🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 15 ❤️..................❤️ ─── "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ റിലേഷൻഷിപ്പിനൊന്നും സമയം ഇല്ല..." അഭ്യുഹ് പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും പ്രണയയുടെ ചെവികളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന ആ ചെറിയ ഗിഫ്റ്റും... ഹൃദയത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന പ്രണയവും... പറയാതെ തന്നെ. "എന്തിനാ ഞാൻ ഇത്രയും പ്രതീക്ഷിച്ചത്..." അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു. ─── മറുപുറത്ത്... മേനോൻ ഹൗസിൽ. അഭ്യുഹ് ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ പ്രെസന്റേഷൻ തുറന്നിരുന്നു. പക്ഷേ... അവന്റെ ശ്രദ്ധ അവിടെയായിരുന്നില്ല. മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നത് പ്രണയയുടെ മുഖമായിരുന്നു. അവൾ എന്തിനാണ് അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് പോയത്? സാധാരണ അവൾ അങ്ങനെ അല്ല. എന്തോ പറയാൻ വന്നതുപോലെയായിരുന്നു. പക്ഷേ പറഞ്ഞില്ല. അത് അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ഫോൺ എടുത്ത് അവൻ ചാറ്റ് തുറന്നു. Pranaya ❤️ അവസാന മെസ്സേജ്... രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ്. അവൻ കുറച്ച് നേരം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. ശേഷം ടൈപ്പ് ചെയ്തു. "Reached home?" സെൻഡ്. അഞ്ച് മിനിറ്റ്... പത്ത് മിനിറ്റ്... പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്... മറുപടി ഇല്ല. അത് ആദ്യമായിരുന്നു. കാരണം സാധാരണ അവൾ ഉടനെ മറുപടി നൽകുമായിരുന്നു. അരമണിക്കൂറിന് ശേഷം. ഒരു റിപ്ലൈ വന്നു. "Yes." അതുമാത്രം. സാധാരണ പത്ത് വാക്കിന് പകരം നൂറ് വാക്കുകൾ പറയുന്ന പ്രണയ... ഇപ്പോൾ ഒരു വാക്കിൽ മറുപടി തന്നിരുന്നു. അഭ്യുഹിന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "Everything okay?" അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഈ തവണ മറുപടി വന്നത് കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷമാണ്. "Mm." വീണ്ടും ഒരു വാക്ക്. അഭ്യുഹ് ഫോൺ താഴെ വെച്ചു. എന്തോ ശരിയല്ല. പക്ഷേ എന്താണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല. ─── അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലും അതേ അവസ്ഥ തുടർന്നു. മെസ്സേജുകൾ കുറഞ്ഞു. വിളികൾ കുറഞ്ഞു. സംസാരങ്ങളും കുറഞ്ഞു. ദിയ അത് ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. "എടീ..." ഒരു ദിവസം കഫേയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു. "നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ?" പ്രണയ തല ഉയർത്തി. "എങ്ങനെ?" "നീയും അഭ്യുഹും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടതും അവൾ നിശബ്ദയായി. "ഒന്നുമില്ല." അവസാനം അവൾ പറഞ്ഞു. "കള്ളം." നന്ദന നേരെ പറഞ്ഞു. "നിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം." പ്രണയ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "അവന് ഇപ്പോൾ കരിയർ ആണ് പ്രധാനമെന്ന്." അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "അപ്പോൾ?" ദിയ ചോദിച്ചു. "അപ്പോൾ ഒന്നുമില്ല." പ്രണയ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "എനിക്ക് മനസ്സിലായി." പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ പിന്നിലെ വേദന അവർ രണ്ടുപേരും കണ്ടിരുന്നു. ─── അതേസമയം... അഭ്യുഹിനും എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓഫീസിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും. ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോഴും. വീട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും. ഒരു മീറ്റിങ്ങിനിടയിൽ പോലും അറിയാതെ അവൻ ഫോൺ എടുത്തു. വാട്ട്സ്ആപ്പ് തുറന്നു. പ്രണയ ഓൺലൈനിലായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവൾ മെസ്സേജ് ചെയ്തില്ല. അത് ചെറിയ കാര്യമാണെന്ന് അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ... എന്തുകൊണ്ടോ അത് മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ─── അന്ന് രാത്രി. പ്രണയ ബാല്ക്കണിയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കാറ്റ് ശക്തമായി വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫോൺ തുറന്ന് അഭ്യുഹിന്റെ ചാറ്റ് നോക്കി. ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ. ഒരുപാട് ചിരികൾ. ഒരുപാട് രാത്രികൾ. അവൾ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു. കാരണം... കൂടുതൽ പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ കൂടുതൽ വേദനിക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... ഈ അകലം... ഈ നിശബ്ദത... അവരുടെ കഥയുടെ അവസാനം അല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്... അവരെ കൂടുതൽ ശക്തമായി പരസ്പരത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാൻ പോകുന്ന ആദ്യ പരീക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നു അത്... ─── പ്രണയയുടെ മാറ്റം ദിയയും നന്ദനയും ദിവസങ്ങളായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുമ്പത്തെ പോലെ ചിരിക്കാറില്ല. അഭ്യുഹിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാറില്ല. ഫോൺ കൈയിൽ ഉണ്ടെങ്കിലും ആരുടെയോ മെസ്സേജിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന പോലെ നോക്കിയിരിക്കാറുമില്ല. എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് അവർക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ─── അന്ന് വൈകുന്നേരം. മൂന്നുപേരും അവരുടെ പതിവ് കഫേയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ പ്രണയ അസാധാരണമായി നിശബ്ദയായിരുന്നു. "ഓക്കെ." ഒടുവിൽ ദിയ കൈകൾ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. "ഇനി പറ." പ്രണയ തല ഉയർത്തി. "എന്ത്?" "എന്താണ് നടന്നത്?" നന്ദന നേരെ ചോദിച്ചു. " confession ചെയ്തോ?" ആ ചോദ്യം കേട്ടതും പ്രണയയുടെ മുഖം മാറി. അവൾ നോട്ടം മാറ്റി. അത് കണ്ടതും ദിയക്കും നന്ദനക്കും എല്ലാം മനസ്സിലായി. "നീ പറഞ്ഞില്ല അല്ലേ?" ദിയ പതിയെ ചോദിച്ചു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ പ്രണയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ശേഷം... അവൾ നടന്നതെല്ലാം അവരോട് പറഞ്ഞു. അഭ്യുഹിനെ കാണാൻ പോയത്. Confession ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചത്. അവൻ കമ്പനിയുടെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞത്. "ഇപ്പോൾ എന്റെ ഫോകസ് കരിയർ ആണ്" എന്ന് പറഞ്ഞത്. അതിനുശേഷം ഒന്നും പറയാതെ തിരികെ വന്നത്. എല്ലാം. അവൾ പറഞ്ഞ് തീർന്നപ്പോഴേക്കും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. "അപ്പോൾ..." നന്ദന പതിയെ ചോദിച്ചു. "അവൻ നിന്നെ റിജക്ട് ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ?" "പക്ഷേ ചെയ്തതുപോലെ അല്ലേ?" പ്രണയയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. "അവൻ റിലേഷൻഷിപ്പിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞല്ലോ." ദിയ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "എടീ പൊട്ടീ..." അവൾ പ്രണയയുടെ തലയിൽ ഒന്ന് തട്ടി. "നീ പറയാതെ അവൻ എങ്ങനെ അറിയും?" "അവന് അറിയില്ല." നന്ദനയും പറഞ്ഞു. "നീ നിന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം ഒരു ഉത്തരം തീരുമാനിച്ചു." പ്രണയ നിശബ്ദയായി. കാരണം... അവർ പറയുന്നതിൽ സത്യമുണ്ടായിരുന്നു. "പക്ഷേ എനിക്ക് പേടിയാണ്." അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞിട്ട് ശരിക്കും ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ?" ദിയയും നന്ദനയും പരസ്പരം നോക്കി. "അത് സംഭവിച്ചേക്കാം." ദിയ തുറന്ന് പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ..." അവൾ പ്രണയയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു. "പറയാതെ പോയാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ 'എന്തായിരുന്നേനെ?' എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടി വരും." ആ വാക്കുകൾ പ്രണയയുടെ മനസ്സിൽ തട്ടി. കാരണം അതാണ് അവളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്. "നിനക്ക് അറിയാമോ?" നന്ദന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ കൺഫ്യൂസ്ഡ് ഇപ്പോൾ അഭ്യുഹ് ആയിരിക്കും." "എന്തിന്?" "കാരണം നീ പെട്ടെന്ന് മാറിപ്പോയി." ദിയ പറഞ്ഞു. "അവൻ അത് ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കില്ല." പ്രണയ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ അഭ്യുഹിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. ─── അതേസമയം... അഭ്യുഹ് ഓഫിസിലായിരുന്നു. ഒരു പ്രധാന മീറ്റിങ്ങിനിടയിൽ. പക്ഷേ അവന്റെ ശ്രദ്ധ മീറ്റിങ്ങിൽ അല്ലായിരുന്നു. കാരണം... അഞ്ച് മിനിറ്റ് മുമ്പ് അവൻ പ്രണയയ്ക്ക് അയച്ച മെസ്സേജ് ഇപ്പോഴും Seen പോലും ആയിരുന്നില്ല. അവൻ അറിയാതെ ഫോൺ വീണ്ടും എടുത്തു. സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. "എന്താ സംഭവിച്ചത് നിനക്ക്..." അവൻ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു. ആദ്യമായാണ്... പ്രണയയുടെ നിശബ്ദത അവനെ ഇത്രയധികം അലട്ടുന്നത്. ─── മറുവശത്ത്... ദിയയും നന്ദനയും പ്രണയയെ നോക്കുകയായിരുന്നു. "ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?" ദിയ ചോദിച്ചു. "മ്മ്." "നീ ഇപ്പോഴും അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ?" ആ ചോദ്യത്തിന് ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. പ്രണയയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽ നനവും. "അതെ." അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഒരുപാട്." ആ മറുപടി കേട്ടതും ദിയയും നന്ദനയും ചിരിച്ചു. "എങ്കിൽ കഥ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല." നന്ദന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ... പ്രണയയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു... വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊരു വാർത്ത കൂടി എത്താൻ പോകുകയാണെന്ന്. അത്... അഭ്യുഹിൽ നിന്ന് അവളെ കൂടുതൽ അകറ്റാനും... അതേസമയം കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാനും പോകുന്ന ഒരു വാർത്ത... ─── തുടരും... ❤️✨ #💞 പ്രണയകഥകൾ #നോവൽ #💌 പ്രണയം #📙 നോവൽ #📔 കഥ