Varun Adhitya:Love Unfolds❤️ Part 6 രണ്ടുദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും കോളേജിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നുകയറുമ്പോൾ ദേവികയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. ഇത്രയും ദിവസമായി ദിവസവും വന്നിരുന്ന അതേ സ്ഥലം തന്നെയായിരുന്നു അത്. അതേ ബിൽഡിംഗുകൾ. അതേ തിരക്ക്. അതേ ബഹളം. എന്നിട്ടും എന്തോ മാറിയതായി അവൾക്ക് തോന്നി. അല്ല… മാറിയത് കോളേജല്ല. തന്റെ മനസ്സാണ്. ബാഗിന്റെ strap ഒന്ന് ശരിയാക്കി അവൾ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ സംസാരവും ചിരിയും എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒന്നിലും ശ്രദ്ധ നിൽക്കുന്നില്ല. അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഗ്രൗണ്ടിലേക്കും ഇൻഡോർ സ്റ്റേഡിയം ഭാഗത്തേക്കും നീങ്ങി. “നീ ആരെയാ അന്വേഷിക്കുന്നത്?” പെട്ടെന്ന് അരികിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദം കേട്ടതും ദേവിക ഒന്ന് ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കൈയിൽ രണ്ട്അ കോഫി കപ്പും പിടിച്ചു അവളെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അഞ്ജലി. “ഞാനോ? ആരെയും അന്വേഷിച്ചില്ലല്ലോ.” “ആഹാ… മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം.” അഞ്ജലി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “വീക്കെൻഡ് ആയപ്പോ പതിവില്ലാതെ ഒരു വീട്ടിൽ പോകലും വിളിച്ചാൽ കാൾ എടുക്കാത്തതും . ഇപ്പൊ വന്നിട്ട് CID പോലെ ചുറ്റും നോക്കുന്നു. എന്തോ ഉണ്ടല്ലോ.” “ഒന്നുമില്ല അഞ്ജു.” ദേവിക വേഗത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞെങ്കിലും അത് അവൾക്കുതന്നെ convincing ആയി തോന്നിയില്ല. അഞ്ജലി അവളെ കുറച്ചുനേരം സംശയത്തോടെ നോക്കി. പിന്നെ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു. “സത്യം പറയ്… ആ വരുൺ സറുമായിട്ട് എന്തെങ്കിലും ഇഷ്യൂ ഉണ്ടോ?” ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പതറി. “എന്ത് ഇഷ്യൂ ?” “അല്ല… ലാസ്റ്റ് വീക്ക്‌ മുതൽ ഞാൻ നോട്ടീസ്ചെ യ്യുന്നുണ്ട്. നീയും അയാളും തമ്മിൽ എന്തോ അറിയില്ല ഒരു weird vibe.” ദേവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കാരണം… അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് തെറ്റല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ weirdness എന്താണെന്ന് അവൾക്കുതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു. അഞ്ജലി വീണ്ടും ചോദിക്കാൻ പോകുന്നതിനുമുമ്പ് ദേവിക വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. “അസ്സിഗ്ന്മെന്റ് കംപ്ലീറ്റ്ആക്കിയോ?” “ഓഹ്… ടോപ്പിക്ക്മാ റ്റല്ലേ.” അഞ്ജലി ചുണ്ട് കോട്ടി. “എനിക്ക് അറിയാം. എന്തോ നടക്കുന്നു.” ദേവിക അറിയാതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “നിന്റെ imagination കുറച്ചുകൂടെ കൂടുതലാണ്.” “മ്മ്… ശരി. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം പറയാം.” “എന്ത്?” “ഇന്ന് രാവിലെ മുതൽ നിന്റെ കണ്ണ് ഒരേ ഡയറക്ഷൻലേക്കാണ് പോകുന്നത്.” അഞ്ജലി ചെറുചിരിയോടെ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് കണ്ണ് കാണിച്ചു. ദേവികയുടെ മുഖം ഒരു നിമിഷം മങ്ങി. അവൾ വേഗത്തിൽ കണ്ണുകൾ മാറ്റി. “Shut up അഞ്ജു.” “അയ്യോ… ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.” അഞ്ജലി ചിരിക്കുമ്പോഴും ദേവികയുടെ മനസ്സ് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥമായി. കാരണം… അവൾ എത്ര നിഷേധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അഞ്ജലി പറഞ്ഞ കാര്യം സത്യമായിരുന്നു. കോളേജിലേക്ക് വന്ന നിമിഷം മുതൽ അവൾ അറിയാതെ തന്നെ ആ ഒരുവനെ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ദിവസം അവൾ എത്ര തന്നെ ശ്രമിച്ചിട്ടും വരുണിനെ ഒന്ന് നേരിൽ കാണാൻ പോലും സാധിച്ചില്ല. രാവിലെ മുതൽ തന്നെ മനസ്സ് മുഴുവൻ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ശ്രദ്ധ പുറത്തൊക്കെയായിരുന്നു. ഓരോ തവണ കോറിഡോർ ലൂടെ whistle sound കേൾക്കുമ്പോഴും അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഡോർലേക്ക് പോകും. പക്ഷേ ഓരോ തവണയും നിരാശ മാത്രം ബാക്കി. “നിനക്കെന്താ ഇന്ന്?” നോട്ട്സ്എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന അഞ്ജലി ഒന്ന് സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. “ഒന്നുമില്ല.” “ഉണ്ട്. രാവിലെ മുതൽ വേറെ എവിടെയോ ആണ് നീ.” ദേവിക മറുപടി പറയാതെ നോട്ട്ബുക്കിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. കാരണം സത്യം പറഞ്ഞാൽ… അവൾക്കുതന്നെ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് വാഷ്റൂമിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും അവൾ അറിയാതെ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കും. ഇൻഡോർ റൂമിന്റെ ഡോർ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പോലും എന്തോ ചെറിയൊരു നിരാശ ഉള്ളിൽ കയറി. “ശ്ശേ…” സ്വയം ചുണ്ട് കോട്ടി അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. “എന്തിനാ ഞാൻ ഇയാളെ അന്വേഷിക്കുന്നത്…” ആ ചിന്ത തന്നെയാണ് അവളെ കൂടുതൽ ഇറിറ്റേറ്റ് ചെയ്തത്. --- ഉച്ചയോടെ അവളുടെ തലവേദന കൂടിയിരുന്നു. Period cramps കാരണം ശരീരത്തിനാകെ ഒരു തളർച്ച തോന്നി. സാധാരണ ഇങ്ങനെയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ നന്നായി റസ്റ്റ്‌ എടുക്കാറാണ്    പതിവ്    അതിനാൽ ബോക്സിങ്ക്ക്ഇ പ്രാക്ടീസ് ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടാകാറില്ല. ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ ഹോസ്റ്റലിൽ പോകണം എന്ന തോന്നലായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം അവസാന ഹൗർ കഴിഞ്ഞതും ബാഗ്എ ടുത്ത് അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഗ്രൗണ്ട് സൈഡ്ൽ നിന്ന് ബാസ്കറ്ട്ബോൾ ബൗണ്സ്ചെ യ്യുന്ന ശബ്ദവും സ്റ്റുഡന്റസ്ന്റെ ബഹളവും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആ ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി. പക്ഷേ അവിടെ പോലും വരുണിനെ കണ്ടില്ല. പകരം ജൂനിയേർസ് പ്രാക്ടീസ്ചെ യ്യുന്നതാണ് കണ്ടത്. “സാർ ഇന്ന് ലീവ്ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.” അരികിലൂടെ പോയ ഒരു സ്റ്റുഡന്റ്മ റ്റൊരാളോട് പറയുന്നത് കേട്ടതും ദേവികയുടെ ചുവടുകൾ ഒന്ന് മന്ദമായി. ലീവ്ആ ണോ…? എന്തിനാണോ ആ ഒരു കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ശൂന്യത തോന്നിയത്. അവൾ ഉടനെ തന്നെ കണ്ണുകൾ മാറ്റി വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പാർക്കിംഗ് ഏരിയ എത്തി സ്കൂട്ടർന്റെ അടുത്ത് നിന്നപ്പോഴാണ് അവളുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ്ചെ യ്തത്. Unknown Number. ദേവികയുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. കുറച്ച് നിമിഷം screenലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൾ message തുറന്നു. “തലവേദന ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?” ആ ഒരു വരി വായിച്ച നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പതറി. കാരണം… ഇന്ന് തലവേദന ഉണ്ടായിരുന്ന കാര്യം അവൾ ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. Parking areaയിൽ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കൂടി അനങ്ങാതെ നിന്ന ശേഷമാണ് ദേവികയ്ക്ക് സ്വബോധം തിരികെ വന്നത്. ഫോണിലെ ആ മെസ്സേജിലേക്ക് അവൾ വീണ്ടും നോക്കി. “തലവേദന ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?” ആ ഒരു വരി വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചിട്ടും അവളുടെ കൺഫ്യൂഷൻ മാത്രം കൂടുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് തലവേദന ഉണ്ടായിരുന്ന കാര്യം അവൾ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അഞ്ജലിയോടുപോലും ഇല്ല. പിന്നെ…? അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരാളുടെ മുഖം വന്നു. വരുൺ. ആ ചിന്ത വന്ന നിമിഷം തന്നെ അവൾ വേഗത്തിൽ തലകുലുക്കി. “അല്ല… ഇയാൾ അല്ല.” സ്വയം പറഞ്ഞെങ്കിലും അതിൽ അവൾക്കുതന്നെ ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സ്ക്രീൻലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൾ reply box തുറന്നു. “Who is this?” ടൈപ്പ് ചെയ്തതും അവളുടെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി. ഒരു നിമിഷം ആ മെസ്സേജിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൾ എല്ലാം ഡിലീറ്റ്ചെ യ്തു. “എന്തിനാ ഞാൻ ഇതെല്ലാം ചോദിക്കുന്നത് …” ഫോൺ ബാഗിലേക്ക്ഇട്ടുകൊണ്ട് അവൾ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു. മുറിയിലെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തിട്ടും ദേവികയ്ക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. കിടക്കയിൽ മറിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും മനസ്സ് മുഴുവൻ ഇന്നത്തെ ആ മെസ്സേജിലും കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ സംഭവങ്ങളിലുമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അസ്വസ്ഥത സഹിക്കാനാകാതെ അവൾ വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്തു. Unknown numberന്റെ ചാറ്റ്തു റന്നപ്പോൾ സ്ക്രീൻൽ ഇപ്പോഴും ആ ഒരു മെസ്സേജ് മാത്രം. ഒന്നിനും രണ്ടിനും ഇടയിൽ നിൽക്കുന്ന പോലെ അവൾ കുറച്ച് നേരം അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ അറിയാതെ ഗാലറി തുറന്നു. സ്കൂൾ ഫോട്ടോസ് ഉള്ള ഫോൾഡർ വീണ്ടും ഓപ്പൺ ചെയ്തു. ആ blurred photo screenൽ തെളിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ pendantലേക്ക് പോയി. ചെറിയ guitar pendant. അതേ സമയം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ വീണ്ടും ഒരു മിന്നൽ പോലെ എന്തോ കടന്നുപോയി. മഴയുടെ മണം. ആരോ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം. പിന്നെ— “ദേവി…” ദേവിക പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു. തലക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും ചെറിയൊരു വേദന ഉയർന്നു. “ആരാ നീ…” അവൾ വളരെ പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മുറിയിലാകെ നിശബ്ദത മാത്രം. പിന്നെ പതുക്കെ അവൾ വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്തു. Unknown numberന്റെ chat തുറന്നു. ഈ തവണ അവളുടെ വിരലുകൾ hesitation ഇല്ലാതെ keyboardലേക്ക് നീങ്ങി. “Who are you?” മെസ്സേജ് ടൈപ്പ് ചെയ്ത ശേഷം അവൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ സ്ക്രീൻലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അയക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ send buttonന് മുകളിൽ നിശ്ചലമായി. അതേ സമയം സ്‌ക്രീനിൽ ടൈപ്പിങ് … എന്ന് തെളിഞ്ഞു. ദേവികയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയ പോലെ തോന്നി. തുടരും… #തുടർക്കഥ #തുടർക്കഥ📖 #നോവൽ # പ്രണയകഥകൾ # തുടർക്കഥ