#விழிப்புணர்வு பதிவு💐 இப்படி !
வாழ்வின் முடிவில்?
பெங்களூரு அருகிலுள்ள பயதராயணபுராவில், 70 வயதான ஓய்வுபெற்ற பேருந்து நடத்துநர் நாராயணப்பா வசித்து வந்தார். அவரது மனைவி லட்சுமி ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்துவிட்டார். அவருக்கு இரண்டு பிள்ளைகள் — அமெரிக்காவில் மென்பொருள் பொறியாளராகப் பணிபுரியும் மகன் ரமேஷ், வெளிநாட்டில் செவிலியராகப் பணிபுரியும் மகள் சுமா. நாராயணப்பா தனியாக வாழ்ந்து வந்தார். மாதம் ₹18,000 ஓய்வூதியம் கிடைத்தது.
ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் அவர் தனது பிள்ளைகளுக்கு வீடியோ அழைப்பு செய்வார். “எப்படி இருக்கிறீர்கள் அப்பா?” என்று கேட்டாலும், இருவரும் ஒரே பதில்தான் சொல்வார்கள்:
“பிஸியாக இருக்கிறோம், அப்பா. பிறகு பேசுகிறோம்.”
இரண்டு ஆண்டுகளாக நாராயணப்பாவுக்கு சிறுநீரகப் பிரச்சினை இருந்தது. வாரத்தில் இரண்டு முறை டயாலிசிஸ் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஒவ்வொரு முறை ₹2,000 செலவாகும். மாதச் செலவு ₹16,000. ஆனால் ஓய்வூதியம் வெறும் ₹18,000.
ஒருநாள் மருத்துவர் கூறினார்:
“நாராயணப்பா, சிறுநீரக மாற்று அறுவைச் சிகிச்சை செய்தால் நீங்கள் உயிர் பிழைப்பீர்கள். ஆனால் அதற்குச் சுமார் 10 லட்சம் ரூபாய் செலவாகும்.”
நாராயணப்பா சிரித்துக்கொண்டு சொன்னார்:
“டாக்டர், என் உயிரின் மதிப்பு 10 லட்சமா? என் மகன் மாதம் 5 லட்சம் சம்பாதிக்கிறான். ஆனாலும் என்னை அழைக்க 5 நிமிடம் கூட அவனிடம் இல்லை. அவன் 10 லட்சம் எங்கே கொடுப்பான்?”
அன்று நாராயணப்பா ஒரு முடிவு எடுத்தார். டயாலிசிஸை நிறுத்திவிட்டார். அதை பிள்ளைகளிடம் சொல்லவில்லை.
“ஏன் அவர்களுக்கு கவலை கொடுக்க வேண்டும்?” என்று நினைத்தார்.
அதற்குப் பதிலாக ஒரு டைரியை வாங்கினார். அதற்கு “முன்பணம் செலுத்திய மரணம்” (Prepaid Death) என்று பெயர் வைத்தார்.
முதல் பக்கத்தில் அவர் எழுதியிருந்தது:
“ஜியோ, ஏர்டெல் போல என் வாழ்க்கைக்கும் ரீசார்ஜ் தேவை. ஆனால் அதை யாரும் செய்யப் போவதில்லை. அதனால் என் மரணத்திற்கான முன்பணத்தை நானே செலுத்துகிறேன்.”
அதன்பிறகு தினமும் ஒரு விஷயத்திற்காக “முன்பணம்” செலுத்தத் தொடங்கினார்.
நாள் 1:
தனது புகைப்படத்தை எடுத்து சட்டமிட்டு, மாலை வாங்கி அணிவித்தார். கீழே “PAID” என்று எழுதினார்.
நாள் 2:
சுடுகாட்டுக்குச் சென்று தனக்கான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அங்கிருந்த பணியாளருக்கு ₹500 முன்பணம் கொடுத்தார். “PAID”.
நாள் 3:
தகனத்திற்கான மரக்கட்டைகளை ₹3,000 கொடுத்து வாங்கினார். “PAID”.
நாள் 4:
13ஆம் நாள் சடங்கிற்காக பிராமணர்களுக்கான தட்சிணை உறைகளைத் தயாரித்தார். “PAID”.
நாள் 5:
தன் பிள்ளைகளுக்கு இறுதி கடிதம் ஒன்றை எழுதினார். ஆனால் அதை அனுப்பவில்லை. பெட்டியில் வைத்தார். “PAID”.
20 நாட்கள் கடந்தன. நாராயணப்பாவின் உடல்நிலை மிகவும் மோசமானது. அண்டை வீட்டுக்காரர் பாப்பண்ணா அவரை மருத்துவமனையில் சேர்த்தார்.
மருத்துவர் ரமேஷை அழைத்தார்:
“உங்கள் அப்பா இறுதி நிலையில் இருக்கிறார். சிறுநீரகங்கள் செயலிழந்துவிட்டன. அதிகபட்சம் 48 மணி நேரம். உடனே வாருங்கள்.”
ரமேஷ் பதிலளித்தான்:
“டாக்டர், நான் ஒரு முக்கியமான திட்டத்தில் இருக்கிறேன். மூன்று வாரங்கள் ஆகும். வீடியோ கால் செய்யுங்கள், பேசுகிறேன்.”
மருத்துவர் அதிர்ச்சியடைந்தார். பிறகு சுமாவை அழைத்தார்.
அவளும் சொன்னாள்:
“டாக்டர், இப்போது விமான டிக்கெட் ஒரு லட்சம் ரூபாய். உடனே வர முடியாது. பணம் அனுப்புகிறேன். நல்ல சிகிச்சை கொடுங்கள்.”
மருத்துவர் நாராயணப்பாவிடம் சென்று:
“அய்யா, உங்கள் பிள்ளைகளிடம் சொல்லிவிட்டேன்,” என்றார்.
நாராயணப்பா மெதுவாகச் சிரித்தார். செவிலியரிடம் தனது டைரியை கொண்டு வரச் சொன்னார். கடைசி பக்கத்தைத் திறந்தார்.
அதில் அவர் எழுதியிருந்தது:
“டயாலிசிஸ் — நிறுத்திவிட்டேன். PAID.
பிள்ளைகளிடம் எதிர்பார்ப்பு — பூஜ்யம். PAID.
வாழ்க்கை — நாளை முடிகிறது. ஏற்கனவே PAID.”
அதற்குக் கீழே:
“என் மரணத்தை நானே ரீசார்ஜ் செய்துவிட்டேன். எனக்கு ஒரு ‘மிஸ்டு கால்’ கூட கொடுக்க யாருமில்லை. அதனால் என் முழு டாக் டைமையும் நானே பயன்படுத்திவிட்டேன்.”
அன்றிரவே நாராயணப்பா இறந்தார். கையில் டைரி, முகத்தில் அமைதி.
பாப்பண்ணா ரமேஷுக்கு தொலைபேசி செய்தார்:
“சார், உங்கள் அப்பா இறந்துவிட்டார்.”
“ஓ... சரி. உடலை மார்ச்சுவரியில் வைத்திருங்கள். நான் மூன்று வாரங்களில் வருகிறேன். தகனத்திற்கான பேக்கேஜ் இருந்தால் பதிவு செய்து விடுங்கள். பணம் அனுப்புகிறேன்.”
பாப்பண்ணாவுக்கு கோபம் வந்தது. அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு கிராம மக்களை அழைத்தார். அனைவரும் சேர்ந்து நாராயணப்பாவின் இறுதிச் சடங்குகளை நடத்தினர்.
தகன மரக்கட்டைகள்?
நாராயணப்பா ஏற்கனவே “PAID” செய்திருந்தார்.
சுடுகாட்டில் இடம்?
நாராயணப்பா ஏற்கனவே “PAID” செய்திருந்தார்.
பிராமணர்களின் தட்சிணை?
நாராயணப்பா ஏற்கனவே “PAID” செய்திருந்தார்.
யாரும் ஒரு ரூபாய் கூட செலவிட வேண்டியதில்லை.
“Prepaid Death” — உண்மையாகிவிட்டது.
13ஆம் நாள் சடங்கையும் கிராம மக்களே செய்தனர். நாராயணப்பா முன்கூட்டியே தயார் செய்த உறைகளையே பயன்படுத்தினர்.
மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு ரமேஷும் சுமாவும் வந்தனர். வீடு பூட்டப்பட்டிருந்தது. பாப்பண்ணா சாவியை கொடுத்தார்.
வீட்டுக்குள் மேசையின் மீது இரண்டு உறைகள் இருந்தன.
ஒன்றில் “ரமேஷுக்கு”, மற்றொன்றில் “சுமாவுக்கு” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
அதோடு “Prepaid Death” டைரியும் இருந்தது.
ரமேஷ் தனது உறையைத் திறந்தான். அதில் ₹500 மற்றும் ஒரு குறிப்பு:
“மகன் ரமேஷ்,
அமெரிக்காவிலிருந்து வர விமான டிக்கெட் ₹1 லட்சம். என் உடலைப் பார்க்க அவ்வளவு பணம் செலவழிக்க வேண்டாம். அதனால் ₹500 வைத்திருக்கிறேன். இது உன் பேருந்து கட்டணம்.
என் கல்லறைக்கு வந்து 2 நிமிடம் நின்றுவிட்டு போ. உன் நேரத்திற்கான பணத்தையும் நான் ‘PAID’ செய்துவிட்டேன்.
உன்,
Prepaid அப்பா.”
சுமா தனது உறையைத் திறந்தாள். அதிலும் ₹500 மற்றும் ஒரு குறிப்பு:
“மகள் சுமா,
நீ ஒரு செவிலியர். தினமும் நூற்றுக்கணக்கான மக்களுக்கு சேவை செய்கிறாய். ஆனால் உன் அப்பாவின் டயாலிசிஸுக்கு வர முடியவில்லை.
பரவாயில்லை.
இந்த ₹500-ஐ எடுத்துக்கொள். என் கல்லறையில் ஒரு மாலை வைத்து வா. உன் வேலை முடிந்த பிறகு வந்தாலும் பரவாயில்லை.
நான் காத்திருக்க மாட்டேன்.
ஏற்கனவே ‘PAID’ செய்து விட்டேன். சென்றும் விட்டேன்.
உன்,
Prepaid அப்பா.”
இருவரும் டைரியைப் படித்தனர்.
கடைசி பக்கத்தில் சிவப்பு எழுத்துக்களில்:
“பிள்ளைகளே, என் மரணத்தை நானே ரீசார்ஜ் செய்தேன். ஏன் தெரியுமா?
உங்கள் அன்புக்கு ‘Incoming Calls Free’ இருந்தது. ஆனால் நீங்கள் ஒரு ‘Missed Call’ கூட தரவில்லை.
அதனால் நான் நானே ‘Outgoing’ ஆகிவிட்டேன்.
Balance Zero.
Validity Over.
Number Not Reachable — Forever.”
ரமேஷும் சுமாவும் கல்லறையில் விழுந்து கதறி அழுதனர்.
கிராம மக்கள் சொன்னார்கள்:
“இப்போது அழுதால் என்ன பயன்? அவர் உயிருடன் இருந்தபோது 5 நிமிடம் கொடுத்திருந்தால், இந்த ₹500 கடிதத்தை எழுத வேண்டிய நிலை வந்திருக்காது.”
பின்னர் ரமேஷ் பெங்களூரில் “Prepaid Pithru Care” என்ற தொண்டு நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார். தனிமையில் வாழும் முதியோருக்கு இலவச மருத்துவ பரிசோதனை, இலவச உணவு வழங்கப்படுகிறது.
அந்த அமைப்பின் பலகையில் எழுதப்பட்டிருந்தது:
“உங்கள் பெற்றோரின் வாழ்க்கையை ரீசார்ஜ் செய்யுங்கள். ஒரு ‘மிஸ்டு கால்’ கூட கொடுக்காமல் விட்டால், அவர்களின் ஆயுள் செல்லுபடியாகும் காலம் முடிந்து விடும்.
அதன்பிறகு எவ்வளவு டாப்-அப் செய்தாலும், நெட்வொர்க் கிடைக்காது.”
நீதி:
பெற்றோர் ஒரு ப்ரீபெய்டு சிம் கார்டைப் போன்றவர்கள். அவர்களிடம் அன்பையும் கவனத்தையும் செலுத்தாமல் விட்டால், ஒருநாள் அவர்கள் “Not Reachable” ஆகிவிடுவார்கள்.
அப்போது சுடுகாட்டுக்குப் போனாலும் “Tower” கிடைக்காது.
“பிஸி” என்பது காரணமல்ல.
இன்றே உங்கள் பெற்றோருக்கு ஒரு அழைப்பு விடுங்கள்.
அவர்கள் இருக்கும் வயதில், நீங்கள் ஒரு “மிஸ்டு கால்” கொடுத்தாலும், அவர்கள் திரும்ப அழைப்பார்கள்.
நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய பதவியில் இருந்தாலும், எவ்வளவு பணம் சம்பாதித்தாலும், பெற்றோரின் இறுதி நாட்களில் அவர்களை அன்புடன் கவனித்து, அமைதியாக வாழ உதவுவது ஒவ்வொரு பிள்ளையின் கடமையாகும்.
#பொது அறிவுத் தகவல்கள்💐 #தெரிந்து கொள்வோம்💐 #வித்தியாசமான தகவல்கள்💐 #சாதணை படைத்தவர்கள்💐 