#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 88 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💐 ഓഓഓ.. അപ്പൊ അമ്മ പറഞ്ഞപോലെ.. നീയാണിപ്പോ ഇവിടുത്തെ നന്മ മരം.. അല്ലേടി? " വിഷ്ണുവിന്റെ പുച്ഛത്തോടെയുള്ള ആ വാക്കുകൾ. അത് കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ഗായത്രി മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി പോകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിഷ്ണു അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നാ വഴി തടഞ്ഞു. "ഞാൻ.. ഞാൻ നന്മ മരം കളിച്ചതോന്നും അല്ല. ഭവ്യക്കൊട്ടും വയ്യ.. നല്ല പനിയാ. അവളുടെ കയ്യിലുള്ള ഗുളിക കുടിച്ചിട്ടും അത് കുറയുന്നില്ല. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ അവള് വേണം ന്ന് പറഞ്ഞു.. അങ്ങനെ കൂടെ പോയതാ." ഗായത്രി അത്രയൊക്കെ വിശദീകരണം കൊടുത്തിട്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ പുച്ഛം അൽപ്പം പോലും മാറിയില്ല. "നീയേ.... നിന്റെയും നിന്റെയാ നാശം പിടിച്ച കൊച്ചിന്റെയും കാര്യം മാത്രം നോക്കിയാ മതി.. ഭവ്യ എന്റെ അനിയത്തിയാ.. എന്റെ കുടുംബം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം. അതിനിടയിൽ നിന്റെ സഹായം വേണ്ട..കേട്ടോടീ.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവൻ ഗായത്രിയെ പിടിച്ചൊന്ന് തള്ളി. അങ്ങനൊന്നു മുൻകൂട്ടി കണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ചുവരിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു നിന്നിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് മാത്രം മുന്നിലേക്കലച്ചു വീണില്ല.. "നിങ്ങളുടെ അനിയത്തി ആയത് കൊണ്ട് തന്നെയാ അവൾക്കാ ഗതി കേട് വന്നതെന്ന് പറയാൻ നാവ് തരിച്ചിട്ടും അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. രാവിലെ ഒരിച്ചിരി ചായ കുടിച്ച് ഭവ്യയുടെ കൂടെ പോയതാണ്. വിശപ്പ് കൊണ്ടും ക്ഷീണം കൊണ്ടും അവൾക്കോട്ടും വയ്യ. അടുക്കളയിൽ കുന്ന് കൂടി കിടക്കുന്ന ജോലികൾ കണ്ടിട്ടാണ് അവളെങ്ങോട്ട് ഡ്രസ്സ്‌ മാറാൻ കയറി ചെന്നത്. അവിടെ അവനുണ്ടെന്നറിഞ്ഞിരുന്നേൽ തീർച്ചയായും അങ്ങനൊരു വിഡ്ഢിത്തമപ്പോൾ ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. ഈ പറയുന്നതിനെക്കെ തിരികെ കൊടുക്കാൻ ഉത്തരം ഇല്ലാഞ്ഞല്ല. പക്ഷെ ആ പറയുന്നത് ന്യായമാണെങ്കിൽ കൂടി അവനത് അംഗീകരിച്ചു തരില്ല. അതിനിടക്ക് അവന്റെ അക്രമം കൂടി സഹിക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ.. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ വാക്കുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ ചവച്ചിറക്കി അവൾ ഓടി ഇറങ്ങി താഴേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു.. ഒരുനിമിഷം ആ പോക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷമാണ് വിഷ്ണു ഭവ്യയുടെ മുറിക്ക് നേരെ ചെന്നത്. അവൻ ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ മൂടി പുതച്ചു കിടപ്പുണ്ട്. ഡീ.. യാതൊരു ദാക്ഷണ്യവുമില്ലാതെ അവനാ പുതപ്പ് വലിച്ചെടുത്ത നിമിഷം.. കുളിർന്ന പോലെ ഭവ്യ ഒന്നു കൂടി ചുരുണ്ടു. "നീയെന്താടി പുതിയ ആളുകളെ കൂടെ കൂട്ടി വേറെ വല്ലതും പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ.. ഏഹ്.." എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത വിധത്തിൽ അവശയായ അവളെ അവൻ വലിച്ചു പൊക്കി കൊണ്ടൊരു ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. സ്ഥലക്കാലമില്ലാത്ത പോലെ ഭവ്യ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. "വയ്യെങ്കിൽ അമ്മയെ കൂട്ടി പോകുന്നെന് പകരം നീ എന്തിനാടി അവളേം കൂട്ടി പോയത്. അത് എന്നെ തോൽപ്പിക്കാനല്ലേ.." പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് വിഷ്ണു അവൾക്ക് നേരെ നോക്കി. "എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ വയ്യ വല്യേട്ട.. തല വെട്ടി പൊളിയുന്ന പോലെ വേദനിക്കുന്നു.." അവൾ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും തല പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. ആ കണ്ണുകൾ ചോര പടർന്നിറങ്ങി പോലെ ചുവന്നിരുന്നു. "മതിയെടി നിന്റെ അഭിനയം.. നിന്നെ എനിക്കറിഞ്ഞൂടെ..." വിഷ്ണു പക്ഷെ അതൊന്നും തന്നെ കണ്ടില്ല. ഗായത്രിയെ കൂട്ടി അവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയതപ്പോയും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെയാണ് അവളോടുള്ള അവന്റെ ദേഷ്യം. അവൻ വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. "നോക്ക് വല്യേട്ടാ.. എനിക്കൊട്ടും വയ്യ.. വെറുതെ വിട്ടേക്ക്.. ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിലിപ്പോ ഒന്നിനും വരുന്നില്ലല്ലോ. എനിക്കെല്ലാം മതിയായി.. അത് കൊണ്ട് ഞാനെല്ലാം വിട്ട് കളഞ്ഞു.. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ എന്റെ പിറകെ നടന്നു ടോർച്ചർ ചെയ്യാൻ തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം എങ്കിൽ എനിക്കും പലതും ചെയ്യാനുണ്ട്. അത് എന്തൊക്കെയോന്ന് വല്ല്യേട്ടന് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരേണ്ടതില്ലലോ.. എനിക്കൊറ്റക്ക് പറ്റില്ലെന്നും എന്റെ കൂടെ ഇതിനൊന്നും ആരുമില്ലെന്നുമാണ് വല്യേട്ടന്റെ ധൈര്യമെങ്കിൽ.. അറിയാലോ.. കുഞ്ഞേട്ടനെ ഞാനായിട്ട് മാറ്റി നിർത്തിയതാ. പക്ഷെ എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. ഇപ്പോഴും ന്യായമായ എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യവുമായി ഞാൻ ചെന്നാൽ കുഞ്ഞേട്ടൻ എന്റെ കൂടെ നിൽക്കും.. പിന്നെ ഏട്ടത്തിയും.. നിങ്ങൾക്കൊക്കെ വേണ്ടി... അവരെ ഞാനെത്ര വേദനിപ്പിച്ചതാ.. പക്ഷെ എനിക്കൊരു വേദന വന്നപ്പോ.. ആവിശ്യം ഇപ്പൊ... അവർ മാത്രമേ ഒള്ളു." നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടവൾ.. വിഷ്ണുവിന്റെ നേരെ നോക്കി.. "അത് കൊണ്ട് വല്യേട്ടൻ വെറുതെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാതെ പോ.. എനിക്കൊട്ടും വയ്യ.. റസ്റ്റ്‌ എടുക്കാനാ ഡോക്ടറെന്നോട് പറഞ്ഞത്.." കടുപ്പത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവൻ വലിച്ചിട്ട പുതിപ്പ് പുതച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും പഴയതു പോലെ തന്നെ കിടന്നു. പല്ല് ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം അവളിൽ തന്നെയാണ്. ഗായത്രിയും കാശിയും പിന്നെ. ഭവ്യയും. മൂന്നു പേരും ഒരുമിച്ച് കൂടുന്നത്.. അതും തനിക്കെതിരെ.. വെറുതെ പോലും അതൊന്ന് ഓർത്തു നോക്കിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചോന്നാളി. അതിന് അനുവദിച്ചു കൂട. അവരങ്ങനെ ഒത്തു കൂടിയാൽ.. അത്.. അതായിരിക്കും തന്റെ അവസാനത്തിന്റെ ആരംഭം. മൂന്ന് പേർക്കും തനിക്കെതിരെ നിരത്താൻ നിരവധി തെളിവുകളുണ്ടെന്നിരിക്കെ അതിനൊരിക്കലും ഇട വരുത്തി കൂട.. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പകയോടെ ഭവ്യയുടെ നേരെ നീണ്ടു. ഗായത്രിയാണിപ്പോ അവളുടെ പുതിയ സംരക്ഷക. അതൊരു അവസരമാണ്. ഭവ്യ അവളെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചവളാണ്. അത് തന്നെ തുറുപ്പ് ചീട്ടാക്കണം. ആ ദേഷ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് സ്ഥാപിക്കണം.. അവളിലോടെ ഇവൾക്കൊരവസാനം.. അതിന്റെ പേരിൽ താനിത്ര നാളും പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഇത്തിൾ കണ്ണി പോലെ പറ്റി തന്നിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നവളിൽ നിന്നും തനിക്കൊരു നിന്നൊരു മോചനം.. പറ്റിയാൽ അതിൽ കൂടി തന്നെ കാശിനാഥനും ഒരു കൊളുത്ത്.. അസാധാരണമാം വിധം വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണൊന്നു തിളങ്ങി.. വന്യമായൊരു ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിലും.. 💥💥 ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ വാചകമല്ലാതെ പാചകത്തിന്റെ എബി സീഡി പോലും എന്റെ മോൾക്കറിയില്ലെന്ന്.. " കാശി അവളെ നോക്കി നടുവിന് കൈ കൊടുത്തു. അവളുടെ മുഖത്തൊരു കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞ ചിരിയുണ്ട്. അത് കണ്ടിട്ടവനും ചിരി വരുന്നുണ്ട്. അന്നത്തെ ഭക്ഷണം അവിടുണ്ടാക്കാം എന്ന് പ്ലാൻ ചെയ്ത് കൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ കയറിയതാണ് രണ്ടു പേരും. കുഞ്ഞൊരു അടുക്കളയും അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങളും അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. സണ്ണിയോടന്ന് ഭക്ഷണം കൊണ്ട് വരണ്ട എന്ന് കാശി തന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വലിയ ഉത്സാഹത്തിൽ അങ്ങനൊരു ഐഡിയ പറഞ്ഞെങ്കിലും കാർത്തുവിനൊന്നും കാര്യമായി അറിയില്ലെന്ന് ആദ്യ മിനിറ്റിൽ തന്നെ കാശിക്ക് മനസ്സിലായി.. "അങ്ങനെ അറിയില്ലെന്നൊന്നും പറഞ്ഞൂടാ.. കുറെയൊക്കെ എനിക്കറിയാം.." കാർത്തു അവന്റെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഓംലെറ്റ് നൂഡിൽസ്.. ചായ പിന്നെ കാപ്പി.. ഇതല്ലേ അറിയാമെന്നു വീമ്പ് പറയുന്ന ആ പ്രധാന ഡിഷ്‌.." അവനവളെ നോക്കി സ്ലാബിൾ ചാരി കൈ കെട്ടി നിന്നു. "ഏഹ്.. അതെങ്ങനെ കാശ്യേട്ടനറിയാം.." കാർത്തു അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു. പിന്നെ. ഇതറിയാൻ ബിരുദം എടുക്കണമല്ലോ.. നിന്നെ പോലുള്ള പൂക്കി പെൺപിള്ളേർക്ക് ഇതൊക്കെ തന്നെ വല്ല്യ എന്തോ ആണെന്നല്ലേ.. " അവനൊരു ചിരിയോടെ കാർത്തുവിന്റെ മൂക്കിൻ തുമ്പോന്ന് നുള്ളി വിട്ടു. "അങ്ങനിപ്പോ കളിയാക്കൊന്നും വേണ്ട.. വേണേൽ ഞാൻ പഠിച്ചെടുക്കും.. കാണണോ.." കാർത്തു വെല്ലുവിളി പോലെ അവനെ നോക്കി. മ്മ്..കാണണം.. അല്ല.. അത്ര പെട്ടന്ന് കാണാൻ വാശി പിടിക്കരുത്.. നമ്മുക്ക് പതിയെ കാണിക്കാം.. അതല്ലേ നല്ലത്.. എനിക്കും കാശ്യേട്ടനും പിന്നെ നമ്മുടെ വയറിനും.. " അവൾ കള്ളചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി.. കാശി ഒന്നമർത്തി മൂളി കൊണ്ടവളെ നോക്കി തലയാട്ടി കാണിച്ചതല്ലാതെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഞാനിപ്പോ അതൊക്കെ പഠിക്കാണോ .. എല്ലാം ന്റെ യീ കാശി നാഥനറിയാലോ.. ഞാൻ പറയുന്നതെല്ലാം എനിക്കുണ്ടാക്കി തരില്ലേ." ചോദ്യതോടൊപ്പം സ്ലാബിൾ ഇരിക്കുന്ന അവൾ കൈ നീട്ടി അവന്റെ ബനിയനിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടവൽക്കടുത്തേക്ക് നീക്കി കൊണ്ടവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "അത് പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ. കാശിനാഥൻ അറിയുന്നതെല്ലാം വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ നിനക്കും പഠിപ്പിച്ചു തരുന്നില്ലേ.. ഞാൻ.ഏഹ്.." സ്വകാര്യം പോലെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടവൻ അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "ഓഓഓ.. തൊടങ്ങി.." തന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നവന്റെ മുഖം പിടിച്ചു വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടവൾ കണ്ണുരുട്ടി.. "മര്യാദക്ക് നിന്ന എന്നെ നീയല്ലെടി പിടിച്ചു വലിച്ചോട്ടിച്ചത്..ഇനിയിപ്പോ നീയങ്ങു സഹിച്ചോ.." അവനവളുടെ പിടിയിൽ നിന്നും തല കുതറി മാറ്റി.. "എനിക്കതൊന്നും പഠിക്കാൻ ടൈം കിട്ടിയില്ല കാശ്യേട്ടാ.. കോളേജ് പഠനവും പിന്നെ അത് കഴിഞ്ഞു മെഡിക്കൽ പഠനവും ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നല്ലേ കംബ്ലീറ്റ് ആക്കിയത്. അതിനിടയിൽ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമല്ലേ വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നത്.. അവിടെ വന്നാലും അമ്മ എന്നെ കൊണ്ടൊന്നും ചെയ്യിപ്പിക്കില്ല. അച്ഛനും.. രണ്ടാൾക്കും ഞാൻ നന്നായി പഠിച്ചാൽ മതി.. സന്തോഷമായിരുന്നാ മതി എന്നൊക്കെയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.." പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. സ്വരം ഇടറി. തന്നോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നവൻ അതറിയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി കാർത്തു വേഗം മുഖം തുടച്ചു. പക്ഷെ കാശിയുടെ ചിരിയും മാഞ്ഞിരുന്നു. "ഒന്നുല്ല.. ഞാൻ വെറുതെ.. ഓരോന്നൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ..അവിടെ അച്ഛനും അമ്മേം എന്നെ കൊണ്ട് നടന്നത് പോലെ... അത്രേം സ്നേഹത്തോടെ.. വാത്സല്യത്തോടെ എന്റെ എല്ലാ കുസൃതികൾക്കും കുറുമ്പുകൾക്കും കൂടിയിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെയാ കാശ്യേട്ടനും എന്നെ നോക്കുന്നത്.. എന്റെ സന്തോഷം തന്നെയാ കാശ്യേനും വലുത്.. ഞാൻ..." കാർത്തു അവന്റെ കവിളിൽ രണ്ടു കയ്യും ചേർത്തിട്ട് നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു. "ശോ.. നല്ലൊരു നേരായിരുന്നു.. ഞാനത് നശിപ്പിച്ചോ.." എന്നിട്ടും തെളിയാത്ത അവന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് അവളൊരു വല്ലായ്മയോടെ ചോദിച്ചു. "ഇല്ലെടി.. അശോകേട്ടനേം തുളസി ചേച്ചിയെയും ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പോലും ചിലപ്പോൾ സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.. എനിക്ക് മനസ്സിലാവും നിന്നെ.. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഞാനെന്ത് ചെയ്യും.." അവനവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട.. ആരേം ഓർക്കേം വേണ്ട.. എനിക്ക് നെയ്ചോറുണ്ടാക്കി താ.. വിശക്കുന്നു.." അവൾക്ക ചിന്തയിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കണമായിരുന്നു. ഓർമകൾ കൂടുമ്പോൾ വേദനയും വല്ലാതെ കൂടുന്നുണ്ട്. അതൊഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ അവളാ ഓർമകളെ തന്നെ അകറ്റി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. "എനിക്കും വിശക്കുന്നു.." കാശിയത് പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ അർഥമറിഞ്ഞത് പോലെ അവളൊന്നു ചുവന്നു...തുടുത്തു. 💥💥 "എന്നിട്ട് നീയെന്ത് തീരുമാനം എടുത്തു മഹേഷ്‌..?" മഹേഷിന്റെ ആ തീരുമാനം അറിയാനുള്ള വല്ലാത്തൊരു ജിക്ഞ്ഞാസയുണ്ടപ്പോൾ സ്റ്റീഫന്റെ മുഖത്തും വാക്കുകൾക്കും. മഹേഷ്‌ ഒന്നു മിണ്ടാതെ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. "ഒന്നും തീരുമാനിച്ചില്ലേ.. അവരെ വെറുതെ വിടാനുറച്ചോ നീ..ഇത്രേം ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളോ അപ്പൊ നിന്റെ ദേഷ്യവും വാശിയുമൊക്കെ..?" അവന്റെ ഇരുപ്പ് കണ്ടിട്ട് സ്റ്റീഫന്റെ നെഞ്ചിടിച്ചു. അവരെ തമ്മിലടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടയാൾക്ക് ചെയ്ത് തീർക്കേണ്ട ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ടല്ലോ. അതെല്ലാം അവസാനിക്കുകയാണോ എന്നൊരു ആശങ്കയുണ്ടയാൾക്കും. "അതിന് മഹേഷ്‌ ചാവണം..." അവന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരിയുണ്ടപ്പോൾ.. ക്രൂരത നിറഞ്ഞ ചിരി. അത് കണ്ടതോടെ സ്റ്റീഫന് അൽപ്പം ആശ്വാസം തോന്നി. "ഇനിയെന്താ നിന്റെ പ്ലാൻ.. അയാൾക്ക് പിന്നെ അതറിയണം. അതിന്റെ എതിരെ ഒന്നാണല്ലോ അയാൾക്ക് ചെയ്യേണ്ടത്.. "തത്കാലം വിഷ്ണു പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ.. അവനെ കൂടെ നിർത്താനൊന്നുമല്ല. അതൊക്കെ റിസ്ക് തന്നെയാണ്. എന്തൊക്കെ ആണേലും കാശി നാഥന്റെ ഏട്ടനല്ലേ.. അത്രയങ്ങോട്ട് വിശ്വസിക്കാൻ വയ്യ..കൂട്ടത്തിൽ കൂടെ നിന്നു കാലു വാരുന്ന ടീം ആണിപ്പോ മൊത്തം.. നമ്മളെ പോലെ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മഹേഷോന്നുറക്കെ പൊട്ടി ചിരിച്ചു. അതോടെ സ്റ്റീഫന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയി.. "വിഷ്ണു പറഞ്ഞത് പോലെ.. അങ്ങനെ ആരെങ്കിലുമല്ല.. ആരെ തൊട്ടാലാണോ കാശിനാഥന് ഏറ്റവും അധികം പൊള്ളുന്നത് ആ ആളെ തന്നെ കളത്തിലിറക്കി ഇരയായി വെക്കണം.. എന്നിട്ടാ ചൂണ്ട കൊളുത്തിലേക്ക് അവനെ വിളിച്ചു കയറ്റണം.. അവനൊരിക്കലും രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ വയ്യാത്ത പോലെ.. കത്രിക പൂട്ടിട്ട് പൂട്ടണം.. എങ്കിലേ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ കാര്യം നടക്കൂ.. നടത്തും ഞാൻ.." മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ വൈര്യം വീണത് പോലെ തിളങ്ങി. സ്റ്റീഫന്റെയും.. "അവന്റെ വീട്ടുകാരെ വെച്ചിട്ടാണോ..." സ്റ്റീഫൻ ആകാംഷയോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്കിരുന്നു... 'അതുക്കും മേലെ.... " വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ.. കൈകൾ കൊണ്ടൊരു ആംഗ്യം കാണിച്ചിട്ട് മഹേഷ്‌ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് ഒന്നു ചാരി കിടന്നു.. തുടരും... നമ്മളവസാനത്തിന്റെ ആരംഭം ആകാനായി കേട്ടോ 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. പുതിയൊരു കഥ കൂടി ഇന്ന് മുതൽ ലിപിയിൽ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവിടുള്ളവർ ഒന്നു സപ്പോർട്ട് ചെയ്തേച്ചു പോണേ 🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#💞 നിനക്കായ് #📖 കുട്ടി കഥകൾ #✍️പൊതുവിജ്ഞാനം #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍ #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ

#📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💖ശുഭരാത്രി സുഖനിദ്ര

അത്രെയും പേരുടെ മുമ്പിൽ വച്ച് മോള് എന്നേ പ്രൊപ്പോസ് ചെയിതിട്ടു ഞാൻ നിന്നെ വേണ്ടെന്ന് വിചാരിച്ചാൽ അവരൊക്കെ എന്ത് വിചാരിക്കും.... എനിക്ക് ജാഡയാണെന്ന് കരുതില്ലേ.... സോ ഞാൻ നിന്നെ പ്രേമിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു..... തമാശയായി തുടങ്ങിയ പ്രൊപോസൽ... പക്ഷെ അവന്റെ തീരുമാനം ജാനകിയെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു.... കഥയുടെ ഫുൾ പാർട്സ് ഇവിടെ ഉണ്ടേ ♥️ https://share.aksharathalukal.in/s/43928/view #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ ഇതുപോലെയുള്ള നിരവധി കഥകൾ വായിച്ചു ആസ്വദിക്കാനും... നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള കഥകൾ എഴുതി പണം സമ്പാദിക്കാനും ഇന്ന് തന്നെ അക്ഷരതാളുകൾ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യണേ ❤️

#📙 നോവൽ -നീലാംബരം...... 🔻 ഭാഗം _32 ✍️ രചന - Aysha akbar ഉറക്കം വിട്ടാലൊരു ചായ പതിവുണ്ടമ്മേ... അല്ലെങ്കി ഭയങ്കര തല വേദനയാവും..... അഭി ദേവിക്ക് നേരെ നോക്കിയത് പറഞ്ഞതും ദേവി ഇരുന്നിടത് നിന്നൊന്നെഴുന്നേറ്റു..... അമ്മേ.. ഒരേലക്ക കൂടി യിടണെ..... ദേവി അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കും വഴി അഭിയത് പറയുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ നീലാംബരിയിലൊന്ന് തട്ടി നിന്നു...... അപ്പോഴും അവൾ അവനു നേരെ മുഖം കൂർപ്പിച്ചതേയിരിപ്പാണ്.... ചായ വേണമെങ്കിൽ മുഖത്തെ ഈ കനമൊക്കെയൊന്നിറക്കി വെച്ചു കൂടെ വന്നോളൂ..... കനപ്പിച്ചുള്ള അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവനൊരു കളിയാക്കലോടെ അതും പറഞ്ഞെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ വരിഞ്ഞു മുറുകിയ ആ മുഖമൊന്നു കൂടി മുറുകി.... കുസൃതി നിറച്ച കണ്ണുകൾ കൊണ്ടവൻ അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവൻ പോലുമറിയാതൊരു പുഞ്ചിരി അവനിൽ മൊട്ടിട്ടിരുന്നു...... ആദ്യമായി കാണുമ്പോഴുള്ള ഗൗരവം നിറഞ്ഞ വിശാദം നിഴലിച്ച ആ കണ്ണുകളിലിപ്പോ കണ്ട കുസൃതി അവളിലേക്കും ഒരു വേള പടർന്നിരുന്നു...... നീലു വിനു സങ്കടമായോ.... അവൻ പോയ വഴിയേ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളാൽ നോക്കി നിൽക്കുന്നവൾ പെട്ടെന്നാ കുഞ്ഞു ശബ്ദത്തിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു.... ആനന്ദി യാണ്‌.... അവളേറെ സങ്കടത്തോടെയെന്ന വണ്ണം തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്..... നീലാംബരി ക്കെന്തോ പെട്ടെന്നവെളുടെയാ ഭാവത്തോട് വല്ലാത്തൊരു സ്നേഹം തോന്നി...... മ്മ്...... അവൾ മുഖത്തൊരു സങ്കടം നിറച്ചു കൊണ്ട് മൂളിയതും ആ മുഖമോന്ന് കൂടി ദയനീയ മാകുന്നത് അവൾ കണ്ടു..... നീലു സങ്കട പ്പെടേണ്ട.... അഭി തമാശ പറഞ്ഞതാവും..... കണ്ടോ ...നീലുവിനെ കാണാൻ എന്ത്‌ ഭംഗിയാ.... അവൾ തന്നേ സന്തോഷിപ്പിക്കാനെന്ന വണ്ണം അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ കരുണയും സ്നേഹവുമോർക്കേ നീലാംബരിയിലൊരു കുഞ് പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞിരുന്നു... എന്നാലും നിന്റെ അഭി. എന്ത്‌ സാധനമാ.... ഒരു മുരടൻ...... നീലു അവളുടെ കഴുത്തിലൊന്ന് ചുറ്റി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അവളൊന്നു മുഖമുയർത്തി.... അല്ല നീലു..... അഭി പാവമാ..... ഏതോ ഒരു പെണ്ണ് ഇട്ടേച്ച് പോയതിൽ പിന്നെയാണത്രേ ഇങ്ങനെ ദേഷ്യ ക്കാരനായത്.... ആനന്ദി അത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ നെഞ്ചിലെന്തോ ഒന്ന് കനത്തു.... ആര് പറഞ്ഞു..... നീലാംബരിയുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് പഴയ ആ ഉഷാറുണ്ടായിരുന്നില്ല..... അമ്മയും മുത്തശ്ശി യും പറയുന്നത് കേട്ടതാ...... ആനന്ദി രഹസ്യമെന്ന വണ്ണം അടക്കി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോഴും നീലാംബരി മറ്റെന്തോ ചിന്തയിലായിരുന്നു.... ആരാ പെൺകുട്ടിയെന്ന് അറിയുവോ ആനന്ദി ക്ക്.... അവളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ആനന്ദി ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടി..... പക്ഷെ എനിക്കൊരു സംശയമുണ്ട്...... അത് പറയുമ്പോൾ ആനന്ദിയുടെ മുഖം ഒരു ഡീറ്റെക്റ്റീവ്നെ പോൽ കനത്തു..... എന്താ.... പറ...... നീലാംബരിക്കും ആവേശം കൂടി...... നീലു വായത് കൊണ്ട് ഞാൻ പറയുവാണേ..... ആനന്തിക്ക് അവളെ പൂർണമായും വിശ്വാസമില്ലെന്ന വണ്ണമുള്ള ആ പറച്ചിലിൽ അവൾക്ക് ചിരി വന്നു പോയിരുന്നു.... ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിലൊരു ടീച്ചറുണ്ട്.. സ്നേഹ...... ടീച്ചറുടെയും അഭിയുടെയും കല്യാണമൊക്കെ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന താണത്രേ.... പിന്നേ എങ്ങനെയോ അത് മുടങ്ങി പ്പോയി.... ടീച്ചറും ഇത് വരെ കല്യാണം കഴിച്ചിട്ടില്ല.... അഭിയും കഴിച്ചിട്ടില്ല..... ഇനി അതായിരിക്കുമോ.... അവൾ സംശയത്തോടെയെന്ന വണ്ണം ചോദിക്കുമ്പോൾ നീലാംബരിയുടെ ഉള്ളിലും ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... പക്ഷെ സ്നേഹയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന വാക്കിലെന്തിനോ അവൾക്കൊരു നീറ്റൽ തോന്നി.... ഇതൊക്കെ ആരാ പറഞ്ഞത്...... വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്നൊന്നറിയാനാണ് നീലാംബരിയത് ചോദിച്ചത്..... എല്ലാം അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും പറയുമ്പോൾ ഞാൻ ഒളിഞ്ഞു കേട്ടതാ...... ആനന്ദി കണ്ണൊന്നിറുക്കി കൊണ്ടൊരു ചിരിയോടെ യത് പറയുമ്പോൾ അവൾക്കും ചിരി വന്നു പോയിരുന്നു...... അതുമല്ല നീലു..... സ്നേഹ ടീച്ചർക്ക് എന്നോടെന്തോ വല്ലാത്തൊരു സ്നേഹം.... എപ്പോഴും ചോദിക്കും അഭിയെന്നാ വരുവാ അഭിയെന്നാ വരുവാന്ന്..... ആനന്ദി അതും കൂടി പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നീലാംബരിയുടെ ചുണ്ടുകൾ കൂർത്തു.... അവൾ ഇരു കൈ വിരലുകളിലെയും നീളൻ നഖങ്ങൾ തമ്മിലുരസി..... എന്തിനാണ് ഇത് തന്നേ വേദനിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചാലൊരുത്തരമില്ലെന്നതാണ് ശെരി..... നീലു ആരോടും പറയരുത് കേട്ടോ.... ആനന്ദി വീണ്ടും അവളെ ഓർമിപ്പിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലൊരു കരട് വീണത് പോൽ അവളേറെ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു...... അപ്പോഴാണ് മുറ്റത്തൊരു ബൈക്ക് വന്നു നിന്നത്.... ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടെന്ന വണ്ണം കവിയോടി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു.... അച്ഛാ.... കിച്ചു കാലു കഴുകി അകത്തേക്ക് കയറാനൊഴി വില്ലാതെ തന്നേ ആനന്ദി അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാടി ക്കയറി ചുറ്റി പിടിച്ചു ..... അത്രയും വലിയ കുട്ടിയായിട്ട് കൂടി അയാളുടെ കൈകൾക്കവൾ പാകമായിരുന്നു.... അത്രയേറെ അനായാസത്തോടെ ദിന ചര്യ യെന്നോണം അവനവളെ എടുത്തുയർത്തുമ്പോൾ ആ മുഖമേറേ തെളിഞ്ഞു കണ്ടിരുന്നു....... കവിയും അവരെ നോക്കി നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ നിൽക്കുകയാണ്.... അവൾ അവന്റെ ഇരു കവിളിലും മാറി മാറി ചുംബിച്ചു.... അവനും അവളെ ചേർത്ത് ചുംബിച്ചു..... അച്ഛാ... ഇതാണ് നീലു..... നീലു.... ഇതാണെന്റചൻ.... ചുമരിലേക്ക് ചാരിയൊന്ന് പതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന നീലാംബരിയിലേക്ക് നോക്കി ആനന്ദിയത് പറയുമ്പോഴാണ് കിച്ചു വിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിലേക്ക് പതിഞ്ഞത്..... കിച്ചു ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ കവിയിലേക്കൊന്ന് നോക്കി.. അഭി.... അഭി വന്നിട്ടുണ്ട്.... അവന്റെ കൂടെ വന്ന കുട്ടിയാ...... അഭി യെന്ന് കേട്ടതും കിച്ചുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരായിരം ഭാവങ്ങൾ മിഞ്ഞി മാഞ്ഞു..... സന്തോഷമോ സ്നേഹമോ വാൽസല്യമോ ഭയമോ എല്ലാം കൂടി...... നോക്കച്ച.... ഇതെല്ലാം നീലു വരച്ചതാ..... അവിടെയുള്ള കടലാസുകൾ ചൂണ്ടി ആനന്ദിയത് കൂടി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് കിച്ചു ഓർമകളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു വന്നത്.... അവൻ നീലാംബരിയെ നോക്കി ഭംഗി യായോന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു....... അവളും തിരികെ യൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.... കഴിച്ചില്ലേ....... കിച്ചുവത് ചോദിച്ചതും അവളതേ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി...... അതെന്താ കവീ ഇത്ര നേരമായിട്ടും കഴിക്കാൻ കൊടുക്കാത്തത്...... അവര് ഉച്ചക്ക് ഊണ് കഴിച്ചപ്പോ തന്നേ മൂന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു കിച്ചുവേട്ടാ...... വിശക്കട്ടെ അവർക്ക്..... കിച്ചുവിന്റെ ചോദ്യത്തിന് കവിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞതും നീലാംബരി യും ഒന്ന് ചിരിച്ചു....... കുട്ടി ഇരിക്ക്.... ഞാൻ ഡ്രെസ്സെല്ലാം ഒന്ന് മാറട്ടെ.... കിച്ചു അതേ പുഞ്ചിരി യോടെ അതും പറഞ്ഞു അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ നീലാംബരി അവിടെ തന്നെയിരുന്നു..... ഇപ്പൊ കണ്ട ഏട്ടൻ എത്ര പുഞ്ചിരിയോടെ യാണ്‌ തന്നോട് സംസാരിച്ചത്.... തന്നേ കൂട്ടി കൊണ്ട് വന്നോരുത്തനെ ഇത് വരെയായിട്ടും വെറുതെയെങ്കിലും ഒന്ന് ചിരിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ല...... അവൾ അവനെ ഓർത്തു ചിറിയോന്ന് കോട്ടി..... അപ്പോഴും ആനന്ദി പറഞ്ഞ വാക്കുകളെന്തിനോ ഹൃദയത്തെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അഭി ഉമ്മറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ അവിടെ നീലാംബരി തനിച്ചാണ്.... അവൾ പുറത്തേക്ക് മിഴികൾ നട്ടോരിളം പുഞ്ചിരിയോടെ യങ്ങനെ യിരിക്കുകയാണ്...... പൂവരശിന്റെ ഇലകളെ തഴുകി റോസാ പൂക്കളുടെ മണവും പേറി വരുന്ന ആ പാതിരാ കാറ്റിനെ ആസ്വദിച്ചെന്ന വണ്ണം അവളുടെ കുറു നിരകളോന്നിളകി..... അവളുടെ നീളൻ മുടിയിഴകൾ ഒരു വശത്തേക്ക് അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ട്..... എന്തേ.... ഇരുട്ട് കണ്ടിട്ടില്ലേ..... അതും ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അഭിയങ്ങോട്ട് വന്നതും മറ്റെന്തോ ചിന്തയിലായിരുന്നെന്ന വണ്ണം അവളൊന്നു ഞെട്ടി.... ഇരുട്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ട്...... പക്ഷെ ഇവിടുത്തെ ഇരുട്ടിനൊരു പ്രത്യേക ഭംഗി...... പിന്നേ പതിയെ കാലുകൾ രണ്ടും തിണ്ണയിലേക്ക് കയറ്റി അവയൊന്ന് കൂട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവളത് പറയുമ്പോൾ എന്തിനോ അഭിയുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു.... അവൻ അവളുടെ വാക്കുകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധിക്കാതെ കാലുകൾ കൂട്ടി പ്പിടിച്ച ആ കൈകളിലേക്കും ആ ഇരുത്തത്തിലും മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.... അവന്റെ നോട്ടം അറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം അവൾ അല്പം ഉയർന്നു കിടക്കുന്ന സാരി തുമ്പ് താഴേക്ക് വലിച്ചിട്ടപ്പോഴാണ് അവനൊരു ജാള്യത തോന്നിയത്.... അവൻ പെട്ടെന്ന് മുഖമവളിൽ നിന്നും തിരിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു... അപ്പോഴും മനസ്സിൽ ഓർമകളുടെ കുത്തൊഴുക്കായിരുന്നു... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#🥳 അടിപൊളി ചൊവ്വാഴ്ച സ്റ്റാറ്റസുകൾ #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ MY DOCTOR❤️18     മഹേഷിന്റെ വാക്കുകൾ അജുവിനെയും നിർമലയെയും അസ്വസ്തഥ പെടുത്തി . " മഹേഷേട്ടൻ അവളെ എത്രത്തോളം സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് നല്ലപോലെ അറിയാം....... പക്ഷെ അവൾ ,.... അവൾ എന്താ ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത് എന്നറിയില്ല .... "  അജു മഹേഷിന്റെ ചുമലിൽ കൈ വച്ച് പറഞ്ഞു. " ഞാൻ എങ്ങനെ നടന്നിരുന്നതാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കെല്ലാം അറിയുന്നതെല്ലേ.... എന്റെ ഉള്ളിലെ അവളോടുള്ള ആത്മാർത്ഥ സ്നേഹം കാരണമാണ് ഞാൻ എല്ലാം നിർത്തി നല്ലൊരു വ്യക്തി ആയി മാറിയത് പോലും .... പക്ഷെ അവൾ നമ്മളൊന്നും വിചാരിക്കുന്ന പോലൊരു ആളല്ല അജു....."  ചുമലിൽ കൈ വച്ച് നിൽക്കുന്ന അജുവിനെ നോക്കി മഹേഷ് പറഞ്ഞു. " ഏട്ടൻ എന്താ പറഞ്ഞു വരുന്നത്...?"  ചോദ്യം മഹിമയുടേതാണെങ്കിലും നിര്മലയുടെയും അജുവിന്റെയും മനസിലും അത് തന്നെ ആയിരുന്നു.  " അവൾ കോളേജിലുള്ളൊരു പയ്യനുമായി പ്രണയത്തിലാണ് മോളെ...." നിർവികാരതയോടെ മുറ്റത്തേക്ക് മിഴിയൂന്നി മഹേഷ് പറഞ്ഞു. മൂവരും ഞെട്ടലോടെ അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടു . "ആ ഒരുമ്പെട്ടോള് പുറത്തു പഠിക്കാൻ പോണമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോഴേ ഞാൻ വിലക്കിയതാ ..... ഏട്ടനെ പറഞ്ഞു  മയക്കി  വച്ചിരുന്നവൾ . അവൾക്കറിയാം പഠിക്കാനാവുമ്പോൾ വിശ്വേട്ടൻ സമ്മതിക്കുമെന്ന്. ഏട്ടൻ പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവളിപ്പോൾ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നേനെ മഹേഷ് മോനെ ..."  മുറുകിയ മുഖത്തോടെ നിർമല ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. " ആരാ ഏട്ടാ അവൻ .... വെറുതെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല ... മതി അവളുടെ പഠിത്തം , എന്തായാലും നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയായി കാലാകാലം കഴിയാനുള്ളതെല്ലേ....  " അജു ഉറഞ്ഞു തുള്ളി. "ആരായാലും അവനെ ഞാൻ സമയമാവുമ്പോൾ എടുത്തോളാം......ഇപ്പോൾ എടുത്തു ചാടിയിട്ട് കാര്യമില്ല അജു...ബുദ്ധിപരമായി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടിടത് അങ്ങനെ തന്നെ വേണം.... നമ്മൾ അവിടെ ചെന്നാലും വിളിച്ചാലും അവൾ തിരിച്ചു വരാൻ പോണില്ല....  എന്നെങ്കിലും അവളായിട്ട് ഇങ്ങോട്ടു വരില്ലേ... പിന്നെ തിരിച്ചു പോവാണോ വേണ്ടേ... എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിക്കും....."  കെട്ടി വച്ച കയ്യിനെ മറു കൈകൊണ്ടു ഉഴിഞ്ഞു മഹേഷ്.... " ഏട്ടൻ പറഞ്ഞതാണ് ശരി ...." മഹിമ പറഞ്ഞു.... " ഇങ്ങനൊരു നശിച്ചവൾ....."  നിർമല പിറുപിറുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. അജുവും നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞിട്ടും മറ്റൊരാളെ പ്രണയിക്കുന്ന അനിയത്തിയെ വെറുപ്പോടെ ഓർക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ സമ്മതം പോലും നോക്കാതെ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച ബദ്ധമാണ് മഹേഷുമായെന്നത് മനഃപൂർവം അവരെല്ലാം മറന്നു കളഞ്ഞിരുന്നു. *************************** ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന മെർലിനെ , ഏഥൻ നിസ്സാരമായി നോക്കി. റെസ്റ്റോറന്റിൽ വച്ച് എഥനെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്ത ലേഡി ആണ് അതെന്നു ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ അഞ്ജുവിനു മനസിലായി. എന്ത് കൊണ്ടോ അവൾ ദേഷ്യപെടുന്നതിൽ അഞ്ജുവിനൊരു കൂസലും തോന്നിയില്ല....  ഇപ്പോൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ അവളുടേതാണെന്നു അഞ്ജു ഉറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഈ ചുംബനം ഇവിടെ സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ലല്ലോ.... അവളതു കണ്ടല്ലോ എന്നോർക്കേ അഞ്ജുവിന് നാണക്കേട് തോന്നി.... ഇങ്ങോട്ടു വന്നതെന്തിനാണെന്നും സാഹചര്യം ഏതാണെന്നും ഒന്നും ഓർക്കാത്തതിൽ കുറ്റബോധവും . മെർലിന്റെ ദഹിപ്പിക്കും വിധമുള്ള നോട്ടത്തിൽ ഏഥനെ ചുറ്റിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന അഞ്ജുവിന്റെ കൈ ഒന്നുകൂടി മുറുകി. ഇനി നിനക്ക് വിട്ടു തരില്ലെന്ന പോലെ. അവളെ കണ്ടിട്ടും നിൽക്കുന്ന നിൽപ്പിൽ നിന്നും അണുവിട ചലിക്കാത്തവരെ അതീവ കോപത്തോടെ മെർലിൻ നോക്കി. ഇന്നുവരെ കാണാത്ത ഏഥൻറെ മറ്റൊരു രൂപം . വിയർപ്പു പൊടിഞ്ഞ മുഖം , ചുളുങ്ങിയ ഷർട്ട്. ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾ....... മൊത്തത്തിൽ അലങ്കോലമായിട്ടൊരു ഏഥൻ...  മെർലിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ട്ടപെട്ടു തുടങ്ങി.  " എന്താണ് ഏഥൻ ഈ നടക്കുന്നത്?" കത്തുന്ന മുഖത്തോടെ മെർലിൻ ചോദിച്ചു. " ഒരു റൂമിലേക്ക് വരുന്നതിന്റെ മിനിമം മാനേഴ്‌സ് ഇതാണോ മെർലിൻ? " യാതൊരു ഭാവ വ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെ ഏഥൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.... " അപ്പൊ ഇതാണ് മീര പറഞ്ഞ മെർലിൻ ഡോക്ടർ " അഞ്ചു മനസ്സിൽ ഓർത്തു. " seariously eadhan ..... "  മെർലിൻ അവർക്കടുത്തേക്കു പാഞ്ഞു വന്നു. ഏഥൻറെ കൈ തണ്ടയിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. അഞ്ജുവിൽ നിന്നും എഥനെ വലിച്ചു മാറ്റി. അഞ്ജുവിന് മുന്നിൽ കയറി നിന്നു . " ഇവൾ ആ റെസ്റ്റോറന്റിലെ സ്റ്റാഫ് അല്ലെ.... " മെർലിൻ പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു. " ആണെങ്ക്ൽ ...?" അഞ്ചു പുരികം ചുളിച്ചവളെ തിരിച്ചു പുച്ഛിച്ചു . " നിന്നെ പോലുള്ളവർ കുറച്ചു പണത്തിനു വേണ്ടി ആർക്കു മുന്നിലും തുണി അഴിച്ചിടുന്നവരാണെന്നു എനിക്ക് നന്നായറിയാം.... പക്ഷെ അതിവിടെ വേണ്ട .... ഏഥൻ എന്റേതാണ് .... എന്റേത്......" അഞ്ജുവിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി മെർലിൻ ചീറി. അവളുടെ വായിൽ നിന്നും വീണ വാക്കുകളിൽ അഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഇത്രത്തോളം തരം താഴ്ത്തി അവൾ സംസാരിക്കുമെന്ന് അഞ്ചു ഓർത്തിരുന്നില്ല..... ഏഥൻറെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല.... സങ്കടത്തിനു പകരം ഏഥനു മെർലിനോട് വല്ലാത്ത വെറുപ്പ് തോന്നി. നിറഞ്ഞു വന്ന അഞ്ജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു.....  " നിന്റെ സംസ്കാരമാണ് മെർലിൻ നീ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്... ഇത്രയും തരം താഴ്ന്ന ഒരു സംസാരം ഇനി മെർലിന്റെ വായിൽ നിന്നും വന്നാൽ ഇതുവരെ നീ കാണാത്തൊരു ഏഥനെ കാണേണ്ടി വരും.........ഒരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ ചുംബിക്കുന്നത് നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടെകിൽ, നീ മനസിലാക്കണം മെർലിൻ അവളീ ഏഥൻറെ പെണ്ണായിരിക്കുമെന്ന്..............."  ഏഥൻറെ വാക്കുകൾ മെർലിനെ അലോസരപെടുത്തി..... " ഏഥൻ ..... നീ...നീ.... എന്നോടെന്തിനാണ് ദേഷ്യപെടുന്നത്..... നിനക്ക് ഇങ്ങനൊരു ആഗ്രഹമുണ്ടെകിൽ ഞാൻ ഇല്ലേ നിനക്ക് .......ഇവളെ പോലൊരു slut തന്നെ വേണമായിരുന്നോ .? " ഏഥൻറെ നേരെ തിരിഞ്ഞു അവന്റെ ഇരു കൈകളിലും പിടിച്ചു മെർലിൻ ഭ്രാന്തമായി പറഞ്ഞു.... ലേശം ഉളുപ്പ് എന്ന ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ ഏഥൻ അവളെ നോക്കി. അവളുടെ പ്രകടനം കാണാൻ ആവാതെ അഞ്ചു ബെഡിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ... ഏഥൻറെ ടേബിളിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ ബാഗ് എടുത്ത് നിറഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളെ പുറം കൈ കൊണ്ട് തുടച്ചു ഡോറിനടുത്തേക്കു നടന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ വേദനിച്ചു... അവൾ പോകുന്നത് കണ്ടതും ഏഥൻ മെർലിന്റെ കൈകളെ വേർപ്പെടുത്തി അവൾക്കു പുറകെ ഓടി....  ഡോർ കടക്കുന്നതിന് മുന്നേ ഓടി ചെന്നവൻ പുറകിൽ നിന്നും വലതു കൈകൊണ്ട് അഞ്ജുവിന്റെ വയറിൽ കൂടെ അവളെ കൂട്ടി പിടിച്ചു.... നിലത്തു നിന്നുയർത്തി.... " വിട് ......... വിടെന്നെ..... എന്നെ കുറിച്ചവർ പറഞ്ഞതൊന്നും കേട്ട് നിൽക്കാൻ മാത്രം മനസുറപ്പൊന്നും എനിക്കില്ല ഏഥൻ ..... എന്നെ വിട് ഞാൻ പോട്ടെ......." അവന്റെ കയ്യിൽ കിടന്നു കുതറി കൊണ്ട് അഞ്ചു പറഞ്ഞു..... ഏഥൻ അവളെ അവനിലേക്ക്‌ കൂടുതൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു .......... " നഷ്ട്ടപെടുത്താൻ വയ്യെനിക്ക്... പോവല്ലേ.... പ്ളീസ് ...." വയറിലെ പിടി മുറുക്കി കൊണ്ടവൻ മെർലിൻ കൂടെ കേൾക്കുന്ന വിധം പറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അഞ്ചു ഒന്നടങ്ങി. അവളെ തിരിച്ചു നിർത്തി നെറ്റിയിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചവൻ. എന്നിട്ടവളിലെ പിടി വിട്ടു കൈ തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു. അഞ്ചു അവൻ പിടിച്ച കയ്യിലേക്കും അവനെയും മാറി മാറി നോക്കി . ഏഥൻ അവളുമായി മെർലിനടുത്തേക്കു നടന്നു. " മെർലിൻ ... നീ ഇവളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിനൊക്കെയും നിന്റെ കരണകുറ്റി നോക്കി പൊട്ടിക്കാൻ എനിക്ക് അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല... നീ ഒരു പെണ്ണായതു കൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ നിന്നെ തല്ലുന്നില്ല.......... നിനക്കെന്നെ കുറിച്ച് ശരിക്കും അറിയില്ല മെർലിൻ.... " അവൾ പകപ്പോടവനെ നോക്കി. അവന്റെ ആ ഭാവം ശരിക്കും അവളെ ഭയപെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " ഏഥൻ....." നവീൻ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടവർ മൂവരും ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേക്കു നോക്കി.  വാതിൽക്കൽ മീരയും നവീനും. മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നറിയാത്തതിൽ ഭയമാണെങ്കിൽ നവീൻ കാണുന്ന കാഴ്ചയിലും കേൾക്കുന്ന വാക്കുകളിലും ഞെട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മീരയെയും നവീനെയും മെർലിനെയും മാറി മാറി ഏഥൻ നോക്കി എന്നിട്ടൊരു ദീർഘ നിശ്വാസം എടുത്തു... " എല്ലാവരും കേൾക്കാൻ പറയുകയാണ് ..... ഇവൾ അഞ്ജന ഈ ഏഥൻറെ പെണ്ണ് ..... " ശാന്തമെന്നാലും ഉറച്ച ശബ്ദം. ഏഥൻറെ കൈകളിലെ മുറുക്കം അവന്റെ വാക്കുകളിലെ മൂർച്ച പോലെ അഞ്ജുവിനു തോന്നി. കേട്ട് നിൽക്കുന്ന മൂവരുടെയും കിളി പാറിയെന്നു ഭാവങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു. നേരേയവൻ മെർലിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു. " ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ശല്യമായി നിന്നെ കണ്ടാൽ..... ........ get lost ........" അഞ്ജുവിനെ ഒന്നിരുത്തി നോക്കി മെർലിൻ വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്കോടി ........  നവീനും മീരയും അകത്തേക്ക് കടന്നു. ഏഥൻ അഞ്ജുവിനെ തോളിലൂടെ കയ്യിട്ടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു . മറു കൈ കൊണ്ടവളുടെ ഒഴുകി പരന്ന കണ്ണുനീർ തുടച്ചു കൊടുത്തു... അഞ്ചു കുറുമ്പോടെ അവനെ നോക്കി... അവളെ നോക്കി അവൻ ഒറ്റകണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു. അഞ്ചു മീരയെയും നവീനെയും നോക്കി വികൃതമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.... " ഇതൊക്കെ എന്താണ് ഏഥൻ.......?" നവീൻ കുറ്റവാളിയോടെന്ന പോലെ ഏഥനോടു ചോദിച്ചു. " അതൊക്കെ ഞാൻ വിശദമായി പറയാം.... അല്ല നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ?" " ഇവിടത്തെ ബഹളം കേട്ട് ഈ കൊച്ചു ധൃതിയിൽ എന്നെ വന്നു വിളിച്ചതാണ്... കേട്ടയുടനെ ഞാൻ ഓടി പൊന്നു... വന്നപ്പോൾ ഇവിടെ സിനിമയെ വെല്ലുന്ന ഷോ..."  മീരയെ ഒന്ന് നോക്കി നവീൻ പറഞ്ഞു. " മീര പൊക്കോളൂ....." ഏഥൻ മീരയോടായി പറഞ്ഞു.. " ഡോക്ടർ അഞ്ജു....." അഞ്ജുവിനെ നോക്കി നിസ്സഹായതയോടെ മീര നിന്നു. ഏഥൻ സംശയത്തോടെ ഇരുവരെയും നോക്കി. " മീര എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചതാണ്.... മീരാ.....നീ പൊക്കോ ഡാ ... ഞാൻ വന്നോളാം...." ആദ്യം എഥനോടും പിന്നെ മീരയോടുമായി അഞ്ചു പറഞ്ഞു.. മീരയുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ നൂറായിരം സംശയങ്ങൾ ആയിരിക്കുമെന്ന് അഞ്ജുവിനറിയാം. മീര തലയാട്ടി പുറത്തേക്കു പോയി.... നവീൻ അഞ്ജുവിനെ അടിമുടി നോക്കി... " നീ ഏതാ കൊച്ചെ?... നിനക്കിവനെ എങ്ങനെ അറിയാം...?"  " ഞാൻ....." എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അഞ്ചു കുഴങ്ങി. ഏഥൻ കള്ള ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ കൂർത്തു. ഏഥൻറെ ഭാവങ്ങൾ നവീനിൽ തെല്ല് അത്ഭുതമല്ല ഉണ്ടാക്കിയത്. ഇങ്ങനൊരു ഏഥനെ പരിചയപെട്ടിട്ടിന്നോളം നവീൻ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ... നവീന്റെ മനസ്സിൽ ആശ്വാസത്തിന്റെ മഞ്ഞു കണങ്ങൾ വീണു തുടങ്ങി. " എല്ലാം ഞാൻ പറയടാ..... നീ ഇപ്പൊ പൊക്കോ ... ഞാൻ എന്റെ കൊച്ചിന് മരുന്നെഴുതട്ടെ." അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും കയ്യെടുത്തു നവീന് നേരെ ചെന്ന് അവനെ പുറത്തേക്കു തള്ളി കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു. നവീൻ കൺഫ്യൂഷനോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഒന്ന് കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി നടന്നു പോയി. " സോറി.." ഏഥൻ അഞ്ജുവിനടുത്തേക്കു ചെന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു. " എന്തിന്?"  " മെർലിൻ അങ്ങനൊക്കെ പറഞ്ഞതിന്." "അവൾ പറഞ്ഞിതിന് സോറി ഞാൻ ഒരിക്കൽ അവളെ കൊണ്ട് പറയിച്ചോളാം ... ഇപ്പൊ ഡോക്ടർ അത് ഡോക്ടറുടെ കയ്യിൽ തന്നെ വച്ചോ...." " ഒരുപാട് വിഷമിച്ചില്ലേ....." കുറ്റബോധം ഏഥൻറെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കാണാമായിരുന്നു. " ഇതൊന്നും ഒന്നുമല്ലെന്നേ .... ഇതിനേക്കാളേറെ സങ്കടങ്ങളുള്ള ഒരു ജീവിതമാണെന്റേത്.... എല്ലാം ഞാൻ ഞായറഴ്ച പറയാം...." അവനെ തന്നെ നോക്കി അഞ്ചു പറഞ്ഞു. ഏഥൻ തലയാട്ടി.... അവളുടെ പറച്ചിലിൽ എന്തൊക്കെയോ ആ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടെന്നവന് മനസിലായി. " ഇനി എന്ത് വന്നാലും എനിക്ക് വേണ്ടി ഇയാളുണ്ടാകുമെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു...." മെർലിനെ തനിക്കു വേണ്ടി എതിർത്ത അവനെ കുറിച്ചോർക്കേ അഞ്ചു പറഞ്ഞു. ഏഥൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു... "കൂടെ ഉണ്ടാവും... എല്ലാ കാലവും...." " എന്തൊരു ഗ്ലാമർ ആണ് കൃഷ്ണാ... ഇങ്ങേർക്ക്...." ആ അവസ്ഥയിലും അവളോർത്തു. അവനെ തന്നെ ആരാധനയോടെന്ന പോലെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവളെ കണ്ട് ഏഥനിൽ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ഏഥൻ പതുക്കെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരലോടിച്ചു... അഞ്ചു ഒന്ന് ഞെട്ടി.. " ചെറിയൊരു മുറിവുണ്ട്...." അവനിൽ ഇപ്പോൾ കുസൃതിയാണ് . അഞ്ചു വാ പൊളിച്ചു  ... നാവു കൊണ്ട് ചുണ്ടിൽ ഉഴിഞ്ഞു.. ചെറിയൊരു നീറ്റൽ.... അവൾ ഏഥനിൽ നിന്നും നാണത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു... അവനൊരു കുസൃതി ചിരിയോടവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. തുടരും........

അടിച്ചുമാറ്റിയ കഥ 🤭🤭🤭🤭 ഇഞ്ചി പോലീസും കള്ളന്മാരും 🤣🤣 #🤔 ചിരിയും ചിന്തയും #😹 തമാശ തമാശ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗

നിന്നിലേക്കായ് :10 അവൾ ആരുടേയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നില്ല... ചിരിയില്ലാത്ത മുഖം... ചിരിച്ചെന്നു വരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടവൾ... അവൻ മനസിലോർത്തു. "ആ നിക്കുന്നതിനെ തന്നെ അല്ലെ നീ ഇന്നലെ കണ്ട് ഇഷ്ട്ടായെന്ന് പറഞ്ഞത്..?!" ദിയ സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കുന്നുണ്ട്.അഷ്മിൽ പെട്ടെന്ന് അവളിൽ നിന്ന് തന്റെ കണ്ണുകൾ മാറ്റി... അഷ്മിൽ ദിയയെ പല്ലിറുമ്പി നോക്കി... "അല്ലാ... നീ ഇങ്ങനെ തറപ്പിച്ചു നോക്കുന്നെ കണ്ട് ചോദിച്ചതാ... നടക്കട്ടെ നടക്കട്ടെ... ഇനീപ്പോ ഒരു നിക്കാഹ് കൂടി കഴിഞ്ഞാ അയ്യോ പറയണ്ട..." അവൾ അവനെ ആക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്... ഹനക്ക് അറിയാം എല്ലാവരുടെ കണ്ണുകളും തന്നെയാണ് നോക്കുന്നതെന്ന്... വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് മുഖത്തു ചിരി വരുത്താൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് അവൾ.... ഷെമി അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഓരോന്ന് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്... അത് മനസിലാക്കിയാവണം അഷ്മിൽ അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഫോണിൽ നോക്കി പതിയെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു... അപ്പോഴാണ് ഹനക്ക് കുറച്ച് ആശ്വാസമായത്‌... നേരം ഇത്രയായിട്ടും അവളവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിട്ടില്ല... അഷ്മിൽ പുറത്ത് നിൽകുമ്പോഴാണ് ദിയ അവനെ അകത്തേക്ക് കൂട്ടാൻ വരുന്നത്... അവൾ അവന്റെ കയ്യിലോട്ട് ബോക്കെ കൊടുത്തു... ഷെമി ഹനയെ പിടിച് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നിർത്തി... അപ്പോഴും തല ഉയർത്തി അഷ്മിലിനെ ഒന്ന് നോക്കിയില്ല... അവന് വല്ലാത്ത ഹൃദയഭാരം തോന്നി... നോക്കിയിരുന്നേൽ ഒരിച്ചിരി സമാധാനം ആയേനെ എന്നവൻ മനസിലോർത്തു... ബോക്കെ നീട്ടിയതും അവൾ കൈ നീട്ടി വാങ്ങിച്ചു... ദിയയും ഫായിയും അവളുടെ ഫ്രണ്ട്സും ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതിലേക്ക് നോക്കി പോസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടവൾ... ബൊക്കയിൽ അവൾ കൈ വച്ചപ്പോൾ എപ്പോഴോ നേർമയായി തന്റെ കൈയിലൊന്ന് തൊട്ടുവോ?!... എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചാലോ.?!... അവൾ ബൊക്കെ വാങ്ങിച് മാറി നിൽക്കാൻ നേരമാണ് ഷെമി അവന്റെ കൈയിലോട്ട് റിങ് ബോക്സ്‌ കൊടുത്തത്‌... അവൾ കൈ അഷ്മിലിനു നേരെ നീട്ടി... റിങ് കയ്യിലെടുത്ത് അവനെന്തോ ഉമ്മനെയൊന്ന് നോക്കി... ഹനയുടെ ഉമ്മനെയും, സൈനബയുടെ മുഖത്തു ചെറിയൊരു നീരസം കാണാം... എന്നാലും മുന്നേ ഉണ്ടായിരുന്ന എതിർപ്പ് ഒരിച്ചിരി കുറഞ്ഞപോലെ... ഹനയുടെ ഉമ്മയുടെ മുഖത്തു സങ്കടവും സന്തോഷവും എല്ലാം കൂടികലർന്ന ഒരു ചിരിയാണ്. റിങ് അവളുടെ വിരലിൽ അണിഞ്ഞതും അവൾ അവനെ തല ഉയർത്തി പതിയെ ഒന്ന് നോക്കി... അഷ്മിലിനു തന്റെ ഹൃദയതാളം ഏറിയതായി തോന്നി...നെഞ്ചിടിപ്പ് അവൾ കേൾക്കുമെന്ന് തോന്നി...കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഒരുനിമിഷം മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാതെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആഴം തേടി... അവളകന്നു മാറിയിട്ടും അവൻ വല്ലാത്തൊരുതരം ലഹരിയിൽ അകപ്പെട്ടപോലെ... ഒന്നിലും കൃത്യമായി ശ്രദ്ധ കിട്ടുന്നില്ല... കണ്ണിൽ അവളുടെ ആ നോട്ടം തങ്ങി നിൽക്കുന്നു... അത് കഴിഞ്ഞ് ഓരോരുത്തരായി വന്ന് ഓരോ ഹബേർസ് ആയിട്ട് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്...അവനൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല... അവളിൽ തന്നെയാണ് കണ്ണുകൾ.... മറ്റുള്ളവരോടൊക്കെ ഹന ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നതവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു... കുറച്ച് സമയം അവളെ തനിച്ചു കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ സംസാരിക്കാമായിരുന്നു എന്നവൻ ചിന്തിച്ചു... "ഇനി ഭക്ഷണം കഴിക്കാം... " വല്ലുമ്മ അവരെ കഴിക്കാൻ വിളിച്ചു... ഉമ്മയും മൂത്തമ്മയും ഷഹാനയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ കഴിക്കാനുള്ളതെല്ലാം എടുത്തുവച്ചു... "ഹന മോളും ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരിക്കട്ടെ..." എന്ന് പറഞ്ഞു റഷീദ് ആണ് അവളെ അഷ്മിലിന്റെ തൊട്ടടുത്തായി ഇരുത്തിയത്... അവൾ കുറെ ഒഴിഞ്ഞ് മാറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും പിടിച്ചപിടിയാലേ അവനോട് ചേർത്ത് ചെയറിൽ അവളെയും ഇരുത്തി... അഷ്മിലിനെ നോക്കി ഹനക്ക് കറി വിളമ്പാൻ ആംഗ്യം കാണിക്കുകയാണ് അപ്പുറത്തെ സൈഡിൽ നിന്നും ഷെമി... അവൻ ആദ്യം മടിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് അവളുടെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് അവൻ തന്നെ കറി ഒഴിച്ചു... അതിനിടക്കാണ് അൻവർ കയറിവരുന്നത്... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ രക്തം ഇരച്ചുകയറി... മൂത്താപ്പയും ഷഹാനയും ആമിനയും ഒരുനിമിഷം അവനെ കണ്ട് എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചു... "മോനെ... നീ ഇരിക്ക്..." "എന്റെ ഭാര്യ വീട്ടിൽ ഒരു ചടങ്ങ് നടക്കുമ്പോ വഴീകൂടി പോവുന്നോർ പറഞ്ഞിട്ട് വേണം ഞാൻ അറിയാൻ..." അവനെ മാറ്റി നിർത്തി സംസാരിക്കുന്ന സലീംനോട് പല്ലിറുമ്പി രോഷത്തോടെ പറയുന്നുണ്ടവൻ... "അന്നേ പറഞ്ഞതല്ലേ ഇത് വേണ്ടെന്ന്... എന്നിട്ട് അവരെ വീട്ടിൽ വിളിച്ചുവരുത്തി സൽക്കരിക്കാൻ മാത്രമൊക്കെ ആയോ...??!" അവന്റെ ശബ്ദം പതിയെ ഉയർന്നു തുടങ്ങി... ഫായി ഓടി അവർക്കരികിലെത്തി... മൂത്താപ്പ അവനെ ശാന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്... കൂടുതൽ എന്തേലും പ്രശ്നത്തിന് അവൻ മുതിർന്നാൽ വന്നിട്ടുള്ളവർ എന്ത് ധരിച്ചുവെക്കും... ഫായി ടെൻഷനോടെ ഉമ്മാനെ നോക്കി... ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടക്ക് അവൻ വന്നതൊന്നും അവർ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല... "അൻവറേ... അവരിപ്പോ ഇറങ്ങും... എന്നിട്ട് സംസാരിക്കാം... വെറുതെ അന്നത്തെ പോലെ പ്രശ്നത്തിന് നിൽക്കല്ലേ...പുറത്തുള്ള ആൾക്കാരാ... അവരെന്തു വിചാരിക്കും...?!"" മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അൻവർ മുണ്ടൊന്ന് മുറുക്കിയെടുത്ത് അവര് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു... ഫായിയും സലീംമും ആകെ കുഴഞ്ഞു... അവന് പിന്നാലെ ദൃതിയിൽ പാഞ്ഞു... "ഹാ... അളിയാ... എന്തൊക്കെ?!... കഴിക്ക്..." അഷ്മിലിന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് അവനോട് ചിരിയോടെ സംസാരിക്കുകയാണ് അൻവർ... ഒരുനിമിഷം ഹനയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി...അഷ്മിൽ അപ്പോഴാണ് അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്... അവന് മനസിലായില്ല പെട്ടെന്ന്... വല്ലുമ്മയാണ് ഷഹാനയുടെ ഭർത്താവാണെന്ന് പറഞ്ഞ് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്... "കുറച്ച് പണി തിരക്കായിരുന്നേ... അതാ സമയത്തിന് എത്താൻ പറ്റാതിരുന്നത് ... എല്ലാരും ഭക്ഷണം ഇട്ട് കഴിച്ചോ... ഹനാ നീയെന്താ നോക്കിയിരിക്കുന്നെ...അവർക്കൊക്കെ ഇട്ട് കൊടുക്ക്... "അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ കൈ വച്ചിട്ടാണ് അവന്റെ പറച്ചിൽ... അവൾക്ക് അത് ഒട്ടും  സഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല...അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു കുറച്ച് നേരം അനങ്ങാതിരുന്നു... ഷഹാനയെ നോക്കിയപ്പോഴാണ് അവൾ കണ്ണുകൊണ്ട് സാരമില്ലെന്ന് കാണിക്കുന്നത്...ആയിടക്ക് വല്ലുമ്മ അത് മനസിലാക്കിയെന്നോണം ഹനയുടെ പിറകിൽ പോയി അവന്റെ കയ്യിനൊരു നുള്ള് വച്ചു കൊടുത്തപ്പോഴാണ് അവൻ രോഷത്തോടെ വല്ലുമ്മാനെ നോക്കി ഹനയുടെ മേലുള്ള കൈ എടുത്തത്... അവൾ പ്രതികരിക്കില്ലെന്ന് അവന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ടാണ്‌ അവനങ്ങനെ അവളുടെ മേൽ തൊട്ടതും... റഷീദ്നോട്‌ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്... തിരിച്ചു റഷീദും അവനോട് ഓരോന്ന് ചോദിച്ചോണ്ടിരുന്നു... മൂത്താപ്പയും ഫായിയും അവന്റെ ആ പ്രവർത്തിയിൽ ആശ്വസിച്ചു...അവനെന്തോ മനസ്സിൽ കണ്ടുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് ഫായി ഊഹിച്ചു... അൻവർ പതിയെ ഷഹാനയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി... അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ട് ഫായിയും ഉമ്മയും കൂടെ പോയി... അവർ പിറകിൽ വരുന്നത് കണ്ട് മുറിയിലേക്ക് അവളെ തള്ളിയിട്ടു അവൻ വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു... "ഫായി... നീ ഓനെയൊന്ന് വിളിക്കെടാ... ഓൻ ഷഹാനയെ അടിക്കും...ചെല്ല് നോക്ക്..." "ഏയ്... ഇപ്പോ അതിനു ചാൻസ് ഇല്ല... ഇവര് പോകുന്നവരെ നമ്മൾ ഒന്നിലും ഇടപെടാതിരിയ്ക്കുന്നതാ ഉമ്മാ നല്ലത്... അവര് വന്നോളും... ഉമ്മ വാ " അവര് രണ്ടുപേരും മുറിക്കടുത്തു നിന്നും നടന്നു നീങ്ങി... കൂടുതൽ അവനെ ഭരിക്കാൻ ചെന്നാൽ ചിലപ്പോ അവൻ തനി സ്വഭാവം പുറത്തെടുക്കും... ഇന്നെന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് അവൻ കുറച്ച് ശാന്തനാണ്... എല്ലാവരും ഓരോ കാര്യങ്ങൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും സംസാരിച്ചാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത്... അഷ്മിലിനു ഈ ഒരവസരത്തിലെങ്കിലും അവളോടൊന്ന് സംസാരിച്ചാലോന്ന് തോന്നി...എങ്ങനെ സൗണ്ട് കുറച്ച് സംസാരിച്ചാലും മറ്റുള്ളവർ ശ്രദ്ധിക്കും എന്നറിയാവുന്നത്‌ കൊണ്ട് ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു... ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും കൈ കഴുകുന്ന സമയം അവളെ അടുത്ത് കിട്ടിയപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് കയറി തടസ്സമായി നിന്നു... ഹന അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... "എന്താ?!"അവൾ ചുറ്റും ആരേലും ഉണ്ടോന്ന് നോക്കി... "എന്താ യെസ് പറഞ്ഞേ?!... താൽപ്പര്യല്ലന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്...?!" അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.... "ഹലോ... ഞങ്ങളെ അറിയോ...?!" തൻഹയും രചനയും വന്ന്  അവനെ പരിചയപ്പെടുന്നുണ്ട്... "പിന്നെ... ഓർക്കുന്നു... വീണ്ടും ഇങ്ങനെയൊരു സിറ്റുവേഷനിലൂടെ ആയിരിക്കും കാണാൻ പോവുന്നെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല..." അവൻ ചെറുതായി ജാള്യതയോടെ ചിരിച്ചു... "ഞങ്ങളും.." അന്ന് ഓഫീസിൽ ഹനയുടെയും ശാമിലിന്റെയും കൂടെ തൻഹയും ഉണ്ടായിരുന്നു... രചനയെ അവൻ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്... അവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അഷ്മിൽ ഹനയെ ഒന്ന് നോക്കി... അവൾക്കപ്പോഴും ഒരു ഭാവമാറ്റവുമില്ല.... രണ്ടുപേരും അവന്റെ ജോലിയുടെ കാര്യങ്ങളും മറ്റും ചോദിക്കുന്നുണ്ട്...അവരുടെ സംസാരം ഇപ്പോഴൊന്നും തീരില്ലെന്ന് കരുതിയാവണം ഹന അവിടെ നിന്നും നടന്നു... "അതേയ്... ആൾ ഓക്കേ അല്ലെ..?!" അവൾ ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അഷ്മിൽ തൻഹയോട് ചോദിച്ചു. "അയ്യോ... എന്തെ അങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ..?!". "അല്ലാ... ഫേസ് ഡള്ളായിരിക്കുന്നു... എന്നോടൊന്നും മിണ്ടിയില്ല... അവൾക്കിഷ്ടമില്ലാതെ ആണോ യെസ് പറഞ്ഞേ...?!" അവൻ ആകെ വല്ലാതായിട്ടുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി... "ഏയ്... അങ്ങനെയൊന്നും ഇല്ല... ഇതിപ്പോ എല്ലാം പെട്ടന്നായില്ലേ അതാ... അവൾ ഓക്കേ ആണ്... അതൊക്കെ പോട്ടെ... നിങ്ങടെ നല്ല ഫോട്ടോസ് ഒന്നും കിട്ടിയില്ല...വന്നേ... " രചന ഹനയെയും വിളിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി... വീട്ടുകാരെല്ലാവരും ഭക്ഷണശേഷം കുടുംബകാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്... "ഹന നീയെന്താ ചിരിക്കാതെ... ചിരിച്ചേ... അല്ലേൽ ഫോട്ടോ ഭംഗിയുണ്ടാവൂലെ..." അഷ്മിലിനെയും ഹനയെയും ഒരുമിച്ചു നിർത്തി ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണവർ... "രണ്ടുപേരും ഒന്നൂടി ചേർന്ന് നിന്നാൽ ഫോട്ടോ സെറ്റ്..." ഫായി അവരോട് ഓരോന്നായി പറയുന്നുണ്ട്... ഹനക്ക് ആണേൽ ആകെ ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അഷ്മിൽ ആണെങ്കിൽ തന്റെ തൊട്ടടുത്... തൊട്ടു തൊട്ടില്ലെന്ന മട്ടിലാണ് നിൽപ്പ്... "ഹന ഒന്നൂടി ചിരിച്ചേ...!"രചനയാണ്... "ഇനി മതി... വാ പോവാം.." ഫായി അവളോട് ഓക്കേ പറഞ്ഞതും അവൾ പോവാനൊരുങ്ങിയപ്പോഴാണ് തൻഹ അവളെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത്...ഫായിയോട് അവിടെന്ന് ഒന്ന് മാറാൻ അവർ കണ്ണുകൊണ്ട് കാണിക്കുന്നുണ്ട്... അവനത് മനസിലാക്കിയെന്നോണം അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി... "ഹനാ... നീ... ആളോടൊന്ന് സംസാരിക്ക്... ആൾക്കെന്തോ നിന്നെ കണ്ടിട്ട് നീ ഓക്കേ അല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു... ഞങ്ങളോട് അവൻ ചോദിച്ചെടി... ഒന്ന് സംസാരിക്ക്... ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ട് മാറി നിൽക്കാം..." ഹനക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഇനിയെന്താ ഇവനിത്ര സംസാരിക്കാൻ... എന്നവൾ മനസ്സിലങ്ങനെ അസ്വസ്ഥതയോടെ ഓർത്തു... അതിനിടക്ക് അഷ്മിലിന് ഒരു കാൾ വന്ന് അവൻ മാറി നിന്ന് സംസാരിക്കുകയാണ്... അവർ മാറി നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നതൊന്നും അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടില്ല.... "എന്ത് സംസാരിക്കാൻ... അതിന്റെ ആവശ്യന്നുല്ലാ..." "നിക്ക്... ഇത് തീരുമാനം ആകിയിട്ട് പോയാൽ മതി..." അവര് അവളെ അവിടെത്തന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തി...വേറെ നിവർത്തിയില്ലാതെ അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ നടന്നു... ഹന അവന്റെ കാൾ കട്ട്‌ ചെയ്യാനായി കാത്തുനിന്നു... തന്റെ പിറകിലാരോ നിൽക്കുന്നെന്ന് തോന്നി ഫോൺ ചെയ്യുന്നതിനിടക്ക് തിരിയുമ്പോഴാണ് ഹന നിൽക്കുന്നത് അവൻ കാണുന്നത്... "സർ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാം... ശെരി "! അവൻ കാൾ കട്ട്‌ ചെയ്ത് ഹനയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.... അഷ്മിൽ ഹനയെ നോക്കുമ്പോഴേക്കും അവളത് കാണാത്ത പോലെ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും നോക്കും... "എന്തെ?!" അവനോട് എന്തോ സംസാരിക്കാനെന്ന പോലെയുള്ള അവളുടെ മടിച്ചുള്ള ആ നിൽപ്പ് കണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു... ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു സന്തോഷം തോന്നി അവന്... തനിക് വേണ്ടി അവൾ വന്നല്ലോ... "അത്... നിക്ക്... ഞാൻ.... ഓകെയായിട്ടു തന്നെയാ പറഞ്ഞത്... പെട്ടെന്നല്ലേ എല്ലാം തീരുമാനിച്ചത്... അതാ...!'" ഹന വല്ലാതെ വിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... നേരെത്തെ ചോദിച്ചതിനുള്ള മറുപടി പറയാനായി കാത്തുനിന്നതായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ ഊഹിച്ചു.... അഷ്മിൽ ചിരി കടിച്ചു പിടിച്ചു... "ഹ്മ്മ്... എന്നിട്ട്..." അവളവനെ കണ്ണുരുട്ടി നോക്കാൻ തുടങ്ങി... അവനാണെൽ ഒരു ഭാവമാറ്റവും ഇല്ല...അത്രമാത്രം പറഞ്ഞവൾ അകത്തേക്ക് കയറി പോയി... --------------------------------------------- അകത്തെല്ലാവരും അവരുടെ നിക്കാഹിന്റെ കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലാണ്... "അവന് രണ്ടാഴ്ച കൂടിയേ ലീവ് ഉണ്ടാവു... അതിനിടക്ക് നിക്കാഹ് നടത്താനാണ്‌ ഞങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നത്... നിങ്ങടെ സൗകര്യം കൂടി നോക്കിയിട്ട് ഡേറ്റ് നിശ്ചയിക്കാമായിരുന്നു..." റഷീദ് തന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു... ആമിനയും സലീംമും വല്ലുമ്മയും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കുന്നുണ്ട്... അവർക്കെന്തോ അതിൽ യോജിപ്പില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നി... "റഷീദെ... ഞങ്ങൾ ഇത്രപെട്ടെന്ന് നിക്കാഹിലേക്ക് ആലോചിച്ചിട്ടില്ല... അവൾക്കാണേൽ ആറു മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ പഠനം കഴിയും... അത് കഴിഞ്ഞ് മതിയെന്ന ഞങ്ങൾ കരുതിയത്..ഇതിപ്പോ...." സലീം ഹനയെ നോക്കി...അഷ്മിലിനും അപ്പറഞ്ഞതിനോട് യോചിപ്പ് തോന്നി... "അതേ... ഉപ്പാ... അത് കഴിഞ്ഞ് ആലോചിക്കാം... ഇനിയിപ്പോ പോയി കഴിഞ്ഞാൽ കുറച്ച് ടൈം എടുക്കും വരാൻ...ഇനിയിപ്പോ നിക്കാഹ് നടത്താനുള്ള സമയവും അധികമില്ലലോ... അടുത്ത ലീവിന് വരുമ്പോഴാക്കാം..." റഷീദും അത് സമ്മതിച്ചു...ഹനക്ക് അവൻ പറഞ്ഞതിൽ ആശ്വാസം തോന്നി... പോകുന്നേനു മുന്നേ അഷ്മിലിനെ മാറ്റി നിർത്തി വന്നവരെല്ലാരും ഓരോരുത്തരായി  ഹനയ്ക്കൊപ്പം ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന തിരക്കിലായി... അവരെല്ലാവരും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് എല്ലാവരെയും ക്ഷണിക്കാനും അവർ മറന്നില്ല.... -------------------------------------------- അൻവർ ഷഹാനയെ ബെഡിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു... അവളുടെ മുകളിലായി അവന്റെ മുഖം കൊണ്ടുവന്നു... കവിളിൽ കുത്തിപിടിച്ചു പല്ലിറുമ്പികൊണ്ട് രോഷത്തോടെ അവളോട് അടുത്തു... തുടരും...... 🤍 അങ്ങനെ ഹനയുടെയും അഷ്മിലിന്റെയും എൻഗേജ്മെന്റ് ഞാൻ നടത്തി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്... ഫോട്ടോ കിട്ടിയില്ലെന്നു പരാതി വേണ്ട... എല്ലാരും പോയി സ്റ്റാറ്റസും സ്റ്റോറിയൊക്കെ വച്ചോ... 😌 ഈ ഷഹാനയെയും അൻവറിനെയും സെറ്റാക്കാൻ കുറച്ച് പാടാണെന്ന് തോന്നുന്നു.... 🥲 ഒരു റിവ്യൂ ഇട്ടേക്കണേ....... Pleaseeee #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💑 Couple Goals 🥰 #📔 കഥ #💘 Love Forever