അസ്ഥിക്കൂടങ്ങളുടെ നാട് (311) അത് കേട്ട മറിയാമ്മ പറഞ്ഞു: "എൻ്റെ പൊന്നു സാറേ...വക്കീലിനെ വെച്ച് വാദിക്കാനുളള പണമൊന്നും എൻ്റെ കയ്യിലില്ല... അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്". സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപിനാഥ്: "എന്നാൽ പിന്നെ ഇത് അവറാച്ചൻ തന്നെയാണെന്ന് തനിക്കങ്ങ് സമ്മതിച്ചാൽ പോരേ? പ്രശ്നം തീർന്നില്ലേ? ഇലയ്ക്കും മുളളിനും കേടില്ലാതെ നമുക്ക് ഇപ്പോ ഇവിടെ വച്ച് പ്രശ്നം അങ്ങ് അവസാനിപ്പിച്ച് കളയാമല്ലോ...അതല്ലേ നല്ലത്?" "എൻ്റെ സാറേ... എൻ്റെ ഭർത്താവല്ലാത്ത ഒരുത്തൻ്റെ കൂടെ ഞാൻ എൻ്റെ ജീവിതതകാലം മുഴുവൻ എങ്ങനെ കഴിയാനാ?" "ആര് പറഞ്ഞു ഇത് അവറാച്ചനല്ലെന്ന്? നിങ്ങളുടെ ഈ മക്കഴല്ലേ പറയുന്നത് ഈത് അവരുടെ ഡാഡി തന്നെയാണെന്ന്...ഈ ലോകത്ത് ഇതിലപ്പുറം നിങ്ങൾക്ക് ഇനി എന്ത് തെളിവാണ് വേണ്ടത്?" "എൻ്റെ പൊന്നു സാറേ... അതിന് കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കെന്തറിയാം...അവർ പിളേളരല്ലേ... ഈ ലോകത്തല്ല ഇനി പരലോകത്ത് എൻ്റെ മക്കൾ ഇതിയാനെ ഡാഡി എന്ന് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ സമ്മതിക്കുകേല...ഇതിയാൻ എൻ്റെ ഭർത്താവല്ല". "എൻ്റെ പൊന്നു പെണ്ണും പിളേള...അവറാച്ചനല്ലേ ഈ നില്ക്കുന്നത്? പിന്നെ ഏതാ തൻ്റെ ഭർത്താവ്? ഇത്രയും തെളിവ് തനിക്ക് പോരേ?" "പിന്നെ സാറിൻ്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്നത് എൻ്റെ ഭർത്താവിൻ്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട് തന്നെയല്ലേ?". അത് കേട്ട നാട്ടുകാർക്ക് അരിശം മൂത്തു... അവർ പറഞ്ഞു: "സാറേ...ഈ പെണ്ണും പിളേളടെ കയ്യിൽ കാശില്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ വക്കീലിനെ കൊണ്ട് വാദിപ്പിക്കാം...കാശ് ഞങ്ങൾ കൊടുത്തോളാം...സാറ് ഈ പെണ്ണും പിളേള പിടിച്ച് ജീപ്പിൽ കയററ്...ബാക്കി കാര്യം ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം." സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപിനാഥ് പറഞ്ഞു: "എൻ്റെ പൊന്നു സഹോദരീ...കേസ് നിങ്ങൾ ജയിച്ചാൽ ഇയാൾ നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവാകില്ല. അതിനുളള തെളിവാ ഈ പോസ്റ്റ് മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട്... സഹോദരി വണ്ടിയിൽ കയറിക്കോ". അത് കേട്ട മറിയാമ്മ ജീപ്പിൽ കയറാൻ തയ്യാറായി. (തുടരും) #📙 നോവൽ #💓 ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ #📔 കഥ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ