Bible reading: April 22nd : First reading They went from place to place, preaching the Good News A Reading from the Acts of Apostles 8:1-8 There arose on that day a great persecution against the church in Jerusalem, and they were all scattered throughout the regions of Judea and Samaria, except the apostles. Devout men buried Stephen and made great lamentation over him. But Saul was ravaging the church, and entering house after house, he dragged off men and women and committed them to prison. Now those who were scattered went about preaching the word. Philip went down to the city of Samaria and proclaimed to them the Christ. And the crowds with one accord paid attention to what was being said by Philip, when they heard him and saw the signs that he did. For unclean spirits, crying out with a loud voice, came out of many who had them, and many who were paralysed or lame were healed. So there was much joy in that city. The Word of the Lord. April 22nd : Responsorial Psalm Psalm 66:1-3a, 4-5, 6-7a (R. 1) Response : Cry out with joy to God, all the earth. Cry out with joy to God, all the earth; O sing to the glory of his name. O render him glorious praise. Say to God, “How awesome your deeds! R.: Cry out with joy to God, all the earth Before you all the earth shall bow down, shall sing to you, sing to your name!” Come and see the works of God: awesome his deeds among the children of men. R.: Cry out with joy to God, all the earth He turned the sea into dry land; they passed through the river on foot. Let our joy, then, be in him; he rules forever by his might. R.: Cry out with joy to God, all the earth Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Everyone who believes in the Son shall have eternal life, and I will raise him up on the last day, says the Lord. R. Alleluia. April 22nd : Gospel It is my Father's will that whoever sees the Son should have eternal life A Reading from the Holy Gospel according to St.John 6:35-40 At that time: Jesus said to the crowds, “I am the bread of life; whoever comes to me shall not hunger, and whoever believes in me shall never thirst. But I said to you that you have seen me and yet do not believe. All that the Father gives me will come to me, and whoever comes to me I will never cast out. For I have come down from heaven, not to do my own will but the will of him who sent me. And this is the will of him who sent me, that I should lose nothing of all that he has given me, but raise it up on the last day. For this is the will of my Father, that everyone who looks on the Son and believes in him should have eternal life, and I will raise him up on the last day.” The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: Jesus said to the crowds, “I am the bread of life; whoever comes to me will never hunger, and whoever believes in me will never thirst. But I told you that although you have seen me, you do not believe.” John 6:35–36 Some who listened to Jesus’ Bread of Life Discourse must have been shocked. Those who listened with faith began to believe in Him, even though their understanding was not complete. Those who listened with skepticism were not only shocked but angered, as evidenced by their reaction. Today’s Gospel marks Jesus’ clearest revelation of His divine identity and mission, inviting us to accept Him into our lives. After proclaiming Himself to be the Bread of Life, Jesus reveals His unity with the Father in Heaven Who sent Him on His mission. He proclaims that He “will not reject anyone who comes to” Him because He “came down from heaven” to do the will of the Father Who sent Him. Jesus concludes with a declaration about the Father’s will and Jesus’ mission: “Everyone who sees the Son and believes in him may have eternal life, and I shall raise him on the last day” (cf. John 6:37–40). Again, without the ears of faith, what Jesus revealed must have been shocking. At that time, the people of Israel were used to listening to rabbis who interpreted the Law of Moses, the psalms, and the prophets for them. These educated teachers often spoke clearly and with authority, but never like Jesus. His clarity and authority were pronounced, and His message He taught was new. Not even the prophets of old spoke like Him. When they prophesied, they usually began by saying, “Thus says the Lord…” Jesus’ teaching took a drastic shift by essentially proclaiming, “I AM the Lord…” Though some might have been skeptical and critical, it’s important for us to consider those who were humble of heart who listened to Jesus’ words with openness and faith. As they heard this new and amazing teaching, their hearts would have responded, “Yes!”, while their minds would have said, “I don’t understand.” When we experience the gift of faith, we will find we have that same reaction. God’s revealed and mysterious truths often stir our spirits first, calling us to believe, and only once we believe, is clarity given. In fact, faith often precedes understanding, inviting us to trust first and receive deeper insights in time. For that reason, we must understand that belief does not require perfect understanding. It’s appropriate to believe in our spirit, even though our minds have not yet grasped the truth we believe. This is especially the case with the Eucharist. Saint John Vianney once said, “There is nothing so great as the Eucharist. If God had something more precious, He would have given it to us.” Do you believe that? Of all the material possessions we might obtain in this life, nothing is more valuable, important, or precious than the Eucharist. Why? Because the Eucharist is Jesus Himself. He is the Bread of Life. His Body and Blood, Soul and Divinity enter our souls when we receive this precious gift. After Jesus said to the crowds, “whoever comes to me will never hunger, and whoever believes in me will never thirst,” He said that some would not believe in Him. But those who do believe, despite an incomplete understanding of the Eucharist, are promised they will “never hunger” and “never thirst.” Clearly, the hunger and thirst Jesus speaks of are far greater than physical needs. It’s the longing that comes from the depths of our being, desiring fulfillment, contentment, and peace. It’s a desire to be made whole, free from guilt and shame, satisfied beyond any natural satisfaction. This is the Eucharist. Jesus is truly present in the Eucharist, desiring to satisfy our souls’ every longing. Reflect today on Jesus’ invitation to satiate your soul’s deepest hunger and thirst through the Eucharist. He calls you to a personal encounter, to find in Him the true satisfaction that the world cannot give. We attempt to acquire that satiation through many passing means, such as pleasures, comforts, indulgences, wealth, and prestige. None of it works. As you look into your soul and identify the many longings you have, turn to Him alone Who satisfies. Renew your faith in the Eucharist and receive the satiation He desires to bestow. My Eucharistic Lord, You have promised that if I come to You, You will satisfy my deepest longings, every hunger and thirst. I do come to You and believe that You are the Bread of Life, the only means to the Father. I renew my faith in Your True Presence in the Eucharist and pray that every time I receive You, my heart will be open to Your transforming love. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 22 : முதல் வாசகம் தாங்கள் சென்ற இடமெல்லாம் நற்செய்தியை அறிவித்து வந்தனர். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 8: 1b-8 அந்த நாள்களில் எருசலேம் திருச்சபை பெரும் இன்னலுக்கு உள்ளாகியது. திருத்தூதர்களைத் தவிர மற்ற அனைவரும் யூதேயா, சமாரியாவின் நாட்டுப் புறமெங்கும் சிதறடிக்கப்பட்டுப் போயினர். இறைப்பற்று உள்ள மக்கள் ஸ்தேவானை அடக்கம் செய்து, அவருக்காக மாரடித்துப் பெரிதும் புலம்பினர். சவுல் வீடுவீடாய் நுழைந்து ஆண்களையும் பெண்களையும் இழுத்துக் கொண்டுபோய், அவர்களைச் சிறையிலடைக்கச் செய்தார். இவ்வாறு அவர் திருச்சபையை அழித்துவந்தார். சிதறிய மக்கள் தாங்கள் சென்ற இடமெல்லாம் நற்செய்தியை அறிவித்து வந்தனர். பிலிப்பு சமாரியா நகர் சென்று அங்குள்ள மக்களுக்கு மெசியாவைப்பற்றி அறிவித்தார். பிலிப்பு சொன்னவற்றைக் கேட்டும் அவர் செய்த அரும் அடையாளங்களைக் கண்டும் வந்த திரளான மக்கள் ஒருமனத்தோடு அவருக்குச் செவிசாய்த்தனர். ஏனெனில் பலரைப் பிடித்திருந்த தீய ஆவிகள் அவர்களிடமிருந்து உரத்த குரலுடன் கூச்சலிட்டுக்கொண்டே வெளியேறின. முடக்குவாதமுற்றோர், கால் ஊனமுற்றோர் பலரும் குணம் பெற்றனர். இதனால் அந்நகரில் பெரும் மகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 22 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 66: 1-3a. 4-5. 6-7a (பல்லவி: 1) பல்லவி: அனைத்துலகோரே! கடவுளைப் போற்றி ஆர்ப்பரியுங்கள்! அல்லது: அல்லேலூயா. 1 அனைத்துலகோரே! கடவுளைப் போற்றி ஆர்ப்பரியுங்கள்! 2 அவரது பெயரின் மாட்சியைப் புகழ்ந்து பாடுங்கள்; அவரது புகழை மேன்மைப்படுத்துங்கள். 3a கடவுளை நோக்கி ‘உம் செயல்கள் எவ்வளவு அஞ்சத்தக்கவை’ என்று சொல்லுங்கள். - பல்லவி 4 ‘அனைத்துலகோர் உம்மைப் பணிந்திடுவர்; அவர்கள் உம் புகழ் பாடிடுவர்; உம் பெயரைப் புகழ்ந்து பாடிடுவர்’ என்று சொல்லுங்கள். 5 வாரீர்! கடவுளின் செயல்களைப் பாரீர்! அவர் மானிடரிடையே ஆற்றிவரும் செயல்கள் அஞ்சுதற்கு உரியவை. - பல்லவி 6 கடலை உலர்ந்த தரையாக அவர் மாற்றினார்; ஆற்றை அவர்கள் நடந்து கடந்தார்கள். ஆங்கே அவரில் நாம் அகமகிழ்ந்தோம். 7a அவர் தமது வலிமையால் என்றென்றும் அரசாள்கிறார்! - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி யோவா 6: 35 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! வாழ்வு தரும் உணவு நானே. என்னிடம் வருபவருக்குப் பசியே இராது, என்கிறார் ஆண்டவர். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 22 : நற்செய்தி வாசகம் மகனைக் கண்டு அவரிடம் நம்பிக்கை கொள்ளும் அனைவரும் நிலைவாழ்வு பெறவேண்டும் என்பதே என் தந்தையின் திருவுளம். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 6: 35-40 அக்காலத்தில் இயேசு மக்கள் கூட்டத்தை நோக்கி: “வாழ்வு தரும் உணவு நானே. என்னிடம் வருபவருக்குப் பசியே இராது; என்னிடம் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பவருக்கு என்றுமே தாகம் இராது. ஆனால், நான் உங்களுக்குச் சொன்னவாறே நீங்கள் என்னைக் கண்டிருந்தும் நம்பவில்லை. தந்தை என்னிடம் ஒப்படைக்கும் அனைவரும் என்னிடம் வந்து சேருவர். என்னிடம் வருபவரை நான் புறம்பே தள்ளிவிடமாட்டேன். ஏனெனில் என் சொந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்ற அல்ல, என்னை அனுப்பியவரின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றவே நான் விண்ணகத்திலிருந்து இறங்கி வந்தேன். அவர் என்னிடம் ஒப்படைக்கும் எவரையும் நான் அழிய விடாமல் இறுதி நாளில் அனைவரையும் உயிர்த்தெழச்செய்ய வேண்டும். இதுவே என்னை அனுப்பியவரின் திருவுளம். மகனைக் கண்டு அவரிடம் நம்பிக்கை கொள்ளும் அனைவரும் நிலைவாழ்வு பெற வேண்டும் என்பதே என் தந்தையின் திருவுளம். நானும் இறுதி நாளில் அவர்களை உயிர்த்தெழச் செய்வேன்” என்று கூறினார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. -------------------------------------------------------------------- “நற்செய்தியை அறிவித்து வந்தனர்” பாஸ்கா காலத்தின் மூன்றாம் வாரம் புதன்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 8: 1b-8 திருப்பாடல் 66: 1-3a, 4-5, 6-7a, (1) II யோவான் 6: 35-40 “நற்செய்தியை அறிவித்து வந்தனர்” அறிவிப்பின் முக்கியம்! ‘தீமையிலும் ஒரு நன்மை உண்டு’ என்று சொல்வார்கள் அல்லவா! அப்படித்தான் தொடக்கக் காலகட்டத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, அவர்கள் பல இடங்களுக்கும் சிதறிப் போனார்கள். அவ்வாறு சிதறிப் போனவர்கள் தாங்கள் சென்ற இடங்களிலெல்லாம் இயேசுவைப் பற்றி நற்செய்தியை அறிவித்தார்கள். இதனால் பலரும் அவர்மீது நம்பிக்கை கொண்டார்கள். இங்கே கடவுளின் வார்த்தையை அறிவிப்பதன் முக்கியத்துவத்தை நாம் உணர வேண்டும். புனித பவுல் உரோமையருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில், “அறிவிக்கப்பட்டதைக் கேட்டால்தான் நம்பிக்கை உண்டாகும்” (உரோ 10: 17) என்கிறார். பல இடங்களுக்கும் சிதறிப் போன தொடக்கக்கால கிறிஸ்தவர்கள் இயேசுவைப் பற்றி அறிவித்ததாலேயே கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணிக்கை பெருகியது. நற்செய்தியில் இயேசு, “வாழ்வு தரும் உணவு நானே. என்னிடம் வருபவருக்குப் பசியே இராது; என்னிடம் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பவருக்கு என்றுமே தாகம் இராது” என்கிறார். இயேசு இவ்வாறு சொன்னதை அவரது சீடர்களே முதலில் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்கினாலும; பின்னர் அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஆகையால், நாம் இயேசுவைப் போன்று, தொடக்கக்கால கிறிஸ்தவர்களைப் போன்று நற்செய்தி அறிவிப்போம்; அதைக் கேட்கும் மக்கள் ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை கொள்வார்கள். அதனால் அவர்கள் ஆண்டவர் தரும் நிலைவாழ்வைப் பெறுவர். அப்போது இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 66 இல் இடம்பெறுவது போல், அனைத்துலகோரும் கடவுளைப் போற்றி ஆர்ப்பரிக்கும் நிலை ஏற்படும். அறிவிக்கப்பட்டதால் நம்பினார் ரிச்சர்ட் வேவர் என்றொரு கிறிஸ்தவர் இருந்தார். கிறிஸ்துவின்மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்த இவர், நிலக்கரி சுரங்கத்தில் வேலை பார்த்து வந்தார். இவர் தன்னோடு வேலை பார்த்து வந்த சக தொழிலாளர்களிடம் தொடர்ந்து இயேசுவைப் பற்றி அறிவித்து வந்தார். ஒருநாள் இவர் இயேசுவைப் பற்றிச் சக தொழிலாளர்களிடம் அறிவிக்கும்போது, ஒருவர் இவரிடம், “நீ இப்படியே செய்து வந்தால், நான் என்ன செய்வேன் என்று எனக்குத் தெரியாது” என்றார். “என்னை நீ என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்; ஆனால், நான் இயேசுவைப் பற்றி அறிவிப்பதை மட்டும் விடவே மாட்டேன்” என்றார் இவர். உடனே அந்தத் தொழிலாளி, இவரது வலது கன்னத்தில் தாக்க, இவர் மறுகன்னத்தையும் திரும்பிக் காட்டினார். அப்போதும் அவர் இவரது மறுகன்னத்தைக் கடுமையாகத் தாக்கிவிட்டு, அங்கிருந்து போய்விட்டார். மறுநாள் காலையில் எல்லாருக்கும் வேலைக்கு வந்தபோது, ரிச்சர்ட் வேவர் தன்னைத் தாக்கியவரிடம் கிறிஸ்துவைப் பற்றி அறிவித்தபோது, அவரது உள்ளம் திறந்தது; கிறிஸ்துவை அவர் நம்பி ஏற்றுக்கொண்டார். இயேசுவைப் பற்றித் தொடர்ந்து அறிவிக்கும்போது, அது மக்கள் நடுவில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதற்கு இந்த நிகழ்வு ஒரு சான்று. ஆகையால், நாம் இயேசுவைப் பற்றி மனந்தளராமல் அறிவித்து, பலரும் அவர்மீது நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்வோம். ஆண்டவரின் வார்த்தை “இறைவார்த்தையை அறிவி, வாய்ப்புக் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் இதைச் செய்வதில் நீ கருத்தாய் இரு” (2 திமொ 4:2) தீர்மானங்கள் 1) இடர் வந்தபோதும் இடையறாது நற்செய்தியை அறிவிப்போம் 2) இயேசுவை நம்பி ஏற்றுக்கொள்வோம்; ஏனெனில், அவரால்தான் நமக்கு நிலைவாழ்வு அளிக்க முடியும். 3) துன்பங்களைக் கண்டு கலங்கிட வேண்டும். அதுவே இன்பத்திற்கான நுழைவாயில் - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 20th : First Reading They could not get the better of Stephen because the Spirit prompted what he said A Reading from the Acts of Apostles 6: 8-15 In those days: Stephen, full of grace and power, was doing great wonders and signs among the people. Then some of those who belonged to the synagogue of the Freedmen (as it was called), and of the Cyrenians, and of the Alexandrians, and of those from Cilicia and Asia, rose up and disputed with Stephen. But they could not withstand the wisdom and the Spirit with which he was speaking. Then they secretly instigated men who said, “We have heard him speak blasphemous words against Moses and God.” And they stirred up the people and the elders and the scribes, and they came upon him and seized him and brought him before the Council, and they set up false witnesses who said, “This man never ceases to speak words against this holy place and the law, for we have heard him say that this Jesus of Nazareth will destroy this place and will change the customs that Moses delivered to us.” And gazing at him, all who sat in the Council saw that his face was like the face of an angel. The Word of the Lord. April 20th : Responsorial Psalm Psalm 119:23–24, 26–27, 29–30 (R. 1b) Response : Blessed are those who walk in the law of the Lord. Though princes sit plotting against me, your servant ponders your statutes. See, your decrees are my delight; your statutes are my counsellors. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord. I declared my ways and you answered me; teach me your statutes. Make me grasp the way of your precepts, and I will ponder your wonders. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord. Keep me from the way of falsehood; grant me mercy by your law. I have chosen the way of faithfulness; your decrees I have upheld. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Man shall not live by bread alone, but by every word that comes from the mouth of God. R. Alleluia. April 20th : Gospel Do not work for food that cannot last, but for food that endures to eternal life A Reading from the Holy Gospel according to St.John 6:22-29 After five thousand men had eaten their fill, the disciples of Jesus saw him walking on the sea. On the next day the crowd that remained on the other side of the lake saw that there had been only one boat there, and that Jesus had not entered the boat with his disciples, but that his disciples had gone away alone. Other boats from Tiberias came near the place where they had eaten the bread after the Lord had given thanks. So when the crowd saw that Jesus was not there, nor his disciples, they themselves got into the boats and went to Capernaum, seeking Jesus. When they found him on the other side of the lake, they said to him, “Rabbi, when did you come here?” Jesus answered them, “Truly, truly, I say to you, you are seeking me, not because you saw signs, but because you ate your fill of the loaves. Do not work for the food that perishes, but for the food that endures to eternal life, which the Son of Man will give to you. For on him God the Father has set his seal.” Then they said to him, “What must we do, to be doing the works of God?” Jesus answered them, “This is the work of God, that you believe in him whom he has sent.” The Gospel of the Lord. ______________ Today's Gospel Reflection: “Rabbi, when did you get here?” Jesus answered them and said, “Amen, amen, I say to you, you are looking for me not because you saw signs but because you ate the loaves and were filled. Do not work for food that perishes but for the food that endures for eternal life, which the Son of Man will give you. For on him the Father, God, has set his seal.” John 6:26–27 The crowd desired one thing, but Jesus desired another. This reality is common to us all. Earlier in this chapter from John’s Gospel, Jesus miraculously fed 5,000 men—not counting the women and children—with five barley loaves and two fish. The crowd was so ecstatic that they wanted to carry Jesus off and crown Him king. Jesus, however, had no desire to be an earthly king, so He withdrew to a mountain to be alone. The next morning, when the crowd discovered Jesus had left, they searched for Him and found Him in Capernaum with the Twelve. When they found Him, they asked, “Rabbi, when did you get here?” Jesus’ response revealed their true motivation: “You are looking for me not because you saw signs but because you ate the loaves and were filled.” In other words, they desired another meal. Their interest in Jesus was superficial. In John’s Gospel, Jesus’ miracles are referred to as “signs.” These signs point to His divine Sonship and salvific mission, revealing Him as the source of eternal life. Jesus recognized that the people sought Him not because they sought spiritual understanding or insight into His divine nature, but solely for material satisfaction—another meal. The crowd desired physical food, but Jesus desired to give them spiritual nourishment to strengthen their faith so that they would believe and receive the eternal and superabundant treasures He came to bestow. Jesus then exhorted them to work for “food that endures for eternal life.” That “food” is their belief in Him, whom the Father sent to bring eternal life. We often find ourselves desiring the passing things of this world more than we desire God. It is natural, not sinful, to experience physical hunger and desire food. But if such desires become the driving force in our lives, then they become disordered. In addition to natural desires, our spiritual desires can also become misguided. For example, if we seek Jesus in prayer solely because we have a favor to ask of Him, then we are acting much like the crowd in today’s Gospel, and Jesus’ words to them would apply to us: “Do not work for food that perishes but for the food that endures for eternal life, which the Son of Man will give you.” Our pursuit of Jesus must not be centered on our own ideas of what is best for us. Only God knows what is best. We must understand this and allow Him to redirect our desires to seek what is eternal. We must not only seek but also desire God’s work in our lives. His greatest work is that we “believe in the one he sent.” We must desire faith in Jesus and His eternal plan, abandoning every superficial or misguided pursuit. Reflect today on what you desire most from your relationship with our Lord. If your ambitions are earthly and fleeting, look higher. Seek the eternal realities God wishes to bestow, and work to realign your desires toward those alone. God is aware of our natural needs and will provide for them according to His will when we prioritize understanding Him, His divine Sonship, and His mission. Learn from the crowd in today’s Gospel and heed Jesus’ gentle rebuke. Believe in the One the Father sent—Jesus, the Son of God—and all good and eternal things will be lavished upon you according to His will. My heavenly King, You desire to be the King of my life, directing my every action and controlling my every desire. I give all control to You, dear Lord, and ask that you redirect my every ambition and desire in accord with Your perfect will. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 21 : முதல் வாசகம் ஆண்டவராகிய இயேசுவே, எனது ஆவியை ஏற்றுக்கொள்ளும். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 7: 51- 8: 1a அந்நாள்களில் ஸ்தேவான் மக்களையும் மூப்பரையும் மறைநூல் அறிஞரையும் நோக்கிக் கூறியது: “திமிர் பிடித்தவர்களே, இறைவார்த்தையைக் கேட்க மறுக்கும் செவியும் ஏற்க மறுக்கும் உள்ளமும் கொண்டவர்களே, உங்களுடைய மூதாதையரைப் போல நீங்களும் தூய ஆவியாரை எப்போதும் எதிர்க்கிறீர்கள். எந்த இறைவாக்கினரைத்தான் உங்கள் மூதாதையர் துன்புறுத்தாமல் இருந்தார்கள்? நேர்மையாளருடைய வருகையை முன்னறிவித்தோரையும் அவர்கள் கொலை செய்தார்கள். இப்போது நீங்கள் இயேசுவைக் காட்டிக் கொடுத்துக் கொன்றுவிட்டீர்கள். கடவுளின் தூதர்கள் வழியாய்த் தரப்பட்ட திருச்சட்டத்தை நீங்கள் பெற்றிருந்தும் அதனைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை.” இவற்றைக் கேட்டவர்கள் உள்ளம் கொதித்தெழுந்து, அவரைப் பார்த்துப் பற்களை நறநறவெனக் கடித்தார்கள். அவரோ தூய ஆவியின் வல்லமையை நிறைவாய்ப் பெற்று, வானத்தை உற்றுநோக்கினார். அப்போது கடவுளின் மாட்சியையும் அவர் வலப்பக்கத்தில் இயேசு நிற்பதையும் கண்டு, “இதோ, வானம் திறந்திருப்பதையும், மானிட மகன் கடவுளது வலப்பக்கத்தில் நிற்பதையும் காண்கிறேன்” என்று கூறினார். ஆனால் அவர்கள் தங்கள் செவிகளை அடைத்துக்கொண்டு, பெருங் கூச்சலிட்டு, ஒருமிக்க அவர் மேல் பாய்ந்தார்கள். நகரத்திற்கு வெளியே இழுத்துக் கொண்டுபோய் அவர்மேல் கல்லெறிந்தார்கள். சாட்சிகள் தங்கள் மேலுடைகளைச் சவுல் எனும் இளைஞரிடம் ஒப்படைத்தார்கள். அவர்கள் ஸ்தேவான்மீது கல்லெறிந்தபோது அவர், “ஆண்டவராகிய இயேசுவே, எனது ஆவியை ஏற்றுக்கொள்ளும்” என்று வேண்டிக்கொண்டார். பின்பு முழந்தாள்படியிட்டு, உரத்த குரலில், “ஆண்டவரே, இந்தப் பாவத்தை இவர்கள்மேல் சுமத்தாதேயும்” என்று சொல்லி உயிர்விட்டார். ஸ்தேவானைக் கொலை செய்வதற்குச் சவுலும் உடன்பட்டிருந்தார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 21 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 31: 2cd-3. 5,6-7a. 16,20b (பல்லவி: 5a) பல்லவி: உமது கையில் என் உயிரை ஒப்படைக்கின்றேன். அல்லது: அல்லேலூயா. 2cd எனக்கு அடைக்கலம் தரும் கற்பாறையாய் இரும்; என்னைப் பாதுகாக்கும் வலிமைமிகு கோட்டையாய் இரும். 3 ஆம், என் கற்பாறையும் கோட்டையும் நீரே; உமது பெயரின் பொருட்டு எனக்கு வழிகாட்டி என்னை நடத்தியருளும். - பல்லவி 5 உமது கையில் என் உயிரை ஒப்படைக்கின்றேன்; வாக்குப் பிறழாத இறைவனாகிய ஆண்டவரே, நீர் என்னை மீட்டருளினீர். 6 நானோ, பயனற்ற சிலைகளில் பற்றுடையோரை வெறுத்து, ஆண்டவர் மீது நம்பிக்கை வைக்கின்றேன். 7a உமது பேரன்பில் நான் களிகூர்வேன்; அக்களிப்பேன். - பல்லவி 16 உமது முகத்தின் ஒளி அடியேன் மீது வீசும்படி செய்யும்; உமது பேரன்பால் என்னை விடுவித்தருளும். 20b மனிதரின் சூழ்ச்சியினின்று அவர்களைக் காப்பாற்றி, உமது முன்னிலையின் மறைப்பினுள் வைத்துள்ளீர்! நாவுகள் கிளப்பும் பூசலினின்று அவர்களைப் பாதுகாத்து உமது கூடாரத்தினுள் வைத்துக் காக்கின்றீர்! - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி யோவா 6: 35 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! வாழ்வு தரும் உணவு நானே. என்னிடம் வருபவருக்குப் பசியே இராது, என்கிறார் ஆண்டவர். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 21 : நற்செய்தி வாசகம் வானிலிருந்து உங்களுக்கு உணவு அருளியவர் மோசே அல்ல; என் தந்தையே. யோவான் எழுதிய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 6: 30-35 அக்காலத்தில் மக்கள் இயேசுவிடம், “நாங்கள் கண்டு உம்மை நம்பும் வகையில் நீர் என்ன அரும் அடையாளம் காட்டுகிறீர்? அதற்காக என்ன அரும் செயல் செய்கிறீர்? எங்கள் முன்னோர் பாலை நிலத்தில் மன்னாவை உண்டனரே! ‘அவர்கள் உண்பதற்கு வானிலிருந்து உணவு அருளினார்’ என்று மறைநூலிலும் எழுதப்பட்டுள்ளது அல்லவா!” என்றனர். இயேசு அவர்களிடம், “உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: வானிலிருந்து உங்களுக்கு உணவு அருளியவர் மோசே அல்ல; வானிலிருந்து உங்களுக்கு உண்மையான உணவு அருள்பவர் என் தந்தையே. கடவுள் தரும் உணவு வானிலிருந்து இறங்கி வந்து உலகுக்கு வாழ்வு அளிக்கிறது” என்றார். அவர்கள், “ஐயா, இவ்வுணவை எங்களுக்கு எப்போதும் தாரும்” என்று கேட்டுக்கொண்டார்கள். இயேசு அவர்களிடம், “வாழ்வு தரும் உணவு நானே. என்னிடம் வருபவருக்குப் பசியே இராது; என்னிடம் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பவருக்கு என்றுமே தாகம் இராது” என்றார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ---------------------------------------------------- I திருத்தூதர் பணிகள் 7: 51-8: 1a II யோவான் 6: 30-35 “இந்தப் பாவத்தை இவர்கள்மேல் சுமத்தாதேயும்” தன் தம்பியைக் கொன்றவனுக்காக இறைவனிடம் மன்றாடிய அண்ணன்: ஒரு கிறிஸ்தவக் கிராமத்தில் அண்ணன், தம்பி இருவர் இருந்தனர். இவர்கள் இருவரும் சொந்தமாகவும், அதே நேரத்தில் தனித்தனியாகவும் தொழில் செய்துவந்தனர். இருவருடைய தொழிலும் நன்றாக நடைபெற்றன. இதில் தம்பிக்குத் தொழில்ரீதியாக நிறைய எதிரிகள் உருவானார்கள். அதில் ஓர் எதிரி அவரைத் திட்டமிட்டுக் கொலைசெய்தான். செய்தியறிந்த அண்ணன் மிகவும் வருந்தினார். அவருக்கு அறிமுகமானவர்கள் எல்லாரும் அவரிடம் வந்து, கொலையாளிக்குத் தக்க தண்டனையை நீதிமன்றத்திலிருந்து வாங்கித் தருமாறு கேட்டுக்கொண்டார்கள்; ஆனால், அவர் அவர்களிடம், “நான் என்னுடைய தம்பியைக் கொலை செய்தவரை நீதிமன்றத்தில் நிறுத்தித் தண்டனையை வாங்கிதரப் போவதில்லை; மாறாக நான் அவருக்காக இறைவனிடம் மன்றாடப் போகிறேன்” என்றார். அவர் இவ்வாறு சொன்னதைக் கேட்டு, அவரை வியப்போடு பார்த்தவர்களிடம் அவர், “வழக்கமாக எனக்கு நெருக்கமாக இருப்பவர்களின் பெயர்களை ஒரு குறிப்பேட்டில் எழுதி வைத்து, அவர்களுக்காக நான் இறைவனிடம் வேண்டுவேன். இப்பொழுது என்னுடைய தம்பி இறந்துவிட்டான் அல்லவா! அதனால் நான் அவனுடைய பெயரை நீக்கிவிட்டு, அவனுடைய பெயர் இருந்த இடத்தில், அவனைக் கொலை செய்தவனுடைய பெயரை எழுதி, அவனுக்காக இறைவனிடம் மன்றாடப் போகிறேன்” என்றார். தன் தம்பியைக் கொலை செய்தவனுக்காக இறைவனிடம் மன்றாடிய அந்த அண்ணன்தான் உள்ளத்தால் எத்துணை உயர்ந்தவராக இருக்கின்றார்! இன்றைய முதல் வாசகத்தில் ஸ்தேவான் தன்னைக் கல்லால் எறிந்து கொன்றவர்களுக்காக இறைவனிடம் மன்றாடுவதைக் குறித்து வாசிக்கின்றோம். அதைக் குறித்து நாம் சிந்திப்போம். திருவிவிலியப் பின்னணி: ஸ்தேவன் மக்களையும் மூப்பர்களையும் மறைநூல் அறிஞர்களையும் பார்த்து, “இறைவார்த்தையைக் கேட்க மறுக்கும் செவியும், ஏற்க மறுக்கும் உள்ளமும் கொண்டவர்களே...” என்று சொன்னதும், அவர்கள் உள்ளம் கொதித்தெழுந்து, அவர்மீது கல்லெறிகின்றார்கள். அப்பொழுது ஸ்தேவான் சொல்லக்கூடிய வார்த்தைகள்தான்: “ஆண்டவரே, இந்தப் பாவத்தை இவர்கள்மேல் சுமத்தாதேயும்” என்பதாகும். “தந்தையே இவர்களை மன்னியும்” (லூக் 23: 34) என்ற இயேசுவின் வார்த்தைகளை ஒத்திருக்கும் ஸ்தேவானின் வார்த்தைகள், அவர் தன்னைக் கல்லால் எறிந்து கொன்றவர்களை மன்னிப்பதை வெளிப்படுத்துவையாக இருக்கின்றன. ஸ்தேவான் தன்னைக் கொன்றவர்களை மன்னித்தன் மூலம் இயேசுவின் உண்மையான சீடராகின்றார். நாமும் நமக்கெதிராகத் தீமை செய்தவர்களை மன்னித்து, அவரது உண்மையான சீடர்களாவோம். சிந்தனைக்கு:  மன்னிப்பே மகிழ்ச்சிக்கான வழி – பழமொழி  எப்பொழுதும் உங்களுடைய பகைவர்களை மன்னியுங்கள். ஏனெனில், மன்னிப்பை போன்று வேறு எதுவும் உங்களுடைய பகைவர்களுக்கு எரிச்சல் முட்டாது – ஆஸ்கர் வைல்ட்  ஒருவர் செய்த குற்றங்களை மன்னித்து, இந்த மண்ணில் அன்பும் அமைதியும் தழைக்கச் செய்வோம். இறைவாக்கு: ‘ஆண்டவர் மன்னித்தது போல, நீங்களும் மன்னிக்க வேண்டும்’ (கொலோ 3: 13) என்பார் புனித பவுல். எனவே, ஆண்டவர் நம்மை மன்னித்தது போல், ஒருவர் மற்றவரை மன்னித்து, இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 20th : First Reading They could not get the better of Stephen because the Spirit prompted what he said A Reading from the Acts of Apostles 6: 8-15 In those days: Stephen, full of grace and power, was doing great wonders and signs among the people. Then some of those who belonged to the synagogue of the Freedmen (as it was called), and of the Cyrenians, and of the Alexandrians, and of those from Cilicia and Asia, rose up and disputed with Stephen. But they could not withstand the wisdom and the Spirit with which he was speaking. Then they secretly instigated men who said, “We have heard him speak blasphemous words against Moses and God.” And they stirred up the people and the elders and the scribes, and they came upon him and seized him and brought him before the Council, and they set up false witnesses who said, “This man never ceases to speak words against this holy place and the law, for we have heard him say that this Jesus of Nazareth will destroy this place and will change the customs that Moses delivered to us.” And gazing at him, all who sat in the Council saw that his face was like the face of an angel. The Word of the Lord. April 20th : Responsorial Psalm Psalm 119:23–24, 26–27, 29–30 (R. 1b) Response : Blessed are those who walk in the law of the Lord. Though princes sit plotting against me, your servant ponders your statutes. See, your decrees are my delight; your statutes are my counsellors. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord. I declared my ways and you answered me; teach me your statutes. Make me grasp the way of your precepts, and I will ponder your wonders. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord. Keep me from the way of falsehood; grant me mercy by your law. I have chosen the way of faithfulness; your decrees I have upheld. R.: Blessed are those who walk in the law of the Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Man shall not live by bread alone, but by every word that comes from the mouth of God. R. Alleluia. April 20th : Gospel Do not work for food that cannot last, but for food that endures to eternal life A Reading from the Holy Gospel according to St.John 6:22-29 After five thousand men had eaten their fill, the disciples of Jesus saw him walking on the sea. On the next day the crowd that remained on the other side of the lake saw that there had been only one boat there, and that Jesus had not entered the boat with his disciples, but that his disciples had gone away alone. Other boats from Tiberias came near the place where they had eaten the bread after the Lord had given thanks. So when the crowd saw that Jesus was not there, nor his disciples, they themselves got into the boats and went to Capernaum, seeking Jesus. When they found him on the other side of the lake, they said to him, “Rabbi, when did you come here?” Jesus answered them, “Truly, truly, I say to you, you are seeking me, not because you saw signs, but because you ate your fill of the loaves. Do not work for the food that perishes, but for the food that endures to eternal life, which the Son of Man will give to you. For on him God the Father has set his seal.” Then they said to him, “What must we do, to be doing the works of God?” Jesus answered them, “This is the work of God, that you believe in him whom he has sent.” The Gospel of the Lord. ______________ Today's Gospel Reflection: “Rabbi, when did you get here?” Jesus answered them and said, “Amen, amen, I say to you, you are looking for me not because you saw signs but because you ate the loaves and were filled. Do not work for food that perishes but for the food that endures for eternal life, which the Son of Man will give you. For on him the Father, God, has set his seal.” John 6:26–27 The crowd desired one thing, but Jesus desired another. This reality is common to us all. Earlier in this chapter from John’s Gospel, Jesus miraculously fed 5,000 men—not counting the women and children—with five barley loaves and two fish. The crowd was so ecstatic that they wanted to carry Jesus off and crown Him king. Jesus, however, had no desire to be an earthly king, so He withdrew to a mountain to be alone. The next morning, when the crowd discovered Jesus had left, they searched for Him and found Him in Capernaum with the Twelve. When they found Him, they asked, “Rabbi, when did you get here?” Jesus’ response revealed their true motivation: “You are looking for me not because you saw signs but because you ate the loaves and were filled.” In other words, they desired another meal. Their interest in Jesus was superficial. In John’s Gospel, Jesus’ miracles are referred to as “signs.” These signs point to His divine Sonship and salvific mission, revealing Him as the source of eternal life. Jesus recognized that the people sought Him not because they sought spiritual understanding or insight into His divine nature, but solely for material satisfaction—another meal. The crowd desired physical food, but Jesus desired to give them spiritual nourishment to strengthen their faith so that they would believe and receive the eternal and superabundant treasures He came to bestow. Jesus then exhorted them to work for “food that endures for eternal life.” That “food” is their belief in Him, whom the Father sent to bring eternal life. We often find ourselves desiring the passing things of this world more than we desire God. It is natural, not sinful, to experience physical hunger and desire food. But if such desires become the driving force in our lives, then they become disordered. In addition to natural desires, our spiritual desires can also become misguided. For example, if we seek Jesus in prayer solely because we have a favor to ask of Him, then we are acting much like the crowd in today’s Gospel, and Jesus’ words to them would apply to us: “Do not work for food that perishes but for the food that endures for eternal life, which the Son of Man will give you.” Our pursuit of Jesus must not be centered on our own ideas of what is best for us. Only God knows what is best. We must understand this and allow Him to redirect our desires to seek what is eternal. We must not only seek but also desire God’s work in our lives. His greatest work is that we “believe in the one he sent.” We must desire faith in Jesus and His eternal plan, abandoning every superficial or misguided pursuit. Reflect today on what you desire most from your relationship with our Lord. If your ambitions are earthly and fleeting, look higher. Seek the eternal realities God wishes to bestow, and work to realign your desires toward those alone. God is aware of our natural needs and will provide for them according to His will when we prioritize understanding Him, His divine Sonship, and His mission. Learn from the crowd in today’s Gospel and heed Jesus’ gentle rebuke. Believe in the One the Father sent—Jesus, the Son of God—and all good and eternal things will be lavished upon you according to His will. My heavenly King, You desire to be the King of my life, directing my every action and controlling my every desire. I give all control to You, dear Lord, and ask that you redirect my every ambition and desire in accord with Your perfect will. Jesus, I trust in You. #Bible reading

ஏப்ரல் 20 : நற்செய்தி வாசகம் அழிந்து போகும் உணவுக்காக அல்ல; நிலைவாழ்வு தரும் அழியாத உணவுக்காகவே உழையுங்கள். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 6: 22-29 இயேசு ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவு அளித்த பின், சீடர்கள் புறப்பட்ட கரையிலேயே மறுநாளும் மக்கள் கூட்டமாய் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். முந்தின நாள் ஒரு படகைத் தவிர வேறு படகு எதுவும் அங்கு இல்லை என்பதையும் அதில் இயேசுவின் சீடர்கள் மட்டும் போனார்களே அன்றி இயேசு அவர்களோடு அப்படகில் ஏறவில்லை என்பதையும் அவர்கள் கண்கூடாகப் பார்த்திருந்தார்கள். அப்போது, ஆண்டவர் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்திக் கொடுத்த உணவை மக்கள் உண்ட இடத்திற்கு அருகில், திபேரியாவிலிருந்து படகுகள் வந்து சேர்ந்தன. இயேசுவும் அவருடைய சீடரும் அங்கு இல்லை என்பதைக் கண்ட மக்கள் கூட்டமாய் அப்படகுகளில் ஏறி இயேசுவைத் தேடிக் கப்பர்நாகுமுக்குச் சென்றனர். அங்கு கடற்கரையில் அவர்கள் அவரைக் கண்டு, “ரபி, எப்போது இங்கு வந்தீர்?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு மறுமொழியாக, “நீங்கள் அரும் அடையாளங்களைக் கண்டதால் அல்ல, மாறாக, அப்பங்களை வயிறார உண்டதால்தான் என்னைத் தேடுகிறீர்கள் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். அழிந்து போகும் உணவுக்காக உழைக்க வேண்டாம். நிலைவாழ்வு தரும் அழியாத உணவுக்காகவே உழையுங்கள். அவ்வுணவை மானிட மகன் உங்களுக்குக் கொடுப்பார். ஏனெனில் தந்தையாகிய கடவுள் அவருக்கே தம் அதிகாரத்தை அளித்துள்ளார்” என்றார். அவர்கள் அவரை நோக்கி, “எங்கள் செயல்கள் கடவுளுக்கு ஏற்றவையாக இருப்பதற்கு நாங்கள் என்ன செய்யவேண்டும்?” என்று கேட்டார்கள். இயேசு அவர்களைப் பார்த்து, “கடவுள் அனுப்பியவரை நம்புவதே கடவுளுக்கு ஏற்ற செயல்” என்றார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ------------------------------------------------------------- “எது கடவுளுக்கு ஏற்ற செயல்?” பாஸ்கா காலத்தின் மூன்றாம் வாரம் திங்கட்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 6: 8-15 திருப்பாடல் 119: 23-24, 26-27, 29-30 (1b) II யோவான் 6: 22-29 “எது கடவுளுக்கு ஏற்ற செயல்?” கடவுளை உண்மையாய்த் தேடுவோம்! ஓய்வில்லாமல் கடவுளுடைய பணியைச் செய்து வந்த இயேசுவைப் பலரும் பின்தொடர்ந்தார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் தன்னை உண்மையாய்ப் பின்தொடரவில்லை என்பது இயேசுவுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது. ஆகவே, அவர் தனக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்கின்ற போதெல்லாம், தன்னை உண்மையாய்ப் பின்தொடர்வதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றார். இன்றைய நற்செய்தியில் மக்கள் இயேசுவைத் தேடி வந்தபோது அவர் அவர்களிடம், “நீங்கள் அருமடையாளங்களைக் கண்டதால் அல்ல, மாறாக, அப்பங்களை வயிறார உண்டதால்தான் என்னைத் தேடி வந்தீர்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு, “கடவுள் அனுப்பியவரை நம்புவதே கடவுளுக்கு ஏற்ற செயல்” என்கிறார். இயேசுவின் இவ்வார்த்தைகள் அவரை நம்புவதே கடவுளுக்கு ஏற்ற செயல் என்பதைத் தெளிவாக எடுத்தியம்புகின்றன. இன்றைய முதல் வாசகத்தில் திருத்தொண்டர்களில் ஒருவரான ஸ்தேவானோடு வாதாட முடியாதவர்கள் அவர் மோசேக்கு எதிராகப் பேசுகின்றார் என்று அவர்மீது பழி சுமத்துகின்றார்கள். ஸ்தேவான் திருத்தூதர்களால் திருப்பொழிவு செய்யப்பட்டு, பணியில் அமர்த்தப்பட்டவர், அப்படிப்பட்டவரை அவரோடு வாக்குவாதம் செய்தவர்கள் நம்பி ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அவரோடு வாக்குவாதம் செய்ய முடியாமல், அவரைக் கொல்லத் துணிவது வேதனையிலும் வேதனையான ஒரு செயல். நூற்று ஐம்பது திருப்பாடல்களில் பெரிய திருப்பாடலான திருப்பாடல் 119தான் இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல். இது கடவுளின் திருச்சட்டப்படி நடப்போர் பேறுபெற்றோர் என்கிறது. கடவுளின் திருச்சட்டம் இயேசுவின் மீது நம்பிக்கை கொள்ளவும், அவரது வழியில் நடக்கவும் நமக்கு அழைப்பு விடுக்கின்றது. ஆகையால், நாம் கடவுள் அனுப்பிய இயேசுவையும் அவரது அடியார்களையும் நம்பி ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்(கள்) வழியில் நடப்போம். கடவுள் நம்பிக்கையும் வாழ்வும் இரயிலில் அருகருகே அமர்ந்தவாறு ஒரு நாத்திகரும் ஆத்திகரும் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தனர். பயணத்தினூடே நாத்திகர் ஆத்திகரிடம், “முன்பின் அறியாத யாரையும்; ஏன், கடவுளையும் நான் நம்புவதில்லை” என்றார். அவர் சொன்னதை அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஆத்திகர், ஆழ்ந்த யோசனைக்குப் பிறகு அவருக்கு இவ்வாறு பதிலளித்தார்: “இந்த இரயிலை ஓட்டுபவரை முன்பின் நீங்கள் அறியவில்லைதான்; ஆனால், இதில் பயணம் செய்கின்றீர்கள் அல்லவா! சிறிது நேரத்திற்கு முன்பாக இங்கே தேநீர் கொண்டு வந்தவரைக் கூட நீங்கள் முன்பின் அறியவில்லைதான்; ஆனாலும் நீங்கள் அவர் தந்த தேநீரை நம்பி வாங்கினீர்கள் அல்லவா! உலகில் உள்ள நல்ல தன்மைகளை நம்புவது கடவுளை நம்புவதற்குச் சமம். அந்த நம்பிக்கைதான் உங்களுக்கு வாழ்வளிக்கும்.” உலகில் உள்ள அனைத்து நல்ல தனமைகளையும் அவற்றை உண்டாக்கிய கடவுளையும் அவர் அனுப்பியவர்களையும் நம்பி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், அதுவே ஒருவருக்கு வாழ்வளிக்கும் ஆண்டவரின் வார்த்தை “நம்பிக்கையினாலன்றி எவரும் கடவுளுக்கு உகந்தவராயிருக்க முடியாது” (எபி 11: 6) தீர்மானங்கள் 1) கடவுள்மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் நாம் மேலுலகு சார்ந்த வாழ்க்கை வாழ்வோம். 2) அடுத்தவரைப் பற்றி அவதூறு பேசாமல், நல்லவற்றைப் பேசுவோம். 3) கடவுளின் கட்டளையைக் கடைப்பிடித்து வாழ்வது அவருக்குப் பிடித்தமானது என்பதை உணர்வோம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 19th : First Reading God raised this man Jesus to life, and all of us are witnesses to this. A Reading from the Acts of Apostles 2:14, 22-33 Peter, standing with the eleven, lifted up his voice and addressed them: “Men of Judea and all who dwell in Jerusalem, let this be known to you, and give ear to my words. “Jesus of Nazareth, a man attested to you by God with mighty works and wonders and signs that God did through him in your midst, as you yourselves know— this Jesus, delivered up according to the definite plan and foreknowledge of God, you crucified and killed by the hands of lawless men. God raised him up, loosing the pangs of death, because it was not possible for him to be held by it. For David says concerning him, ‘I saw the Lord always before me, for he is at my right hand that I may not be shaken; therefore my heart was glad, and my tongue rejoiced; my flesh also will dwell in hope. For you will not abandon my soul to Hades, or let your Holy One see corruption. You have made known to me the paths of life; you will make me full of gladness with your presence.’ Brothers, I may say to you with confidence about the patriarch David that he both died and was buried, and his tomb is with us to this day. Being therefore a prophet, and knowing that God had sworn with an oath to him that he would set one of his descendants on his throne, he foresaw and spoke about the resurrection of the Christ, that he was not abandoned to Hades, nor did his flesh see corruption. This Jesus God raised up, and of that we all are witnesses. Being therefore exalted at the right hand of God, and having received from the Father the promise of the Holy Spirit, he has poured out this that you yourselves are seeing and hearing.” The Word of the Lord. April 19th : Responsorial Psalm Psalm 16:1–2a and 5, 7–8, 9–10, 11 (R. 11a) Response : Lord, you will show me the path of life. Preserve me, O God, for in you I take refuge. I say to the Lord, “You are my Lord. O Lord, it is you who are my portion and cup; you yourself who secure my lot. R.: Lord, you will show me the path of life. I will bless the Lord who gives me counsel, who even at night directs my heart. I keep the Lord before me always; with him at my right hand, I shall not be moved. R.: Lord, you will show me the path of life. And so, my heart rejoices, my soul is glad; even my flesh shall rest in hope. For you will not abandon my soul to hell, nor let your holy one see corruption. R.: Lord, you will show me the path of life. You will show me the path of life, the fullness of joy in your presence, at your right hand, bliss forever. R.: Lord, you will show me the path of life. April 19th : Second Reading Your ransom was paid in the precious blood of Christ A Reading from the first letter of St.Peter 1:17-21 Beloved: If you call on him as Father who judges impartially according to each one’s deeds, conduct yourselves with fear throughout the time of your exile, knowing that you were ransomed from the futile ways inherited from your forefathers, not with perishable things such as silver or gold, but with the precious blood of Christ, like that of a lamb without blemish or spot. He was foreknown before the foundation of the world but was made manifest in the last times for the sake of you who through him are believers in God, who raised him from the dead and gave him glory, so that your faith and hope are in God. The Word of the Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Lord Jesus, open the Scriptures to us; make our hearts burn with love when you speak to us. R. Alleluia. April 19th : Gospel They recognised him at the breaking of bread A Reading from the Holy Gospel according to St.Luke 24:13-35 That very day [the first day of the week] two of them were going to a village named Emmaus, about seven miles from Jerusalem, and they were talking with each other about all these things that had happened. While they were talking and discussing together, Jesus himself drew near and went with them. But their eyes were kept from recognizing him. And he said to them, “What is this conversation that you are holding with each other as you walk?” And they stood still, looking sad. Then one of them, named Cleopas, answered him, “Are you the only visitor to Jerusalem who does not know the things that have happened there in these days?” And he said to them, “What things?” And they said to him, “Concerning Jesus of Nazareth, a man who was a prophet mighty in deed and word before God and all the people, and how our chief priests and rulers delivered him up to be condemned to death, and crucified him. But we had hoped that he was the one to redeem Israel. Yes, and besides all this, it is now the third day since these things happened. Moreover, some women of our company amazed us. They were at the tomb early in the morning, and when they did not find his body, they came back saying that they had even seen a vision of angels, who said that he was alive. Some of those who were with us went to the tomb and found it just as the women had said, but him they did not see.” And he said to them, “O foolish ones, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken! Was it not necessary that the Christ should suffer these things and enter into his glory?” And beginning with Moses and all the Prophets, he interpreted to them in all the Scriptures the things concerning himself. So they drew near to the village to which they were going. He acted as if he were going farther, but they urged him strongly, saying, “Stay with us, for it is towards evening and the day is now far spent.” So he went in to stay with them. When he was at table with them, he took the bread and blessed and broke it and gave it to them. And their eyes were opened, and they recognized him. And he vanished from their sight. They said to each other, “Did not our hearts burn within us while he talked to us on the road, while he opened to us the Scriptures?” And they rose that same hour and returned to Jerusalem. And they found the eleven and those who were with them gathered together, saying, “The Lord has risen indeed, and has appeared to Simon!” Then they told what had happened on the road, and how he was known to them in the breaking of the bread. The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: That very day, the first day of the week, two of Jesus’ disciples were going to a village seven miles from Jerusalem called Emmaus, and they were conversing about all the things that had occurred. And it happened that while they were conversing and debating, Jesus himself drew near and walked with them, but their eyes were prevented from recognizing him. Luke 24:13–16 These two disciples were overwhelmed by grief and bewildered by the events that had taken place. As they walked the seven-mile journey from Jerusalem to Emmaus, they expressed their sadness and confusion. Jesus, Whom they had hoped “would be the one to redeem Israel,” was brutally tortured and crucified before their eyes. After His death, He was buried, and that very morning they heard reports from some of the women, as well as Peter and John, that His body was missing from the tomb. What’s more, the burial cloth was neatly rolled up in the tomb, and the women informed the disciples that they saw “a vision of angels who announced that he was alive.” The two did not know what to think. As the story unfolds, Jesus appeared to them as they walked and conversed with them, “but their eyes were prevented from recognizing him.” Jesus’ hidden presence teaches us that He is often with us, in our midst, yet we do not recognize Him. Distractions, trials, or our own misconceptions can dull our spiritual senses. We often fail to perceive His presence in the Eucharist, the Scriptures, the Church, during our prayer, and in one another. Jesus’ loving rebuke of these two disciples was intended to wake them up: “Oh, how foolish you are! How slow of heart to believe all that the prophets spoke! Was it not necessary that the Christ should suffer these things and enter into his glory?” Every time we stumble from spiritual blindness, which leads to confusion, our Lord lovingly says the same to us. We must take that rebuke with humility, acknowledging our blindness and inability to perceive His constant presence. Jesus then “interpreted to them what referred to him in all the Scriptures.” This opening of their minds to the spiritual Gift of Understanding is key. By humbly acknowledging our spiritual blindness and the foolish way we often go about our daily lives, we dispose ourselves to this precious gift. The Gift of Understanding cannot be acquired by our own effort. Only after we honestly humble ourselves before God will He open our minds to all we need to know and understand. Once they arrived in Emmaus and invited this divine Stranger to stay with them for the night, Jesus agreed. As they dined, “while he was with them at table, he took bread, said the blessing, broke it, and gave it to them.” The Lord Himself, the great High Priest, gave them the Eucharist, and suddenly “their eyes were opened and they recognized him, but he vanished from their sight.” Though our Lord vanished from their sight, He remained with them, as He does with us today. His presence in the Eucharist is His True Presence, His Divine Essence. By revealing Himself in the Scriptures and the Breaking of the Bread, He teaches us that He is always with us in His Word and in the Sacraments. We consume His Word through daily meditation, study, and the teachings of the Church. His True Presence is with us when we attend Mass and participate in the Sacraments. Reflect today on the initial confusion of these two disciples, filled with sorrow and bewilderment as they grappled with recent events. Contrast this with the growth in faith they likely experienced in the months and years ahead. Little by little, they grew in understanding and belief, allowing their misconceptions about who the Messiah would be—not a political leader, but the Savior of the World—to be dispelled. Whenever you face confusion, turn to the example of these disciples and learn from the lessons taught through them. Seek Christ in His Word and Sacraments, trusting that He will dispel doubts and guide you to greater faith. Ever-present Lord, please humble me so that I turn more fully to You, hearing Your voice and recognizing Your presence. When I am confused or uncertain, please intervene and open my mind to You and to Your Truth so that I will believe with all my heart and follow wherever You lead. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 19 : முதல் வாசகம் மரணம் இயேசுவைத் தன் பிடியில் வைத்திருக்க முடியவில்லை. திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 2: 14, 22-33 பெந்தக்கோஸ்து என்னும் நாள் வந்தபோது பேதுரு பதினொருவருடன் சேர்ந்து, எழுந்து நின்று, உரத்த குரலில் அவர்களிடம் பின்வருமாறு கூறினார்: “யூத மக்களே, எருசலேமில் வாழும் மக்களே, இதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்; எனது சொற்களைக் கவனித்துக் கேளுங்கள். இஸ்ரயேல் மக்களே, நீங்கள் இந்த வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள். கடவுள் நாசரேத்து இயேசுவின் வழியாக உங்கள் நடுவில் வல்ல செயல்களையும் அருஞ்செயல்களையும் அடையாளங்களையும் செய்து, அவரை இன்னாரென்று உறுதியாகக் காண்பித்தார். இது நீங்கள் அறிந்ததே. கடவுள் தாம் வரையறுத்துள்ள திட்டத்தின்படியும், தம் முன்னறிவின்படியும் இந்த இயேசுவை உங்கள் கையில் விட்டுவிட்டார். நீங்கள் திருச்சட்டம் அறியாதார்மூலம் அவரைச் சிலுவையில் அறைந்து கொன்றீர்கள். ஆனால் கடவுள் அவரை மரண வேதனையினின்று விடுவித்து உயிர்த்தெழச் செய்தார். ஏனென்றால் மரணம் அவரைத் தன் பிடியில் வைத்திருக்க முடியவில்லை. தாவீது அவரைக் குறித்துக் கூறியது: ‘நான் ஆண்டவரை எப்போதும் என் கண்முன் வைத்துள்ளேன்; அவர் என் வலப்பக்கம் உள்ளார்; எனவே நான் அசைவுறேன். இதனால் என் இதயம் பேருவகை கொள்கின்றது; என் நா மகிழ்ச்சியால் நிறைந்துள்ளது. என் உடலும் எதிர்பார்ப்பில் நிலைத்திருக்கும். ஏனென்றால் என்னைப் பாதாளத்திடம் ஒப்புவிக்கமாட்டீர். உம் தூயவனைப் படுகுழியைக் காணவிடமாட்டீர். வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர்; உமது முன்னிலையில் எனக்கு நிறைவான மகிழ்ச்சி உண்டு.’ சகோதரர் சகோதரிகளே, நமது குலமுதல்வராகிய தாவீதைக் குறித்து நான் சொல்வதை மறுக்கமாட்டீர்கள். அவர் காலமாகி அடக்கம் செய்யப்பட்டார். அவர் கல்லறை இந்நாள்வரை நம்மிடையே இருக்கிறது. அவர் இறைவாக்கினர் என்பதால், தம் வழித்தோன்றல் ஒருவர் அவரது அரியணையில் வீற்றிருப்பார் என்று கடவுள் உறுதியாக ஆணையிட்டுக் கூறியதை அறிந்திருந்தார். அவர் கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலை முன்னறிந்து, ‘அவரைப் பாதாளத்திடம் ஒப்புவிக்கமாட்டீர்; அவரது உடல் படுகுழியைக் காணவிடமாட்டீர்’ என்று கூறியிருக்கிறார். கடவுள் இந்த இயேசுவை உயிர்த்தெழச் செய்தார். இதற்கு நாங்கள் அனைவரும் சாட்சிகள். அவர் கடவுளின் வலப்பக்கத்துக்கு உயர்த்தப்பட்டு, வாக்களிக்கப்பட்ட தூய ஆவியைத் தம் தந்தையிடமிருந்து பெற்றுப் பொழிந்தருளினார். நீங்கள் காண்பதும் கேட்பதும் இதுதான்.” ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 19 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 16: 1-2,5. 7-8. 9-10. 11 (பல்லவி: 11a) பல்லவி: ஆண்டவரே, வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர். அல்லது: அல்லேலூயா. 1 இறைவா, என்னைக் காத்தருளும்; உம்மிடம் நான் அடைக்கலம் புகுந்துள்ளேன். 2 நான் ஆண்டவரிடம் ‘நீரே என் தலைவர்; உம்மையன்றி வேறு செல்வம் எனக்கு இல்லை’ என்று சொன்னேன். 5 ஆண்டவர்தாமே என் உரிமைச் சொத்து; அவரே என் கிண்ணம்; எனக்குரிய பங்கைக் காப்பவரும் அவரே. - பல்லவி 7 எனக்கு அறிவுரை வழங்கும் ஆண்டவரைப் போற்றுகின்றேன்; இரவில்கூட என் மனச்சான்று என்னை எச்சரிக்கின்றது. 8 ஆண்டவரை எப்போதும் என் கண்முன் வைத்துள்ளேன்; அவர் என் வலப்பக்கம் உள்ளார்; எனவே, நான் அசைவுறேன். - பல்லவி 9 என் இதயம் அக்களிக்கின்றது; என் உள்ளம் மகிழ்ந்து துள்ளுகின்றது; என் உடலும் பாதுகாப்பில் நிலைத்திருக்கும். 10 ஏனெனில், என்னைப் பாதாளத்திடம் ஒப்புவிக்கமாட்டீர்; உம் அன்பனைப் படுகுழியைக் காண விடமாட்டீர். - பல்லவி 11 வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர்; உமது முன்னிலையில் எனக்கு நிறைவான மகிழ்ச்சி உண்டு; உமது வலப்பக்கத்தில் எப்போதும் பேரின்பம் உண்டு. - பல்லவி ஏப்ரல் 19 : இரண்டாம் வாசகம் உங்களை விடுவிக்கக் கொடுக்கப்பட்ட விலை மாசு மறுவற்ற ஆட்டுக்குட்டியைப் போன்ற கிறிஸ்துவின் உயர் மதிப்புள்ள இரத்தமாகும். திருத்தூதர் பேதுரு எழுதிய முதல் திருமுகத்திலிருந்து வாசகம் 1: 17-21 அன்பார்ந்தவர்களே, நீங்கள் ‘தந்தையே’ என அழைத்து மன்றாடுபவர், ஆளைப் பார்த்தல்ல, அவரவர் செயல்களின்படியே தீர்ப்பு வழங்குகிறார். ஆகையால் இவ்வுலகில் நீங்கள் அன்னியராய் வாழும் காலமெல்லாம் அவருக்கு அஞ்சி வாழுங்கள். உங்கள் மூதாதையரிடமிருந்து வழிவழியாய் வந்த வீணான நடத்தையினின்று உங்களை விடுவிக்கக் கொடுக்கப்பட்ட விலை என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரியும். அது பொன்னும் வெள்ளியும் போன்று அழிவுக்குட்பட்டது அல்ல; மாறாக, மாசு மறுவற்ற ஆட்டுக் குட்டியைப் போன்ற கிறிஸ்துவின் உயர் மதிப்புள்ள இரத்தமாகும். உலகம் தோன்றுமுன்னரே முன்குறிக்கப்பட்ட அவர், இந்தக் கடைசிக் காலத்தில் உங்களுக்காக வெளிப்படுத்தப்பட்டார். அவர் வழியாகத்தான் நீங்கள் கடவுள்மீது நம்பிக்கை கொண்டுள்ளீர்கள். இறந்த அவரைக் கடவுள் உயிர்த்தெழச் செய்து பெருமைப்படுத்தியுள்ளார். இதனால் நீங்கள் கடவுளிடம் நம்பிக்கை கொண்டு அவரை எதிர் நோக்கி இருக்கவே இவ்வாறு செய்தார். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி திபா 118: 24 அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! ஆண்டவர் தோற்றுவித்த வெற்றியின் நாள் இதுவே; இன்று அக்களிப்போம்; அகமகிழ்வோம். அல்லேலூயா. ஏப்ரல் 19 : நற்செய்தி வாசகம் இயேசு அப்பத்தைப் பிட்டு சீடர்களுக்குக் கொடுத்தார். அவர்கள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள். ✠ லூக்கா எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 24: 13-35 வாரத்தின் முதல் நாள் சீடர்களுள் இருவர் எருசலேமிலிருந்து ஏறத்தாழ பதினொரு கிலோ மீட்டர் தொலையிலுள்ள ஓர் ஊருக்குச் சென்று கொண்டிருந்தனர். அவ்வூரின் பெயர் எம்மாவு. அவர்கள் இந்நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தையும் குறித்து ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடிக்கொண்டே சென்றார்கள். இப்படி அவர்கள் உரையாடிக்கொண்டும் வினவிக்கொண்டும் சென்றபோது, இயேசு நெருங்கிவந்து அவர்களோடு நடந்து சென்றார். ஆனால் அவர் யார் என்று அறிந்து உணர முடியாதவாறு அவர்கள் கண்கள் மறைக்கப்பட்டிருந்தன. அவர் அவர்களை நோக்கி, “வழிநெடுகிலும் நீங்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக்கொண்டிருப்பது என்ன?” என்று கேட்டார். அவர்கள் முக வாட்டத்தோடு நின்றார்கள். அவர்களுள் கிளயோப்பா என்னும் பெயருடைய ஒருவர் அவரிடம் மறுமொழியாக, “எருசலேமில் தங்கியிருப்பவர்களுள் உமக்குமட்டும்தான் இந்நாள்களில் நிகழ்ந்தவை தெரியாதோ!"என்றார். அதற்கு அவர் அவர்களிடம், “என்ன நிகழ்ந்தது?” என்று கேட்டார். அவர்கள் அவரிடம், “நாசரேத்து இயேசுவைப் பற்றியேதான் பேசுகின்றோம். அவர் கடவுளுக்கும் மக்கள் எல்லாருக்கும் முன்பாகச் சொல்லிலும் செயலிலும் வல்ல இறைவாக்கினராகத் திகழ்ந்தார். அவர் இஸ்ரயேலை மீட்கப் போகிறார் என்று நாங்கள் எதிர்பார்த்து இருந்தோம். ஆனால் தலைமைக் குருக்களும் ஆட்சியாளர்களும் அவருக்கு மரணதண்டனை விதித்துச் சிலுவையில் அறைந்தார்கள். இவையெல்லாம் நிகழ்ந்து இன்றோடு மூன்று நாள்கள் ஆகின்றன. ஆனால் இன்று எங்களைச் சேர்ந்த பெண்களுள் சிலர் எங்களை மலைப்புக்குள்ளாக்கினர்; அவர்கள் விடியற்காலையில் கல்லறைக்குச் சென்றார்கள்; அவருடைய உடலைக் காணாது திரும்பி வந்து, வானதூதர்களைக் கண்டதாகவும் இயேசு உயிரோடிருக்கிறார் என்று அவர்கள் கூறியதாகவும் சொன்னார்கள். எங்களோடு இருந்தவர்களுள் சிலரும் கல்லறைக்குச் சென்று, அப்பெண்கள் சொன்னவாறே இருக்கக் கண்டனர். ஆனால் அவர்கள் இயேசுவைக் காணவில்லை” என்றார்கள். இயேசு அவர்களை நோக்கி, “அறிவிலிகளே! இறைவாக்கினர்கள் உரைத்த எல்லாவற்றையும் நம்ப இயலாத மந்த உள்ளத்தினரே! மெசியா தாம் மாட்சியடைவதற்குமுன் இத்துன்பங்களைப் படவேண்டுமல்லவா!” என்றார். மேலும் மோசேமுதல் இறைவாக்கினர்வரை அனைவரின் நூல்களிலும் தம்மைக் குறித்து எழுதப்பட்ட யாவற்றையும் அவர் அவர்களுக்கு விளக்கினார். அவர்கள் தாங்கள் போகவேண்டிய ஊரை நெருங்கி வந்தார்கள். அவரோ அதற்கு அப்பால் போகிறவர்போலக் காட்டிக்கொண்டார். அவர்கள் அவரிடம், “எங்களோடு தங்கும்; ஏனெனில் மாலை நேரம் ஆயிற்று; பொழுதும் போயிற்று” என்று கூறிக் கட்டாயப்படுத்தி அவரை இணங்கவைத்தார்கள். அவர் அங்குத் தங்குமாறு அவர்களோடு சென்றார். அவர்களோடு அவர் பந்தியில் அமர்ந்திருந்தபோது அப்பத்தை எடுத்து, கடவுளைப் போற்றி, பிட்டு அவர்களுக்குக் கொடுத்தார். அப்போது அவர்கள் கண்கள் திறந்தன. அவர்களும் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள். உடனே அவர் அவர்களிடமிருந்து மறைந்துபோனார். அப்போது, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கி, “வழியிலே அவர் நம்மோடு பேசி, மறைநூலை விளக்கும்போது நம் உள்ளம் பற்றி எரியவில்லையா?” என்று பேசிக்கொண்டார்கள். அந்நேரமே அவர்கள் புறப்பட்டு எருசலேமுக்குத் திரும்பிப் போனார்கள். அங்கே பதினொருவரும் அவர்களோடு இருந்தவர்களும் குழுமியிருக்கக் கண்டார்கள். அங்கிருந்தவர்கள், “ஆண்டவர் உண்மையாகவே உயிருடன் எழுப்பப்பட்டார். அவர் சீமோனுக்குத் தோற்றம் அளித்துள்ளார்” என்று சொன்னார்கள். அவர்கள் வழியில் நிகழ்ந்தவற்றையும் அவர் அப்பத்தைப் பிட்டுக்கொடுக்கும்போது அவரைக் கண்டுணர்ந்துகொண்டதையும் அங்கிருந்தவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தார்கள். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ----------------------------------------------------------------- கண்களைத் திற பாஸ்கா காலத்தின் மூன்றாம் ஞாயிறு (திப 2: 14, 22-33; 1 பேது 1: 17-21; லூக் 24: 13-35) கண்களைத் திற கண்களைத் திறந்த கவிஞர்! வில்லியம் கெளபர் (William Cowper 1731 – 1800) என்றொருவர் இருந்தார். தன்னுடைய வாழ்க்கையில் சந்தித்த துன்பங்களையும் பிரச்சனைகளையும் தாங்கி முடியாமல் தேம்ஸ் நதியில் குதித்து, தற்கொலை செய்துகொள்ளலாம் என முடிவெடுத்தார் இவர். இதன் நிமித்தம் இவர் ஒரு குதிரை வண்டிக்காரனைத் தன்னுடைய வீட்டிற்கு வரவழைத்தார். அவனும் இவருடைய வீட்டிற்கு முன்பாக வந்து நின்றபோது, வண்டியைத் தேம்ஸ் நதிக்கு ஓட்டச் சொன்னார். அன்றைக்குப் பனிப்பொழிவு மிகுதியாக இருந்தது. அதனால் வண்டியை ஓட்டிச் செல்வது வண்டிக்காரனுக்குச் சிரமமாகவே இருந்தது. குறிப்பிட்ட தூரம் வந்ததும், வில்லியம் கெளபர் தேம்ஸ் நதி வந்துவிட்டதாக நினைத்துக்கொண்டு, வண்டியிலிருந்து இறங்கி, கீழே குதித்தார். இவர் கீழே குதித்தபோதும் இவருக்கு எதுவுமே ஆகவில்லை; ஏனெனில், இவர் குதித்தது தேம்ஸ் நதியில் இல்லை; இவரது வீட்டிற்கு முன்பாக! உண்மையில், பனிப்பொழிவின் காரணமாக வண்டி இவரது வீட்டை ஒட்டியே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. இதனை அறிந்த இவர், ‘கடவுள், தான் சாகவேண்டும் என்றல்ல, வாழவேண்டும் என்றே விரும்புகின்றார் போலும்’ என்று நினைத்துக்கொண்டு தன்னுடைய வீட்டிற்குள் வந்து இப்படியொரு கவிதையை எழுதினார்: “கடவுள் மிகவும் ஆச்சரியமாகச் செயல்படுகின்றார், அவரது செயல்கள் அற்புதமானவை. கடலில் அவர் தம் காலடிகளைப் பதிக்கின்றார், புயலில் அவர் பயணம் செய்கின்றார்.” இதற்குப் பிறகு இவர் அறிவுக் கண் திறக்க, வாழ்வின் வழியை அறிந்துகொண்டவராய் மிகப்பெரிய கவிஞராகவும், பாடலாசிரியராகவும் ஆனார். இவரது பாடல்கள் பல திருவழிபாட்டில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. தற்கொலை செய்து வாழ்வை முடித்துக் கொள்ளலாம் என்றிருந்த வில்லியம் கெளபரின் அறிவுக் கண்ணைத் திறந்து, கடவுள் அவரை வாழ்வின் வழியை அறியச் செய்தார். இன்று நாம் வாசிக்கக் கேட்ட இறைவார்த்தை, நாம் நமது கண்களைத் திறக்கவும், வாழ்வின் வழியை அறிந்து, அதன்படி நடக்கவும் அழைப்புத் தருகின்றது. அது குறித்து நாம் சிந்திப்போம். கண்களைத் திறந்த சீடர்கள் சிலர் காதால் தொடர்ந்து கேட்டும், அதைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை; கண்களால் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தும் உணர்வதில்லை (மத் 13: 14). இவ்வார்த்தைகள் யாருக்கு பொருத்திப் போனதோ இல்லையோ, இயேசவின் சீடர்களுக்கு நன்றாகவே பொருந்திப் போயின. தாம் பாடுபட்டு இறந்து, மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுவேன் என்று இயேசு தம் சீடர்களுக்குப் பலமுறை சொல்லியிருந்தார். அதைவிடவும் அவர் உயிர்த்தெழுந்த பின் மகதலா மரியாவிற்கும், அதன் பிறகு பேதுருவுக்கும் யோவானுக்கும் காட்சியளித்திருந்தார். இச்செய்தியை எம்மாவு நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த இயேசுவின் இரண்டு சீடர்கள் கேள்விப் பட்டிருந்தார்கள். எனினும், அவர்கள் இயேசு உயிர்த்தெழுந்ததை நம்பாமல், ‘குருடர்களாகவே’ இருந்தார்கள். எப்போது இயேசு அப்பத்தைப் பிட்டு, கடவுளைப் போற்றி, அவர்களுக்குக் கொடுத்தாரோ அப்போது அவர்கள் கண்கள் திறந்தன. அதன்பிறகு அவர்கள் இயேசு உயிர்த்தெழுந்துவிட்டார் என்று நம்பத் தொடங்ககின்றார்கள். இயேசுவின் சீடர்கள் அவர் உயிர்த்தெழுந்ததைக் காணாமலே நம்பி இருக்க வேண்டும்! (யோவா 20: 29); அவர்களோ இயேசு முன்னறிவித்திருந்த வார்த்தைகளையும் நம்பாது; உயிர்த்த ஆண்டவரை நேரில் கண்டவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகளையும் நம்பாமல் இருந்தது வேதனையானது. இந்நிலையில்தான் அப்பம் பிடுகையில் அவர்களது கைகளைத் திறக்கச் செய்கின்றார் இயேசு. பார்வையற்ற ஒருவர் பார்வையற்ற வேறொருவருக்கு வழிகாட்ட இயலாது (லூக் 6: 39). ‘பார்வையற்றவர்களாய்’ இருந்த இயேசுவின் சீடர்களுக்கு இயேசு பார்வை கொடுத்து; அல்லது அவர்களது கண்களைத் திறந்து, அவர்களுக்குப் புதுப் பார்வை அளிக்கின்றார் இயேசு. மற்றவரின் கண்களைக் திறந்த சீடர்கள் அறியாமையை விடவும் ஆபத்தானது வேறு எதுவும் இல்லை. இதைத் தான் கடவுள் இறைவாக்கினர் ஒசேயா வழியாக, “அறிவின்மையால் என் மக்கள் அழிகின்றார்கள்” (ஒசே 4:6) என்கிறார். ஒரு காலத்தில் அறிவின்மையால் பார்வையின்றி இருந்த இயேசுவின் சீடர்கள் பார்வை பெற்றதும், அறிவின்மையால் இருந்த மற்றவர்களும் பார்வை பெறுமாறு செய்கின்றார்கள். அதை இன்றைய முதல் வாசகத்தில் நாம் வாசிக்கின்றோம். யூதர்களின் முப்பெரும் விழாக்களுள் ஒன்றான பெந்தக்கோஸ்து விழாவில் பதினொருவருடன் பேசுகின்ற பேதுரு, “நீங்கள் திருச்சட்டம் அறியாதவர்மூலம் இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்து கொன்றீர்கள். ஆனால் கடவுள் அவரை மரண வேதனையினின்று விடுவித்து உயிர்த்தெழச் செய்தார்... இதற்கு நாங்கள் அனைவரும் சாட்சிகள்” என்கின்றார். இதற்குப் பிறகு திரண்டிருந்த மக்கள் தங்கள் அறியாமையால் பாவம் செய்ததை உணர்ந்து, மனம் மாறித் திருமுழுக்குப் பெறுகின்றார்கள். இவ்வாறு இயேசுவால் கண்கள் திறக்கப்பட்ட சீடர்கள், அறியாமையில் இருந்த மக்களின் கண்களைத் திறந்து அவர்களும் பார்வை பெறச் செய்கின்றார்கள். அவரவர் செயல்களின்படி தீர்ப்பு அறியாமையால் பார்வையின்றி இருக்கும் மனிதர்கள் பார்வை பெற்று, ஆண்டவரைப் பற்றிய அறிவில் வளர்வதற்கும் அவரது அருள் தேவைப்படுகின்றது. இது யாரும் மறுக்க முடியாத உண்மை. இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 16 இல் தாவீது, “ஆண்டவரே, வாழ்வின் வழியை நான் அறியச் செய்வீர்” என்று மன்றாடுகின்றார். தாவீது ஆண்டவரிடம் மன்றாடியது போலவே, அவரை வாழ்வின் வழியை அறியச் செய்தார். இது நமக்குக் உணர்த்தும் செய்தி, ஆண்டவரின் அருளால்தான் அவரின் வழியை நாம் அறிய முடியும் என்பதாகும். இயேசு தன்னுடைய அருளால் சீடர்களின் கண்களைத் திறந்து அவர்கள் வாழ்வின் வழியை அறியச் செய்தார். அவர்களும் அறியாமையில் இருந்த மக்களின் அறிவுக் கண்களைத் திறந்து அவர்களை வாழ்வின் வழியை அறியச் செய்தார்கள். நாம் ஏன் அறிவுக் கண்ணைத் திறந்து, வாழ்வின் வழியை அறியவும், அதன்படி நடக்கவும் வேண்டும் என்ற கேள்வி எழலாம். இதற்கான பதில் இன்றைய இரண்டாம் வாசகத்தில் இருக்கின்றது. “நீங்கள் தந்தையே என அழைத்து மன்றாடுபவர், ஆளைப் பார்த்தல்ல, அவரவர் செயல்களின்படியே தீர்ப்பு வழங்குகிறார்” என்று பேதுரு கூறுகின்றார். எனில், கடவுள் நம்முடைய செயல்களின்படியே தீர்ப்பு வழங்குவார் எனில், நம்முடைய செயல்கள் அவருக்கேற்ற செயல்களாக இருக்க வேண்டும். கடவுளுக்கு ஏற்ற செயல் அவர் அனுப்பிய இயேசுவை நம்புவதுதான் (யோவா 6:29). இயேசுவை நம்புகின்ற ஒருவர் வாழ்வின் வழியை அறிந்து, அதன்படி நடக்கின்றார். அப்போது அவர் ஆள்பார்த்துச் செயல்படாத கடவுளிடமிருந்து மிகுந்த கைம்மாறு பெறுவார். நாம் கடவுளிடமிருந்து மிகுந்த கைம்மாறு பெற, இயேசுவின்மீது நம்பிக்கை வைத்து, அதற்கேற்றாற்போல் வாழ்வோம். சிந்தனைக்கு “ஆண்டவரே, எங்களை கண்களைத் திறந்தருளும்” (மத் 20: 33) என்று பார்வையற்ற இருவர் இயேசுவிடம் வேண்டுவார்கள். நாமும் கடவுளிடம் நம்முடைய அகக் கண்களைத் திறக்கச் சொல்லி, வாழ்வின் வழியில் நடப்போம். அதன்வழியாக இறையருளை நிறைவாகப் பெறுவோம் - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்

Bible reading: April 18th : First Reading They elected seven men full of the Holy Spirit A Reading from the Acts of Apostles 6:1-7 In these days when the disciples were increasing in number, a complaint by the Hellenists arose against the Hebrews because their widows were being neglected in the daily distribution. And the twelve summoned the full number of the disciples and said, “It is not right that we should give up preaching the word of God to serve tables. Therefore, brothers, pick out from among you seven men of good repute, full of the Spirit and of wisdom, whom we will appoint to this duty. But we will devote ourselves to prayer and to the ministry of the word.” And what they said pleased the whole gathering, and they chose Stephen, a man full of faith and of the Holy Spirit, and Philip, and Prochorus, and Nicanor, and Timon, and Parmenas, and Nicolaus, a proselyte of Antioch. These they set before the apostles, and they prayed and laid their hands on them. And the word of God continued to increase, and the number of the disciples multiplied greatly in Jerusalem, and a great many of the priests became obedient to the faith. The Word of the Lord. April 18th : Responsorial Psalm Psalm 33:1–2, 4–5, 18–19 (R. 22) Response : May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. Ring out your joy to the Lord, O you just; for praise is fitting for the upright. Give thanks to the Lord upon the harp; with a ten-stringed lute sing him songs. R.: May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. For the word of the Lord is faithful, and all his works to be trusted. The Lord loves justice and right, and his merciful love fills the earth. R.: May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. Yes, the Lord’s eyes are on those who fear him, who hope in his merciful love, to rescue their souls from death, to keep them alive in famine. R.: May your merciful love be upon us, as we hope in you, O Lord. Alleluia V. Alleluia. R. Alleluia. V. Christ is risen, who made all things; he has shown mercy on all people. R. Alleluia. April 18th : Gospel They saw Jesus walking on the lake A Reading from the Holy Gospel according to St.John 6:16-21 When evening came, the disciples of Jesus went down to the lake, got into a boat, and started across the lake to Capernaum. It was now dark, and Jesus had not yet come to them. The lake became rough because a strong wind was blowing. When they had rowed about three or four miles, they saw Jesus walking on the lake and coming near the boat, and they were frightened. But he said to them, “It is I; do not be afraid.” Then they were glad to take him into the boat, and immediately the boat was at the land to which they were going. The Gospel of the Lord. ___________ Today's Gospel Reflection: When they had rowed about three or four miles, they saw Jesus walking on the sea and coming near the boat, and they began to be afraid. But he said to them, “It is I. Do not be afraid.” John 6:19–20. One of the most consoling things we can hear is our Lord saying to us, “It is I. Do not be afraid.” Every time we encounter His divine presence in our lives, we should hear those words. Though we do not always perceive Him, He is there, and when we reach out to Him in faith, He responds, dispelling the fear that cripples us, replacing it with confidence in His presence. What causes you to fear? Though some forms of fear are good—such as fear of falling off a cliff while hiking on a narrow ledge—other forms of fear that we struggle with every day are not good. Fear of what people think about us, fear of failure, or fear of being mistreated are all fears that stem from our own weakness and lack of surrender to God’s grace. In today’s Gospel, Jesus’ miraculous act of walking on the water, coming toward the disciples in their boat at night during the storm, teaches us a lesson about unhealthy fear. Fear ultimately stems from a lack of humility. It’s the fruit of pride, which is rooted in an excessive reliance on oneself rather than on God. Pride seeks control and resists vulnerability, whereas humility acknowledges one’s dependence on God and His providence. This misplaced trust in one’s own abilities or judgments leads to fear when faced with uncertainties or challenges that exceed personal power. This is beautifully presented in the difficult-to-pray Litany of Humility: “From the fear of being humiliated… despised… suffering rebukes… calumniated… being forgotten… being ridiculed… being wronged… being suspected—deliver me, Jesus!” In today’s Gospel, after Jesus had performed the miracle of the multiplication of the loaves and fishes, He sent His disciples ahead of Him. It was evening when they entered their boat and began rowing across the sea. After they “had rowed about three or four miles” and “it had already grown dark,” a fearful situation arose: “the sea was stirred up because a strong wind was blowing.” Many Church Fathers look at this passage as a literal story that is filled with symbolism, presenting us with deeper spiritual lessons. John frequently uses the images of light and darkness in his Gospel. Darkness symbolizes the absence of Christ, the Light of the World. The Apostles in the boat at night in the darkness, rowing against the wind and waves, symbolize our journey in life. The sea is the world and the boat is the Church, which enables us to traverse the difficulties we face in the world. Though Jesus is not in the boat during the waves and wind, He is not far away. He is attentive to them from a distance but allows them to endure the storm. Each of us encounters storms. Though they sometimes lead to confusion, God permits them to help us overcome fear. Humility is the virtue that especially dispels fear because humility enables us to trust in God, rather than in ourselves. By ourselves, we cannot traverse the seas of the world. Not only will we be tossed about, making progress difficult or impossible, we sometimes lose our way and remain in one storm after another. Reflect today on anything that causes fear or anxiety in your life. What weighs you down and sets you off course toward the freedom and joy God wants to grant you? What is it that is more than you can handle on your own? Whatever it is, humbly admit to yourself and to God that you need Him, because you are incapable of handling it on your own. As you do, listen for His gentle promptings of grace. Hear Him say to you, “It is I. Do not be afraid.” Allow Him to enter your life, calm the waves, and guide you safely to the destination He desires for you. Your humble reliance on our Lord will enable you to traverse any darkness in which you find yourself. My ever-present Lord, at times I rely on myself more than You. This is especially true when I find myself vulnerable and susceptible to temptation. Please humble me, Lord, so that I will see Your presence in my life as the only answer, the only way to overcome every fear and anxiety I experience as I traverse the waves and darkness of this world. Jesus, I trust in You. #Bible reading

பைபிள் வாசகங்கள்: ஏப்ரல் 18 : முதல் வாசகம் நற்சான்று பெற்றவர்களும் தூய ஆவி நிறைந்தவர்களுமான எழுவரைத் தெரிந்தெடுத்தார்கள். திருத்தூதர் பணிகள் நூலிலிருந்து வாசகம் 6: 1-7 அந்நாள்களில் சீடர்களின் எண்ணிக்கை பெருகி வந்தது. அப்போது, கிரேக்க மொழி பேசுவோர் தங்களுடைய கைம்பெண்கள் அன்றாடப் பந்தியில் முறையாகக் கவனிக்கப்படவில்லை என்று எபிரேய மொழி பேசுவோருக்கு எதிராக முணுமுணுத்தனர். எனவே பன்னிரு திருத்தூதரும் சீடர்களை ஒருங்கே வரவழைத்து, “நாங்கள் கடவுளது வார்த்தையைக் கற்பிப்பதை விட்டுவிட்டுப் பந்தியில் பரிமாறும் பணியில் ஈடுபடுவது முறை அல்ல. ஆதலால் அன்பர்களே, உங்களிடமிருந்து, நற்சான்று பெற்றவர்களும் தூய ஆவி அருளும் வல்லமையும் ஞானமும் நிறைந்தவர்களுமான எழுவரைக் கவனமாய்த் தெரிந்தெடுங்கள். அவர்களை நாம் இந்தப் பணியில் நியமிப்போம். நாங்களோ இறைவேண்டலிலும், இறைவார்த்தைப் பணியிலும் உறுதியாய் நிலைத்திருப்போம்” என்று கூறினர். திரளாய்க் கூடியிருந்த சீடர் அனைவரும் இக் கருத்தை ஏற்றுக் கொண்டனர். அதன்படியே அவர்கள் நம்பிக்கையும் தூய ஆவியும் நிறைந்த ஸ்தேவான், பிலிப்பு, பிரக்கோர், நிக்கானோர், தீமோன், பர்மனா, யூதம் தழுவிய அந்தியோக்கிய நகரத்து நிக்கொலா என்பவர்களைத் தெரிந்தெடுத்து அவர்களைத் திருத்தூதர் முன்னால் நிறுத்தினார்கள். திருத்தூதர் தங்கள் கைகளை அவர்கள்மீது வைத்து இறைவனிடம் வேண்டினர். கடவுளது வார்த்தை மேன்மேலும் பரவி வந்தது. சீடர்களின் எண்ணிக்கை எருசலேம் நகரில் மிகுதியாகப் பெருகிக்கொண்டே சென்றது. குருக்களுள் பெருங்கூட்டத்தினரும் இவ்வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நம்பிக்கை கொண்டனர். ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ஏப்ரல் 18 : பதிலுரைப் பாடல் திபா 33: 1-2. 4-5. 18-19 (பல்லவி: 22) பல்லவி: ஆண்டவரே, உமது பேரன்பு எங்கள்மீது இருப்பதாக! அல்லது: அல்லேலூயா. 1 நீதிமான்களே, ஆண்டவரில் களிகூருங்கள்; நீதியுள்ளோர் அவரைப் புகழ்வது பொருத்தமானதே. 2 யாழிசைத்து ஆண்டவருக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்; பதின் நரம்பு யாழினால் அவரைப் புகழ்ந்து பாடுங்கள். - பல்லவி 4 ஆண்டவரின் வாக்கு நேர்மையானது; அவருடைய செயல்கள் எல்லாம் நம்பிக்கைக்கு உரியவை. 5 அவர் நீதியையும் நேர்மையையும் விரும்புகின்றார்; அவரது பேரன்பால் பூவுலகு நிறைந்துள்ளது. - பல்லவி 18 தமக்கு அஞ்சி நடப்போரையும் தம் பேரன்புக்காகக் காத்திருப்போரையும் ஆண்டவர் கண்ணோக்குகின்றார். 19 அவர்கள் உயிரைச் சாவினின்று காக்கின்றார்; அவர்களைப் பஞ்சத்திலும் வாழ்விக்கின்றார். - பல்லவி நற்செய்திக்கு முன் வாழ்த்தொலி அல்லேலூயா, அல்லேலூயா! கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்தார்; அனைத்தையும் படைத்தவர் அவரே; மானிடக்குலத்தின்மீது இரக்கம் கொண்டவரும் அவரே. அல்லேலூயா ஏப்ரல் 18 : நற்செய்தி வாசகம் இயேசு கடல்மீது நடந்து வருவதைச் சீடர்கள் கண்டனர். ✠ யோவான் எழுதிய தூய நற்செய்தியிலிருந்து வாசகம் 6: 16-21 மாலை வேளையானதும் இயேசுவின் சீடர்கள் கடற்கரைக்கு வந்து, படகேறி மறுகரையிலுள்ள கப்பர்நாகுமுக்குப் புறப்பட்டார்கள், ஏற்கெனவே இருட்டிவிட்டது. இயேசுவும் அவர்களிடம் அதுவரை வந்து சேரவில்லை. அப்போது பெருங்காற்று வீசிற்று; கடல் பொங்கி எழுந்தது. அவர்கள் ஐந்து அல்லது ஆறு கிலோ மீட்டர் தொலை படகு ஓட்டியபின் இயேசு கடல்மீது நடந்து படகருகில் வருவதைக் கண்டு அஞ்சினார்கள். இயேசு அவர்களிடம், “நான்தான், அஞ்சாதீர்கள்” என்றார். அவர்கள் அவரைப் படகில் ஏற்றிக்கொள்ள விரும்பினார்கள். ஆனால் படகு உடனே அவர்கள் சேரவேண்டிய இடம் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டது. ஆண்டவரின் அருள்வாக்கு. ---------------------------------------------------------------------- அஞ்சாதீர்கள்! பாஸ்கா காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் சனிக்கிழமை I திருத்தூதர் பணிகள் 6: 1-7 திருப்பாடல் 33: 1-2, 4-5, 18-19 (22) II யோவான் 6: 16-21 அஞ்சாதீர்கள்! ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை வை! மனித வாழ்க்கை பல்வேறு இன்னல்களுக்கும் இக்கட்டுகளுக்கும் உள்ளானது. இவற்றுக்கு நடுவில் ஒருவர் தொடர்ந்து பயணப்பட வேண்டுமானால், அவர் ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை வைத்து வாழ்வது மிகவும் இன்றியமையாதது. திருஅவை வேகமாக வளர்ந்து வந்தபோது, புதுப் புது பிரச்சனைகளும் தலைதூக்கத் தொடங்கின. குறிப்பாக, விருந்துகளில் கிரேக்க மொழி பேசும் கைம்பெண்கள் சரியாகக் கவனிக்கப்பட வில்லை என்றொரு பிரச்சனை எழுந்தது. இதனைச் சரிசெய்யும் விதமாக திருத்தூதர்கள் திருத்தொண்டர்கள் எழுவரை நியமித்து, அப்பிரச்சனைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கின்றார்கள். திருத்தூதர்கள் பெரிய பிரச்சனை வந்துவிட்டதே என்று அஞ்சவில்லை; மாறாக, அவர்கள் ஆண்டவர்மீது நம்பிக்கை வைத்து முன்மதியோடு செயல்படுகின்றார்கள். இன்றைய நற்செய்தியில் சீடர்கள், கடலில் இரவு நேரத்தில் பயணம் செய்யும்போது, இயேசு கடல்மீது நடந்து வருகின்றார். அவரைப் பார்த்துச் சீடர்கள் பேய் என்று அஞ்சுகின்றபோது, இயேசு அவர்களிடம், “நான்தான் அஞ்சாதீர்கள்” என்று அவர்களுக்கு நம்பிக்கை அளிக்கின்றார். சீடர்கள் அஞ்சியபோது, இயேசு அவர்களிடம் அஞ்சாதீர்கள என்று சொன்னதற்குக் காரணம், இன்று நாம் பதிலுரைப்பாடலாகப் பாடக்கேட்ட திருப்பாடல் 33 இல் இடம்பெறுவது போல, அவரது பேரன்பு அவரது மக்கள்மீது – சீடர்கள்மீது – இருப்பதால்தான். கடவுளின் பேரன்பு நம்மீது எப்போது உண்டு, அதனால் நாம் அவர்மீது நம்பிக்கை வைப்போம்; பதற்றமடையாமல் இருப்போம். அச்சத்திலிருந்து விடுதலை ஜிம் ஒன்றொரு சிறுவன் இருந்தான். அவனுடைய தாய் அவனை மிகவும் அன்பு செய்தார். ஒருநாள் அவர் திடீரென இறந்து போனதால். அவருடைய இறப்பை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இதுபோக, ‘இறந்து போன என் அம்மா விண்ணகத்திற்குச் சென்றிருப்பாரா? அல்லது பாதாளத்திற்குச் சென்றிருப்பாரா?’ என்ற கவலை அவனை மிகவும் வாட்டத் தொடங்கியது. அத்தோடு, ‘நானும் என் அம்மாவைப் போன்று ஒருநாள் இறக்க நேரிடும். அப்போது நான் எங்குச் செல்வேன்? விண்ணகத்திற்கா? அல்லது பாதாளத்திற்காக?’ என்ற கவலையும் அவனை நிம்மதி இழக்கத் செய்தது. இதனால் அவன் எப்போதும் ஒருவிதமான அச்சத்தோடு இருந்தான். இதையெல்லாம் பார்த்த அவனுடைய தந்தை அவனை ஒரு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். ‘மருத்துவமனைக்குச் சென்றால், மருத்துவர் ஏதாவது மருந்து தருவார். தன்னுடைய பிரச்சனை தீர்ந்துவிடும்’ என்றுதான் ஜிம் தன் தந்தையோடு சென்றான். மருத்துவரோ அவனிடம் மருந்து மாத்திரை எதுவும் தாராமல், ஒரு திருவிவிலியத்தைத் தந்தார். ‘இந்தத் திருவிவிலியத்தை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்வது?’ என்று முதலில் யோசித்த அவன், தற்செயலாக அதைப் புரட்டிப் பார்த்தான். அப்போது அவனுடைய பார்வையில், “வாழ்நாள் முழுவதும் சாவு பற்றிய அச்சத்தினால் அடிமைப்பட்டிருந்தவர்களை விடுவித்தார்” (எபி 2: 15) என்ற இறைவார்த்தை பட்டது. இந்த இறைவார்த்தை அவனுக்குள் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்ததால், அவன் சாவு பற்றிய அச்சத்தை விலக்கினான். கடவுள் நம்மை எல்லாவிதமான அச்சத்திலிருந்தும் விடுவிக்கும்போது, நாம் எதைப் பற்றியும் அஞ்சத் தேவையில்லை. மன உறுதியோடு இருப்போம். ஆண்டவரின் வார்த்தை “அஞ்சாதே, நான் உன்னுடன் இருக்கின்றேன்; கலங்காதே, நான் உன் கடவுள்” (எசா 41: 10) தீர்மானங்கள் 1) கடவுளை நம் கண்முன் கொண்டு வாழ்வோம்; எல்லாவிதமான அச்சத்திலிருந்தும் விடுபடுவோம். 2) கடவுள் எல்லாரிலும் இருக்கின்றார். அதனால் யாரையும் புறக்கணிக்க வேண்டாம். 3) ஆண்டவர் பேரன்பை அறிவோம். அறிந்ததை அடுத்தவருக்கு அறிவிப்போம். - மறைத்திரு. மரிய அந்தோணிராஜ், பாளையங்கோட்டை மறைமாவட்டம். #பைபிள் வசனங்கள்