Leadership without restraint Unbridled Power in a Second Term: In his first term, Donald Trump often appeared constrained — if not by temperament, then by political necessity. The prospect of reelection acted as a moderating force, encouraging at least a degree of strategic restraint in both rhetoric and decision-making. Today, that restraint seems to have eroded. With no third term constitutionally available, the incentives have shifted. The need to appeal broadly to voters has diminished, replaced by a more unapologetic, and at times provocative, style of leadership. Statements that once might have been politically costly are now delivered with apparent indifference to their consequences. The suggestion of canceling midterm elections — whether framed as a joke or not — illustrates a troubling pattern: the normalization of rhetoric that challenges democratic norms. Dismissals by aides, labeling such remarks as humor, do little to alleviate concern. In politics, language shapes perception. Repeatedly introducing extreme ideas, even in jest, can gradually desensitize the public and shift the boundaries of acceptable discourse. Democracy, after all, depends not only on institutions but also on a shared commitment to uphold them. Equally notable is the diminishing specter of accountability. Impeachment, once a powerful constitutional check, appears to have lost much of its deterrent effect in today’s polarized environment. When political consequences are uncertain or diluted by partisan divisions, the executive may feel emboldened to test limits more aggressively. This moment raises a fundamental question: what restrains power when traditional incentives and safeguards weaken? The answer cannot lie solely in formal mechanisms. It must also come from public vigilance, institutional integrity, and a collective insistence that democratic principles are not negotiable. Leadership without restraint may project strength, but history often judges it differently. In the long run, the durability of a democracy is measured not by the power of its leaders, but by the limits they respect. #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

தாய் கிழவியும் தமிழும் மங்கலச்சொல், இடக்கர் அடக்கல் ஆகியவை தமிழின் பாரம்பரியத்தின் ஒரு பரிணாமம் என்றால் அது மிகையில்லை. இது தொன்மையான தமிழ் மரபாகும். மங்கலமற்ற சொற்களைத் தவிர்த்து, நல்ல சொற்களைப் பயன்படுத்துவது தமிழரின் பண்பாடாகும். எடுத்துக்காட்டாக, 'இறந்தார்' அல்லது 'செத்தார்' என்பதை 'எய்தினார்' அல்லது 'துஞ்சினார்' என்று கூறுகிறோம். சமீபத்தில் தாய் கிழவி படத்தை பெரும்பாலானவர்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். அதில் 'தாய் கிழவி' ராதிகா 'தூமை' என்ற வார்த்தையை ஒரு காட்சியில் பேசியிருப்பார். அதாங்க 'Whisper' சமாச்சாரம். மாதவிடாய் காலத்தில் பெண்களுக்கு ஏற்படும் உதிரப்போக்கை, மங்கல வழக்கில் தூய்மை என்று கிராமப்புறங்களில் கூறுவார்கள். 'தூய்மை' என்ற சொல்லே பிற்காலத்தில் 'தூமை' என்று மறுவி அமங்கலச் சொல்லானது சோகம்! ராதிகா செய்த அந்த வார்த்தைப் பிரயோகத்தைப் பார்த்த 'தாய் கிழவி' படப்பிடிப்பில் இருந்தவர்கள் சிரிக்கவும் அவருக்கு அது ஏன் என்று புரியவில்லை. படப்பிடிப்பில் இருந்த யாரோ ஒருவர் "ஒரு கெட்ட வார்த்தையை நீங்கள் சரளமாகப் பேசியது எங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது" என்று கூறியிருக்கிறார். அப்போதுதான் 'தூமை' என்று புழக்கத்தில் இருந்த ஒரு சொல்லின் பொருள் தெரியாமல் தான் அதைப் பேசியதை உணர்ந்து ராதிகாவும் சிரித்திருக்கிறார். இடக்கரடக்கல் என்பது, சபையில் அல்லது பலர் முன்னிலையிலோ கூறத்தகாத, தவிர்க்கப்பட வேண்டிய சொற்களுக்குப் பதிலாக, நாகரீகமாக வேறொரு சொல்லைப் பயன்படுத்துவதாகும். இடக்கர் (தவிர்க்க வேண்டிய சொல்) + அடக்கல் (மறைத்தல்) = இடக்கரடக்கல். உதாரணமாக, "சிறுநீர் கழிக்கச் சென்றான்" என்பதற்குப் பதிலாக "ஒன்றுக்குச் சென்றான்" என்று கூறுவது இடக்கரடக்கல். மங்கலச் சொற்களைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், இறுக்கமான சூழ்நிலைகளிலும் நேர்மறையான எண்ணங்கள் மேலோங்குகின்றன அல்லது பேச்சுவழக்கு நாகரீகமடைகிறது. #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

அழிச்சாட்டியத்தின் உச்ச கட்டம்: இதெல்லாம் ஓர் அரசியலா? பாராளுமன்றத் தொகுதிகள் மறு சீரமைப்பு விஷயத்தில் திமுக பேசி வருவது அழிச்சாட்டியத்தின் உச்ச கட்டம். தேர்தல் பரப்புரையில் அநாவசியமாக இதைப்பற்றி புரளி கிளப்புவது ஏற்புடையது அல்ல. எல்லா மாநிலங்களிலும் உள்ள பாராளுமன்றத் தொகுதிகள் 50 சதவீதம் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் மாநிலத்துக்கு மாநிலம் வித்தியாசமில்லை. எப்போதோ செய்திருக்க வேண்டியதை இப்போது செய்தாலும், அதையும் செய்யக்கூடாது என்பது அழிச்சாட்டியம்தானே? தமிழகத்தில் தற்போது இருக்கும் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை 39. அது 59 ஆக உயர்த்தப்படும். உத்தரப்பிரதேசத்தில் 80 ஆக ஓஇருப்பது 120 ஆகிறது. இதில் தென்னிந்தியா, அதுவும் குறிப்பாக தமிழகம் வஞ்சிக்கப் படுகிறது என சொல்வதற்கு முகாந்திரமே இல்லை. மாவட்டங்களையும் தாலுகாக்களையும் வகைதொகை இல்லாமல் மாநில அரசு அதிகரிக்கவில்லையா? நிர்வாக சீர்திருத்தங்களுக்காக மாநிலத்தை இரண்டுமூன்றாகப் பிரித்தாலும் அதில் தவறு இல்லை. மத்திய அரசு பாராளுமன்றத் தொகுதிகளைத்தானே அதிகரித்துள்ளது? மத்திய அரசுக்கு எதிராக பீதி கிளப்புகிற வகையில் திமுக பேசுவதை கம்யூனிஸ்டுகளும் காங்கிரசும் ஆதரிக்கின்றனவா? நீட் தேர்வை எதிர்த்து எப்படி தேவையில்லாமல் பேசுகிறதோ அதே மாதிரி தொகுதிகள் மறுசீரமைப்பு விஷயத்திலும் திமுக குறுக்குசால் ஓட்டுவது மற்ற மாநிலங்களில் தமிழகத்தைப் பற்றி மோசமான அபிப்பிராயம் உருவாகிவிட காரணமாகிவிடும். இதெல்லாம் ஓர் அரசியலா? #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

வெள்ளை மாளிகை: ஒரு ராஜபோகமான குடிசை! வெள்ளை மாளிகை என்பது அமெரிக்க ஜனாதிபதியின் உத்தியோகபூர்வ இல்லமாகும், அவர் பொதுவான ஜனநாயக வழக்கப்படி சாமானியர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர். அவர்களில் பலர் டிரெய்லர்களில், (அதாவது மொபைல் குடிசைகளில்?) வாழ்கிறவர்கள். அதை 'ராயல்' என அழைப்பதற்கு காரணம் அங்கு வசிக்கும் அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஒரு அரச அரண்மனையில் வாழ்வதற்கு தகுதியுள்ள உலகின் மிக சக்திவாய்ந்த நபர். ஆகவே, வெள்ளை மாளிகை ஒரு ராஜபோகமான குடிசை என்பது ஒரு முரண்பாடான உவமையாகத் தோன்றினாலும் அதுதான் உண்மை. பிரமாண்டமான நடன அரங்கம் மற்றும் தங்க கழிப்பறையின் சகாப்தம்: ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் இரண்டாவது முறையாக பதவிக்கு வந்ததிலிருந்து வெள்ளை மாளிகையில் விரிவான புனரமைப்புகளை மேற்கொண்டார். இதில் இரண்டு சர்ச்சைக்குரிய திட்டங்கள் அடங்கியுள்ளன. ஒன்று புதிய நடன அரங்கம் (பால்ரூம்), மற்றது மறுவடிவமைக்கப்பட்ட குளியலறை. இதில் முதலாவது திட்டம் ஒரு புதிய, 90,000 சதுர அடியில் நடன அரங்கத்தை நிர்மாணிப்பதாகும். அதற்காக வரலாற்று சிறப்புமிக்க வெள்ளை மாளிகையின் கிழக்கு பிரிவை இடிக்க வேண்டியிருந்தது. இதற்கு 400 மில்லியன் டாலர் செலவாகும் என்று மதிப்பிடப் பட்டுள்ளது. இந்த திட்டம் தனியார் வழங்கிய நன்கொடைகள் மூலம் நிறைவேற்றப்பட்டது. எவ்வாறாயினும், மார்ச் 2026 இன் பிற்பகுதியில் ஒரு நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பினால் நடன அரங்கத் திட்டம் தற்காலிகமாக நிறுத்தப்பட்டது. அமெரிக்க காங்கிரஸின் ஒப்புதல் இல்லாமல் இதுபோன்ற குறிப்பிடத்தக்க கட்டுமானத்தை மேற்கொள்ள ஜனாதிபதியான டிரம்புக்கு அதிகாரம் இல்லை என்று தீர்ப்பு அளிக்கப்பட்டது. இந்த தீர்ப்பை எதிர்த்து வெள்ளை மாளிகை மேல்முறையீடு செய்துள்ளது. அதே நேரத்தில், ட்ரம்ப் நிர்வாகம் ஜனாதிபதியின் படுக்கை அறையுடன் இணைக்கப்பட்ட குளியலறையை தங்க சாதனங்களுடன் புதுப்பித்தது. மார்ச் 2026 இன் பிற்பகுதியில் "தி சீக்ரெட் ஹேண்ட்ஷேக்" என்ற அநாமதேய கலைக் குழு "நேஷனல் மால்" என்ற இடத்தில் அந்த கழிப்பறையின் மாதிரி சிற்பத்தை நிறுவி அதனை பொதுவெளியில் நையாண்டிக்கு உள்ளாக்கியது. மேலும் அது, 'எ த்ரோன் ஃபிட் ஃபார் எ கிங்' என்ற தலைப்பில், "முன்னெப்போதும் இல்லாத அசாதாரண சூழ்நிலை நிலவும் ஒரு காலகட்டத்தில் ஜனாதிபதி டிரம்ப், தனது குளியலறையை தங்கமயமாக மறுவடிவமைக்கும் முக்கியமான விஷயத்தில் கவனம் செலுத்தியுள்ளார்" என்று ஒரு கல்வெட்டையும் நிறுவி அந்த புதுப்பித்தல் பணியினை கேலி செய்தது. இது விஷயமாக வெள்ளை மாளிகையின் செய்தித் தொடர்பாளர் பேசியதுதான் விசேஷமாக குறிப்பிடத்தக்கது. அதாவது, "வெள்ளை மாளிகையில் 'முன்னெப்போதையும் விட அழகான' மாற்றங்களை ஏற்படுத்த டிரம்ப் முயற்சி செய்தார்" என்று அவர் தெரிவித்தார்! பின்னே? MAGA (Make America Great Again) அதாவது, அமெரிக்காவின் பெருமையை மீட்டெடுப்பது என்றால் சும்மாவா? இதில் "கத்தோலிக்க கிருஸ்துவ மதத் தலைவர் போப் ஆகும் தகுதி எனக்கு உண்டு" என அமெரிக்க அதிபர் பேசியது உலகையே அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. அயத்தொல்லா கொமேனி போன்ற ஒரு மதத் தலைவர் அரசியல்வாதியாகலாம். ஆனால், 'முதல் தர' ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கரும், எப்ஸ்டீன் பைல்களின் நாயகனும், அரசியல்வாதியுமான டிரம்ப்பை போப் கோலத்தில் கற்பனை செய்து பார்க்கவே பயமாக இருக்கிறது! வெள்ளை மாளிகை தர்பாரில் காமெடிகளுக்குப் பஞ்சம் இல்லை. அதன் கூற்றுப்படி, ஈரானுடனான போர் ஒரு தெய்வீக பணி; எப்ஸ்டீன் ஃபைல்கள் எல்லாம் வெற்றுப் புனைகதைகள். அப்படி இருக்கும்போது, வெள்ளை மாளிகை அதிகாரிகளை நாம் முட்டாள்தனமாக ஏதாவது பேசி விமர்சனம் செய்து வைத்தால் அது மீண்டும் "வேதங்களை" துணைக்கு அழைக்கலாம்! நமக்கெதற்கு வம்பு? #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

Betrayal or Strategy? Inside Al-Qaeda’s Shadow Game in Iran The landscape of Middle Eastern militancy is often viewed as a monolith of radicalism, yet it is defined by a complex web of rivalries, tactical marriages of convenience, and deep-seated sectarian divides. At the heart of this web lie two of the world’s most prominent Sunni militant organizations: Hamas and Al-Qaeda. While both share an Islamist foundation, their relationship, and their roles in the current 2026 conflict involving Iran, reveals a stark contrast between local nationalism and global jihad, often blurred by the historic friction between Sunni and Shia Islam. Historically, the relationship between Hamas and Al-Qaeda has been one of mutual recognition but operational hostility. Hamas, rooted in the Muslim Brotherhood, is a nationalist-Islamist movement focused specifically on the liberation of Palestine. Its willingness to engage in the political process and govern the Gaza Strip has long been a point of contention for Al-Qaeda. The late Al-Qaeda leaders, including Ayman al-Zawahiri, frequently lambasted Hamas for "selling out" the global jihad in favor of democratic participation and pragmatic deals. In Gaza, this tension has occasionally turned violent, with Hamas forces crushing Al-Qaeda-aligned "salafi-jihadi" cells to maintain its monopoly on power. The ongoing "Iran War" of 2026 has added a surreal layer to these dynamics. Despite being a Sunni organization, Al-Qaeda has found a paradoxical sanctuary within the borders of Shia-led Iran. For decades, high-ranking Al-Qaeda figures, including de facto leader Saif al-Adel, have operated from Iranian soil. This "marriage of convenience" allows Iran to hold leverage over Sunni extremist movements while providing Al-Qaeda a safe haven from Western intelligence. However, as the 2026 conflict intensified with U.S. and Israeli strikes on Iranian infrastructure, reports indicate a shift, with Al-Qaeda leadership reportedly eyeing a return to Afghanistan to escape the crumbling security of their Iranian hosts. This leads to the question of whether the current conflict is a "Sunni-Shia proxy war." On the surface, the answer is yes. Regional powers like Saudi Arabia (Sunni) and Iran (Shia) have spent decades vying for influence through various proxies. However, the reality is more nuanced. Iran, the champion of the Shia world, is the primary benefactor of Hamas, a Sunni group. This alliance proves that in the Middle East, strategic goals, specifically opposition to Israel and Western influence, often supersede religious dogma. Hamas fights for a state; Al-Qaeda fights for a borderless caliphate. Meanwhile, Iran sits at the center, utilizing both groups for its survival. The 2026 war is not just a religious battle; it is a high-stakes geopolitical game where the lines of faith are frequently redrawn to suit the needs of the battlefield. Despite these alliances, the war has deepened the Sunni-Shia divide. Iran’s missile attacks on Gulf Cooperation Council (GCC) states, primarily Sunni monarchies, have fueled regional hostility and further polarized the Middle East along sectarian lines. Muslims in India, Indonesia, Pakistan, and Malaysia often find taking sides in Iran-related conflicts difficult due to complex geopolitical, sectarian, and economic factors. It's time to think about forming an Association of Non-Arab Muslim Nations to ensure they don't fall prey to Middle East politics and to keep the militant organizations at arms length. #Al-Qaeda #Hamas #Iran #GCC #Sunni #Shia #Saudiarabia #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

Renaissance in international secularism The concept of "International Secularism" is evolving, and India stands at the center of this shift. While India is home to a Hindu majority, it also houses one of the largest Muslim populations on the planet — a demographic reality that offers a unique opportunity for global diplomacy and internal unity. The Power of Demographic Reality To foster deeper religious unity and global cooperation, India’s identity on the world stage should also more prominently reflect its status as a significant hub of the Islamic world. Recognizing the sheer scale of the Indian Muslim community, numbering over 200 million, allows India to engage with Muslim-majority nations not just as a neighbor, but as a stakeholder in the global Muslim discourse. This isn't about changing the nation's core; it's about acknowledging that India’s diversity is its greatest diplomatic asset. Debunking Communal Narratives For decades, critics, most notably Pakistan, have attempted to paint India as a nation that operates purely on communal lines. This narrative is increasingly absurd when viewed against the backdrop of India's pluralistic institutions. By leaning into its identity as a home for a massive, integrated Muslim population, India can effectively silence these claims. It shifts the conversation from "India vs. Islam" to "India as a guardian of Islamic heritage and progress." Benefits for the Diaspora This strategic shift has tangible benefits for Indian citizens abroad. When India is recognized globally as a nation that respects and empowers its Muslim population, Indian Muslims working or living in the Middle East and other Islamic countries receive greater respect and better treatment. It creates a "cultural bridge," ensuring that the diaspora is viewed as representatives of a friendly, inclusive power. A Mirror for Equality & Minority Rights Projecting this image of "Active Secularism" also provides India with the moral high ground to advocate for Hindu minorities in other countries. By demonstrating a gold standard of treatment for its own minorities, India sends a powerful signal to nations where Hindus are the minority. It establishes a reciprocal expectation of safety and dignity for all religious groups, regardless of borders. In conclusion, recognition of the vastness of India's Muslim population internationally strengthens its concept of 'unity in diversity'. It allows the country to project itself as a truly secular superpower, fostering peace at home and gaining unprecedented influence in the international arena. #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

Peace Through War? Humanity’s Greatest Lie A simple wish — to catch a fish and release it back into the river, in poet Vairamuthu's words. That is enough to make a human being happy. Happiness, after all, rarely demands grandeur. It lives quietly in small, harmless desires — desires that do not wound others, not even the smallest of living beings. It is upon such modest longings that the world truly turns. Yet somewhere along the way, those entrusted with guiding humanity — politicians and spiritual leaders alike — have reduced human beings into narrow enclosures. Walls, not minds. Boundaries, not bridges. And what compassion can one expect from a wall? What concern for future generations can emerge from something designed only to divide? We are told that war is necessary for peace. That human beings must become test subjects so medicine can advance. That nature must be destroyed in the pursuit of profit. That the survival of one race justifies the extinction of another. That nuclear weapons are essential to prevent war. That children can be sacrificed in the name of victory. Those conflicts must be settled immediately, decisively, violently — “you or me.” And above all, that history must remember us, no matter the cost. The stars in the sky may one day be counted. But the dimensions of human violence, its justifications and mutations, are far more complex to measure. Violence has evolved, refined itself, disguised itself as necessity, as strategy, as destiny. There was a time when great minds walked this earth — souls who sought to guide humanity toward clarity, compassion, and balance. They spoke of peace, of restraint, of coexistence. They attempted, in their own ways, to draw a straight path for a crooked world. And yet, two thousand years later, humanity stands divided in their names. Not united by their teachings, but fractured by interpretations. People fight, bleed, and perish — not despite these teachings, but often because of them. It is not merely tragic — it is absurd. What is perhaps more troubling is that since then, no universally guiding voice has emerged to redirect humanity at a global scale. Instead, we have inherited ideologies that resemble ticking devices — constructed carefully, fueled by identity, and ready to detonate. Whether it is religious extremism, racial supremacy, or expansionist dreams, the result remains the same: a restless humanity galloping toward self-destruction. Time is changing. But humanity seems reluctant to change with it. We live in an age of artificial intelligence. We speak of colonizing the Moon and Mars. We imagine building civilizations beyond Earth. And yet, a new and unsettling question arises: will we carry our divisions with us? Will we export our conflicts — our obsessions with language, race, and identity — to other worlds? If so, what exactly are we expanding — civilization, or chaos? The concern is not unfounded. It is deeply rational. Because if humanity cannot learn to live peacefully on one planet, what assurance do we have that it will behave differently on another? Technology may advance. Distances may shrink. But unless the human mind evolves, we are merely extending the geography of our problems. Perhaps, before reaching for the stars, we must first learn how to remain human — here, on Earth. If you are really serious, how are you going to promote this post internationally to initiate a change? #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை

Does the World Revolve Around Washington? A Risky Bet on China’s Silence The current geopolitical climate raises a troubling question: can global stability survive under strategies that appear to ignore basic economic interdependence? When the United States moves to restrict oil flows from Venezuela to China, and tensions threaten supplies from Iran via the Strait of Hormuz, it is not merely applying pressure — it is directly challenging the energy security of the world’s second-largest economy. Expecting China to remain passive under such circumstances seems strategically optimistic at best, and dangerously unrealistic at worst. India is not far behind. For China and India energy is not just a commodity; it is the backbone of industrial continuity, social stability, and long-term political legitimacy. Any disruption — especially one perceived as deliberate — forces Beijing to respond, whether through diplomatic resistance, economic countermeasures, or strategic realignments with partners like Russia and Iran. History has consistently shown that great powers do not quietly accept constraints that threaten their core interests. From Washington’s perspective, such actions may be framed as leverage — part of a broader effort to contain adversaries and assert dominance. Under leaders like Donald Trump, this approach has often leaned toward transactional and pressure-based diplomacy. However, this method assumes that other major powers will ultimately yield rather than retaliate or adapt. That assumption is increasingly questionable in a multipolar world. The deeper concern lies in the apparent disconnect between geopolitical risk and financial market behavior. Despite escalating tensions involving China, Iran, and global energy routes like the Strait of Hormuz, stock markets continue to hover near historic highs. This suggests either extraordinary confidence in conflict containment — or a dangerous underestimation of systemic risk. Even if a truce emerges, the damage will not vanish overnight. Supply chains disrupted today take years to rebuild. Trust, once broken between nations, is far harder to restore than trade flows. Economic scars linger long after headlines fade. So, is the world “going mad”? Not quite — but it may be drifting into a phase where short-term tactical gains overshadow long-term strategic stability. In such an environment, the real risk is not immediate collapse, but gradual erosion — of trust, cooperation, and ultimately, global order. #🚹உளவியல் சிந்தனை #📺அரசியல் 360🔴

சிலருக்கு கூட்டம் கூட்டுவதற்கே மூச்சு முட்டுகிறதாம்... காலம் விசித்திரமானது! ரேடியோ அழிந்தது என்று மனிதகுலம் நினைத்தபோது அது FM என்ற வடிவம் எடுத்து மீண்டும் வந்து கார் பிரயாணத்தில் ஒரு வரப்பிரசாதமாக அமைந்தது. ஆங்கில வைத்தியம் தலை தூக்கியபோது சித்த மருத்துவம் சீரழிந்துவிடுமோ என்ற கவலை இருந்தது. அந்த எண்ணத்திற்கு உரம் போடுகிற வகையிலே சில சித்த மருத்துவர்களும் நடந்து கொண்டார்கள். மூன்று மாதங்களுக்கு மருந்து தருகிறேன் 10,000 பணம் கொடுங்கள் என்றார்கள். சாதாரண மூலிகைப் பொடிகளை "ஒரு செட் 4,000" என்று விலை வைத்து விற்றார்கள். சித்த மருத்துவர்கள் லேகியம் தருவார்கள். ஆனால் அது எதனால் ஆனது என்று கேட்டால் எதையாவது சொல்லி அல்வா கொடுத்து மழுப்புவார்கள். இன்று இணையத்தின் உபயத்தில் பேத்தியே வீட்டில் "பாட்டி வைத்தியம்" பார்க்கிறாள். எல்லா வகையான தைலங்களும் சூரணங்களும் மாத்திரைகளும் சல்லிசான விலைகளில் கடைகளில் கிடைக்கின்றன, மூலிகை விவசாயிகளும் பலனடைகிறார்கள். கிராமங்களில் ஒரு காலத்தில் வீடுகளில் களி, கம்மஞ்சோறு, சோளச்சோறு ஆகியவையே பிரதான உணவாகவும், நெல்லுச்சோறு என்பது அருந்தலாகவும் இருந்தது. இன்று அரிசி வதகழிகிறது. ஆனால் சிறுதானியங்கள் மீண்டும் வலம் வருகின்றன. பன்னாட்டு உணவுப்பொருள் நிறுவனங்களும் அவற்றை தனது உணவுப் பொருட்களில் அதிகம் பயன்படுத்துகின்றன. மானாவரி விவசாயிகளுக்கு விலை கட்டுபடி ஆகிறது. பிறகு? அரிசி கோதுமையை விட சிறு தானியங்களின் விலைகள் இன்று அதிகம்! சென்ற தலைமுறையினர் கருப்பட்டி மற்றும் வெல்லத்திலிருந்து சர்க்கரைக்கு மாறினார்கள். இன்று சர்க்கரையே வேண்டாம் என்று மீண்டும் வெல்லத்திற்கு மாறிவிட்டனர். சிலரோ - மண்பானையில்தான் சமைப்பேன், சாதத்தை குக்ககரில் வைக்காமல் வடிக்கத்தான் செய்வேன், இட்லி கொப்பரையில் துணியை விரித்துதான் இட்லிக்கு மாவை ஊற்றுவேன் என இறங்கி விட்டார்கள். நல்ல விஷயம்தான், நடக்கட்டும்! கடைசியில் தேர்தல் பிரச்சாரம்! செல்போன்களின் வருகையால் அரசியல் பொதுக்கூட்டங்கள் கடந்த சில தேர்தல்களில் சோபிக்கவில்லை. ஆனால், இந்தத் தேர்தலில் கூடுகிற கூட்டத்தைப் பார்த்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது. அதுவும் விஜய், அண்ணாமலை, சீமான், எடப்பாடி ஆகியோருக்கு கூட்டம் அள்ளுகிறது. இதெல்லாம் தானாச் சேந்த கூட்டம். பேச்சுக்கு பேர்போன திமுக கூடாரமே கொஞ்சம் கலகலத்துதான் கிடக்கிறது! கூட்டம் கூட்டுவதற்கே மூச்சு முட்டுகிறதாம். #📺அரசியல் 360🔴 #🚹உளவியல் சிந்தனை