ഭാഗം 4 ആ രക്തവർണ്ണത്തിലുള്ള കൈപ്പത്തി കണ്ടതും അഭി ബോധരഹിതനായി താഴെ വീണു. ഗൗതമും ദേവനും കൂടി അവനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഹാളിലെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി... മനയുടെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് മാറിമറിഞ്ഞു. പുറത്ത് കാറ്റ് ശക്തമായി വീശാൻ തുടങ്ങി, ജനലുകൾ ആഞ്ഞടിക്കുന്നു... രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയായപ്പോൾ അഭിക്ക് കാവലായി ഗൗതമിനെ ഇരുത്തി ദേവൻ പുറത്തെ വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അവന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. വേദ പറഞ്ഞ ആ വടക്കേ വശത്തെ കുളത്തെക്കുറിച്ച് അവൻ ചിന്തിച്ചു...... അവൾ എന്തിനാണ് അങ്ങോട്ടേക്ക് പോകരുത് എന്ന് പറഞ്ഞത്? അതോ അങ്ങോട്ടേക്ക് അവനെ ആകർഷിക്കാനാണോ അവൾ ശ്രമിച്ചത്? പെട്ടെന്ന്, ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു പാട്ടിന്റെ നാദം ഒഴുകിവന്നു. വളരെ നേർത്ത മനോഹരമായ ഒരു പെൺശബ്ദം. ആ ശബ്ദം വരുന്നത് വടക്കേ വശത്തുനിന്നാണ്. കാലുകൾ തനിയെ അങ്ങോട്ടേക്ക് നീങ്ങുന്നത് ദേവൻ അറിഞ്ഞു. അവന്റെ കൈവശം ടോർച്ച് ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും എവിടെ നിന്നോ വന്ന ഒരു മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവന് വഴികാട്ടി. മനയുടെ വടക്കേ വശത്ത് കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന വലിയൊരു കുളം. അതിനു ചുറ്റും നരച്ചുപോയ കല്ലുകൾ പാകിയ പടവുകൾ. കുളക്കരയിൽ ആകാശത്തേക്ക് മുട്ടി നിൽക്കുന്ന ഒരു വലിയ പാലമരം..... ആ മരത്തിൽ നിറയെ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. പകൽ സമയത്ത് അവിടെ ഒരു പാലമരം പോലും കണ്ടില്ലെന്ന് ദേവൻ ഉറപ്പിച്ചു. പാലമരച്ചോട്ടിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നു. അത് വേദയായിരുന്നു. അവൾ കുളത്തിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കി പാടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുടി അഴിച്ചിട്ടിരുന്നു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവൾക്ക് ഒരു അമാനുഷിക സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു. "നീ ഇവിടെ വരും എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ദേവാ..." അവൾ പാട്ട് നിർത്തി തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ പറഞ്ഞു... "നീ ആരാണ് വേദ? ഈ അസമയത്ത് നീ എന്തിനാണ് ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നത്?" ദേവൻ ചോദിച്ചു. വേദ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവൾ അവന് നേരെ നടന്നു വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ സങ്കടമായിരുന്നു. "ഈ കുളത്തിനടിയിൽ ഒരു വലിയ രഹസ്യമുണ്ട്. നിന്റെ കുടുംബം നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഒളിച്ചുവെച്ച ഒരു രഹസ്യം. അത് പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോ?" "എന്ത് രഹസ്യം?" അവൾ കുളത്തിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ദേവൻ കുളക്കരയിലേക്ക് ആഞ്ഞു നോക്കി. തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ ചന്ദ്രന്റെ പ്രതിബിംബത്തിന് പകരം അവൻ കണ്ടത് മറ്റൊരു കാഴ്ചയാണ്. വെള്ളത്തിനടിയിൽ ഒരു ശവപ്പെട്ടി കിടക്കുന്നു അതിന്റെ മുകളിൽ ഒരു സ്വർണ്ണാഭരണത്തിന്റെ തിളക്കം. "അത്..." ദേവൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ പതറി. "അതാണ് നിന്റെ പൂർവ്വികർ എനിക്ക് തന്ന മര്യാദ..." വേദയുടെ സ്വരം കടുത്തു. "നീ അവിടെ കണ്ട ആ രക്തത്തിന്റെ അടയാളം വെറും തുടക്കം മാത്രമാണ്. നാളെ നിന്റെ കൂട്ടുകാർ ഇവിടുന്ന് പോകണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ കുളം അവരെയും വിഴുങ്ങും." പെട്ടെന്ന് മനയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഗൗതമിന്റെ നിലവിളി കേട്ടു. ദേവൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വേദ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ മഞ്ഞുപോലെ തണുത്തിരുന്നു.. "പോകരുത് അത് നിന്നെ കെണിയിൽ പെടുത്താനുള്ള വെറും മായയാണ്. നീ ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് പോയാൽ തിരിച്ചുവരില്ല!" ദേവൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. അകത്ത് തന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അപകടത്തിലാണ്. പുറത്ത് വേദ തന്നെ തടയുന്നു. ആരെ വിശ്വസിക്കണം? അപ്പോഴാണ് ദേവൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. വേദയുടെ കയ്യിൽ അവൻ രാവിലെ കൊടുത്ത അതേ പാലപ്പൂവ് ഇപ്പോഴും ഇരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അത് വാടിയിട്ടില്ല പകരം അതിൽ നിന്ന് രക്തം തുള്ളികളായി താഴെ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു... തുടരും........ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #🧟 പ്രേതകഥകൾ!