#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 Aadharsh And Aamy ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… നഗരത്തിരക്കുകൾക്ക് അപ്പുറം, ഒറ്റപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന പുളിമരങ്ങൾ തണൽ വിരിച്ച വഴിയോരത്തായിരുന്നു അവരുടെ അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച. അഞ്ചു വർഷത്തിലധികം നീണ്ടുനിന്ന തീവ്രമായ പ്രണയബന്ധം, അവിടെവെച്ച് മരണത്തിന് തുല്യമായ വിരാമമിടാൻ പോകുകയായിരുന്നു. "ഇനിയൊരിക്കലും നമ്മൾ തമ്മിൽ കണ്ടു എന്ന്‌ വരില്ല, കാണാത്തതാവും നല്ലത്," സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചെടുക്കാൻ പാടുപെട്ട്, ആദർശിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ ആമി ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ വേദനയുടെ ഒരു നേർത്ത പാളി കലർന്നിരുന്നു, അത് അവൾ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആദർശിന്റെ ഹൃദയം ആ മരവിപ്പ് പൂർണ്ണമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആദർശ് ഒരു മറുവാക്കുമില്ലാതെ നിന്നു. കാലുകൾ മണ്ണിൽ ഉറച്ച പോലെ, അയാൾ ഒരടി പോലും ചലിച്ചില്ല. ദൂരെ, പൊടിനിറഞ്ഞ ആകാശത്തേക്ക്, അയാൾ നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതിഫലിച്ചത്, തകർന്നുപോയ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുടെ ശൂന്യതയായിരുന്നു. സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴത്തിൽ ആ വേദന അയാളെ തളർത്തി. അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക തലത്തിൽ ഉള്ളവരായിരുന്നു; ഒരു സാധാരണ മധ്യവർഗ്ഗ കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങൾ. ആമി കോളേജ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കി നല്ലൊരു ജോലിക്കായി കാത്തിരുന്നു. ആദർശിനാകട്ടെ കാര്യമായൊരു വരുമാന മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ല. പ്രണയബന്ധം വീട്ടുകാർ അറിയുകയും എതിർപ്പുകൾ ശക്തമാവുകയും ചെയ്തതോടെ, തങ്ങളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് ഒരുപാട് ആകുലപ്പെടേണ്ടി വന്നു. തനിക്ക് ഒരു ജീവിതം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന കുറ്റബോധം ആദർശിനെ അലട്ടി. വിദേശത്തേക്ക് പോകാമെന്ന് പലരും ഉപദേശിച്ചിട്ടും, ആമിയെ പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന ഒരൊറ്റ ചിന്തയിൽ അയാൾ ആ വാഗ്ദാനങ്ങൾ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. അവളെ കാണാതെ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാൻ അയാൾക്കാവില്ല, ആ പ്രണയം അയാളുടെ സിരകളിൽ ലയിച്ചു ചേർന്നിരുന്നു. "നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ, സ്വപ്നം കാണുന്ന പോലെ, എല്ലാം നടക്കണം എന്നില്ലല്ലോ, ആദർശ്," ആമിയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തിൽ അവസാനിച്ചു. മതത്തിന്റെയും സാമ്പത്തിക വ്യത്യാസങ്ങളുടെയും പേരിൽ ഇരു കുടുംബങ്ങളും വിവാഹത്തിന് പൂർണ്ണമായും എതിരായിരുന്നു. "നമുക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പോകാം, ആമീ. ഈ നാട്ടിൽ നിന്നും ദൂരെ, ആർക്കും നമ്മളെ തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരിടത്ത്, നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം. എന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് പണമുണ്ട്," ആദർശ് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാതെ, എന്നാൽ അത്രയും തീവ്രതയോടെ അപേക്ഷിച്ചു. "എനിക്കതിന് കഴിയില്ല," അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. "എന്റെ ഉപ്പാനേം ഉമ്മാനേം വിഷമിപ്പിച്ച് എനിക്കൊരിടത്തും സന്തോഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് എപ്പോഴും ചില ബാധ്യതകളുണ്ട്, ആദർശ്. ഞാൻ അവരെ വേദനിപ്പിച്ചാൽ..." വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. "ഞാൻ പോകട്ടെ," ഒടുവിൽ അവൾ ആ തീരുമാനം പറഞ്ഞു. അയാൾ നിശ്ചലനായി, സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ, ശിലപോലെ നിന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞ്, അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് അവസാനമായി നോക്കി. ഹൃദയം തുളച്ചു കയറുന്നതുപോലെയുള്ള വേദന. അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ നിസ്സഹായത, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെ ഭാവം, അവളുടെ നെഞ്ചിൽ കനലായി നീറി. ആമി തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ച്, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, കാലുകൾക്ക് ശക്തി സംഭരിച്ച്, ആദർശിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി നടന്നകന്നു. പിന്നീട് അവൻ കേട്ടത് ആമിയുടെ വിവാഹ വാർത്തയായിരുന്നു. ……… വർഷങ്ങൾ അതിവേഗം കടന്നുപോയി. ആമി രണ്ട് കുട്ടികളുടെ അമ്മയായി. എന്നാൽ കാലം അവളോട് കരുണ കാണിച്ചില്ല. ഭർത്താവ് ഒരു അപകടത്തിൽ മരണപ്പെട്ടതോടെ അവൾ വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെട്ടു. കുട്ടികളെ പോറ്റാനും വീട്ടുചെലവുകൾക്കുമായി അവൾ ഒരു ടെക്സ്റ്റൈൽ ഷോപ്പിൽ ജോലിക്ക് പോയിത്തുടങ്ങി. ഒരു സാധാരണ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ അവൾ പാടുപെട്ടു. വിധവയായ ഒരു യുവതിക്ക് ഈ സമൂഹം കൽപ്പിച്ചു നൽകുന്ന ദുരിതങ്ങൾ അവൾക്ക് നന്നായി അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. ഷോപ്പിലെ ചില സഹപ്രവർത്തകരിൽ നിന്നും, യാത്രക്കിടയിൽ റോഡരികിൽ നിന്നും, അവൾക്ക് ശല്യപ്പെടുത്തലുകൾ നേരിട്ടു. ചിലപ്പോൾ ഭീഷണികളും. നിയമത്തിന്റെയോ കുടുംബത്തിന്റെയോ പിൻബലമില്ലാതെ അവൾക്ക് ഈ വിധിയെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞാൽ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര അവൾക്ക് എന്നും ഭീതിയായിരുന്നു. ബസ് ഇറങ്ങി കുറേ ദൂരം നടക്കണം വീട്ടിലെത്താൻ. ആ നടപ്പാതയിൽ, ചിലപ്പോഴെല്ലാം, പതിയിരിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ അവൾക്ക് ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു. ആരോ തന്നെ പിന്തുടരുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. ഭർത്താവ് മരിച്ച ശേഷം, പലയിടത്തും ആരോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പോലെ, നിഴൽ പോലെ തന്നെ പിന്തുടരുന്ന പോലെ. ഇത് തന്റെ തോന്നലുകൾ മാത്രമായിരിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ……. അന്നൊരു ശനിയാഴ്ച. സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പോയതിനാൽ തിരിച്ചെത്താൻ നന്നായി വൈകി. സമയം രാത്രി ഏറെയായിരുന്നു. ബസ് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തെരുവുവിളക്കുകൾ പോലും അണഞ്ഞ് ചുറ്റും ഘോരമായ ഇരുട്ട്. കറന്റ്‌ പോയെന്ന് തോന്നുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഭയം ഒരു തീവ്രമായ വികാരമായി നിറഞ്ഞു. ആരോ പുറകിൽ ചുവടുവെക്കുന്ന പോലെ. അവൾ നടപ്പിന്റെ വേഗത കൂട്ടി. വീട്ടിലേക്കുള്ള വളവ് തിരിഞ്ഞെത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ ആളനക്കമില്ലാത്ത വഴിയിൽ ഒരു കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പതിവില്ലാത്ത ആ കാഴ്ച അവളുടെ ഭയം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. കാറിനടുത്തെത്തിയതും, അതിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് രണ്ട് പേർ ചാടിയിറങ്ങി. അവർ അവളെ കടന്നുപിടിച്ച് ഒരു ദയയുമില്ലാതെ കാറിനകത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. കരയാൻ ശ്രമിച്ച അവളുടെ വായിൽ അവർ ഷാൾ കുത്തിക്കയറ്റി. ചുറ്റും മഴ ശക്തമായി, കാറ്റ് ആർത്തലച്ചു. മരണത്തെ അവൾ കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ട നിമിഷം. പെട്ടെന്ന്, ആ കാറിനുള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പ്രകാശം നിറഞ്ഞു. അതിനു പിന്നാലെ ഭയാനകമായ ഒരു തകർപ്പൻ ശബ്ദത്തോടെ, കാറിന്റെ ഡോർ അകത്തേക്ക് തകർന്ന്, ബലം പ്രയോഗിച്ച രണ്ട് പേരും പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അവർക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റിരുന്നു. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാതെ, പരിഭ്രാന്തനായ ഡ്രൈവർ സീറ്റിലിരുന്നയാൾ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയോടി. കിട്ടിയ അവസരം പാഴാക്കാതെ, ആമി കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി. ആരാണ് തൻ്റെ രക്ഷകനെന്നോ, എന്താണ് അവിടെ സംഭവിച്ചതെന്നോ ചിന്തിക്കാൻ അവൾക്ക് സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ അവൾ പാഞ്ഞു. മഴയത്ത് നനഞ്ഞു കുതിർന്ന്, അവൾ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പൂമുഖത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി. എങ്കിലും, തൻ്റെ പിന്നാലെ ആരോ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ അവളെ അലട്ടി. ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്നതുപോലെ, വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആ തണുപ്പിൽ, മഴയുടെ നേർത്ത ചാറ്റലിൽ, അവൾ നിശ്ചലയായി. മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം ഒരു നിമിഷം ആ കാഴ്ചയെ അവളുടെ മുന്നിൽ വരച്ചു കാണിച്ചു. വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്, മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ പുകപോലെ, എന്നാൽ കൃത്യമായ രൂപരേഖയുള്ള ഒരു രൂപം.. അവൾ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് ശ്വാസമടക്കി. ആ രൂപത്തിന്, അവളുടെ വിവാഹ ദിവസം, പ്രണയം നഷ്ടപ്പെട്ട വേദനയിൽ സ്വയം ജീവനൊടുക്കിയ ആദർശിന്റെ അതേ മുഖമായിരുന്നു! ആ നിഴൽരൂപം അവളുടെ നേർക്ക് മെല്ലെ നടന്നു. ആദർശിന്റെ വിഷാദഭരിതമായ ആ പഴയ ചിരി ആ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞു. "കാണാത്തതാവും നല്ലത് എന്ന് നീ പറഞ്ഞിരുന്നു, ആമീ. പക്ഷേ, നിനക്ക് ഒരപകടം വരുമ്പോൾ... നിന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കാൻ എനിക്കാവില്ല," അവളുടെ ചെവിയിൽ മാത്രം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മന്ത്രിക്കൽ പോലെ ആ വാക്കുകൾ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു. ഭയവും വികാരവും താങ്ങാനാവാതെ അവൾ ബോധരഹിതയായി വീണു. …. പുലർച്ചെ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ, അവൾ സ്വന്തം കട്ടിലിലായിരുന്നു. തലേന്നത്തെ സംഭവം ഒരു ഭീകരമായ സ്വപ്നം പോലെ തോന്നി. എന്നാൽ, മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, മഴയിൽ കുതിർന്ന മണ്ണിൽ, മനുഷ്യൻ്റേതല്ലാത്ത ഒരു വലിയ കാൽപ്പാട് വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.കഴുത്തിൽ ഒരു ലോക്കറ്റൊഡ് കൂടിയ മാല കിടക്കുന്നു അവൾ എഴുന്നേറ്റ്, കഴുത്തിൽ കിടന്ന ലോക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു. അതിൽ പതിച്ച ആദർശിന്റെ ചെറു ചിത്രം. അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി ബോധ്യമായി. ആദർശ് പ്രണയത്തിൻ്റെ തീവ്രതയിൽ, അവൻ ഒരു ആത്മാവായി ഇന്നും അവളുടെ ചുറ്റുമുണ്ട്. അവളുടെ രക്ഷകനായി, അവളുടെ നിഴൽ പോലെ . "നീ എന്നെ വിട്ടുപോയാലും, നിന്റെ നിഴലായി എപ്പോഴും ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാവും." ആ ശബ്ദം അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ദുരിത നിമിഷങ്ങളിലും ഒരു താങ്ങായി അവൾ കേൾക്കുമായിരുന്നു. ഒരു മരണം പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത, അനശ്വരമായ പ്രണയം. …….. End .