Her First Love 💕 (ഭാഗം - 4) പുതിയ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു കയറുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു. റിസപ്ഷനിൽ നിന്ന് ഐഡി കാർഡ് വാങ്ങി തിരിഞ്ഞതും ഞാൻ ഒരാളുമായി അബദ്ധത്തിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു. കയ്യിലിരുന്ന ഫയലുകൾ നിലത്ത് ചിതറിത്തെറിച്ചു. ജസ: "അയ്യോ... സോറി! ഞാൻ കണ്ടില്ല..." ഞാൻ വെപ്രാളത്തോടെ താഴെയിരുന്ന് ഫയലുകൾ പെറുക്കുമ്പോൾ, മുകളിൽ നിന്ന് ഗാംഭീര്യമുള്ള ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. "ആദ്യത്തെ ദിവസം തന്നെ ഇത്രയും വെപ്രാളം പാടുണ്ടോ?" ഞാൻ തലയുയർത്തി നോക്കി. തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും ദൃഢമായ മുഖഭാവവുമുള്ള ഒരാൾ. ഓഫീസിലെ എല്ലാവരും ബഹുമാനത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ആ വ്യക്തി—അതായിരുന്നു കമ്പനിയുടെ സി.ഇ.ഒ, സയാൻ ഇബ്രാഹിം. എന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. "ഇയാളും ഉപ്പയെപ്പോലെ ഒരു ദേഷ്യക്കാരനാണോ?" എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. (സയാൻ) ഞാൻ സയാൻ ഇബ്രാഹിം. ഈ കമ്പനിയുടെ സി.ഇ.ഒ. ഗൗരവക്കാരനാണെന്ന് എല്ലാവരും പറയാറുണ്ടെങ്കിലും, അനാവശ്യമായി ആരോടും ദേഷ്യപ്പെടാറില്ല. ജസ മറിയം... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയമുണ്ട്. ആ ഭയത്തിന് പിന്നിലെ കാരണം എന്താണെന്ന് അറിയാൻ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആകാംക്ഷ തോന്നി. ഓഫീസിൽ അവൾ എപ്പോഴും എന്നിൽ നിന്ന് അകന്നു മാറാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ വിധി ഞങ്ങളെ പലപ്പോഴും അടുപ്പിച്ചു. ഒരിക്കൽ കോണിപ്പടിയിൽ വെച്ച് അവൾ തെന്നിവീഴാൻ പോയപ്പോൾ, അറിയാതെ ഞാൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഞാൻ: "സൂക്ഷിക്കണ്ടേ ജസാ... വീണ്ടും വീണ്ടും ഇങ്ങനെ വീണാൽ എനിക്ക് നിന്നെ എപ്പോഴും പിടിക്കേണ്ടി വരും! അന്ന് അവളുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു തുടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു കുളിർമഴ പെയ്തതുപോലെ തോന്നി. (ജസ) ഓഫീസിലെ ഓരോ ദിവസവും എനിക്ക് പുതിയ പാഠങ്ങളായിരുന്നു. ഫയലുകൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും സയാൻ സാറിന്റെ ആ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടം എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് കനത്ത മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരും തിരക്കിട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ടും ഞാൻ മാത്രം ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പോകാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലാതെ റിസപ്ഷനിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് സയാൻ സാർ തന്റെ കാറിന്റെ കീ കറക്കിക്കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് വന്നത്. സയാൻ: "എന്താ ജസാ... പോയില്ലേ? മഴ തോരാൻ കുറച്ചു സമയമെടുക്കും." ജസ: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) "ഇല്ല സാർ... ഓട്ടോ ഒന്നും കിട്ടുന്നില്ല." സയാൻ: "വാ... ഞാൻ വിടാം. ഈ മഴയത്ത് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് അത്ര നല്ലതല്ല." എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. ഉപ്പയെപ്പോലെയുള്ള പുരുഷന്മാരെ മാത്രം കണ്ടു ശീലിച്ച എനിക്ക് ഒരു അപരിചിതന്റെ കാറിൽ കയറുന്നത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ മടി കണ്ട് അദ്ദേഹം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. സയാൻ: "പേടിക്കണ്ട... ഞാൻ നിന്നെ സുരക്ഷിതമായി എത്തിക്കും. എന്നെ അത്രയും പേടിയുണ്ടോ?" ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ കാറിൽ കയറി. കാറിനുള്ളിലെ നിശബ്ദത എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. (സയാൻ) കാറിനുള്ളിലെ ആ നിശബ്ദതയിൽ ഞാൻ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ജനലിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് അവൾ നോക്കി നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ സങ്കടം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ഞാൻ: "ജസാ... നിനക്ക് എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ഒരു പേടിയുള്ളതുപോലെ തോന്നാറുണ്ട്. ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള ദേഷ്യം നിന്റെ കണ്ണിലുണ്ട്. എന്താ നിന്റെ കഥ?" അവൾ പെട്ടെന്ന് എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ജസ: "സാർ... ചിലർക്ക് ജീവിതം എന്നാൽ സ്വപ്നങ്ങളാണ്. പക്ഷേ എനിക്ക് ജീവിതം എന്നാൽ ഒരു പോരാട്ടമാണ്. ആരെയും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ലോകത്താണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്." അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ തറച്ചു. എങ്കിലും കൂടുതൽ ചോദിക്കാൻ ഞാൻ മുതിർന്നില്ല. അവൾക്ക് എന്നോട് വിശ്വാസം തോന്നാൻ സമയമെടുക്കും എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് സയാൻ സാർ ലീവിൽ ആയിരിക്കുമെന്ന് ഓഫീസിൽ എല്ലാവരും പറയുന്നത് കേട്ടു.  നൈല: "ജസേ...  പിന്നേ എന്റെ ഇത്താത്തയുടെ കല്യാണമാണ്. നീ വരണം. നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസമാകും." സയാൻ സാർ ഇല്ലാത്ത ഓഫീസിൽ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ ഗൗരവമുള്ള മുഖം കാണാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിഷമം തോന്നിത്തുടങ്ങി. ആ തിരിച്ചറിവ് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പുരുഷന്മാരെ വെറുത്തിരുന്ന ഞാൻ സയാൻ സാറിനെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നുവോ? കല്യാണത്തിന് പോകാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. നൈലയുടെ നാട്ടിലേക്ക് ബസ്സ് കയറുമ്പോൾ, ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി കുറച്ചുദിവസം സമാധാനമായി ഇരിക്കാമല്ലോ എന്നും കൂടെ കരുതിയാണ് ഞാൻ അവിടെ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്. പക്ഷേ, ആ കല്യാണവീട്ടിൽ വെച്ച് എന്റെ ജീവിതം ഇത്രയധികം മാറിമറിയുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. അവിടെ എത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആ വലിയ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്... (തുടരും...) ✍🏻 Whispering words #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ