#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 SCORPION ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… പ്രശസ്ത വനശാസ്ത്രജ്ഞയായ സിജിക്ക്, ഗവേഷണത്തിന് പോകുന്ന സ്ഥലങ്ങളോടോ പുതിയ ജീവികളോടോ ഭയമില്ലായിരുന്നു. അപവാദമായി ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒന്നുമാത്രംതേളുകൾ. കുട്ടിക്കാലത്ത് സംഭവിച്ച ഒരനുഭവം കാരണം അവയുടെ കാഴ്ച പോലും സിജിക്ക് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കും. എന്നിട്ടും, അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽ ശ്രദ്ധേയനായ ഗവേഷകൻ ഡോ. വേണുവിനെ അഭിമുഖം ചെയ്യാനുള്ള ക്ഷണം അവർക്ക് നിരസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മരുഭൂമിയുടെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള, കിലോമീറ്ററുകളോളം വിജനമായ, ഒരു കുന്നിൻ മുകളിലായിരുന്നു ഡോ. വേണുവിന്റെ ലാബും താമസസ്ഥലവും. ഉച്ച കഴിഞ്ഞിട്ടും സൂര്യൻ്റെ ചൂട് സിജിയുടെ കാർചില്ലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി. സിജി കാർ ഓഫ് ചെയ്യുമ്പോൾ, തണുത്ത മരുഭൂമിക്കാറ്റ് കാറ്റാടി മരങ്ങളെപ്പോലെ വളഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ചില കുറ്റിച്ചെടികളെ ഉലച്ചു. നിശബ്ദത ചെവിക്കുള്ളിൽ ഇരമ്പി. ഡോ. വേണു പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഊർജ്ജസ്വലനായ, എന്നാൽ അൽപ്പം വിചിത്രമായ ചിരിയോടുകൂടിയ, കണ്ണട വെച്ച ഒരു മധ്യവയസ്‌കൻ. "വരൂ സിജി, ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. മരുഭൂമിയിലെ ഈ ഏകാന്തത ഞങ്ങളുടെ പഠനത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്." വീടിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ സിജി അറിയാതെ ഒന്ന് നിന്നുപോയി. ചുവരുകൾ നിറയെ പല വർഗ്ഗത്തിലുള്ള തേളുകളുടെ ചിത്രങ്ങൾ മെലിഞ്ഞവ, കറുത്ത ഭീമാകാരന്മാർ, മഞ്ഞളിച്ച വിഷമുള്ളവ, മനോഹരമായ വർണ്ണമുള്ളവ. ഓരോ ചിത്രവും തേളിൻ്റെ രൂപവും ശരീരഘടനയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സൂക്ഷ്മതയോടെ പകർത്തിയിരുന്നു. ലിവിങ് റൂമിൻ്റെ മൂലകളിൽ, ഭംഗിയുള്ള ചെറിയ ചില്ലു കൂടുകളിൽ മണലും കല്ലുകളും വെച്ച് തേളുകളെ വളർത്തുന്നു. അവ പതുക്കെ മണൽക്കൂമ്പാരങ്ങളിൽ ഇഴയുന്നു. സിജിയുടെ ഉള്ള് തണുത്തുറഞ്ഞു. തന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം മുഖത്ത് കാണാതിരിക്കാൻ സിജി നന്നായി ശ്രദ്ധിച്ചു. "ഡോക്ടർ, ഈ ചിത്രങ്ങൾ അതിമനോഹരമാണ്. നിങ്ങളാണോ വരച്ചത്?" സിജി ചോദിച്ചു. "ഞാനല്ല, എല്ലാം പ്രകൃതിയുടെ കലാവിരുതാണ്," ഡോ. വേണു ചിരിച്ചു. "ഇതെല്ലാം എൻ്റെ പഠനവിഷയങ്ങളാണ്. നിങ്ങൾക്കായി ഒരു കപ്പ് ബ്ലാക്ക് ടീ എടുക്കട്ടേ? എൻ്റെയൊരു പ്രത്യേക കൂട്ട് ചേർത്താണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്." "തീർച്ചയായും, കടുപ്പമുള്ള ബ്ലാക്ക് ടീ മതി ഡോക്ടർ," സിജി പെട്ടെന്ന് മറുപടി നൽകി. …………. ഡോ. വേണു ചായ എടുക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയ സമയം, സിജി മേശപ്പുറത്ത് കിടന്ന ചില സാധനങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു. തേളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രീയ ഗ്രന്ഥങ്ങളും, പഴയ കാലഹരണപ്പെട്ട മാസികകളും, അതിനിടയിൽ ഒരു പ്രാദേശിക ദിനപ്പത്രത്തിൻ്റെ കട്ടിംഗ്. ‘‘വിഷാദരോഗം ബാധിച്ച അഞ്ചുപേരെ ഈ മേഖലയിൽ നിന്ന് കാണാതായി!’’ എന്നതായിരുന്നു തലക്കെട്ട്. തിരോധാനം നടന്ന ദിവസങ്ങളും സ്ഥലങ്ങളും വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. സിജി ആ വാർത്ത ശ്രദ്ധയോടെ വായിച്ചു. എല്ലാവരും ഡോ. വേണുവിൻ്റെ ലാബിന് സമീപമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നാണ് കാണാതായിരിക്കുന്നത്. ഡോ. വേണു രണ്ട് കപ്പുകളുമായി തിരിച്ചെത്തി. "ക്ഷമിക്കണം, ഈ തേളുകളോടൊപ്പമുള്ള ഏകാന്തവാസം കാരണം പുറം ലോകവുമായി അത്ര ബന്ധമില്ല അതാണ് പാൽ ഇല്ലാത്തത് ." "അതൊന്നും സാരമില്ല ഡോക്ടർ. നിങ്ങളുടെ പുതിയ ഗവേഷണ വിഷയം എന്താണ്? തേളുകളുടെ സാമൂഹിക ഘടനയെക്കുറിച്ചോ?" ഡോ. വേണു ചായക്കപ്പ് സിജിക്ക് നേരെ നീട്ടി. "അതിലും ആഴത്തിലുള്ള ഒന്ന്. തേളുകളുടെ വൈകാരിക ലോകം. മനുഷ്യരെപ്പോലെ അവയ്ക്കും വികാരങ്ങളുണ്ട്. ഭയം, ദേഷ്യം, സ്നേഹം... ഇരയെ കാണുമ്പോൾ, ഇണയെ കാണുമ്പോൾ, അവർ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു. എല്ലാം നല്ല നിരീക്ഷണവും സഹവാസവും വേണ്ട കാര്യമാണ്." "വളരെ വിചിത്രം, ഡോക്ടർ. ഭൂരിപക്ഷം ആളുകൾക്ക് അത്ര താത്പര്യമുള്ള ഒരു വിഷയമല്ല ഇത്," സിജി പറഞ്ഞു. ചായയ്ക്ക് ചെറിയൊരു മധുരവും, നേരിയൊരു എരിവും ഉണ്ടായിരുന്നു. "അതെ, എന്നാൽ ഈ മിസ്സിംഗ് കേസുകൾ... അതൊരു നല്ല ടോപ്പിക്കല്ലേ? നിങ്ങൾക്കത് ഒന്ന് അന്വേഷിച്ചുകൂടേ?" ഡോ. വേണു പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പത്രക്കടലാസ് ചൂണ്ടി. സിജി നിഷേധാത്മകമായി തലയാട്ടി. "അത് എൻ്റെ ജോലിക്ക് പുറത്തുള്ളതാണ് ഡോക്ടർ." സിജി സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, ലിവിങ് റൂമിൻ്റെ ഒരു വശത്തുള്ള ഡോർ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് പാതി ചാരിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ഇരുളും, ചില്ലു ഭരണികളിലെ എന്തോ തിളക്കവും മാത്രം. അത് ഡോ. വേണുവിൻ്റെ പ്രധാന ലാബ് മുറിയായിരിക്കണം. സിജി അറിയാതെ ആ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. ……. "സിജി," ഡോ. വേണുവിൻ്റെ ശബ്ദം കേട്ട് സിജി തിരിഞ്ഞു. "പേടിക്കേണ്ട. ഇപ്പോൾ മുറിയിൽ വേറെ തേളുകൾ ഒന്നും വരില്ല." പെട്ടെന്നാണ് സിജി അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഡോ. വേണു ചിരിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കണ്ണുകൾ സിജിയുടെ കഴുത്തിന് പിന്നിലെ കോളറിലേക്ക് പോയി. സിജിയുടെ നടുക്കത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി, അവരുടെ പുറം കഴുത്തിലെ കോളറിൽ നേർത്തൊരു നൂൽ പോലെ എന്തോ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ഡോ. വേണു ഒരു നിമിഷം വൈകാതെ സിജിയുടെ പുറത്ത് തട്ടി. സിജിക്ക് ഭയം കാരണം ഒരക്ഷരം സംസാരിക്കാനോ അനങ്ങാനോ കഴിഞ്ഞില്ല. അവരുടെ കൈയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ചില്ലുകുപ്പി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഏകദേശം ഒരു കൈപ്പത്തിയുടെ വലിപ്പമുള്ള കറുത്ത ഒരതിഭീകരൻ തേൾ ഇഴയുന്നു! "ഇതായിരുന്നു നിങ്ങളുടെ പുറത്ത്. നിങ്ങൾ പേടിക്കണ്ട. ഇത് ഇവിടെ മാത്രം കണ്ടുവരുന്ന ഒരിനം ഭീമൻ തേളാണ് . എൻ്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവയിലൊന്ന്," ഡോ. വേണു ചിരിച്ചു. സിജിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അതിവേഗത്തിലായി. അവൾക്ക് ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി. ‘തൊട്ടുമുൻപ് ആ തൻ്റെ ശരീരത്തിൽ..’. ആ ചിന്ത സിജിയെ തളർത്തി. ഡോ. വേണുവിൻ്റെ കണ്ണുകൾ സിജിയെ തന്നെ പിന്തുടർന്നു. "വേറെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കില്ലേ സിജി ?" "എന്തോ... എനിക്കൊരു ക്ഷീണം," സിജി മറുപടി നൽകാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. കൈകാലുകൾക്ക് കനം വെച്ചു. അനങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല. വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ശരീരത്തിലെ പേശികൾ അയഞ്ഞു തുടങ്ങി. "നിങ്ങൾ ആ മിസ്സിംഗ് കേസ് അന്വേഷിക്കാൻ വന്ന ആളാണെങ്കിൽ, അത് ആദ്യമേ പറയേണ്ടതായിരുന്നു," ഡോ. വേണു ദുരൂഹത നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം വിജയം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഡോ. വേണു മേശപ്പുറത്ത് ഒരു മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള ദ്രാവകമുള്ള ചെറിയ കുപ്പി എടുത്തു വെച്ചു. "നിങ്ങൾ പേടിക്കേണ്ട സിജി. ചായയിൽ ഒരു ചെറിയ തുള്ളി മാത്രമേ ചേർത്തിട്ടുള്ളു ," അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു. "ഇത് തേളിൻ വിഷത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ വേർതിരിച്ചെടുത്ത Paralyzing Agent ആണ്. പേശികളെ തളർത്തും. നിങ്ങൾക്ക് അനങ്ങാനോ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാനോ കഴിയില്ല. ഇതെൻ്റെ പുതിയ ഗവേഷണത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ്. ബോധം നഷ്ടപ്പെടാൻ ഇനി കുറച്ച് സമയമേയുള്ളൂ." ……… സിജിയുടെ തലച്ചോറ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ പ്രദേശത്ത് നിന്ന് കാണാതായ അഞ്ചുപേർ. ഡോ. വേണു ഒരു ഗവേഷകൻ എന്നതിലുപരി മറ്റെന്തോ ആണ്. സിജി കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഡോ. വേണുവിന്റെ രൂപം മങ്ങുകയാണ്. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, സിജി കണ്ട ആ ഭീകരമായ കാഴ്ച ഒരു പേടിസ്വപ്നം പോലെ അവരെ വേട്ടയാടി. ഡോ. വേണുവിന്റെ ശരീരം രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭീമാകാരമായ ഒരു തേളിൻ്റെ രൂപത്തിലേക്ക് മാറുന്നതുപോലെ. അതിൻ്റെ വലിയ, മുള്ളുകളുള്ള കൊമ്പൻ കാലുകൾ സിജിയുടെ നേർക്ക് നീളുന്നതുപോലെ... ക്രൂരമായ കണ്ണുകൾ തന്നിൽ നിന്ന് പ്രകാശം ഊറ്റിയെടുക്കുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി അവളുടെ ബോധം പൂർണ്ണമായി മറഞ്ഞു. ……… കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ സിജി ഒരു തണുത്ത, ഈർപ്പമുള്ള ഭൂഗർഭ അറയിലായിരുന്നു. ചുവന്ന, മങ്ങിയ പ്രകാശം മാത്രം ചുറ്റും പരക്കുന്നു. മൺചുവരുകൾ. മണൽക്കൂമ്പാരങ്ങൾ. മൂലകളിൽ വെച്ച മൺപാത്രങ്ങളിൽ ഉണങ്ങിയ പ്രാണികളും, തേളുകളുടെ പുറംതോടുകളും. കൈകാലുകൾ മെല്ലെ അനക്കാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. വിഷത്തിൻ്റെ വീര്യം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. "എന്നെ തുറന്നുവിടൂ... പ്ലീസ്..." സിജി ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ നിലവിളിച്ചു. കവിളിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. സിജിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ഡോ. വേണു ശാന്തനായി വാതിൽ തുറന്നു. "നിങ്ങൾ സംശയിച്ചത് ശരിയാണ് സിജി. ആ അഞ്ചുപേരും ഇതേപോലെ മറ്റു അറകളിൽ എൻ്റെ നിരീക്ഷണത്തിലാണ്. നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണം കൂടി ഞാൻ രേഖപ്പെടുത്തും." "പ്ലീസ്... എന്നെ വിടൂ," സിജി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അപേക്ഷിച്ചു. "വിടാം. എൻ്റെ നിരീക്ഷണം പൂർത്തിയാവട്ടെ. വിഷജീവികളോടുള്ള നിങ്ങളുടെ ഭയം, ഈ ഏകാന്തതയിൽ എങ്ങനെയാണ് മാറുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയണം. ഒരു മനുഷ്യനായി നിങ്ങൾക്ക് ഇനി പുറത്തു വരാൻ സാധിക്കുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. തത്കാലം ഇവിടെ ഒരു തേളിനെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കൂ," ഡോ. വേണുവിന്റെ വാക്കുകൾ സിജിയെ മരവിപ്പിച്ചു. " ഡോണ്ട് വറി നിങ്ങൾക്കുള്ള ഭക്ഷണങ്ങൾ കൃത്യമായി ഇവിടെയെത്തും." ഡോ. വേണു അറയുടെ തറയിലേക്ക് കൈചൂണ്ടി. "പിന്നെ, ഒരു കാര്യം കൂടി. നിങ്ങൾക്ക് കൂട്ടായി കുറച്ച് സുഹൃത്തുക്കൾ ഈ മുറിയിൽ തന്നെയുണ്ട്. ഇപ്പോൾ അവയെല്ലാം മയക്കത്തിലായിരിക്കും. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ഉണരും. വിഷം കുറഞ്ഞവയാണ്. പേടിക്കേണ്ട പാവങ്ങളാണ് ഇടക്ക് ഓരോചെറിയ കൊത്ത് തരും അത്രയേ ഉള്ളു ." വേണു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു സിജിയുടെ കണ്ണുകൾ തറയിൽ പരതി. മണൽക്കൂമ്പാരങ്ങൾക്കിടയിൽ പല രൂപത്തിലും വലുപ്പത്തിലുമുള്ള തേളുകൾ അനക്കമില്ലാതെ കിടക്കുന്നു. തണുപ്പിൽ അവയെല്ലാം ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. അവയുടെ കറുത്ത പുറംതോടുകൾ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി. "അപ്പോൾ ഒരു ആറ് മാസത്തിന് ശേഷം കാണാം, വനശാസ്ത്രജ്ഞേ ," ഡോ. വേണു വാതിൽ അടച്ച് പുറത്തേക്ക് പോയി. …….. “ ഈ ഭ്രാന്തനെ ഒക്കെ ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്യാൻ വന്ന എന്നെ പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ “ സിജി നിരാശയോടെ പിറുപിറുത്തു ഇരുട്ടും നിശബ്ദതയും സിജിയെ വിഴുങ്ങി. ആ ചുവന്ന പ്രകാശത്തിൽ, ഉണരാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന വിഷജീവികൾക്ക് നടുവിൽ, ഒരു മനുഷ്യനായി പുറത്തുവരാൻ കഴിയുമോ എന്ന ഭയത്താൽ സിജിയുടെ ബോധം വീണ്ടും മറഞ്ഞു. അവരുടെ ഓർമ്മകൾ പതിയെ മാഞ്ഞുപോകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു..ആ തേളുകളുടെ തടവറയിൽ.. …….. End .