#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 88 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💐 ഓഓഓ.. അപ്പൊ അമ്മ പറഞ്ഞപോലെ.. നീയാണിപ്പോ ഇവിടുത്തെ നന്മ മരം.. അല്ലേടി? " വിഷ്ണുവിന്റെ പുച്ഛത്തോടെയുള്ള ആ വാക്കുകൾ. അത് കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു കൊണ്ട് തന്നെ ഗായത്രി മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി പോകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിഷ്ണു അവൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നാ വഴി തടഞ്ഞു. "ഞാൻ.. ഞാൻ നന്മ മരം കളിച്ചതോന്നും അല്ല. ഭവ്യക്കൊട്ടും വയ്യ.. നല്ല പനിയാ. അവളുടെ കയ്യിലുള്ള ഗുളിക കുടിച്ചിട്ടും അത് കുറയുന്നില്ല. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ അവള് വേണം ന്ന് പറഞ്ഞു.. അങ്ങനെ കൂടെ പോയതാ." ഗായത്രി അത്രയൊക്കെ വിശദീകരണം കൊടുത്തിട്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ പുച്ഛം അൽപ്പം പോലും മാറിയില്ല. "നീയേ.... നിന്റെയും നിന്റെയാ നാശം പിടിച്ച കൊച്ചിന്റെയും കാര്യം മാത്രം നോക്കിയാ മതി.. ഭവ്യ എന്റെ അനിയത്തിയാ.. എന്റെ കുടുംബം നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം. അതിനിടയിൽ നിന്റെ സഹായം വേണ്ട..കേട്ടോടീ.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവൻ ഗായത്രിയെ പിടിച്ചൊന്ന് തള്ളി. അങ്ങനൊന്നു മുൻകൂട്ടി കണ്ടത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ചുവരിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു നിന്നിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് മാത്രം മുന്നിലേക്കലച്ചു വീണില്ല.. "നിങ്ങളുടെ അനിയത്തി ആയത് കൊണ്ട് തന്നെയാ അവൾക്കാ ഗതി കേട് വന്നതെന്ന് പറയാൻ നാവ് തരിച്ചിട്ടും അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. രാവിലെ ഒരിച്ചിരി ചായ കുടിച്ച് ഭവ്യയുടെ കൂടെ പോയതാണ്. വിശപ്പ് കൊണ്ടും ക്ഷീണം കൊണ്ടും അവൾക്കോട്ടും വയ്യ. അടുക്കളയിൽ കുന്ന് കൂടി കിടക്കുന്ന ജോലികൾ കണ്ടിട്ടാണ് അവളെങ്ങോട്ട് ഡ്രസ്സ്‌ മാറാൻ കയറി ചെന്നത്. അവിടെ അവനുണ്ടെന്നറിഞ്ഞിരുന്നേൽ തീർച്ചയായും അങ്ങനൊരു വിഡ്ഢിത്തമപ്പോൾ ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. ഈ പറയുന്നതിനെക്കെ തിരികെ കൊടുക്കാൻ ഉത്തരം ഇല്ലാഞ്ഞല്ല. പക്ഷെ ആ പറയുന്നത് ന്യായമാണെങ്കിൽ കൂടി അവനത് അംഗീകരിച്ചു തരില്ല. അതിനിടക്ക് അവന്റെ അക്രമം കൂടി സഹിക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ.. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ വാക്കുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ ചവച്ചിറക്കി അവൾ ഓടി ഇറങ്ങി താഴേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു.. ഒരുനിമിഷം ആ പോക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷമാണ് വിഷ്ണു ഭവ്യയുടെ മുറിക്ക് നേരെ ചെന്നത്. അവൻ ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ മൂടി പുതച്ചു കിടപ്പുണ്ട്. ഡീ.. യാതൊരു ദാക്ഷണ്യവുമില്ലാതെ അവനാ പുതപ്പ് വലിച്ചെടുത്ത നിമിഷം.. കുളിർന്ന പോലെ ഭവ്യ ഒന്നു കൂടി ചുരുണ്ടു. "നീയെന്താടി പുതിയ ആളുകളെ കൂടെ കൂട്ടി വേറെ വല്ലതും പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ.. ഏഹ്.." എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത വിധത്തിൽ അവശയായ അവളെ അവൻ വലിച്ചു പൊക്കി കൊണ്ടൊരു ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. സ്ഥലക്കാലമില്ലാത്ത പോലെ ഭവ്യ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. "വയ്യെങ്കിൽ അമ്മയെ കൂട്ടി പോകുന്നെന് പകരം നീ എന്തിനാടി അവളേം കൂട്ടി പോയത്. അത് എന്നെ തോൽപ്പിക്കാനല്ലേ.." പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് വിഷ്ണു അവൾക്ക് നേരെ നോക്കി. "എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ വയ്യ വല്യേട്ട.. തല വെട്ടി പൊളിയുന്ന പോലെ വേദനിക്കുന്നു.." അവൾ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും തല പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. ആ കണ്ണുകൾ ചോര പടർന്നിറങ്ങി പോലെ ചുവന്നിരുന്നു. "മതിയെടി നിന്റെ അഭിനയം.. നിന്നെ എനിക്കറിഞ്ഞൂടെ..." വിഷ്ണു പക്ഷെ അതൊന്നും തന്നെ കണ്ടില്ല. ഗായത്രിയെ കൂട്ടി അവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയതപ്പോയും അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെയാണ് അവളോടുള്ള അവന്റെ ദേഷ്യം. അവൻ വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. "നോക്ക് വല്യേട്ടാ.. എനിക്കൊട്ടും വയ്യ.. വെറുതെ വിട്ടേക്ക്.. ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിലിപ്പോ ഒന്നിനും വരുന്നില്ലല്ലോ. എനിക്കെല്ലാം മതിയായി.. അത് കൊണ്ട് ഞാനെല്ലാം വിട്ട് കളഞ്ഞു.. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ എന്റെ പിറകെ നടന്നു ടോർച്ചർ ചെയ്യാൻ തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം എങ്കിൽ എനിക്കും പലതും ചെയ്യാനുണ്ട്. അത് എന്തൊക്കെയോന്ന് വല്ല്യേട്ടന് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരേണ്ടതില്ലലോ.. എനിക്കൊറ്റക്ക് പറ്റില്ലെന്നും എന്റെ കൂടെ ഇതിനൊന്നും ആരുമില്ലെന്നുമാണ് വല്യേട്ടന്റെ ധൈര്യമെങ്കിൽ.. അറിയാലോ.. കുഞ്ഞേട്ടനെ ഞാനായിട്ട് മാറ്റി നിർത്തിയതാ. പക്ഷെ എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. ഇപ്പോഴും ന്യായമായ എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യവുമായി ഞാൻ ചെന്നാൽ കുഞ്ഞേട്ടൻ എന്റെ കൂടെ നിൽക്കും.. പിന്നെ ഏട്ടത്തിയും.. നിങ്ങൾക്കൊക്കെ വേണ്ടി... അവരെ ഞാനെത്ര വേദനിപ്പിച്ചതാ.. പക്ഷെ എനിക്കൊരു വേദന വന്നപ്പോ.. ആവിശ്യം ഇപ്പൊ... അവർ മാത്രമേ ഒള്ളു." നിറഞ്ഞു വരുന്ന കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടവൾ.. വിഷ്ണുവിന്റെ നേരെ നോക്കി.. "അത് കൊണ്ട് വല്യേട്ടൻ വെറുതെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാതെ പോ.. എനിക്കൊട്ടും വയ്യ.. റസ്റ്റ്‌ എടുക്കാനാ ഡോക്ടറെന്നോട് പറഞ്ഞത്.." കടുപ്പത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ അവൻ വലിച്ചിട്ട പുതിപ്പ് പുതച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും പഴയതു പോലെ തന്നെ കിടന്നു. പല്ല് ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം അവളിൽ തന്നെയാണ്. ഗായത്രിയും കാശിയും പിന്നെ. ഭവ്യയും. മൂന്നു പേരും ഒരുമിച്ച് കൂടുന്നത്.. അതും തനിക്കെതിരെ.. വെറുതെ പോലും അതൊന്ന് ഓർത്തു നോക്കിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചോന്നാളി. അതിന് അനുവദിച്ചു കൂട. അവരങ്ങനെ ഒത്തു കൂടിയാൽ.. അത്.. അതായിരിക്കും തന്റെ അവസാനത്തിന്റെ ആരംഭം. മൂന്ന് പേർക്കും തനിക്കെതിരെ നിരത്താൻ നിരവധി തെളിവുകളുണ്ടെന്നിരിക്കെ അതിനൊരിക്കലും ഇട വരുത്തി കൂട.. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ പകയോടെ ഭവ്യയുടെ നേരെ നീണ്ടു. ഗായത്രിയാണിപ്പോ അവളുടെ പുതിയ സംരക്ഷക. അതൊരു അവസരമാണ്. ഭവ്യ അവളെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചവളാണ്. അത് തന്നെ തുറുപ്പ് ചീട്ടാക്കണം. ആ ദേഷ്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് സ്ഥാപിക്കണം.. അവളിലോടെ ഇവൾക്കൊരവസാനം.. അതിന്റെ പേരിൽ താനിത്ര നാളും പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഇത്തിൾ കണ്ണി പോലെ പറ്റി തന്നിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നവളിൽ നിന്നും തനിക്കൊരു നിന്നൊരു മോചനം.. പറ്റിയാൽ അതിൽ കൂടി തന്നെ കാശിനാഥനും ഒരു കൊളുത്ത്.. അസാധാരണമാം വിധം വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണൊന്നു തിളങ്ങി.. വന്യമായൊരു ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിലും.. 💥💥 ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ വാചകമല്ലാതെ പാചകത്തിന്റെ എബി സീഡി പോലും എന്റെ മോൾക്കറിയില്ലെന്ന്.. " കാശി അവളെ നോക്കി നടുവിന് കൈ കൊടുത്തു. അവളുടെ മുഖത്തൊരു കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞ ചിരിയുണ്ട്. അത് കണ്ടിട്ടവനും ചിരി വരുന്നുണ്ട്. അന്നത്തെ ഭക്ഷണം അവിടുണ്ടാക്കാം എന്ന് പ്ലാൻ ചെയ്ത് കൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ കയറിയതാണ് രണ്ടു പേരും. കുഞ്ഞൊരു അടുക്കളയും അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങളും അവിടെ തന്നെയുണ്ട്. സണ്ണിയോടന്ന് ഭക്ഷണം കൊണ്ട് വരണ്ട എന്ന് കാശി തന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വലിയ ഉത്സാഹത്തിൽ അങ്ങനൊരു ഐഡിയ പറഞ്ഞെങ്കിലും കാർത്തുവിനൊന്നും കാര്യമായി അറിയില്ലെന്ന് ആദ്യ മിനിറ്റിൽ തന്നെ കാശിക്ക് മനസ്സിലായി.. "അങ്ങനെ അറിയില്ലെന്നൊന്നും പറഞ്ഞൂടാ.. കുറെയൊക്കെ എനിക്കറിയാം.." കാർത്തു അവന്റെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഓംലെറ്റ് നൂഡിൽസ്.. ചായ പിന്നെ കാപ്പി.. ഇതല്ലേ അറിയാമെന്നു വീമ്പ് പറയുന്ന ആ പ്രധാന ഡിഷ്‌.." അവനവളെ നോക്കി സ്ലാബിൾ ചാരി കൈ കെട്ടി നിന്നു. "ഏഹ്.. അതെങ്ങനെ കാശ്യേട്ടനറിയാം.." കാർത്തു അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു. പിന്നെ. ഇതറിയാൻ ബിരുദം എടുക്കണമല്ലോ.. നിന്നെ പോലുള്ള പൂക്കി പെൺപിള്ളേർക്ക് ഇതൊക്കെ തന്നെ വല്ല്യ എന്തോ ആണെന്നല്ലേ.. " അവനൊരു ചിരിയോടെ കാർത്തുവിന്റെ മൂക്കിൻ തുമ്പോന്ന് നുള്ളി വിട്ടു. "അങ്ങനിപ്പോ കളിയാക്കൊന്നും വേണ്ട.. വേണേൽ ഞാൻ പഠിച്ചെടുക്കും.. കാണണോ.." കാർത്തു വെല്ലുവിളി പോലെ അവനെ നോക്കി. മ്മ്..കാണണം.. അല്ല.. അത്ര പെട്ടന്ന് കാണാൻ വാശി പിടിക്കരുത്.. നമ്മുക്ക് പതിയെ കാണിക്കാം.. അതല്ലേ നല്ലത്.. എനിക്കും കാശ്യേട്ടനും പിന്നെ നമ്മുടെ വയറിനും.. " അവൾ കള്ളചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി.. കാശി ഒന്നമർത്തി മൂളി കൊണ്ടവളെ നോക്കി തലയാട്ടി കാണിച്ചതല്ലാതെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. "അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഞാനിപ്പോ അതൊക്കെ പഠിക്കാണോ .. എല്ലാം ന്റെ യീ കാശി നാഥനറിയാലോ.. ഞാൻ പറയുന്നതെല്ലാം എനിക്കുണ്ടാക്കി തരില്ലേ." ചോദ്യതോടൊപ്പം സ്ലാബിൾ ഇരിക്കുന്ന അവൾ കൈ നീട്ടി അവന്റെ ബനിയനിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടവൽക്കടുത്തേക്ക് നീക്കി കൊണ്ടവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. "അത് പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ. കാശിനാഥൻ അറിയുന്നതെല്ലാം വള്ളി പുള്ളി വിടാതെ നിനക്കും പഠിപ്പിച്ചു തരുന്നില്ലേ.. ഞാൻ.ഏഹ്.." സ്വകാര്യം പോലെ ചോദിച്ചു കൊണ്ടവൻ അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. "ഓഓഓ.. തൊടങ്ങി.." തന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നവന്റെ മുഖം പിടിച്ചു വലിച്ചെടുത്തു കൊണ്ടവൾ കണ്ണുരുട്ടി.. "മര്യാദക്ക് നിന്ന എന്നെ നീയല്ലെടി പിടിച്ചു വലിച്ചോട്ടിച്ചത്..ഇനിയിപ്പോ നീയങ്ങു സഹിച്ചോ.." അവനവളുടെ പിടിയിൽ നിന്നും തല കുതറി മാറ്റി.. "എനിക്കതൊന്നും പഠിക്കാൻ ടൈം കിട്ടിയില്ല കാശ്യേട്ടാ.. കോളേജ് പഠനവും പിന്നെ അത് കഴിഞ്ഞു മെഡിക്കൽ പഠനവും ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നല്ലേ കംബ്ലീറ്റ് ആക്കിയത്. അതിനിടയിൽ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമല്ലേ വീട്ടിൽ വന്നിരുന്നത്.. അവിടെ വന്നാലും അമ്മ എന്നെ കൊണ്ടൊന്നും ചെയ്യിപ്പിക്കില്ല. അച്ഛനും.. രണ്ടാൾക്കും ഞാൻ നന്നായി പഠിച്ചാൽ മതി.. സന്തോഷമായിരുന്നാ മതി എന്നൊക്കെയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.." പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. സ്വരം ഇടറി. തന്നോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നവൻ അതറിയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി കാർത്തു വേഗം മുഖം തുടച്ചു. പക്ഷെ കാശിയുടെ ചിരിയും മാഞ്ഞിരുന്നു. "ഒന്നുല്ല.. ഞാൻ വെറുതെ.. ഓരോന്നൊക്കെ ഓർത്തപ്പോ..അവിടെ അച്ഛനും അമ്മേം എന്നെ കൊണ്ട് നടന്നത് പോലെ... അത്രേം സ്നേഹത്തോടെ.. വാത്സല്യത്തോടെ എന്റെ എല്ലാ കുസൃതികൾക്കും കുറുമ്പുകൾക്കും കൂടിയിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെയാ കാശ്യേട്ടനും എന്നെ നോക്കുന്നത്.. എന്റെ സന്തോഷം തന്നെയാ കാശ്യേനും വലുത്.. ഞാൻ..." കാർത്തു അവന്റെ കവിളിൽ രണ്ടു കയ്യും ചേർത്തിട്ട് നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു. "ശോ.. നല്ലൊരു നേരായിരുന്നു.. ഞാനത് നശിപ്പിച്ചോ.." എന്നിട്ടും തെളിയാത്ത അവന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് അവളൊരു വല്ലായ്മയോടെ ചോദിച്ചു. "ഇല്ലെടി.. അശോകേട്ടനേം തുളസി ചേച്ചിയെയും ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പോലും ചിലപ്പോൾ സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.. എനിക്ക് മനസ്സിലാവും നിന്നെ.. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഞാനെന്ത് ചെയ്യും.." അവനവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട.. ആരേം ഓർക്കേം വേണ്ട.. എനിക്ക് നെയ്ചോറുണ്ടാക്കി താ.. വിശക്കുന്നു.." അവൾക്ക ചിന്തയിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കണമായിരുന്നു. ഓർമകൾ കൂടുമ്പോൾ വേദനയും വല്ലാതെ കൂടുന്നുണ്ട്. അതൊഴിഞ്ഞു കിട്ടാൻ അവളാ ഓർമകളെ തന്നെ അകറ്റി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. "എനിക്കും വിശക്കുന്നു.." കാശിയത് പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ അർഥമറിഞ്ഞത് പോലെ അവളൊന്നു ചുവന്നു...തുടുത്തു. 💥💥 "എന്നിട്ട് നീയെന്ത് തീരുമാനം എടുത്തു മഹേഷ്‌..?" മഹേഷിന്റെ ആ തീരുമാനം അറിയാനുള്ള വല്ലാത്തൊരു ജിക്ഞ്ഞാസയുണ്ടപ്പോൾ സ്റ്റീഫന്റെ മുഖത്തും വാക്കുകൾക്കും. മഹേഷ്‌ ഒന്നു മിണ്ടാതെ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. "ഒന്നും തീരുമാനിച്ചില്ലേ.. അവരെ വെറുതെ വിടാനുറച്ചോ നീ..ഇത്രേം ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളോ അപ്പൊ നിന്റെ ദേഷ്യവും വാശിയുമൊക്കെ..?" അവന്റെ ഇരുപ്പ് കണ്ടിട്ട് സ്റ്റീഫന്റെ നെഞ്ചിടിച്ചു. അവരെ തമ്മിലടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടയാൾക്ക് ചെയ്ത് തീർക്കേണ്ട ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ടല്ലോ. അതെല്ലാം അവസാനിക്കുകയാണോ എന്നൊരു ആശങ്കയുണ്ടയാൾക്കും. "അതിന് മഹേഷ്‌ ചാവണം..." അവന്റെ മുഖത്തൊരു ചിരിയുണ്ടപ്പോൾ.. ക്രൂരത നിറഞ്ഞ ചിരി. അത് കണ്ടതോടെ സ്റ്റീഫന് അൽപ്പം ആശ്വാസം തോന്നി. "ഇനിയെന്താ നിന്റെ പ്ലാൻ.. അയാൾക്ക് പിന്നെ അതറിയണം. അതിന്റെ എതിരെ ഒന്നാണല്ലോ അയാൾക്ക് ചെയ്യേണ്ടത്.. "തത്കാലം വിഷ്ണു പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ.. അവനെ കൂടെ നിർത്താനൊന്നുമല്ല. അതൊക്കെ റിസ്ക് തന്നെയാണ്. എന്തൊക്കെ ആണേലും കാശി നാഥന്റെ ഏട്ടനല്ലേ.. അത്രയങ്ങോട്ട് വിശ്വസിക്കാൻ വയ്യ..കൂട്ടത്തിൽ കൂടെ നിന്നു കാലു വാരുന്ന ടീം ആണിപ്പോ മൊത്തം.. നമ്മളെ പോലെ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മഹേഷോന്നുറക്കെ പൊട്ടി ചിരിച്ചു. അതോടെ സ്റ്റീഫന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയി.. "വിഷ്ണു പറഞ്ഞത് പോലെ.. അങ്ങനെ ആരെങ്കിലുമല്ല.. ആരെ തൊട്ടാലാണോ കാശിനാഥന് ഏറ്റവും അധികം പൊള്ളുന്നത് ആ ആളെ തന്നെ കളത്തിലിറക്കി ഇരയായി വെക്കണം.. എന്നിട്ടാ ചൂണ്ട കൊളുത്തിലേക്ക് അവനെ വിളിച്ചു കയറ്റണം.. അവനൊരിക്കലും രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാൻ വയ്യാത്ത പോലെ.. കത്രിക പൂട്ടിട്ട് പൂട്ടണം.. എങ്കിലേ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ കാര്യം നടക്കൂ.. നടത്തും ഞാൻ.." മഹേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ വൈര്യം വീണത് പോലെ തിളങ്ങി. സ്റ്റീഫന്റെയും.. "അവന്റെ വീട്ടുകാരെ വെച്ചിട്ടാണോ..." സ്റ്റീഫൻ ആകാംഷയോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്കിരുന്നു... 'അതുക്കും മേലെ.... " വല്ലാത്തൊരു ചിരിയോടെ.. കൈകൾ കൊണ്ടൊരു ആംഗ്യം കാണിച്ചിട്ട് മഹേഷ്‌ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് ഒന്നു ചാരി കിടന്നു.. തുടരും... നമ്മളവസാനത്തിന്റെ ആരംഭം ആകാനായി കേട്ടോ 🥰 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. പുതിയൊരു കഥ കൂടി ഇന്ന് മുതൽ ലിപിയിൽ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അവിടുള്ളവർ ഒന്നു സപ്പോർട്ട് ചെയ്തേച്ചു പോണേ 🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ