Bible reading: May 5th : First Reading They gave an account of how God had opened the door of faith to the pagans A Reading from the Acts of Apostles 14: 19-28 In those days: Jews came [to Lystra] from Antioch and Iconium, and having persuaded the crowds, they stoned Paul and dragged him out of the city, supposing that he was dead. But when the disciples gathered about him, he rose up and entered the city, and on the next day he went on with Barnabas to Derbe. When they had preached the gospel to that city and had made many disciples, they returned to Lystra and to Iconium and to Antioch, strengthening the souls of the disciples, encouraging them to continue in the faith, and saying that through many tribulations we must enter the kingdom of God. And when they had appointed elders for them in every church, with prayer and fasting they committed them to the Lord in whom they had believed. Then they passed through Pisidia, and came to Pamphylia. And when they had spoken the word in Perga, they went down to Attalia, and from there they sailed to Antioch, where they had been commended to the grace of God for the work that they had fulfilled. And when they arrived and gathered the church together, they declared all that God had done with them, and how he had opened a door of faith to the Gentiles. And they remained no little time with the disciples. The Word of the Lord. May 5th : Responsorial Psalm Psalm 145:10–11, 12–13ab, 21 (R. see 12a) Response : Your friends make known, O Lord, the glory of your reign. All your works shall thank you, O Lord, and all your faithful ones bless you. They shall speak of the glory of your reign, and declare your mighty deeds, R.: Your friends make known, O Lord, the glory of your reign. To make known your might to the children of men, and the glorious splendour of your reign. Your kingdom is an everlasting kingdom; your rule endures for all generations. R.: Your friends make known, O Lord, the glory of your reign. Let my mouth speak the praise of the Lord; let all flesh bless his holy name forever, for ages unending. R.: Your friends make known, O Lord, the glory of your reign. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Christ should suffer and on the third day rise from the dead, and enter into his glory. R. Alleluia. May 5th : Gospel A peace the world cannot give is my gift to you A Reading from the Holy Gospel according to St.John 14: 27-31 At that time; Jesus said to his disciples “Peace I leave with you; my peace I give to you. Not as the world gives do I give to you. Let not your hearts be troubled, neither let them be afraid. You heard me say to you, ‘I am going away, and I will come to you.’ If you loved me, you would have rejoiced, because I am going to the Father, for the Father is greater than I. And now I have told you before it takes place, so that when it does take place you may believe. I will no longer talk much with you, for the ruler of this world is coming. He has no claim on me, but I do as the Father has commanded me, so that the world may know that I love the Father.” The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: Jesus said to his disciples: “Peace I leave with you; my peace I give to you. Not as the world gives do I give it to you. Do not let your hearts be troubled or afraid.” John 14:27 There are two types of peace we can enjoy. First, there is worldly peace. This peace is the absence of conflict, war, or external turmoil. Civil governments must work to ensure this peace by protecting their societies from outside aggressors, maintaining order within their communities, and assisting with basic human needs, such as economic development, healthcare, and justice. This form of peace aligns with human reason and is based in the natural law, which is written on the consciences of every person. Though that form of natural peace and justice is good, it is not the highest form of peace we are called to enjoy. The peace that our Lord came to bestow is supernatural, enabling us not only to survive, but to thrive on a moral and spiritual level, even in the absence of worldly peace. Jesus’ spiritual gift of peace enables us to find fulfillment in the midst of every external difficulty. If we seek only worldly peace, then any difficulty or disorder will trouble and unsettle our hearts. For that reason, Jesus said, “Do not let your hearts be troubled or afraid.” Wars, oppression, crime, poverty, and disease have plagued humanity from the beginning and will persist, in varying degrees, until the end of time. Only when Jesus returns to establish His visible Kingdom as the Universal King will external peace be fully and permanently established. What a glorious day that will be! For now, until the Second Coming, we must learn not only to survive but to thrive within the world. Given the inevitable challenges every human life will encounter, if we want to live in true peace then we must seek out the peace that our Lord promises in today’s Gospel. This Gospel comes from Jesus’ Last Supper Discourse with His Apostles. As that discourse concludes two chapters later, Jesus prays His High Priestly prayer to the Father: “I do not ask that you take them out of the world but that you keep them from the evil one” (John 17:15). We must live within this fallen world for now, but we do not have to suffer interior afflictions. The evil one has great influence in this world, yet our Lord promises that if we receive His peace, we will be kept safe from the devil’s attacks. Though we might suffer some form of external oppression, internally we will be at peace, no matter what we face. The gift of peace that Jesus promises confounds the powers of darkness and is freely given to all who turn to Him and submit to His spiritual governance. The martyrs are the prime example of this interior peace in the midst of exterior persecution. They imitate our Lord, Who permitted the evil one to afflict Him with earthly suffering and death. Jesus confronted that evil with perfect confidence and peace, overcoming it through divine love that won the final victory. In the Eucharist, He continues to share His peace with us, strengthening our hearts against every trial. Reflect today on Jesus’ words to His disciples at the Last Supper. At that time, they did not realize they were about to witness Jesus’ Passion. Nor did they realize that, in the years to come, they would endure many hardships in their faithful service to God’s will. Similarly, if we listen to Jesus’ discourse and heed His words, we must embrace them as the Apostles eventually did, once they received the Holy Spirit. We must rely on grace to find courage in the face of life’s afflictions—poverty, illness, loss, persecution, and temptation. As you ponder yourself being with the Apostles during this discourse on Holy Thursday, resolve to accept Jesus’ promise so that you are spiritually prepared to live in interior peace, no matter the exterior circumstances you might face. Lord of true peace, there are many things in this world that seek to steal my peace. Please give me the confidence I need to always turn to You, no matter what affliction comes my way, so that I will remain in You as You remain in me, enabling me to receive Your all-consuming gift of peace. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: மே 5 : முதல் வாசகம் திருச்சபையைக் கூட்டி, கடவுள் தங்கள் வழியாகச் செய்த அனைத்தையும் அறிவித்தார்கள். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 14: 19-28 அந்நாள்களில் அந்தியோக்கியாவிலிருந்தும் இக்கோனியாவிலிருந்தும் யூதர்கள் வந்து மக்களைத் தூண்டிவிட்டு, பவுல்மேல் கல் எறிந்தார்கள்; அவர் இறந்துவிட்டார் என்று எண்ணி நகருக்கு வெளியே அவரை இழுத்துப் போட்டார்கள். சீடர்கள் அவரைச் சூழ்ந்து நின்றபோது அவர் எழுந்து நகரினுள் சென்றார். மறுநாள் அவர் பர்னபாவுடன் தெருபைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். அந்த நகரில் அவர்கள் நற்செய்தி அறிவித்துப் பலரைச் சீடராக்கியபின் லிஸ்திரா, இக்கோனியா, அந்தியோக்கியா ஆகிய நகரங்களுக்குத் திரும்பி வந்தார்கள். அங்குள்ள சீடர்களின் உள்ளத்தை அவர்கள் உறுதிப்படுத்தி, “நாம் பல வேதனைகள் வழியாகவே இறையாட்சிக்கு உட்படவேண்டும்” என்று கூறி நம்பிக்கையில் நிலைத்திருக்கும்படி அவர்களை ஊக்குவித்தார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொரு திருச்சபையிலும் மூப்பர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, நோன்பிருந்து இறைவனிடம் வேண்டித் தாங்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த ஆண்டவரிடம் அவர்களை ஒப்படைத்தார்கள்; பின்பு பிசிதியா வழியாகப் பம்பிலியா வந்தார்கள். பெருகை நகரில் இறைவார்த்தையை அறிவித்தபின் அத்தாலியா வந்தார்கள்; அங்கிருந்து கப்பலேறி அந்தியோக்கியா வந்தார்கள்; அங்குதான் அவர்கள் அருள் வழங்கும் கடவுளின் பணிக்கென்று அர்ப்பணிக்கப்பட்டார்கள். இப்போது அப்பணியைச் செய்து முடித்துவிட்டார்கள். அவர்கள் அங்கு வந்ததும் திருச்சபையைக் கூட்டி, கடவுள் தங்கள் வழியாகச் செய்த அனைத்தையும், அவர் பிற இனத்தவர்க்கு நம்பிக்கை கொள்ளும் வாய்ப்பைக் கொடுத்ததையும் அறிவித்தார்கள். அங்கே அவர்கள் சீடர்களுடன் பல நாள்கள் தங்கினார்கள். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. மே 5 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 145: 10-11. 12-13. 21 (பல்லவி: 10b.11a) பல்லவி: ஆண்டவரே, உம் மக்கள் உமது அரசின் மாட்சியை அறிவிப்பர். அல்லது: அல்லேலூயா. 10 ஆண்டவரே, நீர் உருவாக்கிய யாவும் உமக்கு நன்றி செலுத்தும்; உம்முடைய அன்பர்கள் உம்மைப் போற்றுவார்கள். 11 அவர்கள் உமது அரசின் மாட்சியை அறிவிப்பார்கள்; உமது வல்லமையைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். - பல்லவி 12 மானிடர்க்கு உம் வல்லமைச் செயல்களையும் உமது அரசுக்குரிய மாட்சியின் பேரொளியையும் புலப்படுத்துவார்கள். 13 உமது அரசு எல்லாக் காலங்களிலுமுள்ள அரசு; உமது ஆளுகை தலைமுறை தலைமுறையாக உள்ளது. - பல்லவி 21 என் வாய் ஆண்டவரின் புகழை அறிவிப்பதாக! உடல் கொண்ட அனைத்தும் அவரது திருப்பெயரை என்றும் எப்பொழுதும் போற்றுவதாக! - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி லூக் 24: 26, 46 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! மெசியா பாடுபட்டு, இறந்தோரிடமிருந்து உயிர்த்தெழுந்து மாட்சிமை அடைய வேண்டும். அல்லேலூயா. மே 5 : நற்செய்தி வாசகம் என் அமைதியையே உங்களுக்கு அளிக்கிறேன். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 14: 27-31b அக்காலத்தில் இயேசு தம் சீடரை நோக்கிக் கூறியது: அமைதியை உங்களுக்கு விட்டுச் செல்கிறேன்; என் அமைதியையே உங்களுக்கு அளிக்கிறேன். நான் உங்களுக்குத் தரும் அமைதி உலகம் தரும் அமைதி போன்றது அல்ல. நீங்கள் உள்ளம் கலங்க வேண்டாம்; மருள வேண்டாம். ‘நான் போகிறேன், பின் உங்களிடம் திரும்பி வருவேன்’ என்று நான் உங்களிடம் சொன்னதைக் கேட்டீர்களே! நீங்கள் என்மீது அன்பு கொண்டிருந்தால் நான் தந்தையிடம் செல்வதுபற்றி மகிழ்ச்சி அடைவீர்கள். ஏனெனில் தந்தை என்னைவிடப் பெரியவர். இவை நிகழும்போது நீங்கள் நம்புமாறு இப்போதே, இவை நிகழுமுன்பே, சொல்லிவிட்டேன். இனி நான் உங்களோடு மிகுதியாகப் பேசப் போவதில்லை; ஏனெனில் இவ்வுலகின் தலைவன் வந்துகொண்டிருக்கிறான். அவனுக்கு என்மேல் அதிகாரம் இல்லை. ஆனால் நான் தந்தைமீது அன்புகொண்டுள்ளேன் என்பதையும் அவர் எனக்குக் கட்டளையிட்டபடி செயல்படுகிறேன் என்பதையும் உலகு தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ------------------------------------------------------------------ நற்செய்தி அறிவித்து, இயேசுவின் சீடராக்குங்கள் பாஸ்கா காலத்தின் ஐந்தாம் வாரம் செவ்வாய்க்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 14: 19-28 திருப்பாடல் 145: 10-11, 12-13, 21 (10b, 11a) II யோவான் 14: 27-31b நற்செய்தி அறிவித்து, இயேசுவின் சீடராக்குங்கள் அறிவியுங்கள்; ஆசி பெறுங்கள் யூத நெறியின்மீதுகொண்ட மிகுந்த பற்றினால் ஒரு காலகட்டத்தில் கிறிஸ்தவ நெறியைப் பின்பற்றி வந்தவர்களைத் துன்புறுத்தியவர் பவுல். அப்படிப்பட்டவர் இன்றைய முதல் வாசகத்தில் கிறிஸ்துவுக்காகக் கல்லெறிபடுவதையும் துன்பப்படுவதையும் பற்றி வாசிக்கின்றோம். பவுல் இயேசுவின் நற்செய்தியை மக்களுக்கு அறிவிக்கையில், யூதர்கள் அவரைக் கல்லால் எறிந்து கொல்ல முயற்சி செய்கின்றார்கள். ஆனால், அதையெல்லாம் நினைத்துத் தன் முயற்சியிலிருந்து பின் வாங்காத பவுல், மறுநாளே நற்செய்தியை அறிவிக்கத் தொடங்குகின்றார். அதை விடவும் கிறிஸ்தவர்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காகத் துன்புறுத்தப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களை, “நாம் பல வேதனைகள் வழியாகவே இறையாட்சிக்கு உட்பட வேண்டும்” என்று அவர் நம்பிக்கையில் உறுதிப்படுத்துகின்றார். இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு தம் சீடரிடம், “அமைதியை உங்களுக்கு விட்டுச் செல்கின்றேன்; என் அமைதியையே உங்களுக்கு அளிக்கின்றேன்” என்று அவர்களை நம்பிக்கையில் உறுதிப்படுத்துவதைக் குறித்து வாசிக்கின்றோம். உயிர்த்த ஆண்டவர் இயேசு தம் சீடரிடம் கூறிய முதல் வாழ்த்து அமைதிதான் (யோவா 20: 19-26). இத்தகைய அமைதியை நாம் பெற இயேசுவின் பணியைப் பவுலைப் போன்று தொடரர்ந்து செய்ய வேண்டும். அதே வேளையில், கடவுள் தரும் அமைதியைப் பெற்றுக்கொண்ட பிறகு, இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 145 இல் தாவீது சொல்வது போல, கடவுளின் மாட்சியை அறிவிக்க வேண்டும். ஆகவே, நாம் கடவுள் நமக்கு அளித்திருக்கும் அமைதியை, ஆசியை, அன்புச் செய்தியைத் துணிவோடு அறிவிப்போம்; அவரது அன்புச் சீடராய் இருந்து, உலகிற்குச் சான்று பகர்வோம். என்னால் ஏன் முடியவில்லை பங்குப் பணியாளர் ஒருவர் ஒருநாள் காலை வேளையில் காலாற நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார். வழியில் ஒருசிலர் கற்களை மிகவும் அழகாய் வெட்டி, அவற்றைக் கொண்டு, சாலை அமைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்து வியந்து போன பங்குப் பணியாளர், “இவர்களைப் போன்று என்னால் ஏன் என்னுடைய போதகப்பணியைச் சிறப்பாகச் செய்து, மக்கள் நடுவில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியவில்லை?’ என்ற கேள்வி அவருக்குள் எழுந்தது. உடனே அவர் அங்கே சாலை அமைத்துக் கொண்டிருந்த பணியாளர்களுள் ஒருவரைப் பார்த்து, தனக்குள் ஏற்பட்ட கேள்வியை அவரிடம் கேட்டார். அப்போது அவர், “நான் சாலை அமைக்கும்போது. எப்படி முழந்தாள் படியிட்டவாறு, கற்களை வெட்டுவதும், அவற்றைப் பதிப்பதையுமாக இருக்கின்றேனோ! அப்படி நீங்களும் போதிப்பதற்கு முன்னதாக சிறிது நேரம் முழந்தாள் படியிட்டு வேண்டுங்கள். அப்போது உங்கள் போதனை பலரது உள்ளங்களையும் ஊடுருவதாக இருக்கும்” என்றார். கடவுளின் வார்த்தையைப் போதித்து, பலரையும் சீடராக்க வேண்டுமெனில், முழந்தாள் படியிட்டு வேண்டாவிட்டால், எதுவும் சாத்தியப்படாது. நாம் கடவுளின் வார்த்தையை அறிவித்து, பலரையும் சீடராக்குவும் பணியில், கடவுளிடம் முழந்தாள் படியிட்டு வேண்டுகின்றோமா? சிந்திப்போம். ஆண்டவரின் வார்த்தை “இறைவார்த்தையை அறிவி. வாய்ப்புக் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் இதைச் செய்வதில் நீ கருத்தாயிரு. தீர்மானங்கள் 1) துன்பங்களைக் கண்டு துவண்டு விடாமல், தூயவரின் வார்த்தையை மக்களுக்கு அறிவிப்போம். 2) கடவுள் அருளும் அமைதியைப் பெற, அவரது வழியில் நடப்போம். 3) ஆண்டவரின் அன்பை உணர்ந்த அதை மற்றவருக்கும் அறிவிப்போம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: May 4th : First reading We have come with good news to turn you to the living God A Reading from the Acts of Apostles 14: 5-18 In those days: When an attempt was made [at Iconium] by both Gentiles and Jews, with their rulers, to mistreat Paul and Barnabas and to stone them, they learned of it and fled to Lystra and Derbe, cities of Lycaonia, and to the surrounding country, and there they continued to preach the gospel. Now at Lystra there was a man sitting, who could not use his feet; he was crippled from birth and had never walked. He listened to Paul speaking. And Paul, looking intently at him and seeing that he had faith to be made well, said in a loud voice, “Stand upright on your feet.” And he sprang up and began walking. And when the crowds saw what Paul had done, they lifted up their voices, saying in Lycaonian, “The gods have come down to us in the likeness of men!” Barnabas they called Zeus, and Paul, Hermes, because he was the chief speaker. And the priest of Zeus, whose temple was at the entrance to the city, brought oxen and garlands to the gates and wanted to offer sacrifice with the crowds. But when the apostles Barnabas and Paul heard of it, they tore their garments and rushed out into the crowd, crying out, ‘‘Men, why are you doing these things? We also are men, of like nature with you, and we bring you good news, that you should turn from these vain things to a living God, who made the heaven and the earth and the sea and all that is in them. In past generations he allowed all the nations to walk in their own ways. Yet he did not leave himself without witness, for he did good by giving you rains from heaven and fruitful seasons, satisfying your hearts with food and gladness.” Even with these words they scarcely restrained the people from offering sacrifice to them. The Word of the Lord. May 4th : Responsorial Psalm Psalm 115:1–2, 3–4, 15–16 (R. 1ab) Response : Not to us, O Lord, but to your name give the glory. Not to us, O Lord, not to us, but to your name give the glory, for your merciful love and fidelity. Why should the nations say: “Where is their God?” R.: Not to us, O Lord, but to your name give the glory. But our God is in the heavens; he does whatever he wills. Their idols are silver and gold, the work of human hands. R.: Not to us, O Lord, but to your name give the glory. May you be blest by the Lord, the maker of heaven and earth. The heavens, the heavens belong to the Lord, but to the children of men, he has given the earth. R.: Not to us, O Lord, but to your name give the glory. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. The Holy Spirit will teach you all things and bring to your remembrance all that I have said to you. R. Alleluia. May 4th : Gospel The Advocate, whom the Father will send in my name, will teach you everything A Reading from the Holy Gospel according to St.John 14: 21-26 At that time: Jesus said to his disciples, “Whoever has my commandments and keeps them, he it is who loves me. And he who loves me will be loved by my Father, and I will love him and manifest myself to him.” Judas (not Iscariot) said to him, “Lord, how is it that you will manifest yourself to us, and not to the world? Jesus answered him, “If anyone loves me, he will keep my word, and my Father will love him, and we will come to him and make our home with him. Whoever does not love me does not keep my words. And the word that you hear is not mine but the Father’s who sent me. “These things I have spoken to you while I am still with you. But the Helper, the Holy Spirit, whom the Father will send in my name, he will teach you all things and bring to your remembrance all that I have said to you.” The Gospel of the Lord. ____________ Today's Gospel Reflection: Jesus said to his disciples: “Whoever has my commandments and observes them is the one who loves me. Whoever loves me will be loved by my Father, and I will love him and reveal myself to him.” John 14:21 Most people would not think of “love” as obedience to commandments. Yet, that is precisely how Jesus defines it. To understand the truthfulness of His teaching, we must first consider the nature of love. Saint Thomas Aquinas defines love as both an emotion and an action. As an emotion, it is part of our human nature and is the first response of the concupiscible appetite to a good perceived as desirable. This natural love is directed toward goods apprehended through the senses, such as food, people, or enjoyable activities. Since love as an emotion pertains to the sensory appetite and is tied to physical or sensible goods, it plays an essential role in the human experience. However, it’s important to note that just because a good is perceived as desirable does not mean it is truly good for us or in accord with God’s perfect will. The love that Jesus speaks of in today’s Gospel, however, far transcends natural love. While it does involve desire and emotion when perfected, it is ultimately charity—a supernatural, spiritual love flowing from our union with Him. Charity, infused by grace, elevates love to a higher, rational act of the will, seeking the good of another for the other’s sake and fulfilling God’s commandments as an expression of that love. This distinction invites us to examine the type of love we have toward God and others. If our love for God is purely emotional, it will be dictated by superficial and sometimes misguided desires. When we feel consolation on an emotional level, we might respond with an emotionally loving sentiment toward God. When something inspires us and we feel His presence, we might desire Him intensely. Yet, while this form of love has its place and will play a role in our relationship with God when our soul is fully perfected, it is initially a poor guide to charity. The same principle applies to our relationships with others. Sometimes the pure love of charity hurts on a natural level. The demands of charity often call us to act contrary to our immediate desires and to love even when we do not feel like loving. Earlier in Chapter 14 of John’s Gospel, Jesus expresses the ideal of charity even more clearly: “If you love me, you will keep my commandments” (John 14:15). At the very heart of charity toward God is obedience. This obedience involves a three-fold process. First, with our minds, we must understand God’s will, believe it, and assent to it as the highest good, even if our disordered appetites initially resist His will. Once our minds clearly perceive and understand the highest good to which we are called—God’s perfect commandments—our wills must choose to follow them. When our disordered appetites interfere, we must rely on grace to strengthen our resolve and enable us to choose the higher good. When this process becomes habitual, and our minds and wills are regularly directed toward God’s will, even our emotions and appetites begin to conform. We come to delight in His commandments, finding refreshment and fulfillment in them. This spiritual delight far surpasses emotional satiation. This is because only God’s will—expressed through His commandments—can make us whole and enable us to become who we are created to be. Though the journey is often challenging, what joy we experience when we delight in God’s will through grace! Reflect today on Jesus’ clear invitation to love Him through obedience to His will. Because His love for us is perfect, His commands are always for our good. Sometimes we are like children with erratic emotions and desires who need the gentle direction of a loving parent. Don’t see God’s commands as a burden; the opposite is true. God’s commands set us free to love through charity and to experience both spiritual and emotional joy in the process. When we love Jesus with this highest form of love, we will be gifted with a relationship with Him and His Father, Who will reveal themselves to us, satisfying our every desire. My demanding Lord, Your commands are perfect and guide me into the highest good achievable. May I never perceive Your commands as a burden but have the wisdom I need to understand they are for my good, for Your glory, and for the good of all. I choose You and Your will today and always. Help me to embrace Your will with joy and confidence. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: மே 4 : முதல் வாசகம் பயனற்ற பொருள்களை விட்டுவிட்டு, கடவுளிடம் திரும்புங்கள் என்ற நற்செய்தியை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறோம். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 14: 5-18 அந்நாள்களில் பிற இனத்தாரும் யூதரும் தம் தலைவர்களுடன் சேர்ந்து திருத்தூதரை இழிவுபடுத்தி, கல்லால் எறியத் திட்டமிட்டனர். இதை அவர்கள் அறிந்து லிக்கவோனியாவிலுள்ள நகரங்களான லிஸ்திராவுக்கும் தெருபைக்கும் அவற்றின் சுற்றுப்புறங்களுக்கும் தப்பிச் சென்றார்கள். அங்கெல்லாம் அவர்கள் நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள். லிஸ்திராவில் கால் வழங்காத ஒருவர் இருந்தார். பிறவியிலேயே கால் ஊனமுற்றிருந்த அவர் ஒருபோதும் நடந்ததில்லை. அவர் அமர்ந்து பவுல் பேசியதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவரிடம் நலம் பெறுவதற்கான நம்பிக்கை இருப்பதைக் கண்டு பவுல் அவரை உற்றுப்பார்த்து உரத்த குரலில், “நீர் எழுந்து காலூன்றி நேராக நில்லும்” என்றார். அவர் துள்ளி எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினார். பவுல் செய்ததைக் கூட்டத்தினர் கண்டு லிக்கவோனிய மொழியில், “தெய்வங்கள் மனித உருவில் நம்மிடம் இறங்கி வந்திருக்கின்றன” என்று குரலெழுப்பிக் கூறினர். அவர்கள் பர்னபாவைச் ‘சேயுசு’ என்றும், அங்குப் பவுலே பேசியபடியால் அவரை ‘எர்மசு’ என்றும் அழைத்தார்கள். நகருக்கு எதிரிலுள்ள சேயுசு கோவில் அர்ச்சகர் காளைகளையும் பூமாலைகளையும் கோவில் வாயிலுக்குக் கொண்டு வந்து கூட்டத்தினருடன் சேர்ந்து பலியிட விரும்பினார். இதைக் கேள்வியுற்ற திருத்தூதர் பர்னபாவும் பவுலும் தங்கள் மேலுடைகளைக் கிழித்துக்கொண்டு, கூட்டத்துக்குள் பாய்ந்து சென்று உரக்கக் கூறியது: “மனிதர்களே, ஏன் இவ்வாறு செய்கிறீர்கள்? நாங்களும் உங்களைப் போன்ற மனிதர்கள்தாம்; நீங்கள் இந்தப் பயனற்ற பொருள்களை விட்டுவிட்டு, விண்ணையும் மண்ணையும் கடலையும் அவற்றிலுள்ள அனைத்தையும் உண்டாக்கிய வாழும் கடவுளிடம் திரும்புங்கள் என்ற நற்செய்தியை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறோம். கடந்த காலங்களில் அவர் அனைத்து மக்கள் இனங்களையும் அவரவர் வழிகளில் நடக்கும்படி விட்டிருந்தார்; என்றாலும் அவர் தம்மைப்பற்றிய சான்று எதுவும் இல்லாதவாறு விட்டுவிடவில்லை. ஏனெனில் அவர் நன்மைகள் பல செய்கிறார்; வானிலிருந்து உங்களுக்கு மழையைக் கொடுக்கிறார்; வளமிக்க பருவ காலங்களைத் தருகிறார்; நிறைவாக உணவளித்து உங்கள் உள்ளங்களை மகிழ்ச்சி பொங்கச் செய்கிறார்.” இவற்றை அவர்கள் சொன்னபின்பு கூட்டத்தினர் தங்களுக்குப் பலியிடுவதை ஒருவாறு தடுக்க முடிந்தது. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. மே 4 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 115: 1-2. 3-4. 15-16 (பல்லவி: 1a) பல்லவி: எங்களுக்கன்று, ஆண்டவரே! மாட்சியை உம் பெயருக்கே உரித்தாக்கும். அல்லது: அல்லேலூயா. 1 எங்களுக்கன்று, ஆண்டவரே! எங்களுக்கன்று: மாட்சியை உம் பெயருக்கே உரித்தாக்கும்; உம் பேரன்பையும் உண்மையையும் முன்னிட்டு அதை உமக்கே உரியதாக்கும். 2 ‘அவர்களுடைய கடவுள் எங்கே’ எனப் பிற இனத்தார் வினவுவது ஏன்? - பல்லவி 3 நம் கடவுளோ விண்ணுலகில் உள்ளார்; தம் திருவுளப்படி அனைத்தையும் செய்கின்றார். 4 அவர்களுடைய தெய்வச் சிலைகள் வெறும் வெள்ளியும் பொன்னுமே, வெறும் மனிதக் கைவேலையே! - பல்லவி 15 நீங்கள் ஆண்டவரிடமிருந்து ஆசி பெறுவீர்களாக! விண்ணையும் மண்ணையும் உருவாக்கியவர் அவரே. 16 விண்ணகமோ ஆண்டவருக்கு உரியது; மண்ணகத்தையோ அவர் மானிடர்க்கு வழங்கியுள்ளார். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி யோவா 14: 26 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! தூய ஆவியாராம் துணையாளர் உங்களுக்கு அனைத்தையும் கற்றுத் தருவார்; நான் கூறிய அனைத்தையும் உங்களுக்கு நினைவூட்டுவார். அல்லேலூயா மே 4 : நற்செய்தி வாசகம் தந்தை அனுப்பப்போகிற தூய ஆவியாராம் துணையாளர் உங்களுக்கு அனைத்தையும் கற்றுத்தருவார். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 14: 21-26 அக்காலத்தில் இயேசு தம் சீடரை நோக்கிக் கூறியது: “என் கட்டளைகளை ஏற்றுக் கடைப்பிடிப்பவர் என்மீது அன்பு கொண்டுள்ளார். என்மீது அன்பு கொள்பவர்மீது தந்தையும் அன்பு கொள்வார். நானும் அவர்மீது அன்பு கொண்டு அவருக்கு என்னை வெளிப்படுத்துவேன்.” யூதா - இஸ்காரியோத்து யூதாசு அல்ல, மற்றவர் - அவரிடம், “ஆண்டவரே, நீர் உம்மை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தாமல் எங்களுக்கு வெளிப்படுத்தப் போவதாகச் சொல்கிறீரே, ஏன்?” என்று கேட்டார். அதற்கு இயேசு பின்வருமாறு கூறினார்: “என்மீது அன்பு கொண்டுள்ளவர் நான் சொல்வதைக் கடைப்பிடிப்பார். என் தந்தையும் அவர்மீது அன்பு கொள்வார். நாங்கள் அவரிடம் வந்து அவருடன் குடிகொள்வோம். என்மீது அன்பு கொண்டிராதவர் நான் சொல்வதைக் கடைப்பிடிப்பதில்லை. நீங்கள் கேட்கும் வார்த்தைகள் என்னுடையவை அல்ல; அவை என்னை அனுப்பிய தந்தையுடையவை. உங்களோடு இருக்கும்போதே இவற்றையெல்லாம் உங்களிடம் சொல்லிவிட்டேன். என் பெயரால் தந்தை அனுப்பப்போகிற தூய ஆவியாராம் துணையாளர் உங்களுக்கு அனைத்தையும் கற்றுத் தருவார்; நான் கூறிய அனைத்தையும் உங்களுக்கு நினைவூட்டுவார்.” ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ------------------------------------------------------------------ “ஆண்டவரே! மாட்சியை உம் பெயருக்கு உரித்தாக்கும்” பாஸ்கா காலத்தின் ஐந்தாம் வாரம் திங்கட்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 14: 5-18 திருப்பாடல் 115: 1-2, 3-4, 15-18 (1a) II யோவான் 14: 21-26 “ஆண்டவரே! மாட்சியை உம் பெயருக்கு உரித்தாக்கும்” இயேசுவை அன்புசெய்வோர் ஒரு சமயம் சேயுசு, எர்மசு ஆகிய இரு தெய்வங்களும் லிஸ்திராவிற்கு வந்திருந்தபோது, அவர்கள் இருவரையும் யாருமே தங்கள் வீட்டில் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அங்கிருந்த முதிய தம்பதியான பிலோமினும் பாசிசுமே அவர்கள் இருவரையும் தங்கள் வீட்டில் ஏற்று, அவர்களுக்கு விருத்தளித்தார்கள். இதனால் செயுசும் எர்மசும் அந்த முதிய தம்பதிக்கு மட்டும் ஆசி வழங்கிவிட்டு, லிஸ்திராவைச் சபித்துவிட்டுப் போனார்கள். இது காலங்காலமாக லிஸ்திரா மக்களிடம் சொல்லப்பட்டு வரும் கதை பவுலும் பர்னபாவும் இந்த லிஸ்திராவில் நற்செய்தி அறிவிக்கச் சென்றபோது, அங்கிருந்த கால் ஊனமுற்றவரைப் பவுல் நலமாக்கியதும், செயுசும் எர்மசும்தான் திரும்ப வந்திருக்கின்றார்கள். அவர்களுக்குக் காளைகளைப் பலியிடுவதுதான் முறை என நினைத்துக் கொண்டு, அதன்படி அங்கிருந்தவர்கள் செயல்படத் துணிகிறார்கள். அப்போது பர்னபாவும் பவுலும், “நாங்களும் உங்களைப் போன்ற மனிதர்தான்” என்று சொல்லி காளைகளைப் பலியிடுவதைத் தடுக்கின்றார்கள். அதே வேளையில், அவர்கள் இருவரும் ஆண்டவருக்குத்தான் மாட்சி உண்டாக வேண்டும் என்று, மக்களை ஆண்டவர் பக்கம் திருப்புகின்றர்கள். பர்னபாவும் பவுலும் தங்களுக்கென பெருமையைத் தேடிக் கொள்ளவில்லை. மாறாக, அவர்கள் இருவரும் கடவுளுக்கே மாட்சி உரித்தாகுக என்று அதன்படி செயல்பட்டார்கள். இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 115 இல் அதன் ஆசிரியர், “எங்களுக்கன்று, ஆண்டவரே! மாட்சியை உம் பெயருக்கு உரித்தாக்கும்” என்கிறார். ஒருவர் தனக்குப் பெருமை சேர்க்காமல், கடவுளை எப்படி மாட்சிப்படுத்த முடியும்? என்ற கேள்வி எழலாம். இதற்கான பதிலை இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு தருகின்றார். “என் கட்டளைகளை ஏற்றுக் கடைப்பிடிப்பவர் என்மீது அன்பு கொண்டுள்ளார்” என்று இயேசு சொல்வதன் மூலம், தன்னை அன்பு செய்வோர், தன் கட்டளையைக் கடைப்பிடித்து, கடவுளை மாட்சிப்படுத்துவார் என்கிறார். நாம் இயேசுவை உண்மையில் அன்பு செய்கின்றோம் எனில், நம்மை அல்ல, கடவுளை மாட்சிப்படுத்துவோம். நாம் நமது சொல்லாலும் செயலாலும் கடவுளை மாட்சிப்படுத்துகின்றோமா? சிந்திப்போம். கடவுளை மாட்சிப்படுத்துங்கள் மிகப்பெரிய போதகர் ஒருவர் இருந்தார். மக்கள் அவரைப் போதிப்பதற்காகப் பல இடங்களுக்கும் அழைத்தார்கள். இதனால் அவருக்குத் தன்னுடைய போதனையைக் குறித்த சிறிது கர்வமும் இருந்தது. ஒரு நாள் ஒரு கோயிலில் போதிப்பதற்காக அவர் அழைக்கப்பட்டார். அவரும் அருமையாகப் போதித்து, நல்ல பெயர் வாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு அங்கே சென்றார். அவர் கோயிலுக்குள் நுழையும்போது ஒரு பளிங்குக் கல் இருந்தது. அந்தக் கல்லில், “கடவுளுக்கே மாட்சி உரித்தாகுக” என்று பொருள்படும் “Ad mairorem Dei gloriam” என்ற இலத்தின் வார்த்தைகள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. அதைப் படித்துப் பாத்ததும் போதகர், தன்னை முன்னிலைப் படுத்த விரும்பாமல், கடவுளை மட்டுமே மாட்சிப்படுத்தினார். நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மை அல்ல, கடவுளை மாட்சிப்படுத்த அழைக்கப்படுகின்றோம். இதை உணர்ந்து செயல்பட்டால் கடவுள் நம்மை மாட்சிப்படுத்துவார். ஆண்டவரின் வார்த்தை “எல்லாவிதத்திலும் கடவுளை மாட்சிப்படுத்துங்கள்” (1 கொரி 10:22) தீர்மானங்கள் 1) இயேசுவின் கட்டளையைக் கடைப்பிடித்து, அவரது உண்மைச் சீடர்களாய் வாழ்வோம். 2) கடவுள் நமக்குத் தந்த இந்த அழகிய வாழ்விற்காய் அவரை மாட்சிப்படுத்துவோம். 3) நமது வாழ்வையே சிறந்த நற்செய்தி அறிவிப்பாய் மாற்றுவோம் - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: May 3rd : First Reading They elected seven men full of the Holy Spirit A Reading from the Acts of Apostles 6:1-7 In those days when the disciples were increasing in number, a complaint by the Hellenists arose against the Hebrews because their widows were being neglected in the daily distribution. And the twelve summoned the full number of the disciples and said, “It is not right that we should give up preaching the word of God to serve tables. Therefore, brothers, pick out from among you seven men of good repute, full of the Spirit and of wisdom, whom we will appoint to this duty. But we will devote ourselves to prayer and to the ministry of the word.” And what they said pleased the whole gathering, and they chose Stephen, a man full of faith and of the Holy Spirit, and Philip, and Prochorus, and Nicanor, and Timon, and Parmenas, and Nicolaus, a proselyte of Antioch. These they set before the apostles, and they prayed and laid their hands on them. And the word of God continued to increase, and the number of the disciples multiplied greatly in Jerusalem, and a great many of the priests became obedient to the faith. The Word of the Lord. May 3rd : Responsorial Psalm Psalm 33:1–2, 4–5, 18–19 (R. 22) Response : May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. Ring out your joy to the Lord, O you just; for praise is fitting for the upright. Give thanks to the Lord upon the harp; with a ten-stringed lute sing him songs. R.: May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. For the word of the Lord is faithful, and all his works to be trusted. The Lord loves justice and right, and his merciful love fills the earth. R.: May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. Yes, the Lord’s eyes are on those who fear him, who hope in his merciful love, to rescue their souls from death, to keep them alive in famine. R.: May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. May 3rd : Second Reading Christ is the living stone, chosen by God and precious to him A Reading from the first letter of St.Peter 2:4-9 Beloved: As you come to him, a living stone rejected by men but in the sight of God chosen and precious, you yourselves like living stones are being built up as a spiritual house, to be a holy priesthood, to offer spiritual sacrifices acceptable to God through Jesus Christ. For it stands in Scripture: “Behold, I am laying in Zion a stone, a cornerstone chosen and precious, and whoever believes in him will not be put to shame.” So the honour is for you who believe, but for those who do not believe, “The stone that the builders rejected has become the cornerstone”, and “A stone of stumbling, and a rock of offence.” They stumble because they disobey the word, as they were destined to do. But you are a chosen race, a royal priesthood, a holy nation, a people for his own possession, that you may proclaim the excellencies of him who called you out of darkness into his marvellous light. The Word of the Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. I am the way, and the truth, and the life, says the Lord;no one comes to the Father except through me. R. Alleluia. May 3rd : Gospel I am the Way, the Truth and the Life A Reading from the Holy Gospel according to St.John 14:1-12 In those days: Jesus said to his disciples, “Let not your hearts be troubled. Believe in God; believe also in me. In my Father’s house are many rooms. If it were not so, would I have told you that I go to prepare a place for you? And if I go and prepare a place for you, I will come again and will take you to myself, that where I am you may be also. And you know the way to where I am going.” Thomas said to him, “Lord, we do not know where you are going. How can we know the way?” Jesus said to him, “I am the way, and the truth, and the life. No one comes to the Father except through me. If you had known me, you would have known my Father also. From now on you do know him and have seen him.” Philip said to him, “Lord, show us the Father, and it is enough for us.” Jesus said to him, “Have I been with you so long, and you still do not know me, Philip? Whoever has seen me has seen the Father. How can you say, ‘Show us the Father’? Do you not believe that I am in the Father and the Father is in me? The words that I say to you I do not speak on my own authority, but the Father who dwells in me does his works. Believe me that I am in the Father and the Father is in me, or else believe on account of the works themselves. Truly, truly, I say to you, whoever believes in me will also do the works that I do; and greater works than these will he do, because I am going to the Father. ” The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: “Where I am going you know the way.” Thomas said to him, “Master, we do not know where you are going; how can we know the way?” Jesus said to him, “I am the way and the truth and the life. No one comes to the Father except through me.” John 14:4–6 In addition to His parables and moral teachings, Jesus revealed to His disciples deep mysteries in a direct way that they did not immediately comprehend, especially when He spoke to the Twelve in intimate settings, such as the Last Supper, the context for today’s Gospel. In this discourse, Jesus explains, in veiled form, that He will soon ascend into Heaven where He will prepare a place for His followers. He explains that because they know Him, they know the way to where He is going—the way to the Father—because He Himself is that Way. As Jesus spoke these mysterious truths, we can imagine the Twelve listening attentively, yet with confusion. Everything Jesus taught was true. His words, recorded in the Gospels, reveal to us the deepest divine mysteries. Within the Scriptures, we find all we need to know to attain perfect holiness and the eternal life of Heaven. Yet we cannot quickly digest Jesus’ words as we might an intriguing novel or history book. There are many layers of depth to what He says, and we can only understand those layers through prayer. As the conversation continued, “Philip said to him, ‘Master, show us the Father, and that will be enough for us.’ Jesus said to him, ‘Have I been with you for so long a time and you still do not know me, Philip? Whoever has seen me has seen the Father. How can you say, ‘Show us the Father’?’” (John 14:8–9). Jesus’ response likely surprised Philip and the other disciples because they did not understand what He was saying. Their intention was good—they wanted to understand—but Jesus’ words were more than they could comprehend at that moment. Despite this, Jesus gently rebuked Philip as a way of drawing him deeper into the mystery He was revealing. God often treats us the same way. There are many things that we do not understand. Why do innocent people suffer? Why doesn’t God heal my loved one in answer to my prayers? Why do my children no longer practice the faith? What am I supposed to do with my life? Just as Philip struggled to understand Jesus’ words, we, too, face moments of confusion when God’s ways seem beyond our grasp. God’s answer to life’s most challenging questions is rarely straightforward or immediate. Why? Because such an approach can never fully satisfy the depth of our hearts. Instead, God reveals a kernel of truth to us and then invites us to ponder it, revealing the divine mystery we seek to understand little by little, to the degree we are open. The answers we seek come only as we conform our wills to God’s, patiently opening ourselves to His Wisdom. Divine mysteries can only be understood through prayer and deep attentiveness to the truths in God’s mind. Jesus is the Way, the Truth, and the Life. Only by uniting ourselves to Him in prayer will we discover the path we must walk, the truth we need to hear, and the life we are called to live. Reflect today on anything you struggle to understand. See yourself as one of the Twelve, listening to Jesus speak, but failing to comprehend. Do not be discouraged; instead, allow the fullness of Jesus’ divine Truth to sink in gradually. Spend time in prayer, read the Gospels, be open, and listen from the depths of your heart. Seek out His gentle voice and know that He is your Way, Truth, and Life. Let Him lead you and reveal to you the mysteries of His divine Wisdom so that you, too, know the way to the Father in Heaven. Most glorious Lord, everything You have revealed to us is pure truth, yet my mind is often incapable of fully comprehending Your Wisdom. Draw me into the many mysteries You wish to reveal, and teach me to pray so that I will more fully comprehend the way to You and to Your Father in Heaven. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: மே 3 : முதல் வாசகம் தூய ஆவி நிறைந்த எழுவரைத் தெரிந்தெடுங்கள். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 6: 1-7 அக்காலத்தில் சீடர்களின் எண்ணிக்கை பெருகி வந்தது. அப்போது, கிரேக்க மொழி பேசுவோர் தங்களுடைய கைம்பெண்கள் அன்றாடப் பந்தியில் முறையாகக் கவனிக்கப்படவில்லை என்று எபிரேய மொழி பேசுவோருக்கு எதிராக முணுமுணுத்தனர். எனவே பன்னிரு திருத்தூதரும் சீடர்களை ஒருங்கே வரவழைத்து, “நாங்கள் கடவுளது வார்த்தையைக் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டுப் பந்தியில் பரிமாறும் பணியில் ஈடுபடுவது முறை அல்ல. ஆதலால் அன்பர்களே, உங்களிடமிருந்து, நற்சான்று பெற்றவர்களும் தூய ஆவி அருளும் வல்லமையும் ஞானமும் நிறைந்தவர்களுமான எழுவரைக் கவனமாய்த் தெரிந்தெடுங்கள். அவர்களை நாம் இந்தப் பணியில் நியமிப்போம். நாங்களோ இறைவேண்டலிலும், இறைவார்த்தைப் பணியிலும் உறுதியாய் நிலைத்திருப்போம்” என்று கூறினர். திரளாய்க் கூடியிருந்த சீடர் அனைவரும் இக்கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர். அதன்படியே அவர்கள் நம்பிக்கையும் தூய ஆவியும் நிறைந்த ஸ்தேவான், பிலிப்பு, பிரக்கோர், நிக்கானோர், தீமோன், பர்மனா, யூதம் தழுவிய அந்தியோக்கிய நகரத்து நிக்கொலா என்பவர்களைத் தெரிந்தெடுத்து அவர்களைத் திருத்தூதர் முன்னால் நிறுத்தினார்கள். திருத்தூதர் தங்கள் கைகளை அவர்கள்மீது வைத்து இறைவனிடம் வேண்டினர். கடவுளது வார்த்தை மேன்மேலும் பரவி வந்தது. சீடர்களின் எண்ணிக்கை எருசலேம் நகரில் மிகுதியாகப் பெருகிக்கொண்டே சென்றது. குருக்களுள் பெருங்கூட்டத்தினரும் இவ்வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நம்பிக்கை கொண்டனர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. மே 3 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 33: 1-2. 4-5. 18-19 (பல்லவி: 22) பல்லவி: ஆண்டவரே, உமது பேரன்பு எங்கள்மீது இருப்பதாக! அல்லது: அல்லேலூயா. 1 நீதிமான்களே, ஆண்டவரில் களிகூருங்கள்; நீதியுள்ளோர் அவரைப் புகழ்வது பொருத்தமானதே. 2 யாழிசைத்து ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; பதின் நரம்பு யாழினால் அவரைப் புகழ்ந்து பாடுங்கள். - பல்லவி 4 ஆண்டவரின் வாக்கு நேர்மையானது; அவருடைய செயல்கள் எல்லாம் நம்பிக்கைக்கு உரியவை. 5 அவர் நீதியையும் நேர்மையையும் விரும்புகின்றார்; அவரது பேரன்பால் பூவுலகு நிறைந்துள்ளது. - பல்லவி 18 தமக்கு அஞ்சி நடப்போரையும் தம் பேரன்புக்காகக் காத்திருப்போரையும் ஆண்டவர் கண்ணோக்குகின்றார். 19 அவர்கள் உயிரைச் சாவினின்று காக்கின்றார்; அவர்களைப் பஞ்சத்திலும் வாழ்விக்கின்றார். - பல்லவி மே 3 : இரண்டாம் வாசகம் நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வழிமரபினர், அரச குருக்களின் கூட்டத்தினர். திருத்தூதர் பேதுரு எழுதிய முதல் திருமுகத்திலிருந்து வாசகம் 2: 4-9 அன்பிற்குரியவர்களே, உயிருள்ள கல்லாகிய ஆண்டவரை அணுகுங்கள். மனிதரால் உதறித் தள்ளப்பட்டதாயினும் கடவுளால் தெரிந்து கொள்ளப்பட்ட உயர் மதிப்புள்ள கல் அதுவே. நீங்களும் உயிருள்ள கற்களாயிருந்து, ஆவிக்குரிய இல்லமாகக் கட்டி எழுப்பப்படுவீர்களாக! இயேசு கிறிஸ்துவின் வழியாய்க் கடவுளுக்கு உகந்த ஆவிக்குரிய பலிகளைப் படைக்கும் தூய குருக்களின் கூட்டமாகவும் இருப்பீர்களாக! ஏனெனில், “இதோ, சீயோனில் நான் ஒரு மூலைக்கல் நாட்டுகிறேன். அது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, விலையுயர்ந்த மூலைக்கல். அதில் நம்பிக்கை கொண்டோர் பதற்றமடையார்” என்று மறைநூலில் காணக்கிடக்கிறது. நம்பிக்கை கொண்ட உங்களுக்கு அது உயர் மதிப்புள்ளதாக விளங்கும். நம்பிக்கை இல்லாதவர்களைப் பொறுத்தமட்டில், “கட்டுவோர் புறக்கணித்த கல்லே முதன்மையான மூலைக்கல்லாயிற்று.” மற்றும் அது, “இடறுதற் கல்லாகவும் தடுக்கி விழச்செய்யும் கற்பாறையாகவும்” இருக்கும். அவர்கள் வார்த்தையை ஏற்காததால் தடுக்கி விழுகிறார்கள்; இதற்கென்றே அவர்கள் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வழிமரபினர், அரச குருக்களின் கூட்டத்தினர், தூய மக்களினத்தினர்; அவரது உரிமைச் சொத்தான மக்கள். எனவே உங்களை இருளினின்று தமது வியத்தகு ஒளிக்கு அழைத்துள்ளவரின் மேன்மைமிக்க செயல்களை அறிவிப்பது உங்கள் பணி. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி யோவா 14: 6 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! வழியும் உண்மையும் வாழ்வும் நானே. என் வழியாய் அன்றி எவரும் தந்தையிடம் வருவதில்லை, என்கிறார் ஆண்டவர், அல்லேலூயா. மே 3 : நற்செய்தி வாசகம் வழியும் உண்மையும் வாழ்வும் நானே. ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 14: 1-12 அக்காலத்தில் இயேசு தம் சீடரை நோக்கிக் கூறியது: “நீங்கள் உள்ளம் கலங்க வேண்டாம். கடவுளிடம் நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள். என்னிடமும் நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள். என் தந்தை வாழும் இடத்தில் உறைவிடங்கள் பல உள்ளன. அப்படி இல்லையெனில், ‘உங்களுக்கு இடம் ஏற்பாடு செய்யப் போகிறேன்’ என்று சொல்லியிருப்பேனா? நான் போய் உங்களுக்கு இடம் ஏற்பாடு செய்தபின் திரும்பிவந்து உங்களை என்னிடம் அழைத்துக்கொள்வேன். அப்போது நான் இருக்கும் இடத்திலேயே நீங்களும் இருப்பீர்கள். நான் போகுமிடத்துக்கு வழி உங்களுக்குத் தெரியும்” என்றார். தோமா அவரிடம், “ஆண்டவரே, நீர் எங்கே போகிறீர் என்றே எங்களுக்குத் தெரியாது. அப்படியிருக்க நீர் போகுமிடத்துக்கான வழியை நாங்கள் எப்படித் தெரிந்துகொள்ள இயலும்?” என்றார். இயேசு அவரிடம், “வழியும் உண்மையும் வாழ்வும் நானே. என் வழியாய் அன்றி எவரும் தந்தையிடம் வருவதில்லை. நீங்கள் என்னை அறிந்திருந்தால் என் தந்தையையும் அறிந்திருப்பீர்கள். இது முதல் நீங்கள் தந்தையை அறிந்திருக்கிறீர்கள். அவரைக் கண்டுமிருக்கிறீர்கள்” என்றார். அப்போது பிலிப்பு அவரிடம், “ஆண்டவரே, தந்தையை எங்களுக்குக் காட்டும்; அதுவே போதும்” என்றார். இயேசு அவரிடம் கூறியது: “பிலிப்பே, இவ்வளவு காலம் நான் உங்களோடு இருந்தும் நீ என்னை அறிந்துகொள்ளவில்லையா? என்னைக் காண்பது தந்தையைக் காண்பது ஆகும். அப்படியிருக்க, ‘தந்தையை எங்களுக்குக் காட்டும்’ என்று நீ எப்படிக் கேட்கலாம்? நான் தந்தையினுள்ளும் தந்தை என்னுள்ளும் இருப்பதை நீ நம்புவதில்லையா? நான் உங்களுக்குக் கூறியவற்றை நானாகக் கூறவில்லை. என்னுள் இருந்துகொண்டு செயலாற்றுபவர் தந்தையே. நான் தந்தையுள் இருக்கிறேன்; தந்தை என்னுள் இருக்கிறார். நான் சொல்வதை நம்புங்கள்; என் வார்த்தையின் பொருட்டு நம்பாவிட்டால், என் செயல்களின் பொருட்டாவது நம்புங்கள். நான் செய்யும் செயல்களை என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவரும் செய்வார்; ஏன், அவற்றைவிடப் பெரியவற்றையும் செய்வார். ஏனெனில் நான் தந்தையிடம் போகிறேன் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.” ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. --------------------------------------------------------------------- நம்பிக்கை கொண்டோர் பதற்றமடையார் பாஸ்கா காலத்தின் ஐந்தாம் ஞாயிறு (திப 6: 1-7; 1 பேது 2: 4-9; யோவா 14: 1-12) நம்பிக்கை கொண்டோர் பதற்றமடையார் ஹட்சன் டெய்லரின் நம்பிக்கை சீனாவிற்குக் கடவுளின் வார்த்தையை முதன்முதலில் கொண்டு சென்றவர் ஹட்சன் டெய்லர். இங்கிலாந்து நாட்டைச் சேர்ந்தவரான இவர், சீனாவிற்கு நற்செய்தி அறிவிக்கச் செல்வதற்கு முன்பாக ஒரு மருத்துவரிடம் உதவியாளராகப் பணியாற்றி வந்தார். கப்பலில் இவர் சீனாவிற்குச் செல்வதற்கான நாள் நெருங்கிக்கொண்டே வந்தது; இவரது கையில் சொற்ப அளவில்தான் பணம் இருந்தது. அந்தப் பணத்தையும் ஒருநாள் இவர் தன் வேலையை முடித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குத் திரும்பி வரும்போது, ஒரு குடும்பம் பணமின்றி மிகவும் துன்பப்படுவதைப் பார்த்துவிட்டு, அந்தக் குடும்பத்திடமே கொடுத்துவிட்டார். ‘கையில் இருந்த பணமும் போய்விட்டதே! இப்போது சீனாவிற்கு எப்படிச் செல்வது?’ என்று இவர் வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாகக் கடவுள் தனக்கு வேண்டிய பணத்தை நிச்சயம் தரும் என்ற நம்பிக்கையோடு இருந்தார். இவர் சீனாவிற்குச் செல்வதற்கு முந்தைய நாள், யாரிடம் இவர் உதவியாளராகப் பணிபுரிந்து வந்தாரோ, அந்த மருத்துவர் இவரை அழைத்து, “இதுவரைக்கும் நான் உனக்குச் சரியாகவே ஊதியம் கொடுத்ததில்லை. காரணம் என்னிடம் சிகிச்சைக்காக அவ்வளவாக யாரும் வருவதில்லை. இது உனக்கு நன்றாகத் தெரியும். சிறிது நேரத்திற்கு முன்பாக என்னிடம் சிகிச்சை பெற்றுவந்த செல்வந்தர் ஒருவர் ஒரு பெரிய தொகையைக் கட்டணமாக என்னிடம் கொடுத்துவிட்டுப் போயிருக்கின்றார். அந்தப் பணத்தை ஊதியமாக நீயே வைத்துக்கொள்” என்று சொல்லி. பணத்தை இவரிடம் கொடுத்தார். அதைப் பெற்றுக்கொண்டதும் இவர், ‘கடவுளை நான் நம்பியிருந்தேன்; அவர் என்னைக் கைவிடவில்லை’ என்று அவருக்கு நன்றி சொன்னார். மிகப்பெரிய நற்செய்திப் பணியாளரான ஹட்சன் டெய்லரைப் போன்று, நாம் கடவுளை நம்பியிருக்கும்போது அவர் நம்மைக் கைவிடுவதில்லை அதனால் நாம் எதற்கும் பதற்றமடையத் தேவையே இல்லை. பாஸ்கா காலத்தின் ஐந்தாம் ஞாயிறான இன்று நாம் வாசிக்கக் கேட்ட இறைவார்த்தை, “நம்பிக்கை கொண்டோர் பதற்றமடையார்” என்ற சிந்தனையைத் தருகின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம். நம்பிக்கையளிக்கும் இயேசு பொதுவாக, புதிதாக ஒரு பயணத்தை, திட்டத்தைக் கையிலெடுக்கும் ஒருவரை அவரது நண்பர்களும் நல விரும்பிகளும் நம்பிக்கை நிறைந்த சொற்களால் திடப்படுத்துவதுண்டு, தேற்றுவதுண்டு; அவர் யாரையும் தேற்றுவது கிடையாது. ஆனால், இன்றைய நற்செய்தியில் இதற்கு நேர் எதிராக நடக்கின்றது. இயேசு யூதர்கள் கையில் ஒப்புவிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டவிருந்தார். அதனால் அவரது சீடர்கள்தான் அவரைத் தேற்றியிருக்க வேண்டும் அல்லது நம்பிக்கையூட்டியிருக்க வேண்டும். ஆனால், இயேசு தம் சீடர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டுகின்றார். காரணம் அவர்கள் தங்கள் தலைவரைவிட்டுப் பிரிந்து என்ன செய்யப் போகிறோமோ? என்று உள்ளம் கலங்கி இருந்தார்கள். அதனால் இயேசு அவர்களிடம், “நீங்கள் உள்ளம் கலங்க வேண்டாம். கடவுளிடம் நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள். என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்ளுகள்” என்கின்றார். பேதுரு எழுதிய முதல் திருமுகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ள இன்றைய இரண்டாம் வாசகம் இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை வைத்து வாழ்வதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றது. இறைவாக்கினர் எசாயா நூலில் இடம்பெறும், “இதோ சீயோனில் நான் ஒரு மூலைக்கல் நாட்டுகின்றேன். அது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, விலையுயர்ந்த மூலைக்கல். அதில் நம்பிக்கை கொண்டோர் பதற்றமடையார்” (எசா 28: 16) என்ற இறைவார்த்தையை மேற்கோள் காட்டிப் பேசும் பேதுரு, “நம்பிக்கை கொண்ட உங்களுக்கு அது – இயேசு - உயிர் மதிப்புள்ளதாக விளங்கும்” என்கிறார். நற்செய்தியில் இயேசு சொல்வதுபோல், பாறையின்மீது கட்டப்பட்ட வீடு உறுதியாய் இருக்கும். அதற்கேற்ப எவர் ஒருவர் இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை வைத்து வாழ்கின்றாரோ, அவர் எதற்கும் கலங்கிடத் தேவையில்லை. நம்பிக்கையினால் எதையும் எதிர்கொள்ளலாம் கிறிஸ்தவம் வேகமாக வளர்ந்தபோது, ஒருசில பிரச்சனைகளும் தலைதூக்கத் தொடங்கின. அதில் முதன்மையான ஒரு பிரச்சனை விருந்துகளில் கிரேக்க மொழி பேசும் கைம்பெண்கள் சரியாகக் கவனிக்கப்படவில்லை என்பதாகும். கிரேக்க மொழி பேசிய கைம்பெண் அடிப்படையில் யூதர்களாய் இருந்தாலும், அவர்கள் பாலஸ்தினத்திற்கு வெளியே, சிதறி வாழ்ந்ததால், அவர்களுக்கு அப்படியொரு நிலை ஏற்பட்டது. இதனை அறிந்த திருத்தூதர்கள், இப்பிரச்சனையை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று பதற்றமடையவில்லை. ஏனெனில், அவர்கள் ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்கள். அதனால் அவர்கள் மிகவும் விவேகத்தோடு நற்சான்று பெற்ற, தூய ஆவி அருளும் வல்லமையும் ஞானமும் நிறைந்த எழுவரைத் திருத்தொண்டர்களாக நியமித்து, பிரச்சனைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்தார்கள். பொதுவாழ்விலும் தனிப்பட்ட வாழ்விலும் இதுபோன்ற பிரச்சனைகளும் இடர்களும் நமக்கு வரலாம். அப்போது நாம் அவற்றை எப்படி எதிர்கொள்வது எனக் கலங்கித் தவிக்கவேண்டிய தேவையில்லை. மாறாக, நாம் உயிர்மதிப்புள்ள ஆண்டவர் இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை வைத்து வாழ்ந்தால், எதற்கும் பதற்றமடையத் தேவையில்லை. கடவுளின் மேன்மைமிக்க செயல்களை அறிவிப்போம் ஆண்டவர் இயேசு கலங்கித் தவிக்கும் நமக்கு நம்பிக்கை அளிக்கின்றார் என்றால், நாம் சந்திக்கும் பிரச்சனைகளை விவேகத்தோடு எதிர்கொள்வதற்கான ஆற்றலை அவர் அளிக்கின்றார் எனில், இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 33 இல் சொல்லப்படுவது போல், அவர் நம்மீது இரக்கம் காட்டுகின்றார் எனில், அதற்குக் கைம்மாறாக நாம் அவரது மேன்மைமிக்க செயல்களை அறிவிக்க வேண்டும். அது நமது கடமையும், நம்மீது சுமத்தப்பட்ட பொறுப்பும் கூட. இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தின் இறுதியில் பேதுரு, “உங்களை இருளினின்று தமது வியத்தகு ஒளிக்கு அழைத்துள்ளவரின் மேன்மைமிக்க செயல்களை அறிவிப்பது உங்கள் பணி” என்கின்றார். பேதுருவும் சரி, ஏனைய திருத்தூதர்களும் சரி, இயேசு கைது செய்யப்பட்டுச் சிறையில் அறையப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டபோது, அவரை விட்டு ஓடிப்போனார்கள்; ஆனாலும் இயேசு அவர்களை மன்னித்து, அவர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டினார். இதனால் அவர்கள் இயேசுவைப் பற்றி எல்லாருக்கும் துணிவுடன் எடுத்துரைத்தார்கள். இயேசுவின் சீடர்களைப் போன்று நாமும் அவரிடமிருந்து ஏராளமான நன்மைகளை அடைந்திருக்கலாம். அதற்குக் கைம்மாறாக, நாம் அவரது மேன்மை மிக்க செயல்களை எல்லாருக்கும் அறிவிக்கவேண்டும். அதுவே நாம் இயேசுவுக்குச் செய்யும் மிகப்பெரிய கைம்மாறாக இருக்கும். ஆகையால், நம்மீது பேரன்பு காட்டி, நமக்கு நம்பிக்கையூட்டி இருக்கும் இயேசுவைப் பற்றி எல்லாருக்கும் எடுத்துரைத்து, அவரது உண்மையான சீடர்களாய்த் திகழ்வோம். சிந்தனைக்கு “உமது வீட்டிற்குப் போய் ஆண்டவர் உம்மீது இரக்கம் கொண்டு உமக்குச் செய்ததையெல்லாம் உம் உறவினருக்கு அறிவியும்” (மாற் 5:19) என்று கெரசேனர் பகுதியில் பேய்பிடித்திருந்த மனிதரை நலமாக்கிய பின் இயேசு அவரிடம் கூறுவார். கடவுள் நம்மீதும் இரக்கம் கொண்டு, நமக்குக் ஏராளமான நன்மைகளைச் செய்த்திருப்பார். அதனால் நாம் அவற்றை மற்றவருக்கு அறிவித்து, அவர்களும் இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்வோம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: May 2nd : First Reading Since you have rejected the word of God, we must turn to the pagans A Reading from the Acts of Apostles 13:44-52 The next Sabbath almost the whole city gathered to hear the word of the Lord. But when the Jews saw the crowds, they were filled with jealousy, and began to contradict what was spoken by Paul, reviling him. And Paul and Barnabas spoke out boldly, saying, “It was necessary that the word of God be spoken first to you. Since you thrust it aside, and judge yourselves unworthy of eternal life, behold, we are turning to the Gentiles. For so the Lord has commanded us, saying, ‘I have made you a light for the Gentiles, that you may bring salvation to the ends of the earth.’” And when the Gentiles heard this, they began rejoicing and glorifying the word of the Lord, and as many as were appointed to eternal life believed. And the word of the Lord was spreading throughout the whole region. But the Jews incited the devout women of high standing and the leading men of the city, stirred up persecution against Paul and Barnabas, and drove them out of their district. But they shook off the dust from their feet against them and went to Iconium. And the disciples were filled with joy and with the Holy Spirit. The Word of the Lord. May 2nd : Responsorial Psalm Psalm 98:1, 2-3ab, 3cd-4 (R. 3cd) Response : All the ends of the earth have seen the salvation of our God. O sing a new song to the Lord, for he has worked wonders. His right hand and his holy arm have brought salvation. R.: All the ends of the earth have seen the salvation of our God. The Lord has made known his salvation, has shown his deliverance to the nations. He has remembered his merciful love and his truth for the house of Israel. R.: All the ends of the earth have seen the salvation of our God. All the ends of the earth have seen the salvation of our God. Shout to the Lord, all the earth; break forth into joyous song, and sing out your praise. R.: All the ends of the earth have seen the salvation of our God. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. If you abide in my word, you are truly my disciples, and you will know the truth, says the Lord. R. Alleluia. May 2nd : Gospel To have seen me is to have seen the father A Reading from the Holy Gospel according to St.John 14:7-14 At that time: Jesus said to his disciples, “If you had known me, you would have known my Father also. From now on you do know him and have seen him.” Philip said to him, “Lord, show us the Father, and it is enough for us.” Jesus said to him, “Have I been with you so long, and you still do not know me, Philip? Whoever has seen me has seen the Father. How can you say, ‘Show us the Father’? Do you not believe that I am in the Father and the Father is in me? The words that I say to you I do not speak on my own authority, but the Father who dwells in me does his works.” Believe me that I am in the Father and the Father is in me, or else believe on account of the works themselves. Truly, truly, I say to you, whoever believes in me will also do the works that I do; and greater works than these will he do, because I am going to the Father. Whatever you ask in my name, this I will do, that the Father may be glorified in the Son. If you ask me for anything in my name, I will do it.” The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: “Amen, amen, I say to you, whoever believes in me will do the works that I do, and will do greater ones than these, because I am going to the Father. And whatever you ask in my name, I will do, so that the Father may be glorified in the Son. If you ask anything of me in my name, I will do it.” John 14:12–14 Have you ever prayed repeatedly for something, only to feel your prayer was unanswered? In today’s Gospel, Jesus promises that if we ask anything in His name, He will do it. How do we reconcile unanswered prayers with Jesus’ promise? To pray in Jesus’ name is not a formula that guarantees instant results, as if prayers were magical. Saying “In Jesus’ Name, Amen” with confidence at the end of a prayer does not compel God to grant our requests. Faith is not about convincing ourselves that God will fulfill our desires but about placing our trust in His divine will. To understand Jesus’ promise, “Whatever you ask in my name, I will do” (John 14:13), we must first recognize His perfect unity with the Father. Jesus’ words and works flow entirely from this union, and He invites us to share in this relationship by aligning our will with His and the Father’s will. In John’s Gospel, Jesus began to address His unity with the Father after curing a crippled man on the Sabbath. When the Pharisees questioned Him about it, Jesus responded, “My Father is at work until now, so I am at work” (John 5:17). This infuriated the Jews, who tried to kill Him because He “called God his own father, making himself equal to God” (John 5:18). From that point on, Jesus became increasingly clear about His divine identity and union with the Father, emphasizing that He was sent by the Father, that He and the Father are one, and that everything He spoke and did originated from this unity. When Jesus cured someone, it was because it was His Father’s will. If He didn’t cure someone, it wasn’t because He lacked divine ability; it was because, in the mystery of the Trinity’s perfect wisdom, it wasn’t the will of the Father, Son, and Holy Spirit. God’s will is always perfect and produces the greatest good, even when we do not understand that good. The Son is distinct from the Father, yet there is a perfect communion of being, will, and action. Though we are not God, when Jesus says to His disciples—and to us—“If you ask anything of me in my name, I will do it,” He is inviting us to share in the Trinity’s will and action. We do not become divine as the Father and Son are, but we are invited into their union of will and action so that when we speak, it is Christ speaking in and through us. When we act, it is Jesus acting. And when Jesus speaks or acts in us, the Father also speaks and acts. It is in this way that Jesus promises to grant whatever we ask when we ask in His name. Praying in Jesus’ name requires great humility and surrender. Accepting God’s will often requires great trust, especially when it involves suffering. For example, if it were God’s permissive will that someone you love endure a long and difficult illness, offering his or her suffering as a sacrificial act for God’s glory, would you willingly pray for such an outcome? Doing so would be difficult, but if our prayer is united with God’s will, we will see that such suffering, embraced sacrificially, can produce greater good than physical healing. Jesus’ own Passion is the ultimate example, as He submitted to the Father’s will, saying, “Not my will, but yours be done” (Luke 22:42). Reflect today on how you pray and what you pray for. At the very least, our every prayer should end with: “May Your will be done.” An even deeper way to pray in Jesus’ name is to surrender our preferences for the outcome of a circumstance, seeking only God’s glory and the salvation of souls, and entrusting ourselves and our prayers to the will of God. That way, as we truly pray in Jesus’ name, we will be certain that those prayers will be answered. Most Holy Father, Son, and Holy Spirit, You are One God in three divine Persons. Your unity is perfect, accomplishing all things in harmony. Please draw me into union with You so that all I do and all I pray flows from Your perfect will, giving You glory and bringing about the salvation of souls. Most Holy Trinity, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: மே 2 : முதல் வாசகம் நாங்கள் பிற இனத்தாரிடம் செல்கிறோம். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 13: 44-52 அடுத்து வந்த ஓய்வுநாளில் ஆண்டவரின் வார்த்தையைக் கேட்க ஏறக்குறைய நகரத்தார் அனைவரும் கூடிவந்தனர். மக்கள் திரளைக் கண்ட யூதர்கள் பொறாமையால் நிறைந்து, பவுல் கூறியதை எதிர்த்துப் பேசி அவரைப் பழித்துரைத்தார்கள். பவுலும் பர்னபாவும் துணிவுடன், “கடவுளின் வார்த்தையை உங்களுக்குத்தான் முதலில் அறிவிக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால் நீங்கள் அதனை உதறித் தள்ளி நிலைவாழ்வுக்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்று உங்களுக்கு நீங்களே தீர்ப்பளித்துக் கொண்டீர்கள். எனவே நாங்கள் பிற இனத்தாரிடம் செல்கிறோம். ஏனென்றால், ‘உலகம் முழுவதும் என் மீட்பை அடைவதற்கு நான் உன்னை வேற்றினத்தார்க்கு ஒளியாக ஏற்படுத்துவேன்’ என்று ஆண்டவர் எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளார்” என்று எடுத்துக் கூறினார்கள். இதைக் கேட்ட பிற இனத்தார் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; ஆண்டவரின் வார்த்தையைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். நிலைவாழ்வுக்காகக் குறிக்கப்பட் டோர் அனைவரும் நம்பிக்கை கொண்டனர். அப்பகுதியெங்கும் ஆண்டவரின் வார்த்தை பரவியது. ஆனால் யூதர்கள் கடவுளை வழிபட்டு வந்த மதிப்புக்குரிய பெண்களையும் நகரின் முதன்மைக் குடிமக்களையும் தூண்டிவிட்டு, பவுலையும் பர்னபாவையும் இன்னலுக்குள்ளாக்கி, அவர்களைத் தங்களது நாட்டிலிருந்து துரத்திவிட்டார்கள். அவர்கள் தங்கள் கால்களில் படிந்திருந்த தூசியை அவர்களுக்கு எதிராக உதறிவிட்டு இக்கோனியாவுக்குச் சென்றார்கள். சீடர்களோ தூய ஆவியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்தார்கள். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. மே 2 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 98: 1. 2-3ab. 3cd-4 (பல்லவி: 3c) பல்லவி: மாந்தர் அனைவரும் நம் கடவுள் அருளிய விடுதலையைக் கண்டனர். அல்லது: அல்லேலூயா. 1 ஆண்டவருக்குப் புதியதொரு பாடல் பாடுங்கள்; ஏனெனில், அவர் வியத்தகு செயல்கள் புரிந்துள்ளார். அவருடைய வலக்கரமும் புனிதமிகு புயமும் அவருக்கு வெற்றியை அளித்துள்ளன. - பல்லவி 2 ஆண்டவர் தம் மீட்பை அறிவித்தார்; பிற இனத்தார் கண்முன்னே தம் நீதியை வெளிப்படுத்தினார். 3ab இஸ்ரயேல் வீட்டாருக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட தமது பேரன்பையும் உறுதிமொழியையும் அவர் நினைவுகூர்ந்தார். - பல்லவி 3cd உலகெங்குமுள அனைவரும் நம் கடவுள் அருளிய விடுதலையைக் கண்டனர். 4 உலகெங்கும் வாழ்வோரே! அனைவரும் ஆண்டவரை ஆர்ப்பரித்துப் பாடுங்கள்! மகிழ்ச்சியுடன் ஆர்ப்பரித்துப் புகழ்ந்தேத்துங்கள். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி யோவா 8: 31b-32 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! என் வார்த்தைகளை நீங்கள் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்து வந்தால் உண்மையில் என் சீடர்களாய் இருப்பீர்கள்; உண்மையை அறிந்தவர்களாயும் இருப்பீர்கள், என்கிறார் ஆண்டவர். அல்லேலூயா. மே 2 : நற்செய்தி வாசகம் என்னைக் காண்பது, தந்தையைக் காண்பது ஆகும். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 14: 7-14 அக்காலத்தில் இயேசு தம் சீடரை நோக்கி: “நீங்கள் என்னை அறிந்திருந்தால் என் தந்தையையும் அறிந்திருப்பீர்கள். இது முதல் நீங்கள் தந்தையை அறிந்திருக்கிறீர்கள். அவரைக் கண்டுமிருக்கிறீர்கள்” என்றார். அப்போது பிலிப்பு அவரிடம், “ஆண்டவரே, தந்தையை எங்களுக்குக் காட்டும்; அதுவே போதும்” என்றார். இயேசு அவரிடம் கூறியது: “பிலிப்பே, இவ்வளவு காலம் நான் உங்களோடு இருந்தும் நீ என்னை அறிந்துகொள்ளவில்லையா? என்னைக் காண்பது தந்தையைக் காண்பது ஆகும். அப்படியிருக்க, ‘தந்தையை எங்களுக்குக் காட்டும்’ என்று நீ எப்படிக் கேட்கலாம்? நான் தந்தையினுள்ளும் தந்தை என்னுள்ளும் இருப்பதை நீ நம்புவதில்லையா? நான் உங்களுக்குக் கூறியவற்றை நானாகக் கூறவில்லை. என்னுள் இருந்துகொண்டு செயலாற்றுபவர் தந்தையே. நான் தந்தையுள் இருக்கிறேன்; தந்தை என்னுள் இருக்கிறார். நான் சொல்வதை நம்புங்கள்; என் வார்த்தையின் பொருட்டு நம்பாவிட்டால், என் செயல்களின் பொருட்டாவது நம்புங்கள். நான் செய்யும் செயல்களை என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவரும் செய்வார்; ஏன், அவற்றைவிடப் பெரியவற்றையும் செய்வார். ஏனெனில் நான் தந்தையிடம் போகிறேன் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நீங்கள் என் பெயரால் கேட்பதையெல்லாம் நான் செய்வேன். இவ்வாறு தந்தை மகன் வழியாய் மாட்சி பெறுவார். நீங்கள் என் பெயரால் எதைக் கேட்டாலும் செய்வேன்.” ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ----------------------------------------------------------------- “வேற்றினத்தார்க்கு ஒளியாக ஏற்படுத்துவேன்” பாஸ்கா காலத்தின் நான்காம் வாரம் சனிக்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 13: 44-52 திருப்பாடல் 98: 1, 2-3ab, 3cd-4 (3c) II யோவான் 14: 7-14 “வேற்றினத்தார்க்கு ஒளியாக ஏற்படுத்துவேன்” ஆண்டவர் அனைவருக்குமானவர் இயேசு தங்களை விட்டுப் பிரிந்து போகப் போகிறார் செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட அவரது சீடர்கள் கலக்க மடைந்தார்கள். இதனால் இயேசு அவர்களுக்கு நம்பிக்கையளிக்கும் வகையில் ஒருசில உண்மைகளை விளக்கிக் கூறுகின்றார். அவற்றுள் ஒன்றுதான், “நான் செய்யும் செயல்களை என்னிடம் நம்பிக்கை கொள்பவரும் செய்வார்; ஏன், அவற்றை விடப் பெரியவற்றையும் செய்வார்” என்பதாகும். இயேசுவின் இவ்வார்த்தைகள், அவர்மீது நம்பிக்கை வைத்து வாழும்போது மிகப்பெரிய செயல்களைச் செய்ய முடியும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. இதனைப் பவுலும், “எனக்கு வலுவூட்டுகிறவரின் துணைகொண்டு எதையும் செய்ய எனக்கு ஆற்றல் உண்டு” (பிலி 4:13) என்கிறார். பவுல் ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை வைத்து அவரது பணியைக் செய்தார். இதனால் யூதர்கள் அவர் அறிவித்த செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் போனாலும், பிறவினத்தார் அதனை நம்பி ஏற்றுக்கொள்கின்றார்கள். இவ்வாறு பவுல் வேற்றினத்தார்க்கு ஒளியாக மாறுகின்றார். பவுல் ஆற்றிய நற்செய்திப் பணி ஒரு மாபெரும் பணி. இதனால் பிறவினத்தார் இயேசுவை நம்பி ஏற்றுக்கொண்டார்கள் எனில், இயேசு எல்லாருக்கும் பொதுவானவர் என்பது தெளிவாகின்றது. இயேசு எல்லாருக்கும் பொதுவானவர் என்னும்போது, மாந்தர் அனைவரும், இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலில் பாடக்கேட்டது போன்று, அவரைப் போற்றிப் புகழ்வதுதான் தகுதியும் நீதியும் ஆகும். ஆகையால், இயேசு நமக்கு அளித்திருக்கும் எல்லா அருளுக்காகவும் அவரைப் போற்றிப் புகழ்வோம். அதே வேளையில், அவர் எல்லாருக்கும் பொதுவானவர் என்பதால், நாம் அனைவரும் சகோதரர் சகோதரிகளாக வாழ பழகுவோம். கிறிஸ்தவத்திற்கு ஏற்பட்ட பேரிழப்பு மார்கோ போலோவை அறியாதவர் யாரும் இருக்க முடியாது. வெனிஸ் நகரைச் சேர்ந்த வணிகப் பயணியான இவர் உலகின் பல பகுதிகளுக்கும் சென்றவர். குறிப்பாக இவர் சீனாவைப் பற்றி எழுதிய குறிப்புகள்தான் ஐரோப்பியருக்கு சீனா ஒன்றொரு நாடு இருக்கின்றது என்பதைத் தெரிவித்தன. இவரது தந்தை மட்டோ போலோ (Matteo Polo), இவரது சித்தப்பா நிக்கலோ (Nichelo) இவர்கள் இருவரும் வணிகப் பயணிகள் தான். இவர்கள் இருவரும் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் கிழக்குத் திசையில் சீனா, இந்தியா உள்ளிட்ட பெரும்பாலான பகுதிகளை ஆட்சி செய்து வந்த குப்லா கான் (Kubla Kahn) என்ற மன்னனை 1271 ஆம் ஆண்டு சந்தித்து, இயேசுவைப் பற்றி அறிவித்தார்கள். இவர்கள் இருவரும் இயேசுவைப் பற்றி அறிவித்ததைக் கேட்டுப் பெரிதும் மகிழ்ந்த குப்லா கான் இவர்களிடம், “நீங்கள் உங்கள் சமயத் தலைவரிடம் சென்று, அவரிடம் நூறு மறைப்பணியாளர்களை இங்கே அனுப்பச் சொல்லுங்கள். அவ்வாறு அனுப்பினால், நான் உட்பட என்னுடைய ஆளுகைக்குள் இருக்கும் யாவரும் கிறிஸ்துவை நம்பி ஏற்றுக் கொள்வார்கள்” என்றார். இச்செய்தியை இருவரும் அப்போதிருந்த திருத்தந்தையிடம் சொன்ன போது, “அந்தக் காட்டுமிராண்டிகளுக்கெல்லாம் நற்செய்தி தேவையில்லை” என்று சொல்லி மறுத்துவிட்டார். இது நடந்து சில ஆண்டுகள் கழித்து புத்த துறவிகள் குப்லா கான் மன்னனைச் சந்தித்து, அவரிடம் தங்கள் சமயக் கருத்துகளை எடுத்துச் சொன்னபோது, அவர் அதைக் கேட்டுப் பெரிதும் மகிழ்ந்தவராய் புத்த மதத்தைப் பற்றி மக்களுக்கு அறிவிக்கச் சொன்னார். அவர்களும் அவ்வாறு செய்ய, பெரும்பாலான மக்கள் புத்தக மதத்தை நம்பி ஏற்றுக் கொண்டார்கள். ஒருவேளை திருத்தந்தை மட்டும் நூறு மறைப்பணியாளர்களை அனுப்பியிருந்தார் என்றால், கீழ்த்திசை நாடுகளில் பெரும்பாலான மக்கள் கிறிஸ்துவை நம்பி ஏற்றுக்கொண்டிருந்திருப்பார்கள். அவ்வாறு நடக்காதது கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு ஏற்பட்ட பேரிழப்புதான். கடவுள் எல்லாரும் தனது வார்த்தையைக் கேட்டு, மீட்படைய வேண்டும் என்று விரும்புகின்றார். நாம் கடவுளின் விருப்பம் நிறைவேறக் கருவியாக இருக்கின்றோமா? அல்லது தடையாக இருக்கின்றோமா? சிந்திப்போம். ஆண்டவரின் வார்த்தை “எல்லா மனிதரும் மீட்புப் பெறவும் உண்மையை அறிந்துணரவும் வேண்டுமென அவர் விரும்புகிறார்” (1 திமொ 2:4) தீர்மானங்கள் 1) கடவுளின் வார்த்தையை நம்பி ஏற்றுக்கொள்வோம். ஏனெனில், அது வாழ்வளிக்கக் கூடியது. 2) கடவுள் எல்லாரும் பொதுவானவர் என்பதால் நாம் சகோதரர் சகோதரிகளாக வாழப் பழகுவோம் 3) எந்நிலையிலும் பதற்றமடைய வேண்டாம். ஏனெனில், தூய ஆவியார் நமக்குத் துணையாக இருக்கின்றார். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: May 1st : Memorial of Saint Joseph the Worker The Gospel for this memorial is proper. A Reading from the Book of Genesis 1:26-2:3 God said, “Let us make man in our image, after our likeness. And let them have dominion over the fish of the sea and over the birds of the heavens and over the livestock and over all the earth, and over every creeping thing that creeps on the earth.” So God created man in his own image, in the image of God he created him; male and female he created them. And God blessed them. And God said to them, “Be fruitful and multiply and fill the earth and subdue it, and have dominion over the fish of the sea and over the birds of the heavens and over every living thing that moves on the earth.” And God said, “Behold, I have given you every plant yielding seed that is on the face of all the earth, and every tree with seed in its fruit. You shall have them for food. And to every beast of the earth and to every bird of the heavens and to everything that creeps on the earth, everything that has the breath of life, I have given every green plant for food.” And it was so. And God saw everything that he had made, and behold, it was very good. And there was evening and there was morning, the sixth day. Thus the heavens and the earth were finished, and all the host of them. And on the seventh day God finished his work that he had done, and he rested on the seventh day from all his work that he had done. So God blessed the seventh day and made it holy, because on it God rested from all his work that he had done in creation. The Word of the Lord. May 1st : Responsorial Psalm Psalm 90:2, 3–4, 12–13, 14 and 16 (R. 17c) Response : Give success to the work of our hands, O Lord. Before the mountains were born, or the earth or the world were brought forth, you are God, from age to age. R.: Give success to the work of our hands, O Lord. You turn man back to dust, and say, “Return, O children of men.” To your eyes a thousand years are like yesterday, come and gone, or like a watch in the night. R.: Give success to the work of our hands, O Lord. Then teach us to number our days, that we may gain wisdom of heart. Turn back, O Lord! How long? Show pity to your servants. R.: Give success to the work of our hands, O Lord. At dawn, fill us with your merciful love; we shall exult and rejoice all our days. Let your deed be seen by your servants, and your glorious power by their children. R.: Give success to the work of our hands, O Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Day after day, may the Lord be blest. He bears our burdens; God is our Saviour. R. Alleluia. May 1st : Gospel Jesus came to his native place and taught the people in their synagogue. A Reading from the Holy Gospel according to St. Matthew 13:54-58 At that time: Coming to his home town Jesus taught them in their synagogue, so that they were astonished, and said, “Where did this man get this wisdom and these mighty works? Is not this the carpenter’s son? Is not his mother called Mary? And are not his brothers James and Joseph and Simon and Judas? And are not all his sisters with us? Where then did this man get all these things?” And they took offence at him. But Jesus said to them, “A prophet is not without honour except in his home town and in his own household.” And he did not do many mighty works there, because of their unbelief. The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: Jesus said to his disciples: “Do not let your hearts be troubled. You have faith in God; have faith also in me. In my Father’s house there are many dwelling places. If there were not, would I have told you that I am going to prepare a place for you?” John 14:1–2 We all need hope, especially in the face of life’s uncertainties. The inspired virtue of hope is much more than wishful thinking. It’s a supernatural gift by which we are strengthened to persevere through challenges, trusting in God’s promises and His fidelity. Hope sustains us, even in the darkest and most painful moments. In today’s Gospel, Jesus offers His disciples—and us—the antidote to fear and uncertainty: hope rooted in faith. His words at the Last Supper are intended to strengthen the Apostles for the sorrowful events of His Passion. Though they did not yet fully understand what was about to unfold, Jesus gave them this loving command: “Do not let your hearts be troubled. You have faith in God; have faith also in me.” In the light of the Resurrection, imagine the Apostles reflecting on these words. They would have recalled the confusion and despair they experienced during Jesus’ arrest, crucifixion, and burial. But after encountering the risen Christ, their sorrow turned to joy, and their doubt to unshakable faith. In hindsight, they would have realized they didn’t need to let their hearts be troubled—they should have trusted in His promise. The Apostles’ journey from fear and guilt to hope and strength is a reminder for us all. We, too, can look back on moments when we failed to trust in God during painful times. Despair, one of the most painful human experiences, extinguishes hope and leaves us feeling abandoned. But even in our failures, God is present, ready to transform our weakness into supernatural hope. By humbly confessing our lack of trust, we open our hearts to His healing grace and allow Him to prepare us for future trials. Just as the Apostles grew in hope through their encounter with the risen Christ, so too did Mary, the Mother of Hope, model unwavering faith even in the midst of profound sorrow. Standing at the foot of the Cross, her heart was pierced with sorrow, but she remained firm in faith and trust. Her hope was based on her certainty that God’s plan would be fulfilled through her Son’s Passion. In times of trial, turn to Mary, who will guide you in placing your trust in her Son and in the eternal promises of His love. Reflect today on Jesus’ loving command: “Do not let your hearts be troubled. You have faith in God; have faith also in me.” He has prepared a place for you in His Father’s house—a place where there will be no more sin and suffering. By keeping your eyes fixed on this eternal promise, you can overcome the fears and struggles of this life, trusting that God’s providence will guide you. Trust that He is already preparing a place for you in His Father’s house, and let this hope sustain you, transforming every sorrow into joy and every trial into a step closer to the eternal happiness that awaits you. Lord of perfect hope, at times I allow fear and suffering to overwhelm me, leading me to despair. Please give me the grace to listen and respond to Your loving invitation. May I never allow my heart to be troubled by life’s circumstances and crosses, but instead, have faith in You and Your promises of everlasting life. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: மே 1 : தொழிலாளரான புனித யோசேப்பு நினைவு முதல் வாசகம் பலுகிப் பெருகி மண்ணுலகை நிரப்புங்கள்; அதை உங்கள் ஆற்றலுக்கு உட்படுத்துங்கள். தொடக்க நூலிலிருந்து வாசகம் 1: 26- 2: 3 கடவுள், “மானிடரை நம் உருவிலும், நம் சாயலிலும் உண்டாக்குவோம். அவர்கள் கடல் மீன்களையும், வானத்துப் பறவைகளையும், கால்நடைகளையும், மண்ணுலகு பலுகிப் முழுவதையும், நிலத்தில் ஊர்வன யாவற்றையும் ஆளட்டும்” என்றார். கடவுள் தம் உருவில் மானிடரைப் படைத்தார்; கடவுளின் உருவிலேயே அவர்களைப் படைத்தார்; ஆணும் பெண்ணுமாக அவர்களைப் படைத்தார். கடவுள் அவர்களுக்கு ஆசி வழங்கி, “பலுகிப் பெருகி மண்ணுலகை நிரப்புங்கள்; அதை உங்கள் ஆற்றலுக்கு உட்படுத்துங்கள்; கடல் மீன்கள், வானத்துப் பறவைகள், நிலத்தில் ஊர்ந்து உயிர் வாழ்வன அனைத்தையும் ஆளுங்கள்” என்றார். அப்பொழுது கடவுள், “மண்ணுலகெங்கும் உள்ள விதை தரும் செடிகள், பழமரங்கள், அனைத்தையும் உங்களுக்கு நான் கொடுத்துள்ளேன்; இவை உங்களுக்கு உணவாகட்டும். எல்லாக் காட்டுவிலங்குகள், வானத்துப் பறவைகள், நிலத்தில் ஊர்வன ஆகிய அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் பசுமையான செடிகள் அனைத்தையும் நான் உணவாகத் தந்துள்ளேன்” என்றார். அது அவ்வாறே ஆயிற்று. கடவுள் தாம் உருவாக்கிய அனைத்தையும் நோக்கினார். அவை மிகவும் நன்றாய் இருந்தன. மாலையும் காலையும் நிறைவுற்று ஆறாம் நாள் முடிந்தது. விண்ணுலகும் மண்ணுலகும் அவற்றில் உள்ள அமைப்புகள் அனைத்தும் உருவாக்கப் பெற்று நிறைவெய்தின. மேலும் கடவுள் தாம் செய்த வேலையை ஏழாம் நாளில் முடித்திருந்தார். அவர் தாம் செய்த வேலைகள் அனைத்தையும் நிறைவு பெறச் செய்து, ஏழாம் நாளில் ஓய்ந்திருந்தார். கடவுள் ஏழாம் நாளுக்கு ஆசி வழங்கி, அதைப் புனிதப்படுத்தினார். ஏனெனில் கடவுள் தாம் செய்த படைப்பு வேலைகள் அனைத்தையும் நிறைவு பெறச் செய்து அந்நாளில்தான் ஓய்ந்திருந்தார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. மே 1 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 90: 2. 3-4. 12-13. 14,16 (பல்லவி: 17c) பல்லவி: ஆண்டவரே, நாங்கள் செய்பவற்றில் வெற்றி அருளும்! அல்லது: அல்லேலூயா. 2 மலைகள் தோன்றும் முன்பே, நிலத்தையும் உலகையும் நீர் உருவாக்கும் முன்பே, ஊழி ஊழிக்காலமாய் உள்ள இறைவன் நீரே! - பல்லவி 3 மனிதரைப் புழுதிக்குத் திரும்பிடச் செய்கின்றீர்; ‘மானிடரே! மீண்டும் புழுதியாகுங்கள்’ என்கின்றீர். 4 ஏனெனில், ஆயிரம் ஆண்டுகள், உம் பார்வையில் கடந்து போன நேற்றைய நாள் போலவும் இரவின் ஒரு சாமம் போலவும் உள்ளன. - பல்லவி 12 எங்கள் வாழ்நாள்களைக் கணிக்க எங்களுக்குக் கற்பியும்; அப்பொழுது ஞானமிகு உள்ளத்தைப் பெற்றிடுவோம். 13 ஆண்டவரே, திரும்பி வாரும்; எத்துணைக் காலம் இந்நிலை? உம் ஊழியருக்கு இரக்கம் காட்டும். - பல்லவி 14 காலைதோறும் உமது பேரன்பால் எங்களுக்கு நிறைவளியும்; அப்பொழுது வாழ்நாளெல்லாம் நாங்கள் களிகூர்ந்து மகிழ்வோம். 16 உம் அடியார்மீது உம் செயலும் அவர்தம் மைந்தர்மீது உமது மாட்சியும் விளங்கச் செய்யும். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி திபா 68: 19 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! ஆண்டவர் போற்றி! போற்றி! நாளும் நம்மை அவர் தாங்கிக் கொள்கின்றார்; இறைவனே நம் மீட்பு. அல்லேலூயா. மே 1 : நற்செய்தி வாசகம் இவர் தச்சருடைய மகன் அல்லவா? ✠ மத்தேயு எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 13: 54-58 அக்காலத்தில் இயேசு தமது சொந்த ஊருக்கு வந்து அங்குள்ள தொழுகைக்கூடத்தில் அவர்களுக்குக் கற்பித்தார். அதைக் கேட்டவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தார்கள். அவர்கள், “எங்கிருந்து இந்த ஞானம் இவருக்கு வந்தது? எப்படி இந்த வல்ல செயல்களைச் செய்கிறார்? இவர் தச்சருடைய மகன் அல்லவா? இவருடைய தாய் மரியா என்பவர்தானே? யாக்கோபு, யோசேப்பு, சீமோன், யூதா ஆகியோர் இவருடைய சகோதரர் அல்லவா? இவர் சகோதரிகள் எல்லாரும் நம்மோடு இருக்கிறார்கள் அல்லவா? பின் இவருக்கு இவை எல்லாம் எங்கிருந்து வந்தன?” என்றார்கள். இவ்வாறு அவரை ஏற்றுக் கொள்ள அவர்கள் தயங்கினார்கள். இயேசு அவர்களிடம், “தம் சொந்த ஊரிலும் வீட்டிலும் தவிர மற்றெங்கும் இறைவாக்கினர் மதிப்புப் பெறுவர்” என்றார். அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லாததால் அவர் அங்குப் பல வல்ல செயல்களைச் செய்யவில்லை. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. -------------------------------------------------------------------- தொழிலாளர்களுக்கு முன்மாதிரி அ. செய்த தொழிலை நேசித்தவர் யோசப்பு அளவுக்கு மரியாவையும் இயேசுவையும் யாரும் அன்பு செய்திருக்க முடியாது. யோசேப்பு மரியாவையும் இயேசுவையும் மிகவும் அன்பு செய்தார். அதே அளவுக்கு அவர் தன்னோடு இருந்த வறியவர்களையும் ஏழைகளையும் அன்பு செய்தார். அதனாலேயே அவர் நேர்மையாளர் என அழைக்கப்படுகின்றார். யோசேப்பின் அன்பு மேம்போக்காக இல்லை; மாறாக, அது ஆழமானதாக இருந்தது. இன்னும் சொல்லப்போனால் அது செயலில் வெளிப்பட்டது (1 யோவா 3:18). அவரது அன்பு செயலில் வெளிப்பட்டது என்பதை அவர் தன்னுடைய குடும்பத்திற்காக உழைத்ததன் மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம். யோசேப்பு தன்னுடைய குடும்பத்தோடு எகிப்தில் இருந்தபோதும், நாசரேத்தில் இருந்தபோதும் அயராது உழைத்து, அவர்களின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்தார். இவ்வாறு அவர் தான் செய்வது சாதாரண தச்சுத் தொழில்தானே என எண்ணாமல், அதை மிகவும் உயர்வாக மதித்து, அதன்மூலம் குடும்பத்தைப் பேணிப் பராமரித்தார். ஆ. கடவுளைத் தேடிய தொழிலாளி இன்று ஒருசிலர், “இருக்கின்ற வேலையில், சாமி கும்பிட எங்கே நேரம் இருக்கின்றது?” என்று ஆதங்கப்படுவதுண்டு. குடும்பத்திற்காக உழைப்புதும் வேலை பார்ப்பதுதான் தேவைதான். அதற்காக படைத்தவரை மறந்துவிடக்கூடாது. யோசேப்பு தன்னுடைய குடும்பத்திற்காக உழைத்த அதே நேரத்தில், தன்னுடைய இதயத்தை மேலே எழுப்பத் தவறவில்லை; கடவுளின் குரல் கேட்கவும், அதன்படி வாழ்வதற்கும் அவர் மறுக்கவே இல்லை. கடவுளை விட்டுப் பிரிந்து நம்மால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது (யோவா 15: 5). யோசேப்பு இதை நன்கு உணர்ந்திருந்தார். அதனால்தான் அவர் தன்னுடைய அலுவல்களுக்கு நடுவிலும் ஆண்டவரோடு ஒன்றித்திருந்தார். இ. எந்த வேலையும் இழிவானதல்ல காலரே கசங்காமல் வேலை செய்வோர் உயர்வாகவும், நெற்றி வியர்வை நிலத்தில் சிந்தி உழைப்போர் இழிவாகவும் பார்க்கப்படும் அவலம் இன்றும் தொடர்கின்றது. இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு தச்சரின் மகன் என்பதற்காகப் புறக்கணிக்கப்படுகின்றார். இயேசு செய்த செயல்களை நம்பாமல், அவரது வெளித்தோற்றத்தைப் பார்த்து, அவரை யூதர்கள் புறக்கணித்தது வேதனையானது. இன்றைய முதல் வாசகம், கடவுள் படைத்த எதையும் எவரையும் தீட்டாகக் கருதாதே என்ற செய்தி பேதுருவுக்கு உணர்த்தப்படுகின்றது. அதை அவர் விருத்த சேதனம் செய்து கொண்டவர்களிடம் விளக்கிக் கூறுகின்றார். ஆகையால், எந்தவொரு தொழிலையும் தொழிலாளரையும் இழிவாகக் கருதாமல் உயர்வாகக் கருதுவோம். யோசேப்பின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி நம்மோடு இருப்பவர்களை நாம் செய்யும் தொழில்களைச் சிறந்த விதமாய்ச் செய்வதன் மூலமாய் அன்பு செய்வோம். ஆண்டவரோடு எப்போதும் நிலைத்திருப்போம். பிரஞ்சுப் புரட்சி ஏற்படக் காரணம் சுதந்தரம், சமத்துவம் சகோதரத்துவம் ஆகிய வார்த்தைகளே பிரஞ்சுப் புரட்சியின் எழுச்சி முழக்கங்களாக இருந்தன. இப்படிப்பட்ட எழுச்சி முழக்கங்களை மையப்படுத்திய பிரஞ்சுப் புரட்சிக்கு அங்கிருந்த ஆட்சியாளர்களின் ஆணவப் போக்கும் ஒரு வகையில் காரணமாக இருந்தது. அவர்களின் ஆவணம் எந்த அளவுக்கு இருந்தது என்பதை உணர்த்தும் நிகழ்வு இது. சிறு வயது முதலே பதினாறாம் லூயி அரண்மனையில் இருந்த வேலைக்காரியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார். ஒரு சமயம் அவ்வாறு வேலைக்காரியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அவர், அவளது கையைப் பார்த்துவிட்டு, “என்ன இது! எங்களுக்கு இருப்பது போல், உனக்கும் கையில் ஐந்து விரல்கள் இருக்கின்றனவே!” என்று அதிர்ச்சியுடன் கேட்டார். பதினாறாம் லூயும் சரி, அதிகாரத்தில் இருந்த மற்றவர்களும் சரி தொழிலாளர்களுக்குத் தங்களை விடக் கையில் குறைவாகவே விரல்கள் இருக்கும் என்ற எண்ணம் இருந்தது. இப்படிப்பட்ட ஆணவப் போக்குதான் பிரஞ்சுப் புரட்சிக்கு வித்திட்டது. கடவுள் நம்மைப் போலவே பிறரையும் படைத்திருக்கும்போது பிறப்பின் அடிப்படையில் பேதங்கள் எதற்கு? ஆன்றோரின் வார்த்தை ‘புனித யோசப்பு ஒரு நேர்மையளார்; கடின உழைப்பாளி; தன்னிடம் அடைக்கலம் புகுவோரைச் சிறந்த விதமாய்க் காக்கும் காவலர்; அவர் குடும்பங்களைக் காத்து, பராமரித்து, ஞானத்தில் வளர்க்கின்றவர்” – திருத்தந்தை பிரான்சிஸ். தீர்மானங்கள் 1) உழைப்பை உயர்வாய் மதிப்போம் 2) உழைப்பின் மூலம் உன்னதரின் மீட்புப் பணியில் பங்கேற்கின்றோம் என்பதை உணர்வோம் 3) உழைப்பு, உழைப்பு என்று உன்னதரைத் தேடுவதற்கு மறவாதிருப்போம். #பைபிள் வசனங்கள்