➖➖➖➖✍️⚜️✍️➖➖➖➖
*🚦सोमवारीय 'त्रिवेणी काव्यस्पर्धा*🚦
➿➿➿➿📚🖋️📚➿➿➿➿
*✍️परीक्षणीय मनोगत*
➿➿➿➿📚🖋️📚➿➿➿➿
*🎋“यथावकाश या शब्दातच संयमाचा अंतर्भाव”; वृंदा करमरकर*
*🔹सोमवारीय काव्यत्रिवेणी स्पर्धेचे काव्यपरीक्षण*
*🌹“यथावकाश” म्हणजे योग्य वेळ आल्यावर, क्रमाने किंवा नैसर्गिक गतीने घडणारी प्रक्रिया. प्रत्येक गोष्ट तात्काळ घडत नाही; काही गोष्टींना वेळ, संयम आणि सातत्य आवश्यक असते. जीवनातील अनेक घटना यथावकाश घडत असतात. रात्री नंतरच दिवस उगवतो. ओहोटी नंतर ठराविक कालावधीने सागराला भरती येते. शिशिराची पानगळ झाल्यावर, धरणीचा दाह झाल्यानंतरच वसंताचा बहार येतो. एका ऋतूनंतर दुसरा ऋतू ठराविक काळाने येतो. निसर्ग मानवाला संयम, सोशिकपणा शिकवतो.*
*🔻मानवी जीवनातही यथावकाश या तत्त्वाचे महत्त्व फार मोठे आहे. शिक्षण घेतल्यानंतर अनुभव मिळतो, अनुभवातून प्रगल्भता येते आणि त्या नंतर यश प्राप्त होते. एका दिवसात कोणीही महान होत नाही. सततचा प्रयत्न, धैर्य आणि वेळ यांच्या साहाय्याने माणूस प्रगती करतो. विवाह ठरण्याचे उदाहरणही यथावकाश या संकल्पनेला समर्पक आहे. योग्य वेळ येईपर्यंत अनेक गोष्टी जुळून याव्या लागतात. स्वभाव, विचार, कुटुंब, पत्रिका परिस्थिती आणि परस्पर समजूत. घाईघाईने घेतलेले निर्णय अनेकदा अडचणी निर्माण करतात, यथावकाश घडणारे नाते अधिक दृढ आणि टिकाऊ ठरते.*
*🔻समाजातील बदलसुद्धा एका क्षणात होत नाहीत. जुन्या विचारांना बदलण्यासाठी काळ जावा लागतो. सुधारणा, प्रगती आणि परिवर्तन यांना संयमाची जोड आवश्यक असते. म्हणूनच “यथावकाश” हा शब्द केवळ वेळेचा नाही, तर संयम, विश्वास आणि सातत्य यांचा संदेश देतो. आजच्या वेगवान युगात प्रत्येकाला सर्व काही लगेच हवे असते. कारण हा “इन्स्टंट” चा जमाना आहे. पण घाईमुळे अनेकदा चुकाही होतात. यथावकाश घडणाऱ्या गोष्टी अधिक स्थिर, सुंदर आणि परिणामकारक असतात. त्यामुळे जीवनात संयम ठेवून योग्य वेळेची प्रतीक्षा करणे आवश्यक आहे.*
*📗काही वेळा चांगले शिक्षण घेतले असले, तरी नोकरी लगेच लागत नाही. त्यासाठी थोडी प्रतिक्षा करावी लागते. जर संयम नसेल तर कधीकधी नैराश्य आल्याची उदाहरणे असतात. पण धैर्य, आत्मविश्वास असेल तर योग्य वेळेस संधी चालत येते. शेवटी असे म्हणता येईल की, यथावकाश घडणाऱ्या प्रक्रियेतच जीवनाचे खरे सौंदर्य दडलेले आहे. योग्य वेळआल्यावरच फुल उमलते, फळ पिकते आणि माणसाचे स्वप्नही पूर्णत्वाला जाते. बी पेरल्यावर लगेच झाड तयार होत नाही. प्रथम बी मातीमध्ये शांतपणे रुजते. त्यानंतर छोटासा अंकुर बाहेर येतो, हळूहळू त्याचे रोप बनते. योग्य प्रमाणात पाणी, सूर्यप्रकाश व खत मिळाल्यावर ते रोप वाढू लागते. कालांतराने त्याला फुले येतात आणि पुढे फळधारणाही होते. ही संपूर्ण प्रक्रिया एका दिवसात घडत नाही; ती सर्व यथावकाश म्हण जे योग्य वेळेनुसारच घडते.*
*〽️निसर्ग आपल्याला संयमाचा मोठा धडा शिकवतो. शेतकरी बी पेरल्यानंतर दररोज मेहनत करतो. पण त्याला माहिती असते की, पीक योग्य ऋतू आणि वेळ आल्यावरच तयार होणार. जर त्याने घाई केली, तर अपेक्षित फळ मिळणार नाही. म्हणूनच प्रत्येक गोष्टीला वेळ द्यावा लागतो.मानवी जीवनही याच नियमाने चालते. शिक्षण, अनुभव, नाती, यश किंवा स्वप्न सर्व गोष्टी हळूहळू विकसित होतात. जसे बीजापासून वृक्ष तयार होतो, तसेच माणूसही प्रयत्न, संयम आणि काळ यांच्या साहाय्याने घडत जातो. त्यामुळे “यथावकाश” हा शब्द केवळ वेळ दर्शवत नाही, तर जीवनातील नैसर्गिक वाढ, परिपक्वता आणि योग्य क्षणाची जाणीव करून देतो.*
*💥आजच्या 'सोमवारीय काव्यत्रिवेणी' स्पर्धेसाठी आदरणीय राहुल सरांनी 'यथावकाश' हा वैचारिक विषय दिला आहे. शिलेदारांनी या स्पर्धेला प्रतिसाद दिला. मला या काव्य स्पर्धेचे परीक्षण लिहिण्याची संधी दिल्याबद्दल मी राहुल सरांची मनापासून आभारी आहे.*
➖➖➖➖✍️📘✍️➖➖➖➖
*✍️सौ.वृंदा (चित्रा) करमरकर*
*ता.सांगली,जि.सांगली*
*मुख्य मार्गदर्शक /सहप्रशासक/परीक्षक*
*©️मराठीचे शिलेदार समूह*
https://pratilipi.app.link/SybbQiHl42b #ताजी बातमीं #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #आजची ताजी बातमी #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰
➖➖➖➖✍️📕✍️➖➖➖➖
![✍🏽 माझ्या लेखणीतून - बिनधार्त राजयारणाचा FED 3122 7کل संपाकासहल पाटील =Wed 13/05/2026 ममतेच्या पदराखाली झाकलेलं... शर्मिला देशमुख "31 కేశా న9డ'" BREAKING NEWS मंगळवारीय ' आम्ही बालकवी स्पर्धेचे काव्यपरीक्षण "येशील तू घराला. परतेन केधवा गे मी न आता, जरी बोलशील रागे , रुसणार आई कुणा म्हणू मी॰ आई घरी न दारी स्वामी तिन्ही जगांचा , आईविना भिकारी॰ कवी यशवंत यांच्या या कवितेच्या ओळी प्रत्येक मनाला अंतर्मुख व्हायला भाग पाडतात. सर्वात निस्वार्थ प्रेम असणारी ती आई! होय, ती आईच ! लहानपणी फक्त आई, आई म्हणणारी मुलं आईच्या पदराला धरून चालणारी मुलं , आईला पाहता चेहऱ्यावर उमटणारे भाव हे सर्व नाही वर्णन करता येतः प्राणाहून प्रिय ते काय? मी म्हणेल- " आई. " आणि या आईला कौतुक असत फक्त आपल्या बाळाचच. आपल बाळ काळे असो की गोरे आईसाठी ते प्राणाहून प्रिय. नुकतीच मध्यप्रदेशात एक दुर्दैवी घडलेली घटना , बोट उलटून झालेल्या दुर्घटनेतील बुडून मृत्यू पावलेल्या आई व बाळाचे एकमेकांच्या मिठीतील शव पाहिले आणि आजही मातृत्वापुढे मृत्यूही हरल्याची जाणीव झाली घरात प्रवेश केल्याबरोबर आई समोर दिसायला हवी असेच चाटते. घरात आई नसेल तर त्या घरात एक मिनिट ही थांबण्याची इच्छा कधी होत नाही. का कुणास ठाऊक आईचा वियोग सहन हाणाराच आह़े तोपर्यंत आई, आई म्हणून आईच्या गरज मुलं पंख फुटताच तोच पदर पदराला धरून चालणारी सोडून उडू लागतात. बाळाच्या एका दुःखद हुंकारावर पिळचटून निघणाऱ्या आईच्या दुःखाचे मोल काळीज त्या पिलाला कसं उमगत्त नसेल? माणसाचे सोडा पक्षी , कीटक सर्वांचे मातृत्व उलगडून पाहता प्राणी सर्वांचे मातृत्व श्रेष्ठच दिसते. आज वृद्धाश्रमाची वाढती संख्या , परदेशात असणाऱ्या मुलांची डोळ्यात प्राण आणून वाट पाहणारे मातृत्व पाहता खूप अस्वस्थ आईचे दातृत्व जोपर्यंत समजत नाही व्हायला लागते. तोपर्यंत तिचे मातृत्व अधुरेच का? आईची माया तर कधी बदलत नाही; मग मुलांचे प्रेम कसे स्वार्थी बनते? हा संवेदनशील मनाला पडलेला महिने स्वतःच्या उदरात सांभाळून , प्राणांतिक प्रश्न. नऊ प्रसववेदना सहन करून जीव स्वतःपासून SHT निर्माण करण्याची क्षमता असलेल्या या मातृत्वापुढे सदैव नतमस्तक !अशा प्रिय आईचे शेपूट किंवा आईच्या ताटाखालचे मांजर, आईच्या पदराला धरून चालणारा ही उपहासात्मक अथवा उपरोधक वाक्ये म्हणजे त्या त्य़ा अपत्याला मिळालेला पुरस्कार का खर समजू नये? आईच्या प्रेमावर खरं म्हणजे लिहिणं कठीणच! शब्द अपुरेच !आज समूहात ' आईचं शेपूट हा विषय ٢٦٢ बालकाव्य स्पर्धेसाठी होता खरंतर खूप सुंदर सुंदर रचना येणे अपेक्षित होते. बालकविता या सहज, सोप्या, ओघवत्या , गेयता असणाऱ्या असाच्यातः बालकवितांमध्ये स्वतःला त्या साच्यात बसवणे होणे आवश्यक आह बाल सुलभ भावना उजागर अपेक्षित आहे॰ असो , हळूहळू शिलेदार नक्कीच बाल कवितांच्या ढाच्यात स्वतःला बसवतील ही अपेक्षा. मला परीक्षण लेखनाची संधी दिल्याबद्दल राहुल दादांचे शतशः ऋण! तुर्तास इतकेच. धन्यवाद..!! HR Drvelopers +41!151-|5||7/=~"0]" बिनधार्त राजयारणाचा FED 3122 7کل संपाकासहल पाटील =Wed 13/05/2026 ममतेच्या पदराखाली झाकलेलं... शर्मिला देशमुख "31 కేశా న9డ'" BREAKING NEWS मंगळवारीय ' आम्ही बालकवी स्पर्धेचे काव्यपरीक्षण "येशील तू घराला. परतेन केधवा गे मी न आता, जरी बोलशील रागे , रुसणार आई कुणा म्हणू मी॰ आई घरी न दारी स्वामी तिन्ही जगांचा , आईविना भिकारी॰ कवी यशवंत यांच्या या कवितेच्या ओळी प्रत्येक मनाला अंतर्मुख व्हायला भाग पाडतात. सर्वात निस्वार्थ प्रेम असणारी ती आई! होय, ती आईच ! लहानपणी फक्त आई, आई म्हणणारी मुलं आईच्या पदराला धरून चालणारी मुलं , आईला पाहता चेहऱ्यावर उमटणारे भाव हे सर्व नाही वर्णन करता येतः प्राणाहून प्रिय ते काय? मी म्हणेल- " आई. " आणि या आईला कौतुक असत फक्त आपल्या बाळाचच. आपल बाळ काळे असो की गोरे आईसाठी ते प्राणाहून प्रिय. नुकतीच मध्यप्रदेशात एक दुर्दैवी घडलेली घटना , बोट उलटून झालेल्या दुर्घटनेतील बुडून मृत्यू पावलेल्या आई व बाळाचे एकमेकांच्या मिठीतील शव पाहिले आणि आजही मातृत्वापुढे मृत्यूही हरल्याची जाणीव झाली घरात प्रवेश केल्याबरोबर आई समोर दिसायला हवी असेच चाटते. घरात आई नसेल तर त्या घरात एक मिनिट ही थांबण्याची इच्छा कधी होत नाही. का कुणास ठाऊक आईचा वियोग सहन हाणाराच आह़े तोपर्यंत आई, आई म्हणून आईच्या गरज मुलं पंख फुटताच तोच पदर पदराला धरून चालणारी सोडून उडू लागतात. बाळाच्या एका दुःखद हुंकारावर पिळचटून निघणाऱ्या आईच्या दुःखाचे मोल काळीज त्या पिलाला कसं उमगत्त नसेल? माणसाचे सोडा पक्षी , कीटक सर्वांचे मातृत्व उलगडून पाहता प्राणी सर्वांचे मातृत्व श्रेष्ठच दिसते. आज वृद्धाश्रमाची वाढती संख्या , परदेशात असणाऱ्या मुलांची डोळ्यात प्राण आणून वाट पाहणारे मातृत्व पाहता खूप अस्वस्थ आईचे दातृत्व जोपर्यंत समजत नाही व्हायला लागते. तोपर्यंत तिचे मातृत्व अधुरेच का? आईची माया तर कधी बदलत नाही; मग मुलांचे प्रेम कसे स्वार्थी बनते? हा संवेदनशील मनाला पडलेला महिने स्वतःच्या उदरात सांभाळून , प्राणांतिक प्रश्न. नऊ प्रसववेदना सहन करून जीव स्वतःपासून SHT निर्माण करण्याची क्षमता असलेल्या या मातृत्वापुढे सदैव नतमस्तक !अशा प्रिय आईचे शेपूट किंवा आईच्या ताटाखालचे मांजर, आईच्या पदराला धरून चालणारा ही उपहासात्मक अथवा उपरोधक वाक्ये म्हणजे त्या त्य़ा अपत्याला मिळालेला पुरस्कार का खर समजू नये? आईच्या प्रेमावर खरं म्हणजे लिहिणं कठीणच! शब्द अपुरेच !आज समूहात ' आईचं शेपूट हा विषय ٢٦٢ बालकाव्य स्पर्धेसाठी होता खरंतर खूप सुंदर सुंदर रचना येणे अपेक्षित होते. बालकविता या सहज, सोप्या, ओघवत्या , गेयता असणाऱ्या असाच्यातः बालकवितांमध्ये स्वतःला त्या साच्यात बसवणे होणे आवश्यक आह बाल सुलभ भावना उजागर अपेक्षित आहे॰ असो , हळूहळू शिलेदार नक्कीच बाल कवितांच्या ढाच्यात स्वतःला बसवतील ही अपेक्षा. मला परीक्षण लेखनाची संधी दिल्याबद्दल राहुल दादांचे शतशः ऋण! तुर्तास इतकेच. धन्यवाद..!! HR Drvelopers +41!151-|5||7/=~"0]" - ShareChat](https://cdn4.sharechat.com/bd5223f_s1w/compressed_gm_40_img_939160_179d33a2_1778667926740_sc.jpg?tenant=sc&referrer=user-profile-service%2FrequestType50&f=740_sc.jpg "✍🏽 माझ्या लेखणीतून - बिनधार्त राजयारणाचा FED 3122 7کل संपाकासहल पाटील =Wed 13/05/2026 ममतेच्या पदराखाली झाकलेलं... शर्मिला देशमुख \"31 కేశా న9డ'\" BREAKING NEWS मंगळवारीय ' आम्ही बालकवी स्पर्धेचे काव्यपरीक्षण \"येशील तू घराला. परतेन केधवा गे मी न आता, जरी बोलशील रागे , रुसणार आई कुणा म्हणू मी॰ आई घरी न दारी स्वामी तिन्ही जगांचा , आईविना भिकारी॰ कवी यशवंत यांच्या या कवितेच्या ओळी प्रत्येक मनाला अंतर्मुख व्हायला भाग पाडतात. सर्वात निस्वार्थ प्रेम असणारी ती आई! होय, ती आईच ! लहानपणी फक्त आई, आई म्हणणारी मुलं आईच्या पदराला धरून चालणारी मुलं , आईला पाहता चेहऱ्यावर उमटणारे भाव हे सर्व नाही वर्णन करता येतः प्राणाहून प्रिय ते काय? मी म्हणेल- \" आई. \" आणि या आईला कौतुक असत फक्त आपल्या बाळाचच. आपल बाळ काळे असो की गोरे आईसाठी ते प्राणाहून प्रिय. नुकतीच मध्यप्रदेशात एक दुर्दैवी घडलेली घटना , बोट उलटून झालेल्या दुर्घटनेतील बुडून मृत्यू पावलेल्या आई व बाळाचे एकमेकांच्या मिठीतील शव पाहिले आणि आजही मातृत्वापुढे मृत्यूही हरल्याची जाणीव झाली घरात प्रवेश केल्याबरोबर आई समोर दिसायला हवी असेच चाटते. घरात आई नसेल तर त्या घरात एक मिनिट ही थांबण्याची इच्छा कधी होत नाही. का कुणास ठाऊक आईचा वियोग सहन हाणाराच आह़े तोपर्यंत आई, आई म्हणून आईच्या गरज मुलं पंख फुटताच तोच पदर पदराला धरून चालणारी सोडून उडू लागतात. बाळाच्या एका दुःखद हुंकारावर पिळचटून निघणाऱ्या आईच्या दुःखाचे मोल काळीज त्या पिलाला कसं उमगत्त नसेल? माणसाचे सोडा पक्षी , कीटक सर्वांचे मातृत्व उलगडून पाहता प्राणी सर्वांचे मातृत्व श्रेष्ठच दिसते. आज वृद्धाश्रमाची वाढती संख्या , परदेशात असणाऱ्या मुलांची डोळ्यात प्राण आणून वाट पाहणारे मातृत्व पाहता खूप अस्वस्थ आईचे दातृत्व जोपर्यंत समजत नाही व्हायला लागते. तोपर्यंत तिचे मातृत्व अधुरेच का? आईची माया तर कधी बदलत नाही; मग मुलांचे प्रेम कसे स्वार्थी बनते? हा संवेदनशील मनाला पडलेला महिने स्वतःच्या उदरात सांभाळून , प्राणांतिक प्रश्न. नऊ प्रसववेदना सहन करून जीव स्वतःपासून SHT निर्माण करण्याची क्षमता असलेल्या या मातृत्वापुढे सदैव नतमस्तक !अशा प्रिय आईचे शेपूट किंवा आईच्या ताटाखालचे मांजर, आईच्या पदराला धरून चालणारा ही उपहासात्मक अथवा उपरोधक वाक्ये म्हणजे त्या त्य़ा अपत्याला मिळालेला पुरस्कार का खर समजू नये? आईच्या प्रेमावर खरं म्हणजे लिहिणं कठीणच! शब्द अपुरेच !आज समूहात ' आईचं शेपूट हा विषय ٢٦٢ बालकाव्य स्पर्धेसाठी होता खरंतर खूप सुंदर सुंदर रचना येणे अपेक्षित होते. बालकविता या सहज, सोप्या, ओघवत्या , गेयता असणाऱ्या असाच्यातः बालकवितांमध्ये स्वतःला त्या साच्यात बसवणे होणे आवश्यक आह बाल सुलभ भावना उजागर अपेक्षित आहे॰ असो , हळूहळू शिलेदार नक्कीच बाल कवितांच्या ढाच्यात स्वतःला बसवतील ही अपेक्षा. मला परीक्षण लेखनाची संधी दिल्याबद्दल राहुल दादांचे शतशः ऋण! तुर्तास इतकेच. धन्यवाद..!! HR Drvelopers +41!151-|5||7/=~\"0]\" बिनधार्त राजयारणाचा FED 3122 7کل संपाकासहल पाटील =Wed 13/05/2026 ममतेच्या पदराखाली झाकलेलं... शर्मिला देशमुख \"31 కేశా న9డ'\" BREAKING NEWS मंगळवारीय ' आम्ही बालकवी स्पर्धेचे काव्यपरीक्षण \"येशील तू घराला. परतेन केधवा गे मी न आता, जरी बोलशील रागे , रुसणार आई कुणा म्हणू मी॰ आई घरी न दारी स्वामी तिन्ही जगांचा , आईविना भिकारी॰ कवी यशवंत यांच्या या कवितेच्या ओळी प्रत्येक मनाला अंतर्मुख व्हायला भाग पाडतात. सर्वात निस्वार्थ प्रेम असणारी ती आई! होय, ती आईच ! लहानपणी फक्त आई, आई म्हणणारी मुलं आईच्या पदराला धरून चालणारी मुलं , आईला पाहता चेहऱ्यावर उमटणारे भाव हे सर्व नाही वर्णन करता येतः प्राणाहून प्रिय ते काय? मी म्हणेल- \" आई. \" आणि या आईला कौतुक असत फक्त आपल्या बाळाचच. आपल बाळ काळे असो की गोरे आईसाठी ते प्राणाहून प्रिय. नुकतीच मध्यप्रदेशात एक दुर्दैवी घडलेली घटना , बोट उलटून झालेल्या दुर्घटनेतील बुडून मृत्यू पावलेल्या आई व बाळाचे एकमेकांच्या मिठीतील शव पाहिले आणि आजही मातृत्वापुढे मृत्यूही हरल्याची जाणीव झाली घरात प्रवेश केल्याबरोबर आई समोर दिसायला हवी असेच चाटते. घरात आई नसेल तर त्या घरात एक मिनिट ही थांबण्याची इच्छा कधी होत नाही. का कुणास ठाऊक आईचा वियोग सहन हाणाराच आह़े तोपर्यंत आई, आई म्हणून आईच्या गरज मुलं पंख फुटताच तोच पदर पदराला धरून चालणारी सोडून उडू लागतात. बाळाच्या एका दुःखद हुंकारावर पिळचटून निघणाऱ्या आईच्या दुःखाचे मोल काळीज त्या पिलाला कसं उमगत्त नसेल? माणसाचे सोडा पक्षी , कीटक सर्वांचे मातृत्व उलगडून पाहता प्राणी सर्वांचे मातृत्व श्रेष्ठच दिसते. आज वृद्धाश्रमाची वाढती संख्या , परदेशात असणाऱ्या मुलांची डोळ्यात प्राण आणून वाट पाहणारे मातृत्व पाहता खूप अस्वस्थ आईचे दातृत्व जोपर्यंत समजत नाही व्हायला लागते. तोपर्यंत तिचे मातृत्व अधुरेच का? आईची माया तर कधी बदलत नाही; मग मुलांचे प्रेम कसे स्वार्थी बनते? हा संवेदनशील मनाला पडलेला महिने स्वतःच्या उदरात सांभाळून , प्राणांतिक प्रश्न. नऊ प्रसववेदना सहन करून जीव स्वतःपासून SHT निर्माण करण्याची क्षमता असलेल्या या मातृत्वापुढे सदैव नतमस्तक !अशा प्रिय आईचे शेपूट किंवा आईच्या ताटाखालचे मांजर, आईच्या पदराला धरून चालणारा ही उपहासात्मक अथवा उपरोधक वाक्ये म्हणजे त्या त्य़ा अपत्याला मिळालेला पुरस्कार का खर समजू नये? आईच्या प्रेमावर खरं म्हणजे लिहिणं कठीणच! शब्द अपुरेच !आज समूहात ' आईचं शेपूट हा विषय ٢٦٢ बालकाव्य स्पर्धेसाठी होता खरंतर खूप सुंदर सुंदर रचना येणे अपेक्षित होते. बालकविता या सहज, सोप्या, ओघवत्या , गेयता असणाऱ्या असाच्यातः बालकवितांमध्ये स्वतःला त्या साच्यात बसवणे होणे आवश्यक आह बाल सुलभ भावना उजागर अपेक्षित आहे॰ असो , हळूहळू शिलेदार नक्कीच बाल कवितांच्या ढाच्यात स्वतःला बसवतील ही अपेक्षा. मला परीक्षण लेखनाची संधी दिल्याबद्दल राहुल दादांचे शतशः ऋण! तुर्तास इतकेच. धन्यवाद..!! HR Drvelopers +41!151-|5||7/=~\"0]\" - ShareChat")
