രുദ്രദൃഷ്ടി: ഭാഗം 1 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു അമാവാസി രാത്രി… മണികർണ്ണികാ ഘാട്ടിൽ മരണാസന്നനായി കിടന്ന ഒരു വൃദ്ധനെ കണ്ട് ഒരു യുവാവ് അവിടേക്ക് വരുന്നു…. തന്നെ വിളിച്ചുണർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവനെ ആ വൃദ്ധൻ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കി… ഒരു യോഗി ആയ അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു… അതിന് ശേഷം അയാൾ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു… “മകനെ നീ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രക്ഷക്ക് വേണ്ടി ജനിച്ചവൻ ആണ്… നിനക്ക് കാലഭൈരവന്റെ അനുഗ്രഹം ഉണ്ട്… എന്നെ ഓർത്ത് നീ വേവലാതിപെടേണ്ട കാര്യമില്ല… എന്റെ ഈ ഭൂമിയിലെ വാസം അവസാനിക്കാറായി…”.... “ഇല്ല ഗുരോ… താങ്കളെ ഞാൻ രക്ഷിക്കും… അതിന് വേണ്ടി എന്റെ ജീവൻ നല്കാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്. ”... അവൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു… അവന്റെ തന്നോടുള്ള കരുണയിൽ ആ വൃദ്ധ യോഗി വളരെയധികം സംപ്രീതനായി… “മകനേ,എന്നാൽ നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ… ഇവിടെ നിന്ന് ഒരു കാതം അകലെ ഒരു ഗുഹ ഉണ്ട്.. ആ ഗുഹക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു കാലഭൈരവ പ്രതിഷ്ഠ ഉണ്ട്…. നീ അവിടേക്ക് പോകുക.. ആ പ്രതിഷ്ഠ നിന്റെ രക്തം കൊണ്ട് അഭിഷേകം നടത്തുക.. കാലഭൈരവൻ നിന്നിൽ സംപ്രീതനാകും…”... ഇത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ആ വൃദ്ധൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു… ആ വൃദ്ധ യോഗിയുടെ വാക്കുകൾ മാനിച്ചാണ് അവൻ ആ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ കാലഭൈരവ പ്രതിഷ്ഠയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തുന്നത്. ആ പ്രതിഷ്ഠയുടെ മുന്നിൽ അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിടാൻ തുടങ്ങി…അവസാനം യോഗി പറഞ്ഞത് പോലെ അവൻ തന്റെ ചോര കൊണ്ട് ശിവലിംഗത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്തു. പെട്ടെന്ന് പ്രപഞ്ചം വിറച്ചു. ഭയങ്കരമായ രൂപത്തോടെ കാലഭൈരവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു… "മകനേ ഇന്ദ്രജിത്ത്... മൃത്യുവിനെ ഭയക്കാത്ത നിന്റെ ധൈര്യത്തിൽ ഞാൻ പ്രസന്നനാണ്. ഇന്നുമുതൽ നീ എന്റെ പ്രതിപുരുഷനാണ്. നിന്റെ ഇടതുകണ്ണിൽ ഞാൻ എന്റെ ദൃഷ്ടി നൽകുന്നു. നീ കാണുന്നത് കാലത്തിന്റെ സത്യമായിരിക്കും. നിന്റെ കൈകൾക്ക് ആയിരം ആനകളുടെ കരുത്തുണ്ടാകും. പക്ഷേ ഓർക്കുക, ശക്തി കിട്ടിയതിന്റെ പേരിൽ നീ അഹങ്കാരിച്ചാൽ അത് നിന്റെ നാശത്തിന് കാരണം ആകും… നിന്റെ ശക്തികൾ ലോക നന്മക്ക് ഉപയോഗിക്കുക..!".. ഇത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കാലഭൈരവൻ മറഞ്ഞു… ആ ദർശനത്തിന് ശേഷം ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ഇടതു കണ്ണ് എപ്പോഴും കനൽ പോലെ ചുവന്നിരുന്നു. സമയം മരവിപ്പിക്കാനും അദൃശ്യ രൂപങ്ങളെ കാണാനും അവന് സാധിച്ചു….. ആ കാശി നഗരത്തിലേക്ക് ഒരു പുണ്യതീർത്ഥം പോലെയാണ് അവൾ വന്നത്… രുദ്രാവതി. ഇന്ദ്രജിത്ത് അവളെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ അവളിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധം പുറപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൾ വെറുമൊരു പെൺകുട്ടിയല്ല, മഹാദേവന്റെ ജടയിലെ ഗംഗാതീർത്ഥത്തിന്റെ ഒരു അംശം മാനുഷിക രൂപം പൂണ്ടതായിരുന്നു. അവൾ ഭൂമിയിലുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ കാലഭൈരവന്റെ ശക്തി പൂർണ്ണമായി നിലനിൽക്കുകയുള്ളൂ എന്നതായിരുന്നു ആ രഹസ്യം…. അവർ തമ്മിൽ ഉടലെടുത്ത പ്രണയം കേവലം ശാരീരികമായിരുന്നില്ല, അത് പ്രകൃതിയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള ലയനമായിരുന്നു….. പാതാളത്തിലെ അന്ധകാരത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് രക്തരക്ഷസ്സ് തന്റെ മാന്ത്രികക്കണ്ണാടിയിലൂടെ ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ദ്രജിത്തിന് വരം കിട്ടിയത് ഭൈരവന്റെ രക്തരൂക്ഷിതമായ തപസ്സിലൂടെയാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി…. "രുദ്രാവതിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയാൽ ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിക്കും. അവൾ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞാൽ കാലഭൈരവന്റെ അനുഗ്രഹം അവനിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറും. അന്ന് ഞാൻ ദേവലോകം കീഴടക്കും!" രക്തരക്ഷസ്സിന്റെ അട്ടഹാസം ഗുഹകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു….. പെട്ടെന്ന് കാശിയിലെ ആകാശം കറുത്തു. ഇന്ദ്രജിത്തും രുദ്രാവതിയും ഗംഗാതീരത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് അഴുകിയ കൈകൾ ഉയർന്നു വന്നു. മരിച്ചുപോയ പ്രേതങ്ങളെ രക്തരക്ഷസ്സ് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു….. "ഇന്ദ്രജിത്ത്... നോക്കൂ!" രുദ്രാവതി ഭയന്നു വിറച്ചു…. ഇന്ദ്രജിത്ത് തന്റെ ഇടതുകണ്ണ് തുറന്നു. കാലം അവിടെ നിശ്ചലമായി. പക്ഷേ, രക്തരക്ഷസ്സ് പ്രയോഗിച്ച 'മായ' ഇന്ദ്രജിത്തിനെ തളച്ചു. അവന്റെ കാലുകൾ ഭൂമിയിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി. ആ നിമിഷം, കറുത്ത പുകമറയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരു രാക്ഷസരൂപം രുദ്രാവതിയെ ബലമായി പിടിച്ചുവാങ്ങി…. "നിന്റെ ശക്തിയുടെ ഉറവിടം ഇനി എന്റെ തടവറയിലാണ്!"... ആ അശരീരി മുഴങ്ങിയതും രുദ്രാവതി അപ്രത്യക്ഷയായി…. ഇന്ദ്രജിത്ത് തളർന്നു വീണില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ കാലഭൈരവന്റെ രൗദ്രഭാവം ഉണർന്നു. "രുദ്രാവതിയെ തൊട്ട നിന്റെ കൈകൾ ഞാൻ കാലഭൈരവന്റെ ബലിപീഠത്തിൽ അർപ്പിക്കും!" വാരണാസിയിലെ മണലിൽ അടിച്ചു അവൻ ശപഥം ചെയ്തു… തുടരും….. ✍️സന്തോഷ്‌ ശശി…. #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #കഥ,ത്രില്ലെർ,ഹൊറർ