ഭാഗം 5: നിഗൂഢതയുടെ രാത്രി (തുടർച്ച) ​ആ കുടിലിന്റെ ഇരുട്ടിലിരുന്ന് അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാടിന്റെ മക്കൾ തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങളുമായി ഒരു മനുഷ്യ മതിലായി നിൽക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്ന്, കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഭേ #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ ദിച്ചുകൊണ്ട് വലിയൊരു ഗർജ്ജനം മുഴങ്ങി. മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അത് ഒരു സാധാരണ മൃഗമായിരുന്നില്ല; കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന ഏതോ ഒരു പുരാതന വന്യജീവി!ആദിവാസികൾ തങ്ങളുടെ താളത്തിനൊത്ത് ഉറക്കെ ഒച്ച വെക്കാനും നിലത്ത് കുന്തങ്ങൾ കൊണ്ട് അടിക്കാനും തുടങ്ങി. അതൊരു യുദ്ധപ്രഖ്യാപനമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആ വന്യജീവിയെ പിന്തിരിപ്പിക്കാനുള്ള അവരുടെ തനതായ മാർഗ്ഗമായിരുന്നു. അവരുടെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ ഭയം മാറി അവളിലും ഒരു ചെറിയ ധൈര്യം ജനിച്ചു. ​ആ രൂപം പതുക്കെ പിൻവാങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഊരിലാകെ ഒരു ആശ്വാസം പരന്നു. ഗോത്രത്തലവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാൾ തന്റെ കഴുത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു തടിയിൽ കൊത്തിയ രൂപം അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അത് ആ കാടിന്റെ സംരക്ഷണ കവചമാണെന്ന് അയാൾ ആംഗ്യത്തിലൂടെ പറഞ്ഞു.അന്ന് രാത്രി അവർ അവൾക്കായി ഒരു വലിയ വിരുന്നൊരുക്കി. കാട്ടുതേനും കിഴങ്ങുകളും കഴിക്കുമ്പോൾ, താൻ എവിടെയോ വായിച്ചറിഞ്ഞ ആദിവാസി ഗോത്രങ്ങളെക്കാൾ എത്രയോ സ്നേഹമുള്ളവരാണ് ഇവർ എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പുലർച്ചെ വരെ അവർ തീയ്ക്ക് ചുറ്റും നൃത്തം ചെയ്തു. ​നേരം പുലർന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, കാടിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് മഞ്ഞ് മാറുന്ന സുന്ദരമായ കാഴ്ച അവൾ കണ്ടു. പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യത്തിലായിരുന്നു—താൻ വന്ന ആ ബൈക്ക് ഇനി എങ്ങനെ ശരിയാക്കും? ഈ കാടിന് നടുവിൽ നിന്ന് തനിക്ക് എങ്ങനെ പുറത്തുകടക്കാൻ കഴിയും?​ഗോത്രത്തലവൻ തന്റെ ആളുകളോട് എന്തോ ആജ്ഞാപിച്ചു. അവർ അവളുടെ തകർന്ന ബൈക്കിന് അരികിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴാണ് അവൾ ആ സത്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്—അവളുടെ ബാഗ്! അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതിയ ആ ബാഗ് ആ കുടിലിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ സുരക്ഷിതമായി ഇരിക്കുന്നു. ആരോ അത് നേരത്തെ തന്നെ അവിടെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. ​യാത്ര തുടരാൻ അവൾ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, കാടിന്റെ ഒരു പുതിയ രഹസ്യം കൂടി അവളുടെ മുന്നിൽ വെളിപ്പെടാൻ പോവുകയായിരുന്നു. അവസാനിക്കുന്നു.

അതിജീവനത്തിന്റെ കരുത്തായി #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 സ്ത്രീകൾ ​സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ പട്ടിണി മാറ്റാൻ വെയിലും മഴയും അവഗണിച്ചു പണിയെടുക്കുന്നവരാണ് നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള അനേകം സ്ത്രീകൾ. ​വീട്ടുജോലി മുതൽ നിർമ്മാണ മേഖലകളിൽ വരെ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത അധ്വാനമാണ് അവർ കാഴ്ചവെക്കുന്നത്. ​പലപ്പോഴും പുലർച്ചെ മുതൽ അർദ്ധരാത്രി വരെ നീളുന്ന വിശ്രമമില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതചര്യയാണ് അവരുടേത്.സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച് മക്കളുടെ പഠനത്തിനും മാതാപിതാക്കളുടെ ചികിത്സയ്ക്കുമായി അവർ രാപ്പകൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നു. ​സമൂഹത്തിന്റെ പരിഹാസങ്ങളോ തടസ്സങ്ങളോ നോക്കാതെ സ്വാശ്രയത്വത്തിനായി അവർ പോരാടുന്നു. ​കൃഷിപ്പണിയിലും തോട്ടങ്ങളിലും വിയർപ്പൊഴുക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ നമ്മുടെ നാടിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ നട്ടെല്ലാണ്. ​കുടുംബത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ജോലിയിലെ ഭാരവും ഒരേപോലെ ചുമലിലേറ്റാൻ അവർക്ക് പ്രത്യേക കരുത്തുണ്ട്.

ഭാഗം 4: കാടിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ ​ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കണ്ണുകൾ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടതും അവൾ സർവ്വ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടെ, കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് എൻജിൻ ഗർജ്ജിച്ചു. മരം വീണുകിടക്കുന്ന ഭാഗത്തെ ചെറിയൊരു വിടവിലൂടെ അവൾ ബൈക്ക് ആഞ്ഞു വെട്ടിച്ചു. വലിയ പാറകളിലും മരച്ചില്ലകളിലും ബൈക്ക് തട്ടിത്തെറിച്ചെങ്കിലും അവൾ പിടിവിട്ടില്ല. ​ഭയം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. റോഡ് എവിടെയാണെന്ന് പോലും അറിയാതെ അവൾ വണ്ടി ഓടിച്ചു. കാടിന്റെ ഉൾഭാഗത്തേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ മൺപാതയിലേക്കാണ് താൻ എത്തിയതെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ കുഴിയിൽ തട്ടി ബൈക്ക് മറിഞ്ഞു.അവൾ ദൂരേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. ഭാഗ്യത്തിന് വലിയ പരിക്കുകളില്ല, പക്ഷേ ബൈക്കിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് തകർന്ന് കാട് പൂർണ്ണമായും ഇരുട്ടിലായി. എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും കുറെ നിഴലുകൾ ചങ്ങലക്കണ്ണികൾ പോലെ വളയുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ​കയ്യിൽ കത്തുന്ന പന്തങ്ങളുമായി ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യർ! ​അവർ ആ കാട്ടിലെ പുരാതനമായ ഒരു ആദിവാസി ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. പുറംലോകവുമായി അധികം ബന്ധമില്ലാത്ത, കാടിനെ മാത്രം വിശ്വസിച്ചു ജീവിക്കുന്നവർ. അവരുടെ വേഷവും കയ്യിലെ കുന്തങ്ങളും കണ്ട് അവൾ കൂടുതൽ ഭയന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ എന്തൊക്കെയോ ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പെട്ടെന്ന് അതിലൊരു മുതിർന്ന ആൾ മുന്നോട്ട് വന്നു. അയാളുടെ കഴുത്തിൽ മൃഗങ്ങളുടെ പല്ലുകൾ കോർത്ത മാലയുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ പന്തം അവളുടെ മുഖത്തിന് അടുത്തേക്ക് നീട്ടി. ആ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ മുന്നിൽ വീണുകിടക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ അയാൾ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ​അവൾ കൈകൾ കൂപ്പി അവരോട് സഹായത്തിനായി അപേക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ, അവർ അവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ച് കാടിന്റെ കൂടുതൽ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്ന് ഒടുവിൽ അവർ എത്തിയത് ഒരു വലിയ തീക്കുണ്ഡത്തിന് ചുറ്റും നിർമ്മിച്ച കുടിലുകളുടെ അടുത്തായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ച് അവർ അവളെ ഒരു മരത്തൂണിൽ പിടിച്ചിരുത്തി. താൻ എവിടെയാണ് എത്തിയതെന്നോ, ഇനി തനിക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്നോ അറിയാതെ അവൾആകെ തകർന്നുപോയി.

ഭാഗം 3: കാടിന്റെ ഇരുണ്ട മുഖം #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ ​ആ അപരിചിതനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞ ശേഷം അവൾ വീണ്ടും മലമ്പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. സൂര്യൻ പതുക്കെ പടിഞ്ഞാറൻ മലനിരകൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് താഴാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാടിന്റെ പച്ചപ്പ് മാറി, മരങ്ങളുടെ നീണ്ട നിഴലുകൾ റോഡിലേക്ക് പടർന്നു. ​റോഡ് പതുക്കെ ഇടുങ്ങിയതായി മാറി. ഒരു വശത്ത് കുത്തനെയുള്ള മലഞ്ചെരിവും മറുവശത്ത് ഇരുണ്ട കാടും. പെട്ടെന്ന്, കാറ്റിന്റെ ഗതി മാറി. മരച്ചില്ലകൾക്കിടയിലൂടെ ഒരു ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മൂളൽ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ബൈക്കിന്റെ വേഗത കൂട്ടി.ഏതാനും കിലോമീറ്ററുകൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ, റോഡിന് നടുവിലായി ഒരു വലിയ മരം കടപുഴകി വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ടു. വഴി പൂർണ്ണമായും തടസ്സപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു! ​"ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?" അവൾ ബൈക്ക് നിർത്തി ചുറ്റും നോക്കി. ​പിന്നിലേക്ക് പോകാൻ സമയം വൈകിയിരിക്കുന്നു, ഇരുട്ട് വീണുതുടങ്ങി. മരത്തിന്റെ വശത്തുകൂടി ബൈക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുമോ എന്ന് നോക്കാൻ അവൾ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ് കാടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ഇലയനക്കം കേട്ടത്. വെറുമൊരു കാറ്റല്ല, ആരോ നടക്കുന്നത് പോലെ. ​അവൾ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ, മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ രണ്ട് തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു! അതൊരു മൃഗമാണോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും?പേടി കൊണ്ട് അവളുടെ ശരീരം വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അവളിലേക്ക് അടുത്തുവരുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ പെട്ടെന്ന് ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് ഓടി, അത് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ആ ധൃതിയിൽ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ആകുന്നില്ല! ​"പ്ലീസ്... സ്റ്റാർട്ട് ആകൂ..." അവൾ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി പിറുപിറുത്തു. ​കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മുരൾച്ച കേട്ടു. ആ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരികയാണ്. അവൾ ആകെ കുടുങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു! മുന്നിൽ തടസ്സമായി വീണുകിടക്കുന്ന മരം, പിന്നിൽ ഇരുണ്ട കാട്, മുന്നിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആ രൂപം. താൻ ഈ കാടിനുള്ളിൽ ഒറ്റയ്ക്കായെന്നും, രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരുവഴിയുമില്ലെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മഴകാത്തിരിപ്പ് #🥵 വേനൽ ചൂട്! ​ചുട്ടുപൊള്ളും വെയിലേറ്റു വാടി- ത്തളർന്നൊരീ ഭൂമി തൻ മൗനഗീതം, പുഴകൾ വറ്റി, കരിഞ്ഞ പുൽക്കൊടികൾ കണ്ണീരില്ലാതെ വിങ്ങുന്നു പാവം. ​തണൽ മരങ്ങൾ തൻ ഇലകൾ കരിഞ്ഞു ദാഹിച്ചു നിൽക്കുന്നു വേഴാമ്പലായി, ആകാശനീലിമയിൽ വെളുത്ത മേഘങ്ങൾ മഴയുടെ കരിനിഴൽ തേടി നടപ്പൂ. ​എപ്പോഴാണാവോ വരിക നീ പെയ്യാൻ? മണ്ണിലൊരിത്തിരി കുളിരു പകരാൻ, ഇടവപ്പാതിതൻ താളം പിടിച്ചു- മണ്ണിന്റെ ഗന്ധമായ് ഓടിയെത്താൻ. ​ഒരു കുഞ്ഞു മഴത്തുള്ളി വീഴുന്ന നേരം പുതുജീവൻ വയ്ക്കും ഈ പാരിനാകെ, വേനൽച്ചൂടിന്റെ വിങ്ങലകറ്റി കുളിരായി പെയ്യുക വേഗത്തിൽ നീ

കായലിനോട് ചില ചോദ്യങ്ങൾ... 🌊 #🏖 ബീച്ചുകൾ 🏖 ​ഞാൻ: "പ്രിയപ്പെട്ട കായലേ, ഇത്രയും കാലമായി നീ ഇങ്ങനെ ഒഴുകുന്നു... നിനക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും മടുപ്പ് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?" ​കായൽ: (ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ഓളങ്ങൾ ഇളക്കി) "മടുപ്പോ? ഒരിക്കലുമില്ല. ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ കാണുന്നത് പുതിയ മുഖങ്ങളാണ്. എന്റെ മാറിലൂടെ ഒഴുകുന്ന വള്ളങ്ങൾക്കും, കരയിലിരുന്ന് സ്വപ്നം കാണുന്ന മനുഷ്യർക്കും ഓരോ കഥകൾ പറയാനുണ്ടാകും. ആ കഥകൾ കേട്ടുതീർക്കാൻ എനിക്ക് ആയിരം ജന്മങ്ങൾ വേണ്ടിവരും." ​ഞാൻ: "പക്ഷേ, ഈ വേനലിൽ നീ വല്ലാതെ തളർന്നുപോയോ? വെയിൽ നിന്നെ വല്ലാതെ പൊള്ളിക്കുന്നില്ലേ?" കായൽ: "വെയിൽ എന്നെ പൊള്ളിക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, ആ ചൂടിലും ദാഹിച്ചു വരുന്ന പക്ഷികൾക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും എനിക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒരിറ്റ് തണുപ്പുണ്ടല്ലോ... അത് കാണുമ്പോൾ എന്റെ ചൂടൊക്കെ മാറും. മനുഷ്യർ എറിയുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്കുകളും മാലിന്യങ്ങളും എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുമ്പോഴാണ് വെയിലിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ വേദനിക്കുന്നത്." ​ഞാൻ: "നിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ എന്തൊക്കെ രഹസ്യങ്ങളാണ് നീ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്?" കായൽ: "അതൊരു വലിയ നിധിയാണ്! വായനക്കാർ കാണാത്ത പഴയ വഞ്ചികളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ, മീനുകളുടെ നഴ്സറികൾ, പിന്നെ ആരും കേൾക്കാത്ത ആയിരക്കണക്കിന് പ്രണയകഥകൾ... എല്ലാം ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശാന്തമായി എന്റെ തീരത്തിരുന്നാൽ നിനക്കും ആ രഹസ്യങ്ങൾ കേൾക്കാം." ​ഞാൻ: "ഒടുവിൽ നീ എങ്ങോട്ടാണ് ഈ യാത്ര ചെയ്യുന്നത്?" ​കായൽ: "എന്റെ ലക്ഷ്യം ആ വലിയ കടലാണ്. പക്ഷേ, അവിടെ എത്തും വരെ ഈ കരകളെ നനയ്ക്കാനും, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വിനോദമേകാനും, പ്രകൃതിയെ കാക്കാനും എനിക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ... അതാണ് എന്റെ സംതൃപ്തി."

ചട്ടുപൊള്ളുന്ന വേനൽ: #🥵 വേനൽ ചൂട്! മിണ്ടാപ്രാണികൾക്കും വേണം കരുതൽ ​കേരളത്തിൽ ചൂട് റെക്കോർഡുകൾ ഭേദിച്ച് മുന്നേറുകയാണ്. മനുഷ്യർ എയർ കണ്ടീഷണറുകളിലേക്കും ശീതളപാനീയങ്ങളിലേക്കും അഭയം പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിൽ ഒരിറ്റുവെള്ളത്തിനായി അലയുന്ന ഒരു വലിയ വിഭാഗം നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്—പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളും. മിണ്ടാപ്രാണികളുടെ ഈ അതിജീവനം നമ്മുടെ കൂടി ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ദാഹം തീർക്കാൻ ഒരു പാത്രം വെള്ളം ​വേനൽക്കാലത്ത് ജലാശയങ്ങൾ വറ്റിവരളുന്നതോടെ പക്ഷികളും തെരുവുമൃഗങ്ങളും കടുത്ത ദാഹത്തിലാണ്. വീടിന്റെ മുറ്റത്തോ, ടെറസ്സിലോ, മതിലിനു മുകളിലോ ചെറിയ പാത്രങ്ങളിൽ വൃത്തിയുള്ള വെള്ളം വെക്കുന്നത് വഴി നമുക്ക് നൂറുകണക്കിന് ജീവനുകളെ രക്ഷിക്കാനാകും. മൺപാത്രങ്ങളിൽ വെള്ളം വെക്കുന്നത് വെള്ളം തണുപ്പോടെ ഇരിക്കാൻ സഹായിക്കും. ഡെങ്കിപ്പനി പോലുള്ള രോഗങ്ങൾ പടരാതിരിക്കാൻ ഈ വെള്ളം ദിവസവും മാറ്റാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. വളർത്തുമൃഗങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം. തണൽ: കഠിനമായ വെയിലത്ത് മൃഗങ്ങളെ കെട്ടിയിടരുത്. കാറ്റും വെളിച്ചവുമുള്ള തൊഴുത്തുകളോ തണലുള്ള ഇടങ്ങളോ അവർക്കായി ഉറപ്പാക്കണം. ​കുളി: പശുക്കളെയും നായ്ക്കളെയും ദിവസവും ഒന്നിലധികം തവണ കുളിപ്പിക്കുന്നത് ശരീരതാപം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. ​ഭക്ഷണം: പകൽ സമയത്തെ കഠിനമായ ചൂടിൽ മൃഗങ്ങൾക്ക് തീറ്റ നൽകുന്നത് കുറച്ച്, രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും നൽകുന്നതാണ് ഉചിതം. ധാരാളം വെള്ളം കുടിക്കാൻ നൽകുകയും വേണം. പക്ഷികൾക്കായി കുളിരിടങ്ങൾ ​മരങ്ങൾ കുറയുന്ന നഗരപ്രദേശങ്ങളിൽ പക്ഷികൾക്ക് വിശ്രമിക്കാൻ തണൽ കുറവാണ്. ബാൽക്കണികളിലോ ജനലരികിലോ പക്ഷികൾക്ക് വന്നിരിക്കാൻ പാകത്തിൽ തണൽ ഒരുക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. കഠിനമായ ചൂടിൽ പക്ഷികൾക്ക് 'ഹീറ്റ് സ്ട്രോക്ക്' വരാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്. പറക്കുന്നതിനിടയിൽ തളർന്നു വീഴുന്ന പക്ഷികളെ കണ്ടാൽ ഉടൻ അവയ്ക്ക് വെള്ളം നൽകുകയും തണലിലേക്ക് മാറ്റുകയും വേണം. മനുഷ്യരുടേത് മാത്രമല്ല, സകല ജീവജാലങ്ങളുടേതുമാണ്." ​പ്രകൃതിയുടെ തുലനാവസ്ഥ നിലനിർത്തുന്നതിൽ പക്ഷികൾക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും വലിയ പങ്കുണ്ട്. ഈ വേനലിൽ നമുക്ക് അവർക്ക് കൈത്താങ്ങാകാം. നമ്മുടെ കരുണയുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തി മതിയാകും ഒരു ജീവൻ ഭൂമിയിൽ നിലനിൽക്കാൻ.

യാത്രയിലെ ആ അപരിചിതൻ ​കുന്നിൻചെരിവിലെ ആ വലിയ പാറയ്ക്ക് അരികിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി അവൾ ആകെ അസ്വസ്ഥയായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ ബാഗിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില സാധനങ്ങൾ എവിടെയോ വെച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വിജനമായ ആ കാനനപാതയിൽ സഹായത്തിന് ആരെ വിളിക്കണമെന്ന് അറിയാതെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം ദൂരെ നിന്ന് കേട്ടത്. ​അതൊരു മധ്യവയസ്കനായിരുന്നു. അവളുടെ അരികിൽ ബൈക്ക് നിർത്തി അദ്ദേഹം സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു: "എന്തുപറ്റി മോളേ? വണ്ടിക്ക് വല്ല കംപ്ലൈന്റും ഉണ്ടോ?" ​"അല്ല... എന്റെ ബാഗ് ഒന്ന് തുറന്നു പോയി. അതിലുണ്ടായിരുന്ന ചില സാധനങ്ങൾ കാണുന്നില്ല. എവിടെയോ വീണുപോയതാണെന്ന് തോന്നുന്നു," അവൾ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​അദ്ദേഹം തന്റെ ബൈക്ക് സ്റ്റാൻഡ് ചെയ്തിട്ട് അവളുടെ ബാഗ് പരിശോധിക്കാൻ സഹായിച്ചു. "പേടിക്കേണ്ട, ഈ കാറ്റിൽ എവിടെയെങ്കിലും തെറിച്ചു വീണതാകും. ഞാൻ വരുമ്പോൾ കുറച്ചു ദൂരെ ഒരു പാക്കറ്റ് റോഡിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ടിരുന്നു. നീ ഇവിടെ നിൽക്ക്, ഞാൻ പോയി നോക്കിയിട്ട് വരാം." ​ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹം ആ സാധനങ്ങളുമായി തിരിച്ചെത്തി. അത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. ഒരുപാട് നന്ദി സാർ... ഞാൻ ശരിക്കും പേടിച്ചുപോയി." ​"സാരമില്ല. ഈ മലമുകളിലെ കാറ്റിന് വലിയ ശക്തിയാണ്. തനിച്ച് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ബാഗും മറ്റും കൃത്യമായി മുറുക്കിക്കെട്ടണം," അദ്ദേഹം ഒരു ഉപദേശം പോലെ പറഞ്ഞു. ​അവിടെ ആ പാറപ്പുറത്തിരുന്ന് അവർ അല്പനേരം സംസാരിച്ചു. അദ്ദേഹം തന്റെ യാത്രകളെക്കുറിച്ചും, വർഷങ്ങളായി ഈ മലനിരകളിലൂടെ നടത്തുന്ന യാത്രകളെക്കുറിച്ചും അവളോട് പങ്കുവെച്ചു. വലിയ ആഡംബരങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ട് സഞ്ചാരികൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ആത്മബന്ധം അവിടെ ഉടലെടുത്തു. അല്പസമയത്തിന് ശേഷം അവർക്ക് രണ്ടുപേർക്കും പോകേണ്ട ദിക്കുകൾ രണ്ടായിരുന്നു. ശരി മോളേ... എന്റെ വഴി അങ്ങോട്ടാണ്. ശ്രദ്ധിച്ചു പോണം." ​"ശരി സാർ, നന്ദി." ​രണ്ടുപേരും ഹെൽമെറ്റ് ധരിച്ച് തങ്ങളുടെ ബൈക്കുകൾ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ അവർ പരസ്പരം കൈവീശി. രണ്ടു വഴികളിലേക്ക് അവർ പിരിഞ്ഞു. ആ കാടും മലകളും കടന്ന്, അവളുടെ ബൈക്ക് പുതിയൊരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് കുതിച്ചു. പിന്നിൽ ആ അപരിചിതന്റെ ബൈക്ക് ശബ്ദം പതുക്കെ അകന്നുപോയി. #സ്പെഷ്യൽ സ്റ്റോറീസ് ✍ തികച്ചും അപരിചിതരായ രണ്ടുപേർ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളായതും, വീണ്ടും തങ്ങളുടെ ഏകാന്ത യാത്രകളിലേക്ക് മടങ്ങിയതും ആ മലനിരകൾ മാത്രം സാക്ഷിയായി നിന്നു