#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #✍ തുടർക്കഥ #💥💤🌟 നിഴലില്ലാത്തവൾ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. വയനാടൻ ചുരത്തിലെ മഞ്ഞുപുതച്ച രാത്രികൾക്ക് എപ്പോഴും ചോരയുടെ മണമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പഴമക്കാർ പറയാറുണ്ട്. ലക്കിടിയിലെ ആ പഴയ ആൽമരത്തിനടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ആദർശിന് ആ വാചകം വെറുതെ ഓർമ്മ വന്നു. ചുരം ഇറങ്ങാൻ പോകുന്ന ആ ടൂറിസ്റ്റ് ബസ്സിന് പിന്നിൽ നിഴലുകളെപ്പോലെ അവർ 6 പേരും നിന്നു സന്ധ്യ, സാമുവൽ, ബിജു ജോൺ, ഗീത, സുരേഷ് പിന്നെ ആദർശും. സാമൂവൽ തന്റെ ഭീതി ജനക മായ അനുഭവം പങ്കുവെക്കുകയായിരുന്നു "ഭൂതവും പ്രേതവും ഒക്കെ വെറും സൈക്കോളജിക്കൽ പ്രശ്നം ആണ് സാമുവലേ. നിന്റെ ഈ പേടി കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും പുച്ഛമാണ് തോന്നുന്നത്." സന്ധ്യ തന്റെ ഐഫോണിൽ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ സ്വന്തം മുഖം നോക്കി മുടി ഒതുക്കുന്നുണ്ട്. അവളുടെ ചുണ്ടിലെ കടും ചുവപ്പ് ലിപ്സ്റ്റിക് ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ വല്ലാത്തൊരു വൈരുദ്ധ്യം തോന്നിപ്പിച്ചു. "എടി സന്ധ്യേ, ഈ ചിരി അധികം വേണ്ട. ചില സത്യങ്ങൾ വെളിച്ചത്ത് വരുമ്പോൾ നിന്റെ ഈ ഐഫോൺ പോലും കൈയ്യിൽ നിന്ന് താഴെ പോകും." ആദർശ് തന്റെ പഴയ സിപ്പൊ ലൈറ്റർ തെളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മൂന്ന് വട്ടം ശ്രമിച്ചിട്ടും ലൈറ്റർ കത്തുന്നില്ല. കാറ്റില്ലാഞ്ഞിട്ടും തീനാളം ആരോ ഊതിക്കെടുത്തുന്നത് പോലെ അണഞ്ഞുപോകുന്നു. ആദർശിന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം സന്ധ്യയുടെ നീക്കങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ബാക്കി പറ സാമുവൽ... ആ കൊടും വളവിൽ വെച്ച് നീ ശരിക്കും എന്താ കണ്ടത്?" ബിജു ജോൺ തന്റെ തോളിലെ ഭാരമേറിയ ബാഗ് നിലത്ത് വെച്ച് ചോദിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. സാമുവൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വെള്ളം കുടിച്ചു. അവന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടിരുന്നു. "പെട്രോൾ തീർന്നപ്പോൾ ഞാൻ വണ്ടി തള്ളി ആ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റിന് താഴെ നിന്നു. ചുറ്റും കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ആ കുറ്റിക്കാടുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു ഇളം കാറ്റ് വീശിയത്. കരിയിലകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആരോ നടന്നു വരുന്ന ശബ്ദം. ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ... അവിടെ ഒരു സുന്ദരി! സൂചിഗോതമ്പ് നിറം, പകുതി വിടർന്ന കൺപോളകൾ, അവളുടെ നീലക്കണ്ണുകൾക്ക് കാന്തികശക്തിയുള്ളതുപോലെ തോന്നി. ആ സുന്ദരമായ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ പേടി ഒഴിഞ്ഞുമാറി. പകരം ഒരു വല്ലാത്ത വശ്യത എന്നെ കീഴടക്കി. അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, ആ ചുണ്ടിലെ കടുംചുവപ്പ് ലിപ്സ്റ്റിക് വല്ലാത്തൊരു പ്രണയം എന്നിൽ നിറച്ചു. അവളെ വാരിപ്പുണരാൻ വെമ്പുന്ന മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ നിന്ന് ആ ജീപ്പ് വരുന്നത് കണ്ടത്. അതിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് പ്രകാശം അവളുടെ മേൽ തുളച്ചു കയറി. ആ ഒരു നിമിഷം... ആ പ്രകാശത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു... എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ആ സുന്ദരിയല്ല! മാംസമില്ലാത്ത, ഉറ്റുനോക്കുന്ന വെളുത്ത അസ്ഥികൂടം! അവളുടെ ആ പട്ടുസാരിക്ക് താഴെ കാലുകളില്ലായിരുന്നു. ജീപ്പിലിരുന്നവർ നിലവിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരയുന്ന മണം അപ്പോഴും അവിടെ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ വണ്ടി വെട്ടിത്തിരിച്ചു പോയതും ഞാൻ ബോധരഹിതനായി വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു."." സന്ധ്യ വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "എന്നിട്ട്? അവൾ നിന്റെ വണ്ടി തള്ളാൻ സഹായിച്ചോ? അതോ ആ അസ്ഥിരൂപം നിനക്ക് ഡീസൽ തന്നോ? സാമുവലേ, നീ ഒരു നല്ല തിരക്കഥാകൃത്താവേണ്ടവനായിരുന്നു. ഈ കാലഘട്ടത്തിലും ഇങ്ങനെയുള്ള കഥകളുമായി നടക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു?" "ചിരിക്കണ്ട സന്ധ്യേ," സുരേഷ് ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. "സാമുവൽ അന്ന് ബോധംകെട്ടു വീണത് വെറുതെയല്ല. അവനെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത നേഴ്സ് പറഞ്ഞത് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ ആരോ നഖം കൊണ്ട് പോറിച്ച പാടുകൾ ഉണ്ടെന്നാണ്. ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ. അന്ന് ആ റൂട്ടിൽ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞത് അയാൾ കണ്ടത് റോഡിന്റെ നടുവിൽ ഒരു കരിമ്പടം പുതച്ച രൂപം നിൽക്കുന്നതാണ് എന്നാണ്." …….. വയനാടൻ ചുരത്തിലെ ആ പഴയ ആൽമരത്തിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് ചൂളം വിളിച്ചു കടന്നുപോയി. ദൂരെ സന്ധ്യ തന്റെ ഐഫോണിൽ നോക്കി ആരുടെയോ പേരും വിവരങ്ങളും ലിസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് ആദർശ് സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ ഗീതയെ അല്പം മാറ്റി നിർത്തി. "ഗീതേ..." ആദർശിന്റെ ശബ്ദം ഒരു മന്ത്രണം പോലെയായിരുന്നു. "ഈ സന്ധ്യ എന്നുമുതലാണ് നിന്റെ കൂട്ടുകാരിയായത്? നിന്റെ അതേ മുറിയിലാണോ അവൾ താമസിക്കുന്നത്?" ഗീത വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "രണ്ട് ആഴ്ച... രണ്ട് ആഴ്ചയേ ആയിട്ടുള്ളൂ ആദർശ്. ഹോസ്റ്റലിൽ ഒരു ബെഡ് ഒഴിവുണ്ടായിരുന്നു, അവിടെയാണ് വാർഡൻ അവളെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തത്. പക്ഷേ..." അവൾ പാതിയിൽ നിർത്തി. "പക്ഷേ എന്ത്?" ആദർശ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. "അവൾ വന്ന അന്ന് മുതൽ ഹോസ്റ്റലിലെ സെക്യൂരിറ്റി ബാബു ചേട്ടനെ കാണാനില്ല. പോലീസിൽ പരാതി നൽകിയിട്ടും ഒരു വിവരവുമില്ല. പിന്നെ... അവളുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് എപ്പോഴും ഒരു പഴയ കുന്തിരിക്കത്തിന്റെയും ഏതോ ചീഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെയും മണം വരും. രാത്രി അവൾ ആരോടോ സംസാരിക്കുന്നത് കേൾക്കാം. സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ അവളുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി വരും—ഒരിക്കൽ ഒരു കുട്ടിയുടേത് പോലെ, അടുത്ത നിമിഷം ഒരു വൃദ്ധയുടേത് പോലെ. പക്ഷേ മുറിയിൽ അവൾ തനിച്ചാണ്." ആദർശ് ഒന്ന് മൂളി. "അടുത്ത ഞായറാഴ്ച നമ്മുടെ കോളേജിൽ നിന്ന് പ്ലാൻ ചെയ്ത ആ യാത്ര എങ്ങോട്ടാ?" ആദർശ് ചോദിച്ചു. "ഊട്ടിയിലേക്ക്. എഴുപത്തിയഞ്ച് പേരുണ്ട്, ബോട്ടിങ്ങിന് പോകാനാണ് പ്ലാൻ. സന്ധ്യയാണ് എല്ലാവരുടെയും പേരും വിവരങ്ങളും ലിസ്റ്റ് ചെയ്തത്. അവൾക്ക് ഇതിൽ വലിയ താല്പര്യമായിരുന്നു. ഓരോരുത്തരുടെയും രക്തഗ്രൂപ്പ് വരെ അവൾ കൃത്യമായി ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി... എന്തിനാണോ എന്തോ!" ഗീതയുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറി. ആദർശിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു, പക്ഷേ അത് ക്രൂരമായിരുന്നു. "എഴുപത്തിയഞ്ച്... ആ സംഖ്യ പവിത്രമാണ് ഗീതേ. നീ പോകുന്ന ബസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം. ചുരത്തിൽ വണ്ടി മറിയുകയാണെന്നു ഒന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്ക്. നിങ്ങൾ എഴുപത്തിയഞ്ച് പേരും കത്തി എരിയുന്നത് നീ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?" ഗീത ഞെട്ടിപ്പോയി. അവളുടെ മുഖത്ത് വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. "ആദർശ്... നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കുന്നത്? അവൾ വെറുമൊരു പെൺകുട്ടിയല്ലേ?" "പെൺകുട്ടിയോ?" ആദർശ് പതുക്കെ അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. "നീ ഒന്നുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കണം. സന്ധ്യ ആർട്‌സ് വിങ്ങിലാണോ അതോ സയൻസ് വിങ്ങിലാണോ എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? വാർഡൻ അവളെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തത് കണ്ട ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?" ഗീത ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു. ‘സത്യമാണ്, സന്ധ്യയെക്കുറിച്ച് ആർക്കും ഒന്നും അറിയില്ല.’ "ഒരു കാര്യം കൂടി..." ആദർശ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി നിന്നു. "ആ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റ് മിന്നുമ്പോൾ നീ സന്ധ്യയെ ശ്രദ്ധിക്കണം. പക്ഷേ ഇമ വെട്ടരുത്. റോഡിൽ നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും നീണ്ട നിഴലുകൾ വീഴുന്നുണ്ട്. സാമുവലിന്റെയും ബിജുവിന്റെയും എന്റെയും... പക്ഷേ സന്ധ്യ നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് നീ നോക്കുമ്പോൾ ആ കാഴ്ച കാണും. അത് കണ്ടാൽ പിന്നെ നീ അവിടെ നിൽക്കില്ല." "എന്താ ആദർശ് നീ പറഞ്ഞു വരുന്നത്?" ഗീത കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി. "ഒന്നുമില്ല... ദാ, സന്ധ്യ നമ്മളെ നോക്കുന്നു." പെട്ടെന്ന് സന്ധ്യ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ ആ കടുപ്പമേറിയ ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. "ആദർശ്... എന്താ ഗീതയോടു ഇത്രയും സംസാരിക്കാൻ?" "ചുമ്മാ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞതാ സന്ധ്യേ..." ആദർശ് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. "യാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള ആകാംക്ഷ!" സന്ധ്യ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരി അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിന്നു; കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും ശൂന്യമായി ആദർശിനെ ഉറ്റുനോക്കുകയായിരുന്നു. ……. രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞു. അവർ കൈതപ്പുറം വളവിൽ എത്തി. നിലാവ് പാൽ പോലെ പരന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരുട്ട് ഒരു കരിമ്പടം പോലെ പുതഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ദൂരെ ഒരു നായ ഓരിയിടുന്നത് നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. പെട്ടെന്ന് കാലാവസ്ഥ മാറി. മഞ്ഞുപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശി.ആദർശ് ബിജു ജോണിനോട് സന്ധ്യയെ കണ്ണു ചിമ്മാതെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ രഹസ്യം ആയി പറഞ്ഞു "സന്ധ്യേ, നിനക്ക് ഇത്രയും ധൈര്യം എവിടുന്നാ കിട്ടുന്നത്? ഞങ്ങളൊക്കെ ഇവിടെ പേടിച്ചു വിറച്ചു നിൽക്കുകയല്ലേ?" ബിജു ജോൺ ചോദിച്ചു. അവൻ വശങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഇരുട്ടിൽ എന്തോ ചലിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. "എനിക്ക് പേടിയില്ല ബിജു. കാരണം, മരിച്ചവർക്ക് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെ പേടിപ്പിക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ. അവർക്ക് നമ്മളെ തൊടാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ വിചാരിച്ചാൽ അവരെ വെറും വായുവാക്കി മാറ്റാം. ആത്മാക്കൾക്ക് ഭൗതികമായ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു." സന്ധ്യ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിലാവിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ആ തിളക്കത്തിന് ഒരു തരം കൃത്രിമത്വമുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണികൾ അനങ്ങുന്നില്ലെന്ന് ബിജു ശ്രദ്ധിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ദൂരെ നിന്ന് ഒരു ബസ്സിന്റെ ഇരമ്പൽ കേട്ടു. വലിയൊരു യന്ത്രം കുന്നിറങ്ങി വരുന്ന ശബ്ദം. ബിജു ജോൺ സന്ധ്യയെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ആദർശ് നേരത്തെ തന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചതുപോലെ അവൻ കണ്ണു ചിമ്മിയില്ല. ബസ് വളവ് തിരിഞ്ഞുവന്നു. അതിന്റെ ശക്തമായ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് സന്ധ്യയുടെ മേൽ നേരിട്ട് പതിച്ച ആ നിമിഷം ബിജു ജോൺ ഒരു പട്ടി മോങ്ങുന്ന പോലെ മോങ്ങി പിന്നോട്ട് മറിഞ്ഞു. “ആ ആ” "ആ..ദർശ്! നോക്ക്! അവളുടെ നിഴൽ!" ബിജു അലറി. റോഡിൽ എല്ലാവരുടെയും നീണ്ട നിഴലുകൾ വീഴുന്നുണ്ട്. ഗീതയുടെയും ബിജുവിന്റെയും ആദർശിന്റെയും നിഴലുകൾ റോഡരികിലെ മണ്ണിൽ കറുത്ത രൂപങ്ങളായി പതിഞ്ഞു. പക്ഷേ സന്ധ്യ നിൽക്കുന്നിടത്ത് ഒരു ശൂന്യത മാത്രം. അവൾക്ക് നിഴലില്ല! അവളുടെ കാലുകൾക്ക് താഴെ ടാർ റോഡ് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ചുറ്റും ആയിരക്കണക്കിന് ഈയാംപാറ്റകൾ ആകാശത്ത് നിന്ന് ചത്തു വീഴാൻ തുടങ്ങി. വായുവിൽ ഒരു ശ്മശാനത്തിലെ പഴകിയ ഗന്ധം പടർന്നു. "എന്താ ബിജു? എന്റെ മേക്കപ്പ് പോയോ? അതോ നിന്റെ കണ്ണിന് വല്ല തകരാറുമുണ്ടോ?" സന്ധ്യയുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി. അത് ഒരു മനുഷ്യന്റേതായിരുന്നില്ല. നൂറു പേർ ഒന്നിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു പ്രതിധ്വനി അതിലുണ്ടായിരുന്നു. പഴയൊരു റേഡിയോയിലെ സിഗ്നൽ തടസ്സപ്പെട്ട ശബ്ദം പോലെ. ആദർശ് പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു. അവൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പട്ടുതുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ആ സാധനം പുറത്തെടുത്തു. "എഴുപത്തിയഞ്ച് പേരുടെ ലിസ്റ്റ് നീ തയ്യാറാക്കിയത് ബോട്ടിങ്ങിനു പോകാനല്ല, മറിച്ച് ആ ബസ് ചുരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് മറിക്കാനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം! നിനക്ക് വേണ്ടത് ആ ബലിമൃഗങ്ങളെയാണ്! ഇരുപത് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് അറുതി വരുത്താനാണ് നീ വന്നത്!" സന്ധ്യ അത് കേട്ട് വന്യമായി ചിരിച്ചു സന്ധ്യയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിണ്ടുകീറാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ സുന്ദരമായ തൊലിപ്പുറം മെഴുകുപോലെ ഉരുകി താഴേക്ക് വീഴുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞു പോയി, അവിടെ രണ്ട് നീല ജ്വാലകൾ മാത്രം അവശേഷിച്ചു. അവളുടെ മനോഹരമായ മുടിയിഴകൾ ഉണങ്ങിയ വൈക്കോൽ പോലെ കൊഴിഞ്ഞു വീണു. "ഹാ... ഹാ... ഹാ...!" സന്ധ്യയുടെ അട്ടഹാസം ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു പൊങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മാംസം പൂർണ്ണമായും അടർന്നു വീണപ്പോൾ അവിടെ അവശേഷിച്ചത് വെളുത്ത ഒരു അസ്ഥികൂടം മാത്രമായിരുന്നു! ആ അസ്ഥിക്കൂടം പിടിച്ചിരുന്ന ഐഫോൺ നിലത്തു വീണു തകർന്നു. "എനിക്ക് വിശക്കുന്നു ആദർശ്... ഇരുപത് വർഷം മുൻപ് ഇതേ വളവിൽ വെച്ച് ആ ബസ് മറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്നെ മാത്രം ആരും രക്ഷിച്ചില്ല. എല്ലാവരും സ്വന്തം ജീവനുവേണ്ടി ഓടിയപ്പോൾ ആരും കണ്ടില്ല സീറ്റിനിടയിൽ കുടുങ്ങിയ എന്നെ! ആ തീയിൽ വെന്തുരുകിയപ്പോൾ ഞാൻ കരുതിയതാണ്—ഇനി ആരും ഈ വഴി മര്യാദക്ക് കടന്നുപോകില്ലെന്ന്! എനിക്ക് കൂട്ടാളികളെ വേണം! ആ ബസ്സിലുള്ള എല്ലാവരെയും എനിക്ക് വേണം!" അസ്ഥികൂടം തന്റെ വിരലുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അലറി. ആ ശബ്ദം മലനിരകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ബിജു ജോൺ പേടിച്ച് മരവിച്ചു പോയി. "ആദർശ്... എന്തെങ്കിലും ചെയ്യ്! അവൾ നമ്മളെയും തിന്നും!" "നിനക്ക് ഇനി വിശക്കില്ല സന്ധ്യേ!" ആദർശ് ആ പൊതി തുറന്നു. "ഇത് നിന്റെ തന്നെ ചാരമാണ്. നിന്റെ ശരീരം വെന്തുരുകിയ ആ ബസ്സിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയ നിന്റെ തന്നെ അസ്ഥികളുടെ പൊടി. നിനക്ക് മോക്ഷം നൽകാൻ ഞാൻ ഇത്രയും കാലം ഇത് കാത്തു വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു!" ആദർശ് അത് അവൾക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു. അവൻ ഒരു മന്ത്രം ഉറക്കെ ചൊല്ലി. ആ ചാരം കൊണ്ട് സന്ധ്യയുടെ അസ്ഥികൂടത്തിന് ചുറ്റും ഒരു വൃത്തം തീർത്തു. ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് അവിടെ ആഞ്ഞടിച്ചു. ആ അസ്ഥികൂടം ആകാശത്ത് വെച്ച് തന്നെ നീല വെളിച്ചത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഒരു വലിയ തീജ്വാല ഉയർന്നു. സന്ധ്യയുടെ ആത്മാവ് കാട്ടിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ഒരു പുകചുരുളായി അപ്രത്യക്ഷമായി. …… ബസ് വരാനിരുന്ന വഴിയിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ മരം വീണു കിടക്കുന്നു. ബസ്സിന്റെ ഡ്രൈവർ ദൂരെ നിന്ന് ബ്രേക്ക് ഇടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. വലിയൊരു ദുരന്തം ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലാം ശാന്തമായി. കാറ്റിൽ ചീഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെ മണം മാറി, പുതിയ പുല്ലിന്റെയും കാട്ടുപൂക്കളുടെയും മണം വന്നു. സന്ധ്യയുടെ ഐഫോൺ കിടന്ന സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പോൾ കുറച്ച് കരിഞ്ഞ ഇലകൾ മാത്രം. "സന്ധ്യ... അവൾ ശരിക്കും ആരായിരുന്നു?" ഗീത കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഇരുപത് വർഷം മുൻപ് ഇതേ വളവിൽ വെച്ച് മരിച്ച ആ സന്ധ്യ തന്നെ. അവൾ ഓരോ വർഷവും ഓരോ രൂപത്തിൽ വരും. ഇത്തവണ നമ്മളായിരുന്നു ഇരകൾ. ആ ലിസ്റ്റിൽ അവസാനം എഴുതിയ പേര് അവൾക്ക് ബലികൊടുക്കാനുള്ള ആളുടേതായിരുന്നു ബിജു ജോൺ." ആദർശ് തന്റെ സിഗരറ്റ് ഒടുവിൽ കത്തിച്ചു. ഇത്തവണ ലൈറ്റർ ഒരു വട്ടം കൊണ്ട് തന്നെ കത്തു. അവൻ ദീർഘമായി പുക പുറത്തേക്ക് വിട്ടു. "അല്ലെങ്കിലും അവൾ ശരി അല്ലെന്ന് എനിക്ക് നേരത്തെ തോന്നിയിരുന്നുഅവളുടെ ഒടുക്കത്തെ മേക്കപ്പ്," ബിജു ജോൺ തന്റെ നടുക്കം മറയ്ക്കാൻ ഒരു തമാശ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആരും ചിരിച്ചില്ല. അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ട് ഇപ്പോഴും അവരെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. മടക്കയാത്രയിൽ സാമുവൽ പതുക്കെ ചോദിച്ചു, "ആദർശ്, നിനക്ക് ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ അറിയാം? നീ വെറുമൊരു എഴുത്തുകാരൻ മാത്രമല്ലേ?" ആദർശ് വണ്ടിയുടെ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, " തേങ്ങാക്കൊല ഇതൊക്കെ ഒരു അഡ്ജസ്റ്റ് മെന്റ് ആണ് സാമുവലേ. എന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് യഥാർത്ഥ അസ്ഥിപ്പൊടിയൊന്നുമല്ല, ഹോസ്റ്റലിലെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഉപ്പുപ്പൊടിയും കുറച്ച് കാപ്പിപ്പൊടിയും അരിപൊടിയും മിക്സ്‌ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ ആ മണ്ടിക്ക് അത് മനസ്സിലായില്ല. കാരണം ആത്മാക്കൾ പേടിക്കുന്നത് നമ്മൾ അവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്നുള്ള സത്യത്തെയാണ്. ചിലപ്പോൾ വിശ്വാസമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം!" ആദർശ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. പക്ഷേ വണ്ടി തിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോ റോഡിലേക്ക് വീണു. അതിൽ ഇരുപത് വർഷം മുൻപ് മരിച്ച സന്ധ്യയോടൊപ്പം ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു ബാലന്റെ ചിത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ബാലന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ആദർശിന്റെ അതേ തീക്ഷ്ണതയായിരുന്നു. ആ ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ രക്തം കൊണ്ട് എഴുതിയിരുന്നു "ചേച്ചി വരും, നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം..." സാമുവലും ബിജുവും ഗീതയും പരസ്പരം നോക്കി. ആ രാത്രിയുടെ നിഗൂഢത ആദർശിന്റെ ചിരിയേക്കാൾ ഭയാനകമായിരുന്നു. വണ്ടി ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പഴയ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു നിഴൽ പതുക്കെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ നിഴലിന് ആദർശിന്റെ രൂപമായിരുന്നു! ……. End അടുത്ത തവണ വയനാട് ചുരം ഇറങ്ങുമ്പോൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കാതിരിക്കുക. ആരെങ്കിലും ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചാൽ, അവരുടെ കാലുകളിലേക്ക് മാത്രം നോക്കുക!