചം ഓരോ നിമിഷവും മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവളുടെ മുന്നിൽ ഏകദേശം ഏഴ് വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ സുതാര്യരൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അവൻ ആരെയും കാണുന്നില്ല. കൈകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് കരയുകയാണ്.
അവന്റെ കണ്ണുനീർ നിലത്ത് വീഴുന്നില്ല. ചെറിയ വെളിച്ചത്തുള്ളികളായി മാറി വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോകുന്നു.
"ആ... ആ കുട്ടി..."
അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
"അവനെ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ."
അവൻ തലകുലുക്കി.
"അവൻ ഒരു ഓർമ്മയല്ല."
"പിന്നെ?"
"അവന്റെ birthday wish."
അവൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ആ കുഞ്ഞ് മൃദുവായി എന്തോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആദ്യം വ്യക്തമായില്ല.
അവൾ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ... അവന്റെ ശബ്ദം അവളുടെ ചെവിയിൽ തെളിഞ്ഞു.
"എനിക്ക്... അമ്മയെ തിരിച്ചു വേണം..."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം... അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. ആ കുഞ്ഞ് വീണ്ടും വീണ്ടും അതേ വാക്കുകൾ തന്നെ പറഞ്ഞു.
"എനിക്ക് അമ്മയെ തിരിച്ചു വേണം... അമ്മയെ ഒരിക്കൽ കൂടി കാണണം..."
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"ഇവന്റെ അമ്മ..."
അവൾ ചോദിക്കാൻ പോലും മടിച്ചു. അവൻ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി.
"കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മരിച്ചു."
അവൾക്ക് വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
"പിറന്നാൾ ദിവസം എല്ലാവരും അവനോട് ഒരു wish പറയാൻ പറഞ്ഞു."
അവൻ തുടർന്നു.
"അവൻ കളിപ്പാട്ടമോ... ചോക്ലേറ്റോ... പുതിയ സൈക്കിളോ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല."
അവൻ ആ ചെറിയ പ്രകാശഗോളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
"അവൻ ചോദിച്ചത്..."
ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി.
"...അമ്മയെ മാത്രം."
അവൾ അറിയാതെ കരഞ്ഞുപോയി.
"അപ്പോൾ... ഈ wish നിറവേറില്ലല്ലോ?"
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. അവൻ ആ സ്വർണഗോളം വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കൈകളിൽ എടുത്തു. അവന്റെ പെൻഡന്റ് മൃദുവായി തെളിഞ്ഞു. അതിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട വെള്ളിവെളിച്ചം ആ wish-നെ പതിയെ പൊതിഞ്ഞു.
അൽപസമയത്തിനുള്ളിൽ...
മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്വർണവെളിച്ചം വീണ്ടും ശക്തമായി. ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി. കരച്ചിൽ പതിയെ നിലച്ചു.
"നീ..."
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"...അവന്റെ വിഷ് നിറവേറ്റിയോ?"
അവൻ പതിയെ തലകുലുക്കി.
"ഇല്ല."
"പിന്നെ?"
"ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറില്ല."
അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു.
"പക്ഷേ... അവ ഒരിക്കലും അണഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ... അവയെ സംരക്ഷിക്കണം."
അവൻ വീണ്ടും ആ വിഷ് വായുവിലേക്ക് വിട്ടു.
അത് മുമ്പത്തേക്കാൾ മനോഹരമായി തിളങ്ങി മറ്റുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾക്കൊപ്പം ആകാശത്തിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയി.
അവൾക്ക് ഇനി കണ്ണുനീർ പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഇതുവരെ പിറന്നാൾ എന്നത് കേക്കും മെഴുകുതിരിയും സമ്മാനങ്ങളും മാത്രമാണെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നു.
പക്ഷേ...
ആ രാത്രിയിൽ ആദ്യമായി അവൾ മനസ്സിലാക്കി. ചില പിറന്നാൾ ആഗ്രഹങ്ങൾ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കായല്ല...
ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ലെന്ന് അറിയാവുന്ന ഒരാളെ ഒരിക്കൽക്കൂടി കാണാനാണ്.
ആ സത്യം അവളുടെ ഹൃദയം നിശ്ശബ്ദമായി തകർത്തു.
തുടരും..... 🤍
#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #നോവൽ #നോവൽ #ഫാന്റസി
8 shares
