🩷 പ്രാണനിൽ പതിയായ് 🩷 Part 8 ❤️..................❤️ "ഗ്രാജുവേഷൻ കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾ എടുക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു തീരുമാനം... അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു..." ─── ഫൈനൽ സെമസ്റ്ററിന്റെ അവസാന ദിവസങ്ങൾ. അസൈൻമെന്റുകൾ... പ്രോജക്ടുകൾ... ഫെയർവെൽ ഒരുക്കങ്ങൾ... എല്ലാവരും തിരക്കിലായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും ഒരു വിഷാദം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇനി കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. പിന്നെ എല്ലാവരും ഓരോ വഴിക്ക്. ─── "എനിക്ക് ഇത് ഇഷ്ടമല്ല." കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പ്രണയ പറഞ്ഞു. "എന്ത്?" ദിയ ചോദിച്ചു. "ഈ പിരിയൽ." ദിയയും നന്ദനയും നിശബ്ദരായി. കാരണം അവർക്കും അതേ തോന്നൽ തന്നെയായിരുന്നു. മൂന്ന് വർഷം... ചിരികൾ... വഴക്കുകൾ... ഓർമ്മകൾ... എല്ലാം ഇനി ഓർമ്മകൾ മാത്രമാകാൻ പോകുന്നു. ─── അതേസമയം... പ്രണയയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അഭ്യുഹിനെ തേടി. അവൻ കുറച്ച് അകലെ ഇരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൻ കൂടുതൽ തിരക്കിലായിരുന്നു. കമ്പനിയിലെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എങ്കിലും... പ്രണയ മെസ്സേജ് അയച്ചാൽ അവൻ മറുപടി തരും. അവൾ വിളിച്ചാൽ എടുക്കും. അതൊക്കെ അവൾക്ക് വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ─── ഫെയർവെൽ ദിവസമെത്തി. മുഴുവൻ കോളേജും ആഘോഷമൂഡിലായിരുന്നു. എല്ലാവരും മനോഹരമായി ഒരുങ്ങിയെത്തിയിരുന്നു. പ്രണയ ഒരു ലളിതമായ വയലറ്റ് സാരിയിലായിരുന്നു. ദിയയും നന്ദനയും അവളെ കണ്ടതും കണ്ണുതള്ളി. "എടീ..." ദിയ വായ പൊത്തി. "നീ ഇന്ന് ഭയങ്കര സുന്ദരിയാണ്." "അത് എപ്പോഴും അല്ലേ?" പ്രണയ കണ്ണിറുക്കി. "ആത്മവിശ്വാസം കുറവൊന്നുമില്ല." നന്ദന ചിരിച്ചു. ─── പരിപാടികൾ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് എല്ലാവരും ഫോട്ടോ എടുക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഹാളിലേക്ക് അഭ്യുഹ് വന്നത്. ബ്ലാക്ക് ഷർട്ടും ഗ്രേ ബ്ലേസറും. അവനെ കണ്ടതും പല പെൺകുട്ടികളുടെയും കണ്ണുകൾ അവിടേക്ക് നീണ്ടു. പക്ഷേ... അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരാളെ മാത്രമാണ് തിരഞ്ഞത്. പ്രണയ. അവളെ കണ്ട നിമിഷം അവൻ കുറച്ച് സെക്കൻഡുകൾ നിശ്ചലനായി. വയലറ്റ് സാരിയിൽ അവൾ അതിസുന്ദരിയായിരുന്നു. അറിയാതെ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ─── കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഫോട്ടോ എടുക്കുകയായിരുന്നു. "അഭ്യുഹ്..." ഫോട്ടോഗ്രാഫർ വിളിച്ചു. "അങ്ങോട്ട് നിൽക്കണ്ട. ഇവിടെ വാ." അവൻ നടന്നുവന്ന് നിന്നത്... പ്രണയയുടെ തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു. അവരുടെ തോളുകൾ പരസ്പരം സ്പർശിക്കുന്നത്ര അടുത്ത്. പ്രണയയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. അവൾ നോട്ടം മാറ്റി. പക്ഷേ അഭ്യുഹ് അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു. ─── "Smile please." ഫോട്ടോഗ്രാഫർ പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. ആ നിമിഷം... അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഓർമ്മകളിൽ ഒന്നായി പിന്നീട് മാറുമെന്ന് ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ─── പരിപാടി കഴിഞ്ഞ ശേഷം. കോളേജിന്റെ പിന്നിലെ ഗാർഡനിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രണയ. കണ്ണുകളിൽ ചെറിയ നനവ്. ഇനി നാളെ മുതൽ ഈ ജീവിതം ഉണ്ടാകില്ല. അഭ്യുഹിനെ എല്ലാ ദിവസവും കാണാനും കഴിയില്ല. ആ ചിന്ത തന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. ─── "ഇവിടെയാണോ?" പിന്നിൽ നിന്ന് വന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു. അഭ്യുഹ്. അവൻ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് ഇരുന്നു. ─── "നീ കരയുകയാണോ?" അഭ്യുഹ് ചോദിച്ചു. "അല്ല " അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. "കള്ളം." അവൻ പറഞ്ഞു. പ്രണയ ചെറിയൊരു ചിരി ചിരിച്ചു. "ഇനി എല്ലാവരെയും മിസ് ചെയ്യും." "മ്മ്." "നിന്നെയും." ആ വാക്കുകൾ അറിയാതെ അവളുടെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. പറഞ്ഞ ഉടനെ അവൾക്ക് നാണം തോന്നി. പക്ഷേ... അഭ്യുഹ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ അവളെ മാത്രം നോക്കി. "ഞാനും." അവസാനം അവൻ പറഞ്ഞു. പ്രണയയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം മിടിക്കാൻ മറന്നു. "എന്ത്?" അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു. "ഞാനും നിന്നെ മിസ് ചെയ്യും." അത്രയും മാത്രം. പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് ലോകം മുഴുവൻ കിട്ടിയ സന്തോഷം നൽകി. ─── അന്ന് രാത്രി... ഫെയർവെൽ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ പ്രണയയുടെ മനസ്സ് നിറയെ ഓർമ്മകളായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... അടുത്ത ദിവസം അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരാൻ പോകുന്ന വാർത്ത... അവളെ ഒരേസമയം ഞെട്ടിക്കുകയും സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന്. കാരണം... കൃഷ്ണവർമ്മയും രാഘവ് മേനോനും വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് എടുത്ത ഒരു തീരുമാനം... ഇനി യാഥാർത്ഥ്യമാകാൻ പോകുകയായിരുന്നു... ആ തീരുമാനത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ... പ്രണയയും അഭ്യുഹും ആയിരുന്നു... ─── ഫെയർവെലിന് ശേഷമുള്ള ദിവസം. സാധാരണയായി വൈകി എഴുന്നേൽക്കുന്ന പ്രണയയെ അന്ന് രാവിലെ തന്നെ മാലിനി വിളിച്ചുണർത്തി. "പ്രണയ... എഴുന്നേൽക്ക്." "അമ്മേ..." അവൾ പുതപ്പ് തലവരെ വലിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു. "ഇന്ന് സൺഡേ അല്ലേ." "അതുകൊണ്ടാണ് പറയുന്നത്." മാലിനിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു. "വേഗം റെഡിയാവണം." ─── ഒരു മണിക്കൂറിന് ശേഷം. പ്രണയ താഴേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഹാളിൽ കൃഷ്ണവർമ്മയും മാലിനിയും വളരെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. "എന്താ സംഭവം?" അവൾ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ആദ്യം ഇരിക്ക്." കൃഷ്ണവർമ്മ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും പ്രണയയുടെ സംശയം കൂടി. കാരണം ഇങ്ങനെ ഔദ്യോഗികമായി സംസാരിക്കുന്നത് വളരെ അപൂർവമാണ്. ─── "പ്രണയ..." കൃഷ്ണവർമ്മ പതിയെ തുടങ്ങി. "നിനക്ക് രാഘവ് അങ്കിളിനെയും ദേവിക ആന്റിയെയും അറിയാമല്ലോ." "അറിയാം." "അവരുടെ കുടുംബവുമായി ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം വർഷങ്ങളായിട്ടുള്ളതാണ്." "അത് എനിക്കും അറിയാം." പ്രണയ പറഞ്ഞു. "പിന്നെ?" അവൾക്ക് ക്ഷമ തീരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാലിനിയും കൃഷ്ണവർമ്മയും പരസ്പരം നോക്കി. ശേഷം കൃഷ്ണവർമ്മ പറഞ്ഞു. "നീ ജനിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാനും രാഘവും ഒരു വാക്ക് കൊടുത്തിരുന്നു." പ്രണയയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "എന്ത് വാക്ക്?" ─── "ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ വളർന്നാൽ..." അദ്ദേഹം ഒന്ന് നിർത്തി. "അവരെ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കാമെന്ന്." ─── ഒരു നിമിഷം... പ്രണയയുടെ ലോകം നിശ്ചലമായി. അവൾ കേട്ടത് ശരിയാണോ എന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല. "എന്ത്?" അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു. "നിനക്കും അഭ്യുഹിനും." മാലിനി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങളുടെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ ആലോചിക്കുന്നത്." പ്രണയ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. ഹൃദയം നിയന്ത്രണം വിട്ട് മിടിക്കുകയായിരുന്നു. അഭ്യുഹ്... വിവാഹം... താനും അഭ്യുഹും... ഇതെല്ലാം ശരിക്കും നടക്കുകയാണോ? "നിനക്ക് സമ്മർദ്ദം ചെലുത്താനല്ല." കൃഷ്ണവർമ്മ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ അഭിപ്രായം ഞങ്ങൾക്ക് പ്രധാനമാണ്." പക്ഷേ... അവർ അറിയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രണയയുടെ ഹൃദയം വർഷങ്ങളായി ആ പേരിൽ തന്നെ മിടിക്കുകയായിരുന്നു. "അവൻ..." അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു. "അഭ്യുഹിന് അറിയാമോ?" "ഇല്ല." മാലിനി പറഞ്ഞു. "ആദ്യം നിന്നോടാണ് ചോദിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്." പ്രണയ തല താഴ്ത്തി. മുഖം മുഴുവൻ ചുവന്നിരുന്നു. അവൾക്ക് ചിരിക്കാനും കരയാനും തോന്നി. പക്ഷേ... ഒരു ചോദ്യം അവളുടെ മനസ്സിൽ കുത്തിനിന്നു. "അഭ്യുഹ് സമ്മതിക്കുമോ?" ─── മേനോൻ ഹൗസിൽ. അഭ്യുഹും രാഘവും സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. "ഡാഡ്..." അഭ്യുഹ് ലാപ്ടോപ്പിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു. "എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ." "ഉണ്ട്." രാഘവ് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചാണ്." അഭ്യുഹിന്റെ വിരലുകൾ കീബോർഡിൽ നിശ്ചലമായി. "എന്റെ എന്ത്?" "വിവാഹം." രാഘവ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ തന്നെ അല്ല." "പക്ഷേ നിശ്ചയം ആലോചിക്കുകയാണ്." അഭ്യുഹ് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വിവാഹം... അത് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ അടുത്ത അഞ്ചോ ആറോ വർഷത്തിനുള്ളിൽ പോലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാര്യമായിരുന്നു. "ആരാണ്?" അവൻ ഒടുവിൽ ചോദിച്ചു. രാഘവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി തെളിഞ്ഞു. "പ്രണയ." ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം... അഭ്യുഹിന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് താളം തെറ്റി. അത് അവൻ ആദ്യമായി വ്യക്തമായി അനുഭവിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത്... ചിരിക്കുന്ന മുഖം. വഴക്കിടുന്ന മുഖം. കരയുന്ന മുഖം. ദേഷ്യപ്പെടുന്ന മുഖം. പ്രണയ. "അഭ്യുഹ്?" രാഘവ് വിളിച്ചു. അവൻ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. "നിനക്ക് എന്താണ് തോന്നുന്നത്?" അഭ്യുഹ് ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ശേഷം വളരെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. "അവൾക്ക് സമ്മതമാണോ?" രാഘവ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. കാരണം... അഭ്യുഹ് ചോദിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതിയത്: "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വിവാഹം വേണ്ട." അല്ലെങ്കിൽ "ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എന്തിന്?" എന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവൻ ചോദിച്ചത് പ്രണയയെക്കുറിച്ചാണ്. ആ നിമിഷം... രാഘവ് മേനോന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. അഭ്യുഹ് ഇതുവരെ തന്റെ വികാരങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷേ... പ്രണയ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സാധാരണ ഒരാൾ അല്ല. "അവളുടെ അഭിപ്രായവും ഞങ്ങൾക്ക് പ്രധാനമാണ്." രാഘവ് പറഞ്ഞു. "ആദ്യം നിങ്ങളിരുവരും ആലോചിക്കൂ." ─── ആ രാത്രി... രണ്ട് വീടുകളിലും ഒരേ പേര് മാത്രമായിരുന്നു ചിന്തകളിൽ. പ്രണയ. അഭ്യുഹ്. പക്ഷേ... വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വാർത്ത ഇരുവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം മാത്രമല്ല കൊണ്ടുവരാൻ പോകുന്നത്. കാരണം... പ്രണയ ആദ്യമായി തന്റെ പ്രണയത്തിന് പ്രതീക്ഷ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ... വിധി അവരുടെ കഥയിൽ പുതിയൊരു പരീക്ഷണം ഒരുക്കുകയായിരുന്നു... തുടരും... ❤️✨ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം #നോവൽ