ഒരു വട്ടം കൂടെ.. അന്ന് വൈകുന്നേരം, ആദിയും അർജുനും സുഹൃത്ത് സുഹൈലിന്റെ മൈലാഞ്ചി കല്യാണത്തിന് എത്തി. ചിരിയും, തമാശകളും, സൗഹൃദ സംഭാഷണങ്ങളുമായി അവർ അവിടെ നിന്നു. അപ്പോഴാണ് ആ ആഡംബര കാർ അവിടെ വന്നു നിന്നത്. അതിൽ നിന്ന് ശിവാനി ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടതും ആദിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേരിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. എന്നാൽ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനെ ഒന്നു പരിഗണിച്ചു പോലുമില്ല.. ഒരു നോട്ടം കൊണ്ടുപോലും അവൾ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. കൂട്ടുകാർ എന്തു പറയുന്നു എന്നതിലായിരുന്നില്ല ആദിയുടെ ശ്രദ്ധ. പിറകിൽ മുഴങ്ങിയ ശബ്ദങ്ങളെല്ലാം അവനൊരു ശൂന്യതയിൽ മാഞ്ഞു പോയ പോലെ തോന്നി. അവൻ്റെ കാതുകളിൽ തൻ്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിൻ്റെ ശബ്ദം മാത്രം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേട്ടു. ആ കാത്തിരിപ്പിന് വിരാമമിട്ട്, ഒടുവിൽ ശിവാനി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. മറ്റുള്ളവരുമായി ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചുമിരുന്നു അവൾ. അവനിൽ നിന്ന് അൽപ്പം അകലം പാലിച്ചാണ് അവൾ നിന്നിരുന്നതെങ്കിലും, അവളുടെ സാന്നിധ്യം തൊട്ടടുത്തുണ്ടെന്നൊരു അനുഭൂതി അവനുണ്ടായി. പണ്ടും അവർക്കിടയിൽ ഈയൊരു രീതിയുണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സുകൊണ്ട് ഏറ്റവും അടുത്തായിരുന്നെങ്കിലും, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ അവർ ശത്രുക്കളെപ്പോലെ അകലം പാലിച്ചു. അവളുടെ സാമീപ്യം ആദിയുടെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ വലച്ചു. മനസ്സുകൊണ്ട് വിലക്കിയിട്ടും, ശിവാനിയെ നോക്കാതിരിക്കാൻ അവനായില്ല. സുഹൃത്തുക്കളുമായി സംസാരിച്ചു ചിരിക്കുന്ന അവളെ അവൻ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നു. ഒരുപാട് നേരം കാത്തുനിന്നിട്ടും അവൾ അവനെ നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ വന്നപ്പോൾ, ആദിയുടെ മനസ്സിൽ നേരിയ നിരാശ പടർന്നു. അവൻ ചിരിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ നേർക്ക് മുഖം തിരിച്ചു. എന്നാൽ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവരുടെ വാക്കുകളൊന്നും അവൻ്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പതിഞ്ഞില്ല. "ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ ആദി? നിനക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ? നിന്നെ മൈൻഡ് ചെയ്യാത്തൊരാളെ ഇങ്ങനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ?" അർജുൻ അവൻ്റെ ചെവിക്കരികിൽ പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഓഹ് പിന്നെ, എനിക്കെന്താ വട്ടാണോ? വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് പോയവളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ!" ദേഷ്യവും നിരാശയും കലർന്ന ഒരു ഭാവത്തോടെ ആദി മറുപടി പറഞ്ഞു. "ഉവ്വേ...!" അർജുൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആദി അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. അർജുനോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും, ആദിയുടെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. എന്തു വന്നാലും അവളോട് സംസാരിക്കാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞതും, ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ അവൾ പെട്ടെന്ന് അവിടെനിന്ന് നടന്നു നീങ്ങി. അത് മനഃപൂർവം ചെയ്തതാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ആദിയുടെയുള്ളിൽ നിരാശയുടെയും ദേഷ്യത്തിൻ്റെയും ഒപ്പം വാശിയും ആളിക്കത്തി. പിന്നെ ഒരല്പം പോലും അവിടെ നിൽക്കാൻ അവൻ്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് അവൻ ഉടൻ തന്നെ ആ കല്യാണപ്പന്തലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നു. ... ​ആദിക്ക് ഉറക്കം തീരെ വന്നില്ല. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ട് എത്ര നേരമായെന്നതിന് കണക്കില്ല. മനസ്സിൽ അലയടിച്ച ചിന്തകളുടെ തീവ്രതയിൽ, അവൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തുറപ്പിച്ചു. പിന്നെ ഒട്ടും താമസിക്കാതെ, അവൻ പതിയെ അച്ഛന്റെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ​നിർത്താതെയുള്ള വാതിലിൽ തട്ടൽ കേട്ട്, ആദിയുടെ അച്ഛൻ പതിയെ കൺതുറന്നു. "ഈ നേരത്ത് ആരാണാവോ?" ഒരല്പം മുഷിപ്പോടെ പിറുപിറുത്ത്, അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മകൻ, ആദിയെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഗൗരവം നിഴലിച്ചു. ​"മ്മ്? എന്താ മോനെ ഈ സമയത്ത്?" ചോദ്യം കടുപ്പത്തിലായിരുന്നു. ​"അച്ഛാ... നമുക്ക് പ്രതികാരം ചെയ്യണം. നമ്മൾ ആരുടെയും മുന്നിൽ തോൽക്കാൻ പാടില്ല. എന്തു വന്നാലും, നമ്മുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ആ പ്രൊജക്റ്റ്‌ ഞാൻ തിരിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കും!" ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ, ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി. അത് കേട്ട് അച്ഛൻ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. ​"അച്ഛൻ നോക്കിക്കോ... നാളെ മുതൽ ഞാനൊരു പുതിയ ആദിയായിരിക്കും!" ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരിയോടെ അവൻ തുടർന്നു. ​ഇവിടെ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാവാതെ, അച്ഛൻ കൈകൾ കെട്ടി, മുഖം ചുളിച്ച് അവനെ നോക്കി. ​"അച്ഛൻ ഇപ്പൊ എന്താ ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ, ഇത് പണ്ടത്തെ പോലെയല്ല. ഞാൻ ശരിക്കും നന്നായി, അച്ഛാ." ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട്, ആദി തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ​അവൻ പടിയിറങ്ങി പോകുന്നതും നോക്കി ആ അച്ഛൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. പതിയെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. കണ്ണുകൾ ചെറുതായി കലങ്ങി, നിറഞ്ഞൊഴുകാൻ തുടങ്ങി. അത് പ്രൊജക്റ്റ്‌ തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നതിലുള്ള സന്തോഷം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല. എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ തന്റെ മകനെ, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അദ്ദേഹം വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയതിന്റെ നിർവൃതിയായിരുന്നു ആ കണ്ണീരിന്. ................ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ