"മാഷിനു പ്രണയമില്ലേ???" കടലോരത്തിരുന്ന്, തിരമാലകളുടെ കുസൃതികളും ആസ്വദിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്, അരികിലിരുന്നവൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചത്... മറുപടിയെന്നോണം, തിരമാലകളിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ ഞാനൊന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു... "മൂക്കുത്തിക്കാരിയോ, ജിമിക്കിയിട്ട കാതുള്ളവളോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും...???" ഒരു ചെറുചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കിയവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ പൊരുളറിയാത്തവണ്ണം ഞാനവളെ നോക്കി കണ്ണുചുളിച്ചു... "അല്ല.. യുവ ആൺതലമുറയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇവയൊക്കെയാണല്ലോ.. പ്രത്യേകിച്ച് മാഷിനെ പോലുള്ളവർക്ക്..." മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മായാതെ തന്നെ അവൾ പറയുമ്പോൾ, എന്റെ ചുണ്ടിലുമൊരു ചെറു ചിരി വിടർന്നു... "മൂക്കുത്തിയോടും ജിമിക്കിയോടും പ്രണയം തോന്നുന്നത്, അതിന്റെ ഭംഗിയിലല്ല... അതണിയുന്ന, അതിനു മാറ്റു കൂട്ടുന്ന മൂക്കിന്റെയും കാതിന്റെയും ഭംഗിയിലാണ്... ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെ മൂക്കുത്തിയെ പ്രണയിച്ചവരില്ല.. പകരം മൂക്കുത്തിക്കാരികളെ പ്രണയിച്ചവരാണ്...." എന്റെ ആ വാക്കുകൾക്ക് മറുപടിയെന്നോണം ഒരു മൂളലിലൂടെ അവൾ ദൂരേക്ക് കണ്ണുനട്ടു... ഒരുപക്ഷേ ആ മൂളൽ,, അവളുടെ തിരിച്ചറിവാകാം... ആർത്തിരമ്പുന്ന കടലുപോലെ, എന്റെ ഉള്ളിൽ അലയടിക്കുന്ന പ്രണയം, ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ അവൾ അറിഞ്ഞിരിക്കണം... തല ചരിച്ച്, ഞാൻ അവളുടെ മൂക്കുത്തിയിലേക്കൊന്നു പാളി നോക്കി... എന്റെ ഉള്ളിലും മൂക്കുത്തി മോഹം നിറച്ചത്, ആ കല്ലുവെച്ച മൂക്കുത്തിയായിരുന്നെങ്കിലും, അവളോടുള്ള എന്റെ പ്രണയത്തിനു പക്ഷേ ചുക്കാൻ പിടിച്ചത് ആ മൂക്കുത്തിയോ, കാതിലെ ജിമിക്കിയോ ആയിരുന്നില്ല... "രാമനും സീതയും പോലെയുണ്ട്... നല്ല ചേർച്ച..." അപ്രതീക്ഷിതമായി അരികിലെത്തിയ കൈനോട്ടക്കാരി, ഞങ്ങൾ ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കികൊണ്ട്‌ പറയുമ്പോൾ, എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയവൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "കൈ നോക്കി ഭൂതവും ഭാവിയും പറയാം.." അവളുടെ ചിരിയിൽ, ആവേശത്തോടെ കൈനോട്ടക്കാരി അരികിൽ ഇരിക്കവേ, വേണ്ടെന്ന്‌ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ എതിർത്തെങ്കിലും, പ്രതീക്ഷയോടെ അവർ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി... പിന്നെയൊരിക്കലാകാമെന്ന് സ്നേഹത്തോടെ, നിറപുഞ്ചിരിയോടെ, അവൾ പറയുമ്പോൾ, തെളിച്ചമേറിയ മുഖത്തോടെ എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ കൈനോട്ടക്കാരി പറഞ്ഞു... "നിങ്ങൾ ഭാഗ്യവാനാണ്.." ആ വാക്കുകൾ ഒരു സൂചിമുന പോലെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചുവോ...!!! അവർ നടന്നകന്നതും, എന്റെ മുഖത്തേക്കവൾ സസൂക്ഷമം നോക്കി ആർത്തുചിരിച്ചു... "ഈ മുഖത്ത് നോക്കി എങ്ങനെ പറയാൻ തോന്നി ശ്രീരാമനെന്ന്..." പരിഹാസം നിറഞ്ഞ അവളുടെ ആ ചിരിയിലും, എന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞത്, ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു... അല്ലേലും, പ്രണയഭരിതനാകുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ, ആരുടേയും മുഖത്ത് തെളിയുന്നത് പുഞ്ചിരിയായിരിക്കുമല്ലോ... അവളുടെ മൂക്കിൻ തുമ്പിലെ കല്ലുവെച്ച മൂക്കുത്തിയേക്കാൾ,, തുള്ളിക്കളിക്കുന്ന മുത്തുക്കുട പോലുള്ള ആ ജിമിക്കി കമ്മലുകളേക്കാൾ,, എനിക്കിഷ്ടം അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരിയും, ആ പുഞ്ചിരിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന നുണകുഴിയുമായിരുന്നു... ആ പരിഹാസത്തിനിടയിലും, ഞാൻ അറിഞ്ഞതും, കണ്ടതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.... അവളിലേക്കെന്നെയടുപ്പിക്കുന്ന കാന്തിക ശക്തിയുള്ള ആ നുണക്കുഴി... പ്രായത്തിന്റെ പക്വതയില്ലായ്മയിൽ പ്രണയമെന്ന് തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളെയെല്ലാം തിരുത്തിക്കുറിച്ചത്, ആ നുണകുഴിയായിരുന്നു... കാരണം,, കൈചേർത്തുപിടിച്ച നാൾ മുതൽ, ഇന്ന് ഈ കടലോരത്തെ നിമിഷം വരെ, ഞാൻ മോഹിച്ചത് അവൾക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല... പകരം,, അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരികൾക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു.. അതിൽ വിടരുന്ന നുണകുഴിക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു... അതുതന്നെയല്ലേ യഥാർത്ഥ പ്രണയം... ശ്രീരാമനെന്ന വിശേഷണത്തെ ഓർത്തോർത്തുകൊണ്ടവൾ ചിരിക്കുമ്പോഴും, ഞാൻ ആ നുണകുഴിയുടെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുകയായിരുന്നു.... "യഥാർത്ഥ ശ്രീരാമൻ ദേ വരണൂ.." ചിരിയവസാനിപ്പിച്ച്, എനിക്ക് പുറകിലേക്കായി കണ്ണ് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ടവൾ പറയുമ്പോൾ, ദൂരെ നിന്നും അവൻ നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... എനിക്ക് മുൻപേ ജനക രാജാവ് തന്റെ മകൾക്ക് വേണ്ടി കണ്ടെത്തിയിരുന്ന യഥാർത്ഥ ശ്രീരാമൻ... അരികിലെത്തിയ ശ്രീരാമന്റെ കൈകളിലേക്കായ് സീതയെ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ,, തിരകൾ ആർത്തിരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഒരുപക്ഷേ അവർ പരിഭവം പങ്കുവെക്കുന്നതാകാം... കരയെന്ന പ്രണയിനിയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഇന്നും തിരകൾ ശ്രമം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ,, ഒരിക്കൽ പോലും തുറന്നു പറയാത്ത എന്റെ ഇഷ്ടത്തെ അവർ പഴിക്കുകയാകാം.... പക്ഷേ അവർക്കറിയില്ല.. സ്വന്തമാക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്,,... ഓരോ നിമിഷവും വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവളുടെ ആ നുണക്കുഴിക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നെന്ന്... അല്ലേലും സ്വന്തമാക്കാനുള്ളതാണ് പ്രണയമെന്ന് ലിഖിത നിയമങ്ങളൊന്നുമില്ലല്ലോ... അല്ലേ... ചിലയിഷ്ടങ്ങൾ ഇതുപോലെ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുവാനുള്ളതാണ്... സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നുറപ്പുണ്ടെങ്കിൽ,, വിട്ടുകൊടുത്തുതന്നെ ശീലിക്കണം.. തമ്മിലടിപ്പിച്ചു ചോര കുടിക്കുന്നത്,, കാടിന്റെ നിയമമല്ലേ.... പിന്തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ മറ്റാരുടെയോ ഭാവി പ്രവചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കൈനോട്ടക്കാരി എന്നെ മിഴിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവർക്കറിയില്ലല്ലോ.. ഈ കഥയിൽ എനിക്ക് രാമവേഷമല്ല,, രാവണവേഷമാണെന്ന്.... പക്ഷേ,, സീതയെ തട്ടിയെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ച പഴയ രാവണനല്ല... ആ തെറ്റിന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ പുനർജനിച്ച നവയുഗ രാവണൻ... അതേ... ചരിത്രങ്ങൾ തിരുത്തിയെഴുതുവാനുള്ളതാണ്.. വില്ലൻ വേഷമണിഞ്ഞ രാവണന്മാരാൽ പഴിക്കപ്പെടുന്ന ഈ സമൂഹത്തിൽ,, എവിടെയൊക്കെയോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട് വാഴ്ത്തപ്പെടേണ്ട ചില നന്മയുള്ള രാവണന്മാർ.... 📝Saran Prakash #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #കിസ്സകൾ