#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 THE CONTAINER (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………………… തിരക്കേറിയ ആ കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസ്സിൽ എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത ഒരു ശവപ്പെട്ടിയിലെന്നപോലെ സജിത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അയാൾ വന്നത്. ഒന്നിലധികം സീറ്റുകൾ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നിട്ടും, ലോകത്തിലെ സകല കഷ്ടപ്പാടുകളും തന്റെ മുഷിഞ്ഞ ഭാണ്ഡത്തിലൊളിപ്പിച്ച ആ വൃദ്ധൻ സജിത്തിന്റെ അടുത്തുതന്നെ വന്നിരുന്നു. നരച്ച താടിയും മീശയും, എണ്ണമയമില്ലാത്ത മുടി... കണ്ടാൽ തന്നെ ഒരു അൺ-സെറ്റിൽഡ് ലുക്ക്. സജിത്ത് തന്റെ സ്മാർട്ട് ഫോണിന്റെ തിളങ്ങുന്ന സ്ക്രീനിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ആഴ്ന്നിറങ്ങി. വരാനിരിക്കുന്ന ഇൻക്രിമെന്റിനെക്കുറിച്ചും, അടുത്ത മാസം അടയ്ക്കേണ്ട ഇഎംഐയെക്കുറിച്ചും ചിന്തിച്ച് സ്വയം ഒരു കുമിളയ്ക്കുള്ളിൽ സുരക്ഷിതനായിരിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ആ വൃദ്ധൻ സമ്മതിച്ചില്ല. അയാൾ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പാൻ തുടങ്ങി. വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയ ടൈയും, ഇസ്തിരിയിട്ട ഷർട്ടും ധരിച്ച സജിത്തിന് ആ വൃദ്ധന്റെ സാമീപ്യം ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഡിസ്റ്റർബൻസ് പോലെ തോന്നി. "നിങ്ങളൊന്നു പതിയെ സംസാരിക്കാമോ? ഇവിടെ വേറെയും ആൾക്കാരുണ്ട്," സജിത്ത് തന്റെ 'മാന്യതയുടെ' മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞു പറഞ്ഞു. ആ വൃദ്ധൻ ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു. "മാന്യതയോ? സജിത്ത്, നീയെന്താ ഈ സംസാരിക്കുന്നത്? നിങ്ങളെല്ലാവരും ഓരോ കണ്ടെയ്നറുകളിലാണ്. വലിയ ലോറിയിൽ കയറ്റിയ ഉറപ്പുള്ള സ്റ്റീൽ കണ്ടെയ്നറുകൾ! നിന്റെ ശ്വാസം, നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ, നിന്റെ വികാരം... എല്ലാം ആ കണ്ടെയ്നറിനുള്ളിൽ പാക്ക് ചെയ്ത് സീൽ ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്. പുറംലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം നിന്റെ കണ്ടെയ്നറിനുള്ളിലേക്ക് കടക്കാതിരിക്കാൻ ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിന്റെ ഇരുമ്പ് ഷീറ്റുകൾ നീ തന്നെ അടച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നു. കാലം കഴിയുന്തോറും ഈ കണ്ടെയ്നറിന്റെ ഭിത്തികൾക്ക് കനം കൂടും. നിനക്ക് മരിക്കാൻ പോലും പേടിയാണ്, കാരണം നിന്റെ മരണശേഷം ഈ കണ്ടെയ്നർ നിന്റെ മക്കൾക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. ഒരു തലമുറയിൽ നിന്നും അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറുന്ന സുരക്ഷിതമായ അടിമത്തം!" സജിത്തിന് ദേഷ്യം വന്നു. "ഇതൊക്കെ പറയാൻ താനാരാണ്? എന്നെ തനിക്കറിയാമോ?" "അറിയാം! ആ കണ്ടെയ്നറിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കാൻ നിനക്ക് ഭയമാണ്," അയാൾ തുടർന്നു. "പണ്ട് റോഡരികിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ ചോരവാർന്നു കിടന്നപ്പോൾ, നിന്റെ ഉള്ളിലെ 'മനുഷ്യൻ' പുറത്തിറങ്ങാൻ നോക്കി. പക്ഷേ കണ്ടെയ്നറിന്റെ ലോക്ക് നീ മുറുക്കി. 'പൊലീസ് കേസാകും', 'സമയം പോകും' എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നീ നിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് നീ പാടിയ പാട്ടുകൾ ഓർമ്മയുണ്ടോ? അച്ഛന്റെ പ്രസ്റ്റീജ് എന്ന കണ്ടെയ്നറിൽ നീ നിന്റെ സംഗീതത്തെ പൂട്ടിയിട്ടു. ഇപ്പോൾ നീ വെറുമൊരു ഐ.ടി കൂലിയാണ്. കണ്ടെയ്നറിനുള്ളിലെ യന്ത്രം!" അയാൾ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് സജിത്തിന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു "നീ നിന്റെ കണ്ടെയ്നർ പൊളിക്കുന്ന ദിവസം, നിന്റെ നിശ്വാസം ഒരു സുനാമിയാകും. അതുവരെ ഈ ഇരുട്ടിലിരുന്നു കിതയ്ക്കുക." റൂമിലെത്തിയ സജിത്ത് കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു. തന്റെ മുഖം അയാൾക്ക് ആ അപരിചിതനെപ്പോലെ തോന്നി. കണ്ണാടിയിലെ രൂപം പരിഹാസത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പതിയെ കണ്ണാടിയിലെ ആ രൂപം കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ടൈ ഊരിയെറിഞ്ഞു, ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ പൊട്ടിച്ചു. അതൊരു വൃദ്ധനല്ല, സജിത്തിന്റെ തന്നെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപമായിരുന്നു. ………. പിറ്റേന്ന് ഓഫീസിൽ എത്തുമ്പോൾ സജിത്തിന് ചുറ്റുമുള്ളതൊക്കെ വെറും കോമാളിത്തരമായി തോന്നി. ടൈ കെട്ടി, ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിലിരുന്ന് ലോകം കീഴടക്കാൻ പോകുന്ന ഭാവത്തിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്ന ആധുനിക അടിമകൾ! എല്ലാവരും അവരവരുടെ കണ്ടെയ്നറുകൾ മിനുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. മാനേജർ സുരേഷ് വർമ്മയുടെ റൂമിലേക്ക് സജിത്തിനെ വിളിച്ചു. വർമ്മ തന്റെ ആഡംബര കസേരയിലിരുന്ന് ഒരു വലിയ സിഗരറ്റ് വലിച്ചെന്നപോലെ അഹങ്കാരം പുറത്തുവിടുകയായിരുന്നു. "സജിത്ത്, നിന്റെ ഈ റിപ്പോർട്ട് ഒരു ട്രാഷ് ആണ്. നിനക്ക് ഇതിൽ കൂടുതൽ നന്നായി ചെയ്യാൻകഴിയില്ലേ?നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് ഇത്രയും ശമ്പളം തരുന്നത് തന്നെ വലിയ കാര്യമാണ്." സജിത്ത് തന്റെ കണ്ടെയ്നറിന്റെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു. അയാൾ വർമ്മയുടെ മേശയിലേക്ക് അല്പം ചാഞ്ഞിരുന്നു. "സാർ, ഈ റിപ്പോർട്ട് ട്രാഷ് ആണെങ്കിൽ അതിനർത്ഥം സാർ തന്ന ഇൻപുട്സ് അതിനേക്കാൾ വലിയ ട്രാഷ് ആണെന്നാണ്. ശമ്പളത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞല്ലോ, നിങ്ങൾ തരുന്നത് എന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ പത്തിലൊന്നു പോലും വരുന്നില്ല. ബാക്കി ഒൻപത് ഭാഗവും നിങ്ങളുടെ കണ്ടെയ്നർ പെയിന്റ് അടിക്കാനാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്." ഓഫീസിലെ എ.സി ശബ്ദം പോലും നിലച്ച നിമിഷം! സുരേഷ് വർമ്മയുടെ മുഖം ഒരു ചീഞ്ഞ തക്കാളി പോലെ ചുവന്നു. "നിനക്ക് ബോധമുണ്ടോ? നീ ആരോടാണ് ഈ സംസാരിക്കുന്നത്? നിന്നെ ഞാൻ ഇപ്പോ പുറത്താക്കും!" "പുറത്താക്കാനോ? സാർ, ഞാൻ ഈ കണ്ടെയ്നറിൽ നിന്ന് സ്വയം ഇറങ്ങിപ്പോവുകയാണ്. ഇത്രയും കാലം നിങ്ങളുടെ അലർച്ച കേട്ട് വിറച്ചു നിന്നത് എന്റെ തെറ്റാണ്. നിങ്ങൾക്കും ഒരു കണ്ടെയ്നർ ഉണ്ടെന്ന് മറക്കണ്ട. അത് പണം കൊണ്ട് പണിതതാണെന്ന് മാത്രം. അതിന്റെ ഉള്ളിൽ നിങ്ങൾ എന്നേക്കാൾ വലിയ ശ്വാസംമുട്ടലിലാണ്," സജിത്ത് തന്റെ എംപ്ലോയി ഐഡി വർമ്മയുടെ കോഫി മഗിലേക്ക് ഇട്ടു. …… പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ നല്ല വെയിൽ. പണ്ട് വെയിലേറ്റാൽ സ്കിൻ ടാൻ ആകുമെന്ന് പേടിച്ചിരുന്ന സജിത്ത് ഇന്ന് ആ സൂര്യപ്രകാശത്തെ നോക്കി പുച്ഛിച്ചു. ലോകം മുഴുവൻ ഒരു വലിയ കണ്ടെയ്നർ ഷിപ്പ് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. എല്ലാവരും എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ഓടുന്നു. അയാൾ നഗരമധ്യത്തിലെ ആ ചത്വരത്തിൽ നിന്നു. അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ച 'മര്യാദകൾ' എന്ന കണ്ടെയ്നർ അയാൾ തകർത്തെറിഞ്ഞു. അയാൾ ഉറക്കെ പാടാൻ തുടങ്ങി. സംഗീതത്തിന്റെ ലയമൊന്നുമല്ല, ഉള്ളിലെ അമർഷത്തിന്റെ ഒരു അലർച്ചയായിരുന്നു അത്. ആളുകൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. "ഇവനെന്താ ഭ്രാന്താണോ?" ഒരു വഴിയാത്രക്കാരൻ ചോദിച്ചു. "അല്ല സുഹൃത്തേ, ഞാൻ കണ്ടെയ്നർ പൊളിച്ചതാണ്. നിന്റെ പുറകിലെ ആ ഇരുമ്പ് കണ്ടെയ്നർ നീ കാണുന്നില്ലേ? സൂക്ഷിക്കണം, അത് നിന്റെ ശ്വാസകോശത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്നുണ്ട്," സജിത്ത് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. സജിത്ത് ഇപ്പോൾ പാടുന്നത് ലോകത്തിനുള്ള ഒരു മറുപടിയാണ്. ചുറ്റുമുള്ള ചുവരുകൾ ഓരോന്നായി തകരുന്ന ശബ്ദം അയാൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഓരോ പൊട്ടിത്തെറിയിലും അയാൾ കൂടുതൽ ഉയരത്തിലേക്ക് വളർന്നു. ലോഹക്കഷ്ണങ്ങൾ ചിതറിത്തെറിച്ചു. അയാൾ ഇപ്പോൾ നഗ്നമായ സത്യത്തിന്റെ നടുവിലാണ്. …… സജിത്ത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു മറ്റുള്ളവർ നിശ്ചയിക്കുന്ന അതിരുകളിലല്ല, സ്വന്തം ശ്വാസത്തിന്റെ താളത്തിലാണ് ജീവിതം. തന്റെ കണ്ടെയ്നർ പൊളിച്ച സജിത്ത്, ഇപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളവരുടെ കണ്ടെയ്നറുകൾ നോക്കി മന്ദഹസിക്കുന്നു. ആ കിളവൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്—സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം, ആകാശവും ഭൂമിയും നിനക്ക് മുന്നിൽ വഴിമാറും. ബാക്കിയുള്ളവർ ഇപ്പോഴും ഓരോ കണ്ടെയ്നറുകൾക്കകത്തിരുന്ന് ലോകത്തെ വാട്സാപ്പിലൂടെ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. സജിത്ത് മാത്രം മഴയും വെയിലും ഏറ്റ്, ഒരു സ്വതന്ത്രപക്ഷിയെപ്പോലെ ചിറകടിച്ചു പറന്നു. …….. End