❣️❤️‍🔥മഴയോളം പ്രണയം❤️‍🔥❣️10 രോഹൻ്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സ് പെയ്തൊഴിഞ്ഞ കാർമേഘം പോലെ ശാന്തമായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി തൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കല്ല് പോലെ കൊണ്ടുനടന്ന ആ രഹസ്യം ഒരാളോട് പങ്കുവെച്ചപ്പോൾ കിട്ടിയ ആശ്വാസം ചെറുതല്ല. പക്ഷേ, ആ വ്യക്തി രോഹൻ മേനോൻ ആയതാണ് അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. ഗൗരവക്കാരനും അധികാരസ്വഭാവമുള്ളവനുമായ ആ ബിസിനസ്സുകാരനിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു മനുഷ്യസ്നേഹി ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ​ കാർ ഓടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു തന്നെയിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുള്ള റോഡുകൾ പോലും അവൾക്ക് ഇന്ന് മനോഹരമായി തോന്നി. 'നിങ്ങൾ ഒരു യോദ്ധാവാണ്, അഞ്ജലി.' രോഹൻ്റെ ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ടോക്കിയോയിൽ വെച്ച് ഇയാൻ തകർത്തത് അവളുടെ ഹൃദയം മാത്രമായിരുന്നില്ല, അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം കൂടിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ഒരു അന്യനാട്ടുകാരനായ ക്ലയിൻ്റ് അത് അവൾക്ക് തിരിച്ചു നൽകിയിരിക്കുന്നു. ​അവൾ നേരെ ഓഫീസിലേക്കാണ് പോയത്. അവിടെ പ്രിയ അവളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "അഞ്ജലീ! നീ എവിടെയായിരുന്നു? ഞാൻ നിന്നെ എത്ര തവണ വിളിച്ചു!" പ്രിയ ഓടിവന്നു. "രോഹൻ മേനോൻ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയോ? നിൻ്റെ മുഖമെന്താ ഇങ്ങനെ?" ​ അഞ്ജലി പ്രിയയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല പ്രിയാ. എല്ലാം ശരിയായി. പ്രൊജക്റ്റ് നമുക്ക് തന്നെ കിട്ടി. മാത്രമല്ല, അയാൾ... അയാൾ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനാണ്." ​ പ്രിയ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി. "രോഹൻ മേനോനോ? നല്ല മനുഷ്യനോ? നീ എന്തൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്? രാവിലെ നീ യുദ്ധത്തിന് പോകുന്നതുപോലെയാണ് പോയത്." ​ അഞ്ജലി സോഫയിൽ ഇരുന്ന് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഇയാനെക്കുറിച്ചും താൻ അനുഭവിച്ച മാനസിക വിഷമങ്ങളെക്കുറിച്ചും രോഹനോട് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ​ "നീ അത് അയാളോട് പറഞ്ഞോ?" പ്രിയ ചോദിച്ചു. "അത് വലിയൊരു കാര്യമാണ് അഞ്ജലീ. നീ ആരോടും പറയാത്ത ആ സത്യം അയാൾക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നു വെച്ചു. അയാൾ അത് ദുരുപയോഗം ചെയ്യില്ലെന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?" ​ "ഉറപ്പാണ് പ്രിയാ. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് ആത്മാർത്ഥതയാണ്. അയാൾക്ക് വേണ്ടത് എൻ്റെ മുറിവുകളല്ല, എൻ്റെ കഴിവിനെയാണ്." ​അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ജോലിത്തിരക്കിൻ്റേതായിരുന്നു. 'നവഗ്രഹ' എന്ന കമ്പനിയുടെ പേരിൽ രോഹൻ മേനോൻ്റെ 150 കോടിയുടെ പ്രൊജക്റ്റ് ഔദ്യോഗികമായി ഒപ്പിട്ടു. അതോടെ അഞ്ജലിയുടെ ഓഫീസിൽ ആളുകൾ കൂടിത്തുടങ്ങി. പത്രങ്ങളിലും ചാനലുകളിലും 'മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിൻ്റെ പുതിയ ആർക്കിടെക്റ്റ്' എന്ന പേരിൽ അഞ്ജലിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ വന്നു. ​ ഈ പ്രൊജക്റ്റിൻ്റെ ഭാഗമായി ഒരു പുതിയ ടീമിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി തൻ്റെ ഓഫീസിലേക്ക് അസിസ്റ്റൻ്റ് ആർക്കിടെക്റ്റുകളെയും സിവിൽ എഞ്ചിനീയർമാരെയും ഇൻ്റർവ്യൂ ചെയ്തു തുടങ്ങി. അങ്ങനെയാണ് രാഹുൽ എന്ന യുവാവ് അവളുടെ ടീമിലേക്ക് എത്തുന്നത്. ബുദ്ധിയുള്ള, എന്നാൽ നിശബ്ദനായ ഒരു ആർക്കിടെക്റ്റായിരുന്നു അവൻ. രാഹുലിനെ കാണുമ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് തൻ്റെ പഴയ കാലം ഓർമ്മ വരും. ​ ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, സൈറ്റിൽ കോൺക്രീറ്റിംഗിൻ്റെ ആദ്യ ഘട്ടം നടക്കുകയായിരുന്നു. കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് കാര്യങ്ങൾ മേൽനോട്ടം വഹിച്ചു. ​പെട്ടെന്നാണ് രോഹൻ്റെ കറുത്ത ലംബോർഗിനി സൈറ്റിലേക്ക് വന്നത്. അയാൾ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി അഞ്ജലിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ​ "മഴ പെയ്യാൻ പോകുകയാണ്, അഞ്ജലി. നിങ്ങൾ ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കുകയാണോ?" രോഹൻ ചോദിച്ചു. ​ "വർക്ക് തീർക്കാതെ പോകാൻ കഴിയില്ല, രോഹൻ. ഈ കോൺക്രീറ്റിംഗ് പൂർത്തിയാക്കണം," അവൾ പ്ലാനിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ​ "നിങ്ങൾ ഒരുപാട് ജോലി ചെയ്യുന്നു. കുറച്ച് വിശ്രമം ആവശ്യമാണ്." രോഹൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "ഞാൻ ഇന്ന് വന്നത് മറ്റൊരു കാര്യത്തിനാണ്. നമുക്ക് നാളെ വയനാട് വരെ ഒന്ന് പോകണം." ​അഞ്ജലി ഞെട്ടി. "വയനാടോ? എന്തിന്?" ​ "എൻ്റെ മറ്റൊരു പ്രൊജക്റ്റ് അവിടെ തുടങ്ങുന്നുണ്ട്. ഒരു ഇക്കോ-റിസോർട്ട്. അതിൻ്റെ ലൊക്കേഷൻ കാണാൻ എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ സഹായം വേണം. വരാൻ താല്പര്യമുണ്ടോ?" ​ അഞ്ജലി ഒന്ന് മടിച്ചു. "പക്ഷേ ഇവിടെ പണികൾ നടക്കുകയാണല്ലോ." ​"ഇവിടെ രാഹുലും ടീമും ഉണ്ടല്ലോ. ഞാൻ ഇതിനകം അയാളോട് സംസാരിച്ചു. നാളെ ഞായറാഴ്ചയാണ്. നമുക്ക് രാവിലെ പോയി വൈകുന്നേരം വരാം. അതൊരു ജോലിയല്ല, ഒരു യാത്രയായി കാണൂ." ​ രോഹൻ്റെ ആ ക്ഷണം നിരസിക്കാൻ അഞ്ജലിക്ക് തോന്നിയില്ല. വയനാടൻ മലനിരകളും മഞ്ഞും അവളുടെ മനസ്സിനെ എപ്പോഴും ആകർഷിച്ചിരുന്നു. മാത്രമല്ല, രോഹനോടൊപ്പം ഒരു യാത്ര പോകുന്നത് തൻ്റെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ തുറക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്നും അവൾ കരുതി. ​ "ശരി, ഞാൻ വരാം," അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. ​ ഞായറാഴ്ച പുലർച്ചെ അഞ്ചു മണിക്ക് തന്നെ രോഹൻ അവളുടെ ഫ്ലാറ്റിന് മുന്നിലെത്തി. രോഹൻ തന്നെയായിരുന്നു കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത്. ഡ്രൈവർ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ യാത്ര അപ്രതീക്ഷിതമായ ചില അനുഭവങ്ങളിലേക്കുള്ള തുടക്കമായിരുന്നു. ​വയനാട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അവർ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. ബിസിനസ് മാത്രമല്ല, സിനിമകളും സംഗീതവും ഭക്ഷണവും എല്ലാം സംഭാഷണ വിഷയമായി. രോഹൻ്റെ സംസാരത്തിൽ പഴയ ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരുതരം കുട്ടിക്കളിയും തമാശകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ "നിങ്ങൾ എപ്പോഴും ഇത്ര ഗൗരവത്തിലാണോ ഇരിക്കാറുള്ളത്, രോഹൻ?" അവൾ ചോദിച്ചു. ​ "ബിസിനസ് ലോകത്ത് ഗൗരവം വേണം, അഞ്ജലി. ഇല്ലെങ്കിൽ ആളുകൾ നമ്മളെ വിഴുങ്ങും. പക്ഷേ, പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങനെയാണ്. തികച്ചും സാധാരണക്കാരൻ." ​ 'പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം' എന്ന വാക്ക് അഞ്ജലിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തരം അനുഭൂതി നിറച്ചു. അവൾ രോഹനെ നോക്കി. രാവിലെത്തെ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. ​വയനാട്ടിലെ ലൊക്കേഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ മഴ ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പച്ചപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ അവർ നടന്നു. കാടിൻ്റെ ഗന്ധവും മഞ്ഞിൻ്റെ തണുപ്പും അഞ്ജലിയെ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് എത്തിച്ചു. ​ "ഇവിടെയാണ് ഞാൻ ആ റിസോർട്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്," രോഹൻ ഒരു കുന്നിൻ ചെരിവ് കാണിച്ചു പറഞ്ഞു. "മഴയോളം പ്രണയിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ ഇവിടുത്തെ സൗന്ദര്യം ഡിസൈൻ ചെയ്യാൻ കഴിയൂ." ​ അഞ്ജലി ആ കാഴ്ചയിൽ മുഴുകി നിന്നു. പെട്ടെന്നാണ് കാറ്റോടു കൂടിയ കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്. അവർക്ക് അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ തടിവീട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറേണ്ടി വന്നു. ​മഴ കനത്തതോടെ അന്തരീക്ഷം തണുത്തുറഞ്ഞു. ആ ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിൽ അവർ തനിച്ചായി. മഴയുടെ ശബ്ദം മേൽക്കൂരയിൽ താളം പിടിക്കുന്നു. ​ "നിങ്ങൾക്ക് തണുക്കുന്നുണ്ടോ?" രോഹൻ ചോദിച്ചു. അവൻ തൻ്റെ ജാക്കറ്റ് ഊരി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ​ "വേണ്ട, എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല," അവൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ കൈകൾ തണുത്ത് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​രോഹൻ നിർബന്ധിച്ച് ആ ജാക്കറ്റ് അവൾക്ക് ചുറ്റും പുതപ്പിച്ചു. അവളോട് ചേർന്ന് ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു, "അഞ്ജലീ, ജീവിതം എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്. നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്ത് മഴ പെയ്യും. ആ മഴയിൽ നനയാതിരിക്കാൻ നമ്മൾ ചിലപ്പോൾ ഒരു കവചം തേടും. പക്ഷേ ചില സമയത്ത്, ആ മഴയെ ആസ്വദിക്കാനാണ് നമ്മൾ പഠിക്കേണ്ടത്." ​അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പതിയെ പിടിച്ചു. ആ സ്പർശത്തിൽ ഒരുതരം സംരക്ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി ഇത്തവണ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. മഴയുടെ സംഗീതത്തിൽ, വയനാടൻ മലനിരകളുടെ ഏകാന്തതയിൽ, അവൾ രോഹൻ്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ​ടോക്കിയോയിലെ വഞ്ചനയും ഇയാൻ്റെ മുഖവും അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോവുകയായിരുന്നു. പകരം, മഴയോളം ആഴമുള്ള ഒരു പ്രണയം അവളുടെ ഉള്ളിൽ മുളപൊട്ടിത്തുടങ്ങി. പക്ഷേ, ഈ പ്രണയം എത്രത്തോളം സുരക്ഷിതമായിരിക്കും? രോഹൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ അറിയാത്ത രഹസ്യങ്ങൾ ഇനിയെന്തൊക്കെയാണ്? ​യാത്ര കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ, അവരുടെ മൗനത്തിൽ പോലും ഒരായിരം വാക്കുകൾ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെത്തുമ്പോൾ രാത്രി പത്തു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ​ "നന്ദി, രോഹൻ. ഈ യാത്രയ്ക്ക്," അഞ്ജലി കാറിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ പറഞ്ഞു. ​ "ഇത് വെറുമൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ്, അഞ്ജലി. നമുക്ക് ഒരുപാട് ദൂരം പോകാനുണ്ട്," രോഹൻ മന്ദഹസിച്ചു. ​അഞ്ജലി ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കയറി പോകുമ്പോൾ, രോഹൻ്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കോൾ വന്നു. അയാളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. ​ "പറയൂ," രോഹൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ "സാർ, അവൾ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടുണ്ട്. കൊച്ചിയിലെ ഒരു ഹോട്ടലിൽ അവളുണ്ട്." മറുതലയ്ക്കൽ ഒരു പുരുഷൻ്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു. ​രോഹൻ്റെ കൈകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി. "ആരാണ്?" അവൻ ചോദിച്ചു. ​ "ശാലിനി... ശാലിനി മേനോൻ." ​ രോഹൻ്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഇരുൾ പടർന്നു. അഞ്ജലിയോടുള്ള ആ പ്രണയ നിമിഷങ്ങളെ തകർക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി ആ പേര് അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി നിന്നു. ​ (തുടരും...) അഭിപ്രായം കമൻറ് ചെയ്യാമോ പ്ലീസ്......🙂❣️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ