🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 13 ❤️..................❤️ "അവൾ പറയാൻ പോകുന്ന ദിവസം തന്നെ... അഭ്യുഹിന്റെ ജീവിതത്തിലും ഒരു വലിയ മാറ്റം ആരംഭിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു..." ─── ഗ്രാജുവേഷൻ സെറിമണിക്ക് രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ഒരു ചെറിയ ആഘോഷ ഡിന്നർ നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. കാരണം... കൃഷ്ണവർമ്മയുടെയും രാഘവ് മേനോന്റെയും സൗഹൃദം വർഷങ്ങളായുള്ളതായിരുന്നു. അവരുടെ മക്കൾ ഒരുമിച്ച് ഗ്രാജുവേറ്റ് ആയത് അവർക്ക് പ്രത്യേക സന്തോഷം തന്നെയായിരുന്നു. ─── വൈകുന്നേരം. നഗരത്തിലെ ഒരു ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിലായിരുന്നു ഡിന്നർ. പ്രണയ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ ചെറിയൊരു ടെൻഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം... ഇപ്പോൾ കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഓരോ കൂടിക്കാഴ്ചയിലും വിവാഹ വിഷയം പറയാതെ ഒളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് അവൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താ ഇങ്ങനെ ആലോചിക്കുന്നത്?" മാലിനി ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല." പ്രണയ ഉടനെ മറുപടി നൽകി. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖം കണ്ടാൽ തന്നെ കള്ളമാണെന്ന് മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. ഹാളിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ തന്നെ അവർ രാഘവ് മേനോനെയും കുടുംബത്തെയും കണ്ടു. ദേവിക പതിവുപോലെ സ്നേഹത്തോടെ പ്രണയയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "എന്റെ മോൾ ഇപ്പോൾ ഗ്രാജുവേറ്റ് ആയല്ലോ." "ആന്റി..." പ്രണയ നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ അഭ്യുഹിലേക്കെത്തിയത്. അവൻ ബ്ലൂ ഷർട്ടിലും ബ്ലാക്ക് ട്രൗസറിലും നിന്നുകൊണ്ട് രാഘവിനോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. അറിയാതെ... അവളുടെ നോട്ടം കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "ഇത്രയും നേരം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നാൽ അവന് സംശയം വരും." പിന്നിൽ നിന്ന് ദിയയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും പ്രണയ ഞെട്ടി. "നീ ഇവിടെ എന്താ?" "ആന്റി വിളിച്ചു." ദിയ ചിരിച്ചു. "നിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം കാണാൻ." പ്രണയ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. ഡിന്നർ ആരംഭിച്ചു. രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. കോളേജ് ഓർമ്മകൾ. ഭാവി പദ്ധതികൾ. ബിസിനസ് കാര്യങ്ങൾ. സംസാരം നീണ്ടുപോയി. "പ്രണയ, ഇനി എന്താണ് പ്ലാൻ?" രാഘവ് ചോദിച്ചു. "എം.ബി.എ ചെയ്യണം എന്നാണ്." "Good." അഭ്യുഹ് ആദ്യമായി ഇടയിൽ പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് അത് നന്നായി പറ്റും." പ്രണയ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. അവൻ തന്റെ തീരുമാനത്തെ പിന്തുണച്ചത് അവൾക്ക് സന്തോഷമായി. "അപ്പോ അഭ്യുഹ്?" കൃഷ്ണവർമ്മ ചോദിച്ചു. "ഫുൾ ടൈം കമ്പനിയിലേക്ക്." അവൻ മറുപടി നൽകി. "അത് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു." കൃഷ്ണവർമ്മ ചിരിച്ചു. ഡിന്നറിന് ശേഷം... എല്ലാവരും ഹോട്ടലിന്റെ ഓപ്പൺ ടെറസിലേക്ക് പോയി. രാത്രിയിലെ നഗരക്കാഴ്ച അതിമനോഹരമായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയ ഒറ്റയ്ക്ക് റെയിലിങ്ങിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. താഴെ തിളങ്ങുന്ന ലൈറ്റുകൾ നോക്കി. അപ്പോഴാണ് ആരോ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് നിന്നത്. അഭ്യുഹ്. "ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുകയാണോ?" അവൻ ചോദിച്ചു. "മ്മ്." അവൾ തലകുലുക്കി. "അകത്ത് ശബ്ദം കൂടുതലാണ്." "അതെ." അവനും റെയിലിങ്ങിൽ ചാരിനിന്നു. "ഇനി എല്ലാവരും ഓരോ വഴിക്ക്." പ്രണയ പതിയെ പറഞ്ഞു. "മ്മ്." "വിചിത്രമായി തോന്നുന്നില്ലേ?" "കുറച്ച്." അഭ്യുഹ് മറുപടി നൽകി. അത് കേട്ട് അവൾ ചിരിച്ചു. "നീ എപ്പോഴും ഇത്രയും കുറച്ച് മാത്രമേ സംസാരിക്കൂ?" "നീ രണ്ടുപേരുടെ ഭാഗവും സംസാരിക്കുന്നില്ലേ." അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് പ്രണയ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ സമയത്തായിരുന്നു... പെട്ടെന്ന് ശക്തമായ കാറ്റ് വീശിയത്. പ്രണയയുടെ മുടി മുഖത്തേക്ക് പറന്നു വീണു. അതോടൊപ്പം അവളുടെ ഷാൾ റെയിലിങ്ങിൽ കുടുങ്ങി. അത് അഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ... അവളുടെ ബാലൻസ് ഒന്ന് തെറ്റി. "ഹേയ്..." അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അഭ്യുഹ് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. ശക്തമായി. അവൾ വീഴാതിരിക്കാൻ. ഒരു നിമിഷം... രണ്ടുപേരും വളരെ അടുത്തായിരുന്നു. പ്രണയയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. അഭ്യുഹിന്റെ കൈ ഇപ്പോഴും അവളുടെ കൈയിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം... ലോകം മുഴുവൻ നിശബ്ദമായതുപോലെ തോന്നി. കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം. രണ്ടുപേരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പും. അഭ്യുഹ് ആദ്യമായി അത്ര അടുത്ത് നിന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. പ്രണയക്ക് നോട്ടം മാറ്റാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. "സോറി..." അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "എന്തിന്?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ എപ്പോഴും പ്രശ്നത്തിൽ ചെന്ന് ചാടുമല്ലോ." അത് കേട്ട് അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അതെ." "ഹലോ?" പ്രണയ മുഖം ചുളിച്ചു. "നീ ആശ്വസിപ്പിക്കേണ്ട സമയത്ത് കളിയാക്കുകയാണ്." "കാരണം നിനക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ല." അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "അതാണ് പ്രധാന കാര്യം." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... പ്രണയയുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. അവന്റെ ഓരോ ചെറിയ കരുതലും... അവൾക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ദേവികയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്. "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ ആണോ?" രണ്ടുപേരും പെട്ടെന്ന് അകന്നു നിന്നു. പ്രണയയുടെ മുഖം ചുവന്നു. അഭ്യുഹും അസാധാരണമായി നിശബ്ദനായി. അത് കണ്ട ദേവികയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ അവർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ആ രാത്രി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ... പ്രണയയുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നത് ആ ഒരു നിമിഷം മാത്രമായിരുന്നു. അവന്റെ കൈ. അവന്റെ നോട്ടം. അവന്റെ ശബ്ദം. "നിനക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ല. അതാണ് പ്രധാന കാര്യം." ─── അതേസമയം അഭ്യുഹും തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അറിയാതെ അവന്റെ മനസ്സിലും തെളിഞ്ഞത് അതേ നിമിഷമായിരുന്നു. പ്രണയ വളരെ അടുത്ത് നിന്നത്. അവളുടെ കണ്ണുകൾ. അവളുടെ പുഞ്ചിരി. അവളുടെ ഭയം. എല്ലാം. ആദ്യമായി... അവൻ ഒരു സത്യം തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങി. പ്രണയയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമെന്ന ചിന്ത പോലും തനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. പക്ഷേ... അതിന് എന്ത് പേരാണ് നൽകേണ്ടത് എന്ന് മാത്രം അവന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ലായിരുന്നു. ─── മറുവശത്ത്... പ്രണയ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തിരുന്നു. "ഇനി കാത്തിരിക്കില്ല..." ആ തീരുമാനം എടുത്ത ശേഷം പ്രണയയുടെ മനസ്സ് മുമ്പത്തേക്കാൾ ശാന്തമായിരുന്നു. കാരണം... ഇത്ര നാളായി ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചുവച്ച കാര്യം ഇനി മറച്ചുവെക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു. ഫലം എന്തായാലും... ഒരിക്കലെങ്കിലും അവൻ സത്യം അറിയണം. ─── അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മുടി ചീകുകയായിരുന്നു പ്രണയ. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു. അഭ്യുഹ്. അവനോട് പറയാൻ പോകുന്ന വാക്കുകൾ. അവൻ എന്ത് മറുപടി പറയും എന്ന ഭയം. എല്ലാം ഒരുമിച്ച് മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകുകയായിരുന്നു. അവസാനം... അവൾ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി സ്വയം പറഞ്ഞു. "ഇനി പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും പറയാൻ പറ്റില്ല." ആ നിമിഷം... അവളുടെ തീരുമാനം പൂർണ്ണമായി ഉറച്ചു. ─── ഉച്ചയ്ക്ക്. ദിയയും നന്ദനയും കൂടെ ഒരു കഫേയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. "അപ്പോൾ?" ദിയ ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചു. "എപ്പോൾ പറയാൻ പോകുന്നു?" പ്രണയ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "വളരെ പെട്ടെന്ന്." "വളരെ പെട്ടെന്ന് എന്നുവച്ചാൽ?" നന്ദന ചോദിച്ചു. "ഈ ആഴ്ച." അത് കേട്ടതും ദിയ കസേരയിൽ നിന്ന് ചാടാൻ പോയി. "അവസാനം wow !" "ശബ്ദം കുറയ്ക്ക് ." പ്രണയ അവളെ നോക്കി. "മുഴുവൻ കഫേയും കേൾക്കും." "കേൾക്കട്ടെ." ദിയ ചിരിച്ചു. "ഞാൻ ഈ ദിവസത്തിനായി എത്ര നാളായി കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?" "പക്ഷേ..." പ്രണയയുടെ ശബ്ദം പതിഞ്ഞു. "എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്." ദിയയും നന്ദനയും നിശബ്ദരായി. കാരണം... അത് തമാശയല്ലെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. "അവൻ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ?" പ്രണയ ചോദിച്ചു. "എല്ലാം മാറിപ്പോയാൽ?" കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ശേഷം നന്ദന അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു. "കേൾക്ക്." അവൾ പറഞ്ഞു. "അവൻ സമ്മതിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല.പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്." ദിയ തുടർന്നു. "നീ പറയാതെ വിട്ടാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും." പ്രണയ തല താഴ്ത്തി. കാരണം... അത് സത്യം ആയിരുന്നു. ─── അന്ന് വൈകുന്നേരം. വീട്ടിലെ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. മേശപ്പുറത്ത് ഒരു വെളുത്ത പേപ്പർ. കയ്യിൽ പേന. അഭ്യുഹിനായി ഒരു കത്ത് എഴുതാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആദ്യ വരി പോലും എഴുതാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "Dear അഭ്യൂഹ്..." എഴുതി. അത് നോക്കി. വീണ്ടും മായ്ച്ചു. "Hi Abhyuh..." വീണ്ടും എഴുതി. വീണ്ടും മായ്ച്ചു. അവസാനം... അവൾ ചിരിച്ചു. "ഇതെന്താ പരീക്ഷ പേപ്പറാണോ?" സ്വയം ചോദിച്ചു. പക്ഷേ കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം... ഹൃദയം പറയുന്നത് അവൾ പേപ്പറിലേക്ക് പകർത്താൻ തുടങ്ങി. അവനെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം. സുഹൃത്തായ നിമിഷങ്ങൾ. അവന്റെ കരുതൽ. അവന്റെ ചിരി. തനിക്ക് അവൻ എത്ര പ്രധാനപ്പെട്ട ആളായി മാറിയെന്ന്. ഒന്നൊന്നായി എഴുതി. കത്ത് പൂർത്തിയായപ്പോൾ... അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നിറഞ്ഞിരുന്നു. കാരണം... അത് ഒരു കത്ത് മാത്രമായിരുന്നില്ല. മൂന്ന് വർഷത്തെ പ്രണയമായിരുന്നു. ─── അടുത്ത ദിവസം. ദിയയെയും നന്ദനയെയും അവൾ കത്ത് കാണിച്ചു. രണ്ടുപേരും മുഴുവൻ വായിച്ചു. ശേഷം... ദിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. "എടീ..." അവൾ പറഞ്ഞു. "ഇത് വായിച്ചിട്ട് പോലും അവൻ ഫീൽ ചെയ്യില്ലെങ്കിൽ അവന് ഹൃദയം ഇല്ല." "ഡ്രാമ കുറയ്ക്ക്." പ്രണയ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖം ചുവന്നിരുന്നു. "കത്ത് മാത്രമാണോ ?" നന്ദന ചോദിച്ചു. "അല്ല." പ്രണയ തലകുലുക്കി. "ഒരു ചെറിയ ഗിഫ്റ്റും." "എന്ത് ഗിഫ്റ്റ്?" ദിയ ചോദിച്ചു. അവൾ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ബോക്സ് പുറത്തെടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ... ഒരു ബ്ലാക്ക് മെറ്റൽ ബുക്ക്മാർക്ക്. അതിൽ കൊത്തിയിട്ടിരുന്നത് ഒരു വരി മാത്രം. "Some people become memories. Some become home." ദിയയും നന്ദനയും കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അത് നോക്കി. ശേഷം പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. "ഇവൾക്ക് പ്രണയം കുറച്ച് കൂടുതലാണ്." ദിയ പറഞ്ഞു. "കുറച്ച് അല്ല." നന്ദന തിരുത്തി. "ഭയങ്കര കൂടുതലാണ്." ─── അന്ന് രാത്രി. പ്രണയ കത്തും ഗിഫ്റ്റും വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കുകയായിരുന്നു. ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. അതിനുശേഷം... അഭ്യുഹ് എല്ലാം അറിയും. ─── അഭ്യുഹ് തന്റെ ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ലാപ്ടോപ്പിൽ ഫയലുകൾ തുറന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ശ്രദ്ധ അവിടെയായിരുന്നില്ല. അറിയാതെ അവൻ ഫോൺ എടുത്തു. പ്രണയയുടെ ചാറ്റ് തുറന്നു. അവൾ അവസാനമായി അയച്ച മെസ്സേജ് വായിച്ചു. അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ അവളോട് സംസാരിക്കാത്ത ഒരു ദിവസം പോലും അപൂർണ്ണമായി തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ... വളരെ പെട്ടെന്ന്... അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ സംഭാഷണം നടക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു. പ്രണയ വർഷങ്ങളായി ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചുവച്ച സത്യം പറയാൻ തയ്യാറായിരുന്നു. എന്നാൽ... ആ സത്യത്തിന് അഭ്യുഹ് നൽകാൻ പോകുന്ന മറുപടി... അവരുടെ ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു... തുടരും... ❤️✨ #📔 കഥ #നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം