#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 SCISSOR SEBASTIAN ( ,കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിലെ ആ ഗ്രാമം, പകൽ പോലും മൂടൽമഞ്ഞാൽ പുതഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരിടമാണ്. അവിടെയുള്ള പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് ബംഗ്ലാവുകളുടെ ജനാലകൾ കാറ്റിലടുമ്പോൾ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദം പോലും വരാനിരിക്കുന്ന ഏതോ അപകടത്തിന്റെ സൂചന പോലെ തോന്നും. മുപ്പത് വർഷം മുമ്പ് ആ നാട്ടിലെ ചെറിയൊരു തുന്നൽക്കടയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയതാണ് ആ പേടിസ്വപ്നം. സെബാസ്റ്റ്യൻ ഒരു സാധാരണ തുന്നൽക്കാരനല്ലായിരുന്നു. രാത്രികാലങ്ങളിൽ അയാൾ തന്റെ കടയ്ക്കുള്ളിലെ മങ്ങിയ വിളക്കിന് താഴെ ഇരുന്നുകൊണ്ട് വിചിത്രമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്നു. തുന്നാൻ കൊണ്ടുവരുന്ന തുണികൾക്ക് പകരം, രാത്രിയിൽ വഴിതെറ്റി എത്തുന്ന തെരുവുനായ്ക്കളെയും പൂച്ചകളെയും അയാൾ പിടികൂടി. അവരുടെ തൊലിപ്പുറത്ത് തന്റെ കൂർത്ത കത്രികകൾ കൊണ്ട് വിചിത്രമായ ജ്യാമിതീയ രൂപങ്ങൾ അയാൾ വരച്ചു ചേർത്തു. മൃഗങ്ങളുടെ നിലവിളി ആ കടയ്ക്കുള്ളിൽ അമർന്നുപോയി. ഒടുവിൽ അയാളുടെ ഭ്രാന്ത് മനുഷ്യരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. തന്റെയടുത്ത് വസ്ത്രം തുന്നാൻ വരുന്നവരുടെ അളവെടുക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ കത്രികയുടെ തണുത്ത അഗ്രം മുട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറയുമായിരുന്നു, "നിങ്ങളുടെ മാംസം ഒരു പട്ടുതുണി പോലെ മൃദുവാണല്ലോ..." എന്ന് ഒരു ദിവസം കാണാതായ ഒരു ബാലന്റെ ശരീരം സെബാസ്റ്റ്യന്റെ കടയ്ക്ക് പിന്നിലെ ഓടയിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയതോടെയാണ് നാട്ടുകാരുടെ ക്ഷമ നശിച്ചത്. ആ കുട്ടിയുടെ ദേഹം മുഴുവൻ നൂലുകൾ കൊണ്ട് വിചിത്രമായ രീതിയിൽ തുന്നിച്ചേർത്തിരുന്നു. രോഷാകുലരായ നാട്ടുകാർ സെബാസ്റ്റ്യനെ അയാളുടെ കടയ്ക്കുള്ളിലിട്ട് പൂട്ടി തീയിട്ടു. തീയുയർന്നപ്പോൾ അയാൾ കരഞ്ഞില്ല, പകരം അട്ടഹസിച്ചു. "ഈ തീ എന്റെ ശരീരത്തെ മാത്രമേ തൊടൂ, എന്റെ കത്രികകൾ നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ മുറിച്ചെടുക്കും!" എന്ന അയാളുടെ അവസാന വാക്കുകൾ ഇന്നും ആ താഴ്വരയിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നുണ്ട്. … വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവിടെയെത്തിയ സജിതനും കൂട്ടുകാരും ആ പഴയ കഥകളെ വെറും നാട്ടുവിശ്വാസങ്ങളായിട്ടാണ് കണ്ടത്. ആദ്യത്തെ രാത്രി തന്നെ സജിതൻ എന്ന യുവാവ് ഒരു വിചിത്രമായ സ്വപ്നം കണ്ടു. ചെളി നിറഞ്ഞ ഒരു ഇരുണ്ട മുറി. അവിടെ തുരുമ്പിച്ച നൂറുകണക്കിന് കത്രികകൾ ചുവരിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. കരിപിടിച്ച മുഖവും, ഉരുകി ഒട്ടിപ്പോയ ചർമ്മവുമുള്ള ഒരു രൂപം ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് സാവധാനം പുറത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ വലതു കൈക്ക് പകരം ഒരു വലിയ ലോഹക്കത്രികയായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഓരോ തവണ അത് കൂട്ടിമുട്ടുമ്പോഴും "ക്ലിക്ക്... ക്ലിക്ക്..." എന്ന ഭയാനകമായ ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. "സെബാസ്റ്റ്യൻ..." സജിതൻ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു. ആ രൂപം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അത് കേവലം ഒരു ചിരിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ലോഹം കൊണ്ട് കല്ലിൽ ഉരസുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നു. സെബാസ്റ്റ്യൻ സജിതന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. സജിതന് അനങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സെബാസ്റ്റ്യൻ തന്റെ കൈയിലുള്ള കത്രിക സജിതന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് താഴ്ത്തി. അസഹനീയമായ വേദനയോടെ സജിതൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. നോക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കത്രിക കൊണ്ട് വരഞ്ഞതുപോലെയുള്ള മൂന്ന് ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ! രക്തം ബെഡ്ഷീറ്റിൽ പടർന്നിരിക്കുന്നു. ……… ആദ്യ രാത്രിയിലെ സജിതന്റെ അനുഭവം അവരെ നടുക്കി. സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട ആ കരിപിടിച്ച രൂപംസെബാസ്റ്റ്യൻ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വരച്ച മൂന്ന് ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ വെറും മായയായിരുന്നില്ല. ആ മുറിവുകൾക്ക് ചുറ്റും കറുത്ത നൂലുകൾ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് പടരുന്നത് സജിതൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. പിറ്റേന്ന് പകൽ അവർ ആ ഗ്രാമം വിട്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, കാടിന് നടുവിലെ ആ പാതയിൽ അവരുടെ വണ്ടി കേടായി. മടങ്ങിപ്പോകാൻ വഴിയില്ലാതെ അവർ വീണ്ടും ആ ഹോംസ്റ്റേയിൽ തന്നെ അഭയം പ്രാപിച്ചു. രാത്രി ഭയം കാരണം ആരും ഉറങ്ങിയില്ല. പക്ഷെ, ഉറക്കത്തെ എത്ര നേരം തടയാനാകും? അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരാൾ മയക്കത്തിലേക്ക് വീണു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം ഹോംസ്റ്റേയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു. രോഹിത് എന്ന യുവാവിന്റെ നിലവിളിയായിരുന്നു അത്. ബാക്കിയുള്ളവർ ഓടിച്ചെന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ഭീകരമായിരുന്നു. രോഹിത്തിന്റെ വായ തുന്നിക്കെട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു! കറുത്ത കട്ടിയുള്ള നൂലുകൾ കൊണ്ട് ആരോ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പരസ്പരം തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ചോര ഒലിക്കുന്ന വായുമായി അവൻ പിടയുകയായിരുന്നു. മുറിയുടെ മൂലയിൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടു—കൈയ്യിൽ രക്തം പുരണ്ട കത്രികയുമായി നിൽക്കുന്ന സെബാസ്റ്റ്യൻ. അവൻ സാവധാനം ഒരു പാട്ട് പാടാൻ തുടങ്ങി: "തുളച്ചു കയറുന്ന കത്രികത്തുമ്പ്... തുന്നി വെയ്ക്കാം നിൻ കൺപോളകൾ... മരണത്തിന്റെ തയ്യൽക്കാരൻ വരുന്നു, നിന്റെ മാംസം എനിക്ക് പട്ടുതുണി!" സെബാസ്റ്റ്യൻ അദൃശ്യനാകുന്നതിന് മുമ്പ് രോഹിത്തിന്റെ വിരലുകൾ ഓരോന്നായി കത്രിക കൊണ്ട് മുറിച്ചുമാറ്റി. ഓരോ മുറിവിനും ശേഷം അയാൾ അത് തന്റെ തുന്നൽപ്പെട്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇടുകയായിരുന്നു. ……. രക്ഷയില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ സജിതൻ ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ പൂജാരിയെയും പള്ളിയിലെ കപ്യാരെയും കണ്ടു. "അവൻ മരിച്ചിട്ടില്ല, അവൻ സ്വപ്നത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിലുള്ള ലോകംകുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. നിങ്ങളിൽ ഒരാൾ ആ ലോകത്തേക്ക് ചെന്ന് അവനെ നേരിടണം," കപ്യാർ പറഞ്ഞു. സജിതൻ ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്തു. അവൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണപ്പോൾ കണ്ടത് പഴയ തുന്നൽക്കടയാണ്. അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് കത്രികകൾ ആകാശത്ത് നിന്ന് നൂലുകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ഓരോ കാറ്റിലും അവ പരസ്പരം തട്ടി ഭീകരമായ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. സെബാസ്റ്റ്യൻ അതാ സജിതന് മുന്നിൽ! അയാളുടെ വസ്ത്രം മുഴുവൻ മനുഷ്യചർമ്മം കൊണ്ട് തുന്നിയുണ്ടാക്കിയതായിരുന്നു. "നീ വൈകിപ്പോയി," സെബാസ്റ്റ്യൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അയാളുടെ കൈയിലെ വലിയ കത്രിക സജിതന്റെ കഴുത്തിന് നേരെ നീണ്ടു. സജിതൻ തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ലൈറ്റർ തെളിച്ചു. തീജ്വാല കണ്ടപ്പോൾ സെബാസ്റ്റ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം മിന്നി. പഴയ മരണത്തിന്റെ ഓർമ്മ അയാളെ തളർത്തി. സജിതൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന നൂൽക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്കും തുണിത്തരങ്ങളിലേക്കും തീ പടർത്തി. സെബാസ്റ്റ്യൻ ആ തീയിൽ ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ ശരീരം കത്രികത്തുണ്ടുകളായി ചിതറിത്തെറിച്ചു. ….. സജിതൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. എല്ലാം അവസാനിച്ചുവെന്ന് അവൻ കരുതി. സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം അവർ ആ ഗ്രാമം വിട്ടു. മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം സജിതൻ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ താൻ പഴയതുപോലെ അല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി. അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ആ മുറിവുകൾ മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. പകരം, ആ മുറിവുകൾ തുന്നിച്ചേർത്തതുപോലെ പുതിയ പാടുകൾ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന്, തന്റെ കട്ടിലിനടിയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം സജിതൻ കേട്ടു—ക്ലിക്ക്... ക്ലിക്ക്... അവൻ താഴേക്ക് നോക്കി. അവിടെ രക്തം പുരണ്ട ഒരു പഴയ ലോഹക്കത്രിക ഇരിക്കുന്നു. ……. സെബാസ്റ്റ്യൻ പോയിട്ടില്ല. അയാൾ സജിതന്റെ ശരീരത്തെ ഒരു പുതിയ വസ്ത്രമായി മാറ്റാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ……. End