#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ഡൗ ഹിൽ: Chapter 3 - The Meta Paradox(Climax) ( Zero Logic കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. വയനാടൻ മലനിരകളിൽ തങ്ങിനിന്ന ഇളംകുളിർകാറ്റിന് പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും അതേ ഡൗ ഹില്ലിലെ പഴയ ചോരയുടെയും ചീഞ്ഞ ഇലകളുടെയും കരിഞ്ഞ കടലാസിന്റെയും അസഹ്യമായ ഗന്ധം വന്നുതുടങ്ങി. റിസോർട്ടിന്റെ പൂമുഖത്ത് നിന്നിരുന്ന മനോഹരമായ പൂച്ചെടികൾ കൺമുന്നിൽ വെച്ച് കരിഞ്ഞുണങ്ങി കറുത്ത ചാരമായി മാറി. റിസപ്ഷനിലെ ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന ലെതർ നോട്ട്പാഡിലെ നീല മഷി പതിയെ പച്ചച്ചോരയായി മാറി തറയിലേക്ക് ഇറ്റിറ്റുവീണു. "ബിജൂ... എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുവന്നത് പോരാഞ്ഞ് ഈ റൈറ്റർ തെണ്ടി ഇനി വയനാട്ടിലെ കാട്ടാനകളെക്കൊണ്ട് ചവിട്ടിച്ചു കൊല്ലുമോടാ? എന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വർഷങ്ങളായതുപോലെ തോന്നുന്നു!" വേണുപിള്ള റിസപ്ഷൻ ഡെസ്കിൽ തലതല്ലി നിലവിളിച്ചു. ആദർശ് തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന പ്രൊഫഷണൽ ഡിഎസ്എൽആർ ക്യാമറ കണ്ണിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ച് വ്യൂഫൈൻഡറിലൂടെ ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. "ഡാ ബിജൂ... ലെൻസിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ആരുമില്ല! പകരം വെറും പച്ചനിറത്തിലുള്ള ബൈനറി കോഡുകളും മലയാളം അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളും മാത്രമാണ് നടന്നുനീങ്ങുന്നത്! നമ്മൾ മനുഷ്യരല്ലേടാ?" സജിത് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ റിസോർട്ടിലെ കോളിംഗ് ബെല്ലിൽ നിർത്താതെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. എന്നാൽ ബെല്ലിൽ നിന്ന് മുഴങ്ങിയത് ഒരു സാധാരണ ബെൽ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല.പകരം ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ കീബോർഡിൽ അതിവേഗം അക്ഷരങ്ങൾ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതിന്റെ മെക്കാനിക്കൽ ക്ലിക്ക് ശബ്ദമായിരുന്നു! ക്ലിക്ക്... ക്ലിക്ക്... ക്ലിക്ക്... ടപ്പ്... ടപ്പ്... ടപ്പ്… "നമ്മൾ വയനാട്ടിലും എത്തിയിട്ടില്ല!" ബിജു ജോൺ ഭ്രാന്തമായ കണ്ണുകളോടെ ചുറ്റും നോക്കി. "ഇത് അടുത്ത ചാപ്റ്ററാണ്! അവൻ ലൊക്കേഷൻ മാറ്റി നമ്മളെ എട്ടുപേരെയും വെച്ച് വീണ്ടും പുതിയ സീൻ എഴുതിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു!" നിസാർ കയ്യിലിരുന്ന ട്രാവൽ ബാഗ് തറയിലേക്ക് ആഞ്ഞെറിഞ്ഞു. "എടാ വിബിൻ പുല്ലേ! കാറ്റിലും പുകയിലും ഒളിച്ചിരിക്കാതെ ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മുന്നിൽ വാടാ! ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആണുങ്ങളോട് കളിക്കാൻ നിനക്ക് പേടിയാണോടാ? നിന്റെ കയ്യിലെ ലാപ്ടോപ്പ് തല്ലിപ്പൊളിച്ചിട്ടേ ഞാൻ അടങ്ങൂ!" സിജിയും ലൈലയും സന്ധ്യയുടെയും ഗീതയുടെയും കൈകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ച് വിറച്ചു, "നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടാം..വയനാടും ഡൗ ഹില്ലും ഒന്നുമല്ല ഇത്, ഇതൊരു നരകമാണ്!" ഗീത നിലത്തിരുന്ന് കണ്ണീരൊഴുക്കി. "എന്തിനാ ദൈവമേ നമ്മളെ മാത്രം ഈ സൈക്കോ തിരഞ്ഞെടുത്തത്? ഞങ്ങൾ എന്ത് തെറ്റാ ചെയ്തത്?" സന്ധ്യ തലയിൽ കൈവെച്ച് നിലവിളിച്ചു, "എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു... ആ മഷിയുടെ മണം എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കയറുന്നു!" നിസാറിന്റെ അലർച്ച അവസാനിച്ച നിമിഷം, റിസോർട്ടിന് മുകളിലെ ആകാശം ഒരു ടിവി സ്ക്രീൻ ഓഫാകുന്നതുപോലെ ഒരൊറ്റ ഫ്ലാഷിൽ കറുത്തുപോയി. കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഒരു ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീൻ ഗ്ലിച്ച് ചെയ്യുന്നതുപോലെ കറുപ്പും വെളുപ്പുമായി മാറിമറിഞ്ഞു. പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ പുൽത്തകിടി നടുവെ പിളർന്ന് അടിയിൽ നിന്ന് കറുത്ത പ്രിന്റർ മഷി കുത്തിയൊലിച്ചു. ആകാശത്തുനിന്ന് ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ ആ പരിഹാസച്ചിരി വീണ്ടും കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മുഴങ്ങി. "ഹാ... ഹാ... ഹാ! വിഡ്ഢികളായ എന്റെ സ്വന്തം എട്ട് കഥാപാത്രങ്ങളെ! നിങ്ങൾ വിചാരിച്ചോ വെറുമൊരു ഐഫോൺ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റും വിലകുറഞ്ഞ മദ്യവും കാണിച്ച് എഴുത്തുകാരന്റെ ഭാവനയെ കത്തിച്ചു കളയാമെന്ന്? നിങ്ങൾ ശ്വസിക്കുന്ന ഈ കാറ്റും, നിങ്ങൾ ചവിട്ടിനിൽക്കുന്ന ഈ മണ്ണും, നിങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന ഈ വാക്കുകളും, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ കിടക്കുന്ന ഈ ചിന്തകൾ പോലും എന്റെ ലാപ്ടോപ്പിലെ ഏതാനും ബൈറ്റുകൾ മാത്രമാണ്! വിബിൻ പി മേനോൻ എന്ന ഞാൻ എഴുതിയാൽ മാത്രമേ നിങ്ങൾ ജീവിക്കൂ... ഞാൻ ബാക്ക്‌സ്പേസ് അടിച്ചാൽ നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വം മാഞ്ഞുപോകും! ഞാൻ എൻ്റർ അടിച്ചാൽ നിങ്ങളുടെ എട്ടുപേരുടെയും ശ്വാസം ഒരുമിച്ച് നിലയ്ക്കും!" "ഞങ്ങൾ നിന്റെ പ്ലോട്ട് വീണ്ടും ബ്രേക്ക് ചെയ്യുമെടാ!" ബിജു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ആക്രോശിച്ചു. അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോണെടുത്ത് തറയിലിട്ട് ചവിട്ടിപ്പൊട്ടിക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ, അവരുടെ എട്ടുപേരുടെയും കാലുകൾ സിമന്റിൽ ഉറച്ചതുപോലെ നിലത്തുറച്ചുപോയി. വിരലുകൾ പോലും ചലിപ്പിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയുന്നില്ല! "ഇനി ബ്രേക്കിംഗും ഇല്ല ലോജിക്കും ഇല്ല ബിജൂ..." ആ അശരീരി ശാന്തമായും എന്നാൽ ഭീതിതമായ തണുപ്പോടെയും പറഞ്ഞു. "ഈ ചാപ്റ്ററിന്റെ അവസാന വരി ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആ എട്ട് സുഹൃത്തുക്കളും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് കണ്ണുതുറന്നു..എന്ന്!" ഒരു കണ്ണിഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളുത്ത പ്രകാശം റിസോർട്ടിനെയും അവരെ എട്ടുപേരെയും പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങി! ……… "അയ്യോ... അമ്മച്ചീ!" ബിജു ജോൺ വിയർത്തുകുളിച്ച് ബെഡിൽ നിന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്നു. തൊണ്ട വറ്റി വരണ്ടുപോയിരുന്നു. ഹൃദയം ഒരു തീവണ്ടിയുടെ എഞ്ചിൻ പോലെ അതിവേഗം മിടിക്കുന്നു. തലയ്ക്ക് മുകളിൽ സീലിംഗ് ഫാൻ പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ കറങ്ങുന്നുണ്ട്. ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കിൽ സമയം കൃത്യം രാവിലെ 7:30. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ സുന്ദരമായ പ്രഭാതവെളിച്ചം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അടിച്ചുകയറുന്നു. 'സ്വപ്നമായിരുന്നോ? ദൈവമേ... അതൊരു വെറും പേടിസ്വപ്നം ആയിരുന്നോ?' ബിജു നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് വലിയൊരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ബെഡിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ജഗ്ഗിൽ നിന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കുടിച്ച് അവൻ സ്വയം സമാധാനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ബെഡ്‌സൈഡ് ടേബിളിൽ കിടന്ന ഫോൺ നിർത്താതെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. നോക്കിയപ്പോൾ എട്ടുപേരുമുള്ള വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ നിന്നുള്ള ഒരു കോൺഫറൻസ് കോളാണ്! ബിജു വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോണെടുത്തു: "ഹലോ... ഡാ..." "ബിജൂ...!" മറുതലയ്ക്കൽ സജിത്തിന്റെ ഭ്രാന്തമായ കിതപ്പ്. "ഡാ... ഞാൻ ഒരു ഭയങ്കരമായ സ്വപ്നം കണ്ടുടാ! നമ്മൾ ഡൗ ഹില്ലിൽ പെട്ടുപോയെന്നും, വിബിൻ എന്ന് പറയുന്ന ഏതോ ഒരുത്തൻ നമ്മളെ വെച്ച് കഥയെഴുതിയെന്നും, ഞാൻ ലൈറ്റർ താഴെയിട്ടെന്നും..." "നിനക്കും അതേ സ്വപ്നമാണോ?" വേണുപിള്ള ഫോണിലൂടെ അലറി. "എടാ എനിക്കും അതേ സ്വപ്നമാ! ഞാൻ കല്ല് കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് തീ ഉണ്ടാക്കാൻ നോക്കിയതും, ഡൗ ഹില്ലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് നമ്മൾ വയനാട്ടിലെ റിസോർട്ടിൽ ചെന്നിറങ്ങിയതും, അവിടെ ആ തെണ്ടി വീണ്ടും എഴുതിവെച്ചതും ഞാൻ കണ്ടു!" "എന്റെ ക്യാമറ ലെൻസിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മുഖത്തിന് പകരം അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുനിന്നതാ ഞാൻ കണ്ടത്!" ആദർശ് നിലവിളിച്ചു. "എനിക്കും... എനിക്കും അതേ സ്വപ്നമാണ് വന്നത്!" ഗീതയും സന്ധ്യയും സിജിയും ലൈലയും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പരസ്പരം തിടുക്കം കൂട്ടി പറഞ്ഞു. നിസാർ ഫോണിലൂടെ അലറി, "എടാ എനിക്കും അതേ സ്വപ്നമാടാ... ഞാൻ അവനെ തെറിവിളിച്ചതും മദ്യം സ്പ്രേ ചെയ്തതുമടക്കം എല്ലാം കൃത്യമായി അതേപടി!" ബിജുവിന്റെ കയ്യിലെ ഫോൺ തെന്നി താഴെ വീഴാൻ പോയി. അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വീണ്ടും നിലച്ചു. എട്ട് വ്യത്യസ്ത വീടുകളിൽ കിടന്നുറങ്ങിയ എട്ട് ആളുകൾക്ക് ഒരേ രാത്രിയിൽ, ഒരേ ക്രമത്തിൽ, ഒരേ ഭയത്തോടെ, ഒരേ ഡയലോഗുകളോടെ കൃത്യമായി ഒരേ സ്വപ്നം എങ്ങനെ വരാൻ? "ഇതൊരു കോ ഇൻസിഡൻസ് അല്ല എന്തോ ദുരൂഹത ഉണ്ട്..." ബിജു വിറയലോടെ പറഞ്ഞു. ആ നിമിഷം തന്നെ ബിജുവിന്റെ ഫോൺ സ്ക്രീനിന്റെ മുകളിൽ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് നോട്ടിഫിക്കേഷൻ പോപ്പ്-അപ്പ് ചെയ്തു: ( Facebook: "Vibin P Menon tagged you and 7 others in a new post: 'ഡൗ ഹിൽ Climax -") ബിജുവിന്റെ തൊണ്ടയിലെ ഉമിനീര് വറ്റി. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൻ വാട്സാപ്പ് കോൾ ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ടിലിട്ട് ഫേസ്ബുക്ക് നോട്ടിഫിക്കേഷനിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു. അവരുടെ ഫ്രണ്ട് ലിസ്റ്റിലുള്ള, വിബിൻ പി മേനോൻ എന്ന ഐഡി കൃത്യം 5 മിനിറ്റ് മുൻപ് ഒരു വലിയ കഥ പോസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു! ബിജു ആ പോസ്റ്റിലെ ഓരോ വരികളിലൂടെയും കണ്ണോടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് തുറിച്ചുപോയി: വേണുപിള്ള പല്ലുകടിച്ച് തീയുണ്ടാക്കാൻ നോക്കിയത്... സജിത്തിന്റെ ഷൂസിൽ വീണ തീപ്പൊരി... ഐഫോൺ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് അടിച്ച സീൻ... വയനാട്ടിലെ റിസോർട്ടിലെ ഗ്ലാസ് ടേബിൾ... ആദർശിന്റെ ക്യാമറയിലെ അക്ഷരങ്ങൾ... ഒടുവിൽ... അവർ എട്ടുപേരും ഞെട്ടിയുണർന്ന് ഒരേ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ഈ വാട്സാപ്പ് കോൺഫറൻസ് കോളിൽ പേടിച്ചരണ്ട് സംസാരിക്കുന്ന ഈ കൃത്യമായ നിമിഷം വരെ അക്ഷരംപ്രതി ആ പോസ്റ്റിൽ എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നു! പോസ്റ്റിന്റെ ഏറ്റവും താഴെ ബോൾഡ് അക്ഷരങ്ങളിൽ ഒരു പ്രത്യേക നോട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു: ("എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട 8 കൂട്ടുകാരേ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി വിറയ്ക്കുകയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. വേണുച്ചേട്ടന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പും, ബിജുവിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളും, നിസാറിന്റെ പല്ലുകടിയും ഞാൻ ഇവിടെ ടൈപ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് കാണാം. പക്ഷേ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കി... നിങ്ങൾ കണ്ടത് ഒരു പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നോ, അതോ ഞാൻ ഇവിടെ ടൈപ്പ് ചെയ്തതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ഉറക്കത്തിൽ അങ്ങനെ അഭിനയിച്ചതാണോ? ഇനി അതല്ല... ഈ നിമിഷം നിങ്ങൾ ഫോൺ നോക്കി വിറച്ചുനിൽക്കുന്നതും, എന്റെ അടുത്ത വലിയ ത്രില്ലർ നോവലിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഡ്രാഫ്റ്റ് പേജ് മാത്രമാണോ? നിങ്ങൾ ഉറങ്ങുകയാണോ, ഉണർന്നിരിക്കുകയാണോ, അതോ എന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിലെ വെറും ചിന്തകൾ മാത്രമാണോ? ഹാ... ഹാ... ഹാ!") കോളിന്റെ അപ്പുറത്ത് എല്ലാവരും ഒരുപോലെ മരവിച്ചു നിശബ്ദരായി. ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. ശ്വാസമെടുക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം. ബിജു തന്റെ മുറിക്കുള്ളിലെ ഓരോ കോണിലേക്കും ഭയത്തോടെ കണ്ണുകൾ പായിച്ചു. ജനലിലൂടെ വരുന്ന കാറ്റിന് പോലും ഇപ്പോൾ ആ പഴയ ഡൗ ഹില്ലിലെ ചീഞ്ഞ ചോരയുടെയും പ്രിന്റർ മഷിയുടെയും മണമായിരുന്നു! ജനലിന്റെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ റോഡിലൂടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങളും ആളുകളും ഒരു നിമിഷം ചലനമറ്റ് നിന്ന് വീണ്ടും അനങ്ങുന്നതുപോലെ ഒരു ഗ്ലിച്ച് തങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് സ്വന്തം കിടപ്പുമുറിയിലാണോ, അതോ വിബിന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് സ്ക്രീനിൽ തുറന്നുവെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വേഡ് ഡോക്യുമെന്റിലെ മിന്നിമറയുന്ന കർസറിന് മുന്നിലാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാകാതെ ആ എട്ടുപേരും നിലവിളിക്കാൻ പോലുമാകാതെ സ്തബ്ധരായി നിന്നു. ……… ശുഭം... അഥവാ ഒരുപക്ഷേ, ഞാൻ അടുത്ത പോസ്റ്റ് ഇടുന്നത് വരെ മാത്രം!

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ ഡൗ ഹിൽ -Chapter 2 - The Key Of Loop ( Zero Logic കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കുറുസിയോങ്ങിലെ ഡൗ ഹിൽ കാടുകളിൽ മൂടൽമഞ്ഞ് ഒരു ശവക്കച്ചപോലെ വീണുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൈൻ മരങ്ങളുടെ ഗന്ധത്തിന് പകരം, കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ചോരയുടെയും ചീഞ്ഞ ഇലകളുടെയും മനംപിരട്ടുന്ന ഒരു നാറ്റം തളംകെട്ടി നിന്നു. മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പിൽ വേണുപിള്ള തീപ്പൊരിയുണ്ടാക്കാൻ കല്ലുകൾ കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് പല്ലുകടിച്ചു. "ഈ ബിജുവിന് വയനാട് പോരെങ്കിൽ വല്ല വാഗമണ്ണും പോരാഞ്ഞോ? ഇവിടെ നമ്മളെ കൊണ്ട് വന്ന് തണുപ്പിച്ചു കൊല്ലാറായല്ലോ!" ആദർഷ് ഡിഎസ്എൽആർ ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പതിവുപോലെ പറഞ്ഞു, "നിങ്ങൾ മിണ്ടാതിരിക്ക് വേണുച്ചേട്ടാ... ഇത് ഹൊറർ വൈബ് ഉള്ള ബെസ്റ്റ് സ്പോട്ട് ആണ്. ഇവിടുത്തെ തലയില്ലാത്ത ആൺകുട്ടിയുടെ കഥ കേട്ടിട്ടില്ലേ?" ഗീത പതിവുപോലെ ചെവി പൊത്താൻ കൈകൾ ഉയർത്തി. പക്ഷേ, ബിജു ജോണിന്റെ ശ്രദ്ധ പോയത് അവരുടെ വാക്കുകളിലേക്കല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരു കൊച്ചു സംഭവത്തിലേക്കാണ്. ഒരു കറുത്ത കാക്ക മരച്ചില്ലയിൽ വന്നിരുന്ന് കൃത്യം മൂന്ന് തവണ ചിറകടിച്ചു; തൊട്ടുപിന്നാലെ വേണുപിള്ളയുടെ കൈയിലെ തീപ്പന്തത്തിൽ നിന്ന് തെറിച്ച ഒരു തീപ്പൊരി കൃത്യമായി സജിത്തിന്റെ ഇടതുകാലിലെ ഷൂസിൽ വീണ് ഒരു തരി പുക ഉയർന്നു. ബിജുവിന്റെ തലച്ചോറിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ഷോക്കടിച്ചതുപോലെ തോന്നി. ഇത് ഞാൻ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ...* അവൻ കയ്യിലെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. സെക്കൻഡ് സൂചി 11:15-ൽ എത്തിയപ്പോൾ ഒരൊറ്റ അനക്കവുമില്ലാതെ വിറച്ചുനിന്നു. അടുത്ത സെക്കൻഡിൽ ആകാശത്തുനിന്ന് വീണ ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി ബിജുവിന്റെ വലതുകണ്ണിലേക്ക് തെറിച്ചു. അതേ നിമിഷം, സജിത് തന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയൊരു സിഗരറ്റ് ലൈറ്റർ തപ്പിയെടുത്ത് അബദ്ധത്തിൽ തറയിലിട്ടു. "ഡാ സജിത്തേ..." ബിജു വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, "നീയിപ്പോൾ ലൈറ്റർ താഴെയിട്ടത് നോക്കി നിസാർ പറയും 'നോക്കി നിക്കടാ തെണ്ടീ' എന്ന്... അത് കഴിഞ്ഞ് സന്ധ്യ 'എനിക്ക് തലകറങ്ങുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞ് ഇരിക്കും..." ബിജു പറഞ്ഞുതീരും മുൻപേ നിസാർ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പറഞ്ഞു, "നോക്കി നിക്കടാ തെണ്ടീ!" തൊട്ടുപിന്നാലെ സന്ധ്യ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് നിലത്തിരുന്നു, "എനിക്ക് തലകറങ്ങുന്നു..." എല്ലാവരുടെയും ചലനങ്ങൾ ബിജുവിന് ഒരു സ്ലോമോഷൻ സിനിമ പോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അതൊരു സാധാരണ ഡെഷാവു ആയിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ബിജുവിന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഭീകരമായൊരു കൊളുത്തിപ്പിടുത്തം ഉണ്ടായി. അവൻ തല തല്ലിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് വീണു! തലച്ചോറിന്റെ ഞരമ്പുകളിൽ ആരോ ഡിജിറ്റൽ കോഡുകൾ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതുപോലെ ഒരു ഇരമ്പൽ. കഴിഞ്ഞ ലൂപ്പുകളിൽ സംഭവിച്ച ഓരോ അധ്യായങ്ങളും ഒരു പ്രൊജക്ടർ പോലെ അവന്റെ കൺമുന്നിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു: ആദ്യം അവർ കാട്ടിൽ വഴിതെറ്റുന്നു... സജിതിന് വിബിന്റെ ഡയറി പേപ്പർ കിട്ടുന്നു... 1989-ലേക്ക് ടൈം ട്രാവൽ ചെയ്യുന്നു... വിബിൻ എന്ന എഴുത്തുകാരൻ അശരീരിയായി വരുന്നു... വേണുപിള്ള മരക്കഷണം കൊണ്ട് അടിക്കുന്നു... പേപ്പർ കത്തിക്കുന്നു... ആകാശത്ത് 'NO END' എന്ന് തെളിയുന്നു... വീണ്ടും ഇതേ തണുപ്പിലേക്ക് ക്യാമ്പ് റീസ്റ്റാർട്ട് ആകുന്നു!* തലച്ചോറിലെ മെമ്മറി ബ്ലോക്കുകൾ പൂർണ്ണമായി അൺലോക്ക് ആയതോടെ ബിജു കിതച്ചുകൊണ്ട് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ടും അമ്പരപ്പ് കൊണ്ടും ചുവന്നിരുന്നു. "ബിജൂ... എന്താടാ നിനക്ക്?" സജിത് കയ്യിലെ കുപ്പി മറന്ന് ഓടിയെത്തി. "ഡാ !" ബിജു അലറി. "നമ്മൾ ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ പ്ലോട്ടിൽ പെട്ട് കറങ്ങുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളാണ്! ഇതൊരു ലൂപ്പാണ്... കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഇത് 151-ാമത്തെ റീസ്റ്റാർട്ട് ആണ്!" "ഇവനെന്താ കൂടിയ എന്തോ വലിച്ചു കേറ്റിയോ അതോ വട്ടായോ?" നിസാർ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "എനിക്ക് വട്ടല്ലടാ!" ബിജു സജിത്തിന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യ പോക്കറ്റിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി, "നിന്റെ ആ പോക്കറ്റിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു കഷ്ണം നോട്ട്ബുക്ക് പേപ്പർ കാണും! അതിൽ വിബിൻ പി മേനോൻ എന്ന പേരും, 'കഥാപാത്രങ്ങൾ മരണത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നു' എന്ന ആദ്യ വരിയും കാണും... തപ്പിയെടുത്തു നോക്കെടാ!" സജിത് പേടിയോടെ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ടു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൻ ഒരു മഞ്ഞക്കടലാസ് പുറത്തെടുത്തു. ബിജു പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: (കഥാപാത്രങ്ങൾ മരണത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നു - വിബിൻ പി മേനോൻ) എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തെ ചോര വറ്റി. "ഇതെങ്ങനെ നിനക്കറിയാം ബിജൂ?" വേണുപിള്ള ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അറിയില്ല പക്ഷെ ഒന്നുറപ്പ്!" ബിജു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പല്ലുകടിച്ചു. "നമ്മൾ ആ ഡയറി കത്തിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. ശുഭം എന്ന് എഴുതാതെ കത്തിച്ചതുകൊണ്ട് ആ സൈക്കോ റൈറ്റർ നമ്മളെ ഈ ഡൗ ഹില്ലിലെ ലൂപ്പിലിട്ട് അനന്തമായി കൊല്ലുകയാണ്!" അപ്പോഴേക്കും കാട്ടിൽ കാറ്റ് ഭീകരമായി ആഞ്ഞുവീശി. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുകപടലങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്ന് ഒരു ഭീമാകാരമായ മുഖമായി ആകാശത്ത് വിരിഞ്ഞു. കാറ്റിൽ ആ അശരീരി അലറിവിളിച്ചു: "ഹാ... ഹാ... ഹാ! കൊള്ളാമല്ലോ ബിജു ജോൺ! നീ ലൂപ്പിന്റെ രഹസ്യം കണ്ടുപിടിച്ചല്ലേ? പക്ഷേ ഓർമ്മയുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ ഈ പ്ലോട്ടിൽ നിന്ന് നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാനാകില്ലടാ ! നിന്റെ ക്ലൈമാക്സ് ഞാൻ തീരുമാനിക്കും!" "എടോ സൈക്കോ തെണ്ടി!" ബിജു ആകാശത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി വെല്ലുവിളിച്ചു . "നിന്റെ കൈയിൽ ഇപ്പോൾ പേനയും ലാപ്ടോപ്പും ഇല്ല! നീ അശരീരി ആയി കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞത് നിന്റെ വലിയ മിസ്റ്റേക്ക് ആണ്!" "എന്താ ബിജൂ നിന്റെ പ്ലാൻ?" വേണുപിള്ള ചോദിച്ചു. "വേണുച്ചേട്ടാ, അവൻ നമ്മളെ വെച്ച് കഥയെഴുതിയെങ്കിൽ, ഇനി നമ്മൾ ഇവിടുത്തെ കഥ തിരുത്തിയെഴുതും! ഇവൻ നമ്മളെ 1989-ൽ ഇട്ട സ്ഥിതിക്ക്, 2026-ലെ ടെക്നോളജിയും ലോജിക് ഇല്ലാത്ത ട്വിസ്റ്റും ഇവന്റെ കഥക്ക് താങ്ങില്ല!" ബിജു തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അലറി, "സജിത്തേ, നിസാറേ... നിങ്ങളുടെ കയ്യിലെ ആ നിലമ്പൂർ സാധനം എടുക്ക്! സന്ധ്യേ, സിജീ.ലൈലെ.. ഐഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് ഏറ്റവും ഉയർന്ന പവറിലിട്ട് ആകാശത്തേക്ക് അടിക്ക്!" "എന്തിനാടാ?" സജിത് കുപ്പിയുമായി മുന്നോട്ട് വന്നു. "ഈ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വിബിൻ വെറും ഈർപ്പവും പുകയുമാണ്! അവന്റെ ഈഗോയാണ് ഈ കാറ്റായി അടിക്കുന്നത്!" ബിജു പറഞ്ഞു. "ആൽക്കഹോളും തീയും വെളിച്ചവും കൂടിച്ചേർത്ത് നമ്മൾ ഈ കാട്ടിലെ പുക മൊത്തം കത്തിച്ച് അവന്റെ പ്ലോട്ട് ബ്രേക്ക് ചെയ്യും!" നിസാർ മദ്യക്കുപ്പി വായുവിൽ സ്പ്രേ ചെയ്ത് തീപ്പന്തം അതിലേക്ക് കാട്ടി. ഒപ്പം ഐഫോണുകളുടെ ബ്ലൈൻഡിംഗ് ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റുകൾ മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. തീയും വെളിച്ചവും അടിച്ചുകയറിയപ്പോൾ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുനിന്ന വിബിന്റെ ശബ്ദം വേദനയോടെ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി: "അയ്യോ... എന്റെ ഭാവന ഉരുകുന്നു! എന്റെ പ്ലോട്ട് പൊളിയുന്നു! സീൻ ബ്രേക്ക് ആകുന്നു!" "വേണുച്ചേട്ടാ... ഇപ്പോൾ!" ബിജു അലറി. വേണുപിള്ള തറയിൽ കിടന്ന കരിഞ്ഞ ഒരു മരക്കഷണം എടുത്ത് അടുത്തുള്ള വലിയ പാറയിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. കരിഞ്ഞ കരി കൊണ്ട് പാറപ്പുറത്ത് വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ ആഞ്ഞെഴുതി: "ശുഭം (THE END) ഒരു വലിയ സ്ഫോടന ശബ്ദത്തോടെ ആകാശത്തെ ചുവന്ന 'NO END' എന്ന അക്ഷരങ്ങൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്കിന്റെ ടാക്കിംഗ് ശബ്ദം നിന്നു. മൂടൽമഞ്ഞ് പൂർണ്ണമായി വഴിമാറി. ……… സൂര്യന്റെ ഇളംവെയിൽ മുഖത്തടിച്ചപ്പോൾ ബിജു കണ്ണുതുറന്നു. ഡൗ ഹില്ലിലെ ആ ഭീകരമായ തണുപ്പും ചീഞ്ഞ നാറ്റവും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. പകരം കൺമുന്നിൽ കണ്ടത് പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ പുൽത്തകിടിയും ചുറ്റും തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളും! ദൂരെ ഒരു ബോർഡിൽ എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നു: *'വെൽക്കം ടു വയനാട് റിസോർട്ട് & സ്പാ'*. ഫോൺ എടുത്തുനോക്കിയപ്പോൾ 5G ഫുൾ റേഞ്ച്! സമയം രാവിലെ 7:00 മണി. ഗീത അന്തംവിട്ട് ചുറ്റും നോക്കി, "അല്ല ബിജൂ... നമ്മൾ ഡൗ ഹില്ലിലെ ലൂപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാൽ നേരെ നാട്ടിൽ സ്വന്തം വീട്ടിലല്ലേ എത്തേണ്ടത്? നമ്മളെന്താ വയനാട്ടിൽ?" "അതെടാ..." വേണുപിള്ള ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ തപ്പി വീട്ടുതാക്കോൽ എടുത്തുവെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "തൃശ്ശൂരിലെ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ഒന്ന് കുളിച്ചു കിടന്നുറങ്ങാം എന്ന് കരുതിയതാ... നമ്മളെന്തിനാ ഈ വയനാട്ടിൽ വന്നിറങ്ങിയത്?" "ഒരു മിനിറ്റ്..." ബിജുവിന്റെ മുഖത്തെ ആശ്വാസം പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. അവൻ വേഗത്തിൽ റിസോർട്ടിന്റെ റിസപ്ഷൻ കൗണ്ടറിലേക്ക് നടന്നു. അവിടുത്തെ ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ ഒരു പുതിയ ലെതർ നോട്ട്പാഡും വിലകൂടിയ ഒരു പേനയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ ആദ്യ പേജിൽ നീല മഷിയിൽ വൃത്തിയായി എഴുതിയിരുന്നു: *(ഡൗ ഹില്ലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന് അവർ വെറുതെ കരുതി...ഒരു ചെറിയ ട്വിസ്റ്റ്‌ പാർട്ട് 2: വയനാട് വൈബ് ഇവിടെ ആരംഭിക്കുന്നു - രചന: വിബിൻ പി മേനോൻ)* ബിജുവിന്റെ കയ്യിലെ ചായക്കപ്പ് തറയിൽ വീണ് ചിതറി. വേണുപിള്ള തലയിൽ കൈവെച്ച് കൗണ്ടറിന് മുന്നിലിരുന്നു, "എന്റെ ദൈവമേ... ആ തെണ്ടി നമ്മളെ വീട്ടിൽ വിടാതെ അടുത്ത ലൊക്കേഷനിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ട് വന്നതാണല്ലേടാ? ബിജൂ!" ....... "തുടരും... തീർച്ചയായും തുടരും!"

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ ഡൗ ഹിൽ ടൈം ലൂപ്പ് 1989 ( Zero Logic കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കുറുസിയോങ്ങിലെ ഡൗ ഹിൽ കാടുകളിൽ മൂടൽമഞ്ഞ് വീഴുമ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൈൻ മരങ്ങളുടെ സുഗന്ധമല്ല, മറിച്ച് ചീഞ്ഞഴുകിയ ഇലകളുടെയും ഏതോ പഴയ ചോരയുടെയും നാറ്റമായിരുന്നു ഉയർന്നു നിന്നത്. കമ്പനിയിൽ നിന്ന് എല്ലാവർക്കും കിട്ടിയ വാർഷിക പെർഫോമൻസ് അവാർഡ്' ആയ ഈ ബജറ്റ് ട്രിപ്പിലേക്ക് 8പേരുടെ ടീം നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ, ടീം ലീഡർ ബിജുവിന്റെ മുഖത്ത് വലിയ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു. മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പിൽ വേണുപിള്ള ഒരു തീപ്പൊരിയുണ്ടാക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. "ഈ ബിജുവിന് വയനാട് പോരെങ്കിൽ വല്ല വാഗമണ്ണും പോരാഞ്ഞോ? ഇവിടെ നമ്മളെ കൊണ്ട് വന്ന് തണുപ്പിച്ചു കൊല്ലാറായല്ലോ! എടോ ബിജൂ, താൻ കമ്പനിയുടെ കാശ് വെട്ടിച്ച് ഈ കൊടുംകാട്ടിൽ ഞങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ട് കൊന്ന് ഇൻഷുറൻസ് തുക തട്ടാനാണോ പ്ലാൻ?" വേണുപിള്ള പല്ലുകടിച്ച് ചോദിച്ചു. "നിങ്ങൾ മിണ്ടാതിരിക്ക് വേണുച്ചേട്ടാ," ആദർഷ് ഡിഎസ്എൽആർ ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇത് ഹൊറർ വൈബ് ഉള്ള ബെസ്റ്റ് സ്പോട്ട് ആണ്. ഇവിടുത്തെ തലയില്ലാത്ത ആൺകുട്ടിയുടെ കഥ കേട്ടിട്ടില്ലേ?" ഗീത പെട്ടെന്ന് ചെവി പൊത്തി "അയ്യോ! അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ ആദർഷേ! എനിക്ക് പ്രഷർ കൂടും ഉറക്കം വരില്ല!" നികുതി വകുപ്പിൽ നിന്നും സ്വന്തം ഭാര്യമാരിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്നതുപോലെ സജിതും നിസാറും ഒരു വലിയ ടെന്റിൽ തങ്ങളുടെ മദ്യക്കുപ്പികൾ ഒളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. "സജിതേ, ഈ ബ്രാൻഡിന്റെ ലേബൽ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോടാ? ഇത് കുടിച്ചാൽ ബോധം പോകുമോ അതോ കാഞ്ഞു പോകുമോ?" നിസാർ ചോദിച്ചു. “ ഇത് നിലമ്പൂർ മാത്രം കിട്ടുന്ന സ്പെഷ്യൽ ഐറ്റം ആണ് മോനേ “ മറുഭാഗത്ത്, സന്ധ്യയും സിജിയും ലൈലയും തങ്ങളുടെ ഐഫോണിൽ നെറ്റ്‌വർക്ക് തിരയുകയായിരുന്നു. "നെറ്റ് പോയിട്ട് ഒരു സിഗ്നൽ പോലും ഇല്ലല്ലോ ദൈവമേ!" സന്ധ്യ പിറുപിറുത്തു. പെട്ടെന്നാണ് സജിത് തങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന തറയിൽ കിടന്ന ഏതോ പഴയ പേപ്പർ കഷണം കണ്ടത്. " ബിജൂ, കമ്പനിയുടെ ഏതോ പഴയ ബില്ലാട്ടോ ഇത്," സജിത് അത് നിസാറിന് കൊടുത്തു. എന്നാൽ നിസാർ അത് ടോർച്ചടിച്ച് നോക്കിയപ്പോൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് ഒരു പഴയ ലെതർ ഡയറിയുടെ കീറിപ്പോയ ഏടായിരുന്നു. അതിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ വ്യക്തമായി മലയാളത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: ("രാത്രി 11:15 - സജിത് വീണ്ടും കുപ്പി ഒളിപ്പിക്കുന്നു. വേണുപിള്ള തണുപ്പത്ത് ബിജുവിനെ ശാപവാക്കുകൾ കൊണ്ട് മൂടുന്നു. അടുത്ത പേജിൽ ഇവരുടെ മരണം ആസൂത്രണം ചെയ്യണം.") "ഇതെന്താടാ തമാശയോ?" നിസാർ അമ്പരന്നു. "ഇത് നമ്മൾ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞ വാചകങ്ങളാണല്ലോ! ആരുടെ കെയ്യെഴുത്താണിത്?" "ആ ലൈല നമ്മളെ കളിപ്പിക്കാൻ എഴുതിയിട്ടതാവും," സജിത് അത് തട്ടിപ്പറിച്ചെറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ഭീതി അവിടെ തീർന്നില്ല. സന്ധ്യ അടുത്തുള്ള മരത്തിന്റെ തോലിൽ ടോർച്ചടിച്ചപ്പോൾ കണ്ടത്, മരത്തൊലിയിൽ മഴു വെച്ച് ചെത്തി കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന മലയാളം വാചകങ്ങളാണ്: (‘Chapter 3- കാട്ടിലെ ദുരന്തം, )തൊട്ടടുത്ത മറ്റൊരു മരത്തിൽ സജിതിന്റെയും വേണുപിള്ളയുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും കറുത്ത മഷിയിൽ വരച്ച പെൻസിൽ രേഖാചിത്രങ്ങൾ! "ഇതെന്താ നമ്മളെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നത്?" സിജി ഭയത്തോടെ പുറകോട്ട് മാറി. "നമ്മൾ അറിയാത്ത ഏതോ അലവലാതി നമ്മളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്!" ലൈല പറഞ്ഞു പെട്ടെന്ന് അന്തരീക്ഷം നിശ്ചലമായി. ഒരു വലിയ ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്കിന്റെ ടാക്കിംഗ് ശബ്ദം പോലൊരു മുഴക്കം കാട്ടിൽ ഉയർന്നു. എട്ട് പേരുടെയും കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് കറുപ്പ് പടർന്നു ….. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് കണ്ണുതുറന്ന സജിത് ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. "ഡാ ബിജൂ... എന്റെ ഫോണിന്റെ ക്ലോക്കിൽ സമയം 'ഒക്ടോബർ 14, 1989' എന്ന് കാണിക്കുന്നു!" പെട്ടെന്ന് കാട്ടുവഴിയിലൂടെ ബെൽബോട്ടം പാന്റും പെട്രോമാക്സ് ലൈറ്റും പിടിച്ച് വന്ന ഗോർഖ വംശജരായ മൂന്ന് പേർ ഇവരെ കണ്ട് ഭയന്നോടി. അവർ ഇട്ടുപോയ പത്രത്തിന്റെ തീയതി 14 ഒക്ടോബർ 1989! "നമ്മൾ ടൈം ട്രാവൽ ചെയ്തതാടാ!" ആദർഷ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ അറിയാതെ 1989-ലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടു!" "അയ്യോ! ഞാൻ ഇനി 1989-ൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കും? എന്റെ കുടുംബം കുട്ടികൾ" സിജി കരയാൻ തുടങ്ങി. "നിങ്ങൾ സങ്കടപ്പെടേണ്ട," ബിജു ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗ് തുറന്നു. "1989 അല്ലേ? നമ്മൾ നാളെ തന്നെ കിട്ടുന്ന വണ്ടിക്ക് കേരളത്തിൽ എത്തുന്നു വിസിആർ വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങുന്നു! റിയൽ എസ്റ്റേറ്റിൽ കാശ് നിക്ഷേപിക്കുന്നു! അടുത്ത മാസം റിലീസ് ചെയ്യുന്ന മമ്മൂട്ടിയുടെ പടം ഏതായാലും തിയേറ്ററിൽ പോയി കാണുന്നു!" "താൻ മിണ്ടാതിരിക്കെടോ ബിജൂ!" വേണുപിള്ള അലറി. എന്നാൽ, ഭയം കൊടുമുടിയിലെത്തിയത് അവർ വീണ്ടും ആ ക്യാമ്പ് സൈറ്റിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴാണ്. മുൻപ് കണ്ട അതേ മരത്തിൽ പുതിയൊരു വാചകം കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ടിരുന്നു: ('ടൈം ട്രാവൽ എന്നത് വെറും തെറ്റിദ്ധാരണ മാത്രം. നിങ്ങൾ കഥാപാത്രങ്ങൾ മാത്രമാണ്. അധ്യായം 4 ആരംഭിക്കുന്നു.') "കഥാപാത്രങ്ങളോ?" ബിജുവിന്റെ കയ്യിലെ ലാപ്ടോപ്പ് താഴെ വീണു. "നമ്മൾ ടൈം ട്രാവൽ ചെയ്തതല്ല... ആരോ നമ്മളെ ഒരു കഥയായി എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്!” “ ഇവിടെ എന്താ നടക്കുന്നത് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ “ ലൈല നിലവിളിച്ചു പെട്ടെന്ന്, ആഴമേറിയ മൂടൽമഞ്ഞിൽ നിന്ന് ഒരു നിഴൽ രൂപം അവർക്ക് നേരെ നടന്നു വന്നു. കയ്യിൽ കട്ടിയുള്ള, ചോര ഇറ്റുവീഴുന്ന ഒരു ലെതർ ഡയറിയും, കറുത്ത ജാക്കറ്റും ധരിച്ച്, ചുണ്ടിൽ ഭീകരമായ ചിരിയോടെ അവൻ മുന്നിലേക്ക് വന്നു. “ ഹ ഹ ഹ “ "ആരാ നീ?" വേണുപിള്ള വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. ആ രൂപം ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വന്ന്, തന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ കോളർ ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവ്... ഈ ഹൊറർ സ്റ്റോറി എഴുതുന്ന സൈക്കോ എഴുത്തുകാരൻ വിബിൻ പി മേനോൻ " "ആരാടാ നാറി നീ?" സജിത് പൊട്ടിയ കുപ്പിയുമായി മുന്നോട്ട് വന്നു. "അടുക്കരുത് മിസ്റ്റർ സജിത്ത്!" വിബിൻ തന്റെ ഡയറി തുറന്ന് കാണിച്ചു. "നിങ്ങൾ ! എന്റെ ഈ ഡയറിയിലെ വരികളിൽ ജനിച്ച വെറും പാവകൾ! കാട്ടിൽ നിങ്ങൾ കണ്ട കീറിപ്പോയ താളുകളും മരത്തിലെ ചിത്രങ്ങളും ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നൽകിയ സൂചനകളായിരുന്നു. നിങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയായി ക്രൂരമായി കൊന്ന് ഈ കഥയ്ക്ക് ഒരു ബ്ലഡ്-റെഡ് ക്ലൈമാക്സ് ഉണ്ടാക്കുക എന്നതാണ് എന്റെ ലക്ഷ്യം!" വിബിൻ കയ്യിലെ വിചിത്രമായ പേനയെടുത്ത് വായുവിൽ വരച്ചപ്പോൾ സജിതും ആദർഷും വായുവിൽ മരവിച്ചു നിന്നു. "എന്റെ പേന ഡയറിയിൽ തൊടുമ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ദൈവമാണ്!" വിബിൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ അടുത്തതായി ബിജുവിന്റെ നേരെ വായുവിൽ കുത്താൻ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നാൽ അപ്പോഴാണ് ആ നിർണ്ണായകമായ കാര്യം സംഭവിച്ചത്! വിബിൻ എഴുത്തുകാരനാണെങ്കിലും, അവൻ ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെയെല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് അതേ 1989-ലെ ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളിലാണ്. വിബിൻ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയപ്പോൾ, ആ കാട്ടിലെ ക്രൂരമായ തണുപ്പും മൂടൽമഞ്ഞും അവനെയും ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു! തണുപ്പ് കാരണം വിബിന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുകയും, അഹങ്കാരത്തോടെ ഡയറി തുറന്നുപിടിച്ച് നിന്നപ്പോൾ കാട്ടിലെ ശക്തമായ കാറ്റടിച്ച് ഡയറിയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു താൾ കീറിപ്പോവുകയും ചെയ്തു! തൻ്റെ ശക്തിയുടെ ഉറവിടമായ ഡയറിയുടെ താൾ കീറിയതോടെ, വിബിന് വായുവിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നിയന്ത്രണം പെട്ടെന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു! മരവിച്ചു നിന്ന സജിതും ആദർഷും തറയിലേക്ക് വീണു. വിബിൻ കൈകൾ തണുത്തുവിറച്ച് പേന താഴെയിട്ടു “ ഹോ ദുരിതം ലൊക്കേഷൻ മാറ്റമായിരുന്നു വല്ല അട്ടപ്പാടിയോ വയനാടോ മതിയായിരുന്നു “ വിബിൻ പിറുപിറുത്തു. "എടാ! ഇവന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞു!" വേണുപിള്ള കാര്യം മനസ്സിലാക്കി അലറി. വേണുപിള്ള തറയിൽ കിടന്ന മരക്കഷണം എടുത്ത് വിബിന്റെ തലയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ അടി കൊടുത്തു! അടിയേറ്റ് താഴെ വീണ വിബിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ബ്ലഡ്-റെഡ് ഡയറി തെറിച്ച് തീക്കനലിലേക്ക് വീണു. "നോ! ആ ഡയറി കത്തിക്കരുത്!" വിബിൻ ചോരയൊലിക്കുന്ന തലയുമായി നിലവിളിച്ചു. "അത് കത്തിയാൽ എന്റെ ഭാവനാ ലോകം തകരും!" "ഞങ്ങളെ കൊല്ലാ കൊല ചെയ്യാൻ നോക്കിയ നിന്റെ ഭാവനയും മീര ജാസ്മിനും ഇവിടെ തീരട്ടെടാ!" നിസാർ കനലുകളിലേക്ക് കൂടുതൽ വിറകുകൾ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. ഡയറി പൂർണ്ണമായി കത്തുമ്പോൾ വിബിൻ പി മേനോൻ വേദനകൊണ്ട് കാട് കുലുങ്ങുമാറ് അലറിവിളിച്ചു. അവൻ്റെ ഭൗതിക ശരീരം പുകയായി മാറി അന്തരീക്ഷത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി! എന്നാൽ ഭയം അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. അന്തരീക്ഷം തണുത്തുറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം, ഇരുണ്ട ആകാശത്തുനിന്ന് മൂടൽമഞ്ഞിനെ തുളച്ചുകൊണ്ട് വിബിന്റെ ഭീകരമായ ചിരിയും ശബ്ദവും ഒരശരീരിയായി കാട്ടിലുടനീളം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു: "വിഡ്ഢികളേ... നിങ്ങൾ കത്തിച്ചത് എന്റെ ഈ കടലാസുകളണ്, എന്റെ ഭാവനയെയല്ല! എഴുത്തുകാരൻ മരിക്കുന്നില്ല... ഞാൻ ഈ കാടിന്റെ ഓരോ തരി മണ്ണിലും അന്തരീക്ഷത്തിലും അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരിക്കുന്നു! എനിക്ക് മരണമില്ല!" അത് കേട്ട് വേണുപിള്ളയും ബിജുവും ഭയന്നുവിറച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ, കറുത്തിരുണ്ട കാർമേഘങ്ങളെ തുളച്ചുകൊണ്ട് ആകാശത്ത് ചുവന്ന രക്തവർണ്ണത്തിലുള്ള വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു: NO END ആ അശരീരി വീണ്ടും കാട്ടിൽ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു " ഡയറി കത്തിയതോടെ ഈ കഥയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു ശുഭം End ഉണ്ടാകില്ല... നിങ്ങൾ എന്നെന്നേക്കുമായി ക്ലൈമാക്സ് ഇല്ലാത്ത ഈ 1989-ലെ കാട്ടിൽ ലൂപ്പിലായി കുടുങ്ങി കിടക്കും... ഹാ... ഹാ... ഹാ!" ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്കിന്റെ ടാക്കിംഗ് ശബ്ദം വീണ്ടും അതിശക്തമായി ഉയർന്നു. എട്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകളിലേക്ക് കറുപ്പ് പടർന്നു. ലൂപ്പ് പുനരാരംഭിക്കുകയാണ്... “നോ” 8 പേരുടെയും അലർച്ച ആ കാട്ടിൽ വീണ്ടും മുങ്ങിപ്പോയി! ....... തുടരേണ്ടി വരും

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ സന്ധ്യയുടെ പാചകം ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കുന്നിൻമുകളിലെ ആ പഴയ തറവാട്ടിൽ സന്ധ്യയും ഭർത്താവ് സജിതനും താമസിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇരുപത് വർഷങ്ങളാകുന്നു. പുറമെനിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് അതൊരു ശാന്തമായ കുടുംബമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വഴി കടന്നുപോകുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ ആ വീടിന്റെ പരിസരത്ത് എത്തുമ്പോൾ മൂക്ക് പൊത്തുകയോ, നടപ്പിന്റെ വേഗത കൂട്ടുകയോ ചെയ്യും. കാരണം, അവിടെനിന്ന് ഉയരുന്ന പാചകത്തിന്റെ മണം ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ഉയരേണ്ട ഒന്നായിരുന്നില്ല. സന്ധ്യയ്ക്ക് പാചകം ഒരു വികാരമായിരുന്നു; പക്ഷെ, ആ വികാരം ഒരു ജൈവായുധത്തിന് തുല്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് മാത്രമായി ഇനിയും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. രാസപരീക്ഷണശാലകളിൽ പോലും കണ്ടെത്താത്ത കൂട്ടുകളാണ് അവൾ ദിവസവും അടുക്കളയിൽ ചാലിച്ചെടുത്തിരുന്നത്. പച്ചക്കറികളും മസാലകളും മാത്രമല്ല, ചേരാൻ പാടില്ലാത്ത ഏതേതോ ചെടികളുടെ വേരുകളും, അളവ് തെറ്റിയ ഉപ്പും, കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ എണ്ണയും ചേർന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ വിഭവങ്ങൾ പിറന്നു. ………. അന്ന് വൈകുന്നേരവും ആകാശത്ത് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കെട്ടിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചെറിയൊരു കാറ്റു വീശി. സന്ധ്യ അടുക്കളയിലെ വലിയ ഇരുമ്പ് ചെമ്പിൽ എന്തോ തിളപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അതിൽനിന്ന് ഉയർന്ന പുകയ്ക്ക് ഒരു പച്ചകലർന്ന കറുപ്പ് നിറമായിരുന്നു. ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ആ മണം ഉമ്മറത്തേക്കും കടന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് പടർന്നു. സന്ധ്യ ആവേശത്തോടെ തന്റെ രഹസ്യ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഏതോ ഒരു വിചിത്ര പൊടി കൂടി വാരി ആ കറിയിലേക്ക് വിതറി. തവികൊണ്ട് അത് ഇളക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭ്രാന്തൻ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. …… പെട്ടെന്നാണ് ഗേറ്റിന്റെ കരിങ്കൽത്തൂണിനടുത്ത് ആ രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. നാട്ടുകാർ അടിയാളൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന, ആ നാടൊട്ടുക്ക് അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ഭിക്ഷക്കാരൻ. കീറിപ്പറിഞ്ഞ ചാക്കുകൾ കൂട്ടിക്കെട്ടിയ കുപ്പായവും, ജടപിടിച്ച മുടിയും, വിശപ്പ് കൊണ്ട് വിളറിയ മുഖവുമുള്ള അവൻ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി. ദിവസങ്ങളായി അവൻ ആഹാരം കണ്ടിട്ട്. സന്ധ്യ തവിയുമായി പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താടാ... വിശക്കുന്നുണ്ടോ?" സന്ധ്യ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. അവൻ ദയനീയമായി തലയാട്ടി. " നിനക്ക് ഞാൻ ഇന്ന് ഉണ്ടാക്കിയതിൽ ഏറ്റവും മികച്ച ഭക്ഷണം എടുത്തു തരാം," എന്ന് പറഞ്ഞ് സന്ധ്യ അകത്തേക്ക് പോയി. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വാഴ ഇലയിൽ കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള, കല്ലുപോലെയുള്ള രണ്ട് ചപ്പാത്തിയും, അതിനു മുകളിൽ പച്ചനിറത്തിൽ എണ്ണയും എന്തോ കറുത്ത തരികളും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ പ്രത്യേക കറിയും കോരിയെടുത്തു. ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവന് അത് നീട്ടി. "കഴിക്ക്... ഇത് എന്റെ സ്വന്തം റെസിപ്പിയാണ്. കഴിച്ചാൽ പിന്നെ നിനക്ക് അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് വിശക്കില്ല," സന്ധ്യ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഭിക്ഷക്കാരൻ ആർത്തിയോടെ അത് വാങ്ങി. നന്ദിയോടെ തലയാട്ടി, തൊട്ടടുത്തുള്ള വലിയ പ്ലാവില ചുവട്ടിൽ ഇരുന്ന് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു കഷണം ചപ്പാത്തി ആ എണ്ണക്കറിയിൽ മുക്കി വായിൽ വെച്ചതും... അവന്റെ കണ്ണുകൾ കറങ്ങി പുറത്തുവന്നു! തൊണ്ടയിൽ ആസിഡ് വീണതുപോലെ അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു! രസമുകുളങ്ങൾ കരിഞ്ഞുപോകുന്ന അസഹനീയമായ കയ്പും, മണ്ണെണ്ണയുടെ പോലുള്ള മണവും, ഒടുക്കത്തെ എരിവും ഉപ്പും ചേർന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകഞ്ഞു. അത് ഭക്ഷണമായിരുന്നില്ല, മനുഷ്യശരീരത്തിന് ഒരിക്കലും താങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഏതോ ഒരു വിഷക്കൂട്ട് പോലെ ആയിരുന്നു അവൻ ആ ചപ്പാത്തി കഷണം അവിടെത്തന്നെ തുപ്പിയിട്ടു. നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് അവൻ ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഒഴുകി. "ദൈവമേ, ഇതാണോ മരണം?" എന്ന് അവൻ ഭയന്നുപോയി. തൊണ്ടയിൽ തിളച്ച വെള്ളമൊഴിച്ച പോലുള്ള അവസ്ഥയിൽ ജീവനും കൊണ്ട് അവിടെനിന്ന് ഓടാൻ അവൻ തുനിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്ത വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടിൽ, പുറത്തേക്ക് തള്ളിയ ഏതോ പഴയ വേസ്റ്റ് കൂമ്പാരത്തിനിടയിൽ മണ്ണുപുരണ്ട് കിടന്ന ഒരു പുസ്തകം അവന്റെ കണ്ണിൽ ഉടക്കിയത്. അവൻ കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് ആ പുസ്തകമെടുത്തു. മണ്ണ് തട്ടിമാറ്റിയപ്പോൾ അതിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. '501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ’ ഒരു സാധാരണ ഭിക്ഷക്കാരനാണെങ്കിലും, അക്ഷരങ്ങൾ വായിക്കാൻ അവന് അറിയാമായിരുന്നു. ജീവനിൽ കൊതിയുള്ളതുകൊണ്ട് അവൻ ചിന്തിച്ചു "ഈ പെണ്ണുംപിള്ള ആർക്കും ഭക്ഷണം കൊടുത്ത് കൊല്ലാതിരിക്കണമെങ്കിൽ, ഇതിൽ നോക്കി ഉണ്ടാക്കാൻ ഇവരെ ആരോ എങ്കിലും പഠിപ്പിക്കണം. ഈ പുസ്തകം എനിക്ക് ദൈവം തന്നതാണ്!" അവൻ ആ പുസ്തകവുമായി വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ വീണ്ടും ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. സന്ധ്യ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മുന്നോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടതും അവൾ പുരികം ചുളിച്ചു. "തനിക്ക് അല്പം മുമ്പല്ലേ ഞാൻ ചപ്പാത്തിയും കറിയും തന്നത്? വീണ്ടും വരാൻ നാണമില്ലേ?" സന്ധ്യ കടുപ്പത്തിൽ ചോദിച്ചു. ഭിക്ഷക്കാരൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ആ '501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ' എന്ന പുസ്തകം സന്ധ്യയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ഇതെങ്കിലും കണ്ട് വച്ച് ഉണ്ടാക്കാൻ പഠിക്ക് ചേച്ചി... അടുത്ത തവണ വേറെ ആർക്കെങ്കിലും ഇത് കൊടുത്ത് കൊല്ലാതിരിക്ക്!" എന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ ഇതെന്താ “ സന്ധ്യ അമ്പരന്നുനിൽക്കുമ്പോഴാണ് വീടിന്റെ ഇരുണ്ട അകത്തളത്തിൽ നിന്ന് ആ രൂപം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നത്. സജിതൻ! കഴിഞ്ഞ 20 വർഷമായി ആ വീടിനുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്ന സജിതനെ കണ്ടാൽ ഒരു ജീവനുള്ള മൃതദേഹത്തെപ്പോലെ തോന്നുമായിരുന്നു. ഉണങ്ങിപ്പോയ ശരീരം, കറുത്തുരുണ്ട കണ്ണുകൾ, ഇളകിപ്പോയ പല്ലുകൾ. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടായി സന്ധ്യയുടെ 'പാചക പരീക്ഷണങ്ങൾ' ദിവസവും സഹിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ഇര! അവൻ പാതി ജീവനോടെ ആ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു. ഭിക്ഷക്കാരന്റെ കയ്യിലെ '501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ' എന്ന പുസ്തകത്തിലേക്കും, അമ്പരന്നുനിൽക്കുന്ന സന്ധ്യയിലേക്കും സജിതൻ ഒരു നിമിഷം നോക്കി. എന്നിട്ട്, തന്റെ എല്ലു പുറത്തുവന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് ആ ഭിക്ഷക്കാരന്റെ തോളിൽ ദയനീയമായി തട്ടി, ഒരു ശവപ്പറമ്പിന്റെ ശാന്തതയോടെ സജിതൻ പറഞ്ഞു: "അളിയാ... നീ ഭാഗ്യവാനാണ്! ഒരുതവണ തിന്നപ്പോഴേക്കും നിനക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. ഞാൻ ഈ ദുരിതം അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്ന് 20 വർഷം തികയുകയാണ്! എന്റെ കുടൽ മുഴുവൻ ഡ്രെയിനേജ് പൈപ്പ് പോലെ കരിഞ്ഞുപോയി. നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടിക്കോ..." എന്നിട്ട് സജിതൻ ഭിക്ഷക്കാരന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ’ 501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ' എന്ന പുസ്തകം വാങ്ങി സന്ധ്യയുടെ കയ്യിലേക്ക് ബലമായി കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു: "ഇനി നിന്റെ പരീക്ഷണത്തിന് ഞാൻ ഇരുന്നു തരണം എന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഇതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു സാധനം മനുഷ്യന് കഴിക്കാൻ പറ്റുന്ന രീതിയിൽ ഉണ്ടാക്ക് സന്ധ്യേ! ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ നിന്റെ കറി തിന്നുന്നതിന് പകരം ഞാൻ ആ കിണറ്റിൽ ചാടി ചാകും!" സജിതന്റെ ആ നിലവിളി കേട്ട ഭിക്ഷക്കാരൻ വേറെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. താൻ കഴിച്ച കറിയുടെ ഒരംശം വയറ്റിൽ കിടന്ന് പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ജീവൻ തിരികെ കിട്ടിയ ആശ്വാസത്തിൽ അവൻ ആ കുന്നിറങ്ങി ഓടി! പുറകിൽ, സജിതൻ തന്റെ തളർന്ന ശരീരവുമായി മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, കയ്യിലെ '501 പാചകക്കുറിപ്പുകൾ' മറിച്ചുനോക്കി, സന്ധ്യ അടുത്തതായി ഏത് എന്ത് കറി ആണ് വെക്കേണ്ടത് എന്ന് കൂലംഖുഷമായി ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു ....... End

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ കിടന്ന പാ കാണ്മാനില്ല ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. ഇരുട്ട് വീണാൽ നിഴലുകൾക്ക് പോലും ഭയം തോന്നുന്ന, മലനിരകളുടെ അതിർത്തിയിലുള്ള അട്ടപ്പാടിയിലെ പഴയ എസ്റ്റേറ്റ് ബംഗ്ലാവ്. ചുറ്റും വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള തേയിലക്കാടുകളും ഉണങ്ങി വീഴാറായ മരങ്ങളും മാത്രം. അവിടെ പടർന്നുപിടിച്ച ദുരൂഹമായ ഒരു മിസ്സിംഗ്‌ കേസ് അന്വേഷിക്കാനാണ് ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ഓഫീസറായ ആദർശും ഫോറൻസിക് വിദഗ്ദ്ധനായ വേണുവും എത്തിയത്. ബംഗ്ലാവുടമയായ നിസാർ, തനിക്കൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്ന പഴയ സാധനങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരൻ അലിയെ പെട്ടെന്ന് ഒരു രാത്രിയിൽ കാണാതായെന്ന് കാട്ടിയാണ് പോലീസിനെ സമീപിച്ചത്. "എന്താണ് സംഭവിച്ചത് നിസാർ? അലിയെ അവസാനമായി എപ്പോഴാണ് കണ്ടത്?" അസ്വസ്ഥതയോടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ പഴയ തടി ഉത്തരങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആദർശ് ചോദിച്ചു. നിസാറിന്റെ ശബ്ദം ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "സർ... ചൊവ്വാഴ്ച രാത്രി ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചതാണ്. അത് കഴിഞ്ഞ് അലി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. രാവിലെ നോക്കുമ്പോൾ മുറി അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു. ജനലുകൾക്ക് ഉറപ്പുള്ള ഇരുമ്പുകമ്പികളുമുണ്ട്. പൂട്ട് തകർത്ത് ഞങ്ങൾ അകത്തുകയറിയപ്പോൾ അലി അവിടെയില്ല! പക്ഷേ..." "പക്ഷേ എന്താ നിസാർ? വല്ലവരും തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതാണോ?" വേണു ഇടയിൽ കയറി ചോദിച്ചു. "അതല്ല സർ... അവൻ കിടന്നിരുന്ന വലിയ കറുത്ത തഴപ്പായ മുറിയിലില്ല! ആളുമില്ല, അവൻ കിടന്ന പായയുമില്ല!" ആദർശും വേണുവും അലിയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. തടിയുടെ പഴക്കമുള്ള ഒരു കട്ടിൽ മാത്രം അവിടെയുണ്ട്. അതിനു മുകളിൽ കിടക്കയോ പായയോ ഒന്നുമില്ല, വെറും മരപ്പലക മാത്രം. മുറിയുടെ ഓരോ മൂലയും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുന്നതിനിടെ, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അലിയുടെ ഒരു പഴയ ഡയറി വേണുവിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. "സർ, അലി എഴുതിയ ഈ വരികൾ ഒന്ന് നോക്കൂ," വേണു ഡയറി ആദർശിന് കൈമാറി. ഡയറിയിൽ ഒടുവിലത്തെ താളിൽ വിറയ്ക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ അലി എഴുതിയിരുന്നത് ഇതായിരുന്നു: “ഈ പായ സാധാരണ ഒന്നല്ല. വടക്കൻ മലബാറിലെ ഏതോ പഴയ മനയിലെ അടച്ചിട്ട നിലവറയിൽ നിന്ന് ഞാൻ വാങ്ങിയതാണിത്. കറുത്ത തഴപ്പായ... ഇതിൽ കിടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ശരീരത്തിന് ഭാരമില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നും. പക്ഷേ, രാത്രിയായാൽ ഇതിൽ നിന്ന് ഒരു മൂളൽ ശബ്ദം കേൾക്കാം. അത് എന്റെ പേര് വിളിക്കുകയാണ്. ഈ പായ എന്നെ തിന്നാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... ഇതിന്റെ നാരുകൾ എന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പടരുകയാണ്. എനിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. പടച്ചോനെ, ഞാൻ ഇതിൽ കിടക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു..” "ഭ്രാന്തമായ എന്തോ ചിന്തയിൽ എഴുതിയതാവാം," ആദർശ് പറഞ്ഞു. "ആളുകൾ ഭയം കൂടുമ്പോൾ പലതും സങ്കൽപ്പിക്കും." "ഇല്ല സർ... ഇത് വെറും ഭ്രാന്തല്ല," വേണു ഡയറിയുടെ മുൻപത്തെ താളുകളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "അലി ഈ പായയെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടി കാര്യങ്ങൾ കുറിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത് വെറുമൊരു തഴപ്പായയല്ല... ഒരു ശാപത്തിന്റെ ബാക്കിവെപ്പാണ്." ആദർശ് വേണുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഡയറി വാങ്ങി വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. അലിയുടെ വരികളിലൂടെ ആ കറുത്ത പായയുടെ ഭീതിദമായ ഭൂതകാലം അവരുടെ മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. ………. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ വടക്കൻ മലബാറിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു കോവിലകത്ത് നടന്ന സംഭവങ്ങളായിരുന്നു അത്. കോവിലകത്തെ ചെറിയ തമ്പുരാൻ ദുർമന്ത്രവാദത്തിലും ദുരാചാരങ്ങളിലും അതീവ താല്പര്യമുള്ളയാളായിരുന്നു. അമരത്വം നേടാനും ശത്രുക്കളെ ഒരടയാളവും ബാക്കിവെക്കാതെ ഇല്ലാതാക്കാനും വേണ്ടി അയാൾ കാട്ടുമാടം കുളത്തിന് സമീപമുള്ള ഒരു അഗോരിയിൽ നിന്ന് ഒരു വിദ്യ പഠിച്ചെടുത്തു. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെയും രക്തത്തെയും ആവാഹിച്ച് മാന്ത്രിക വസ്തുക്കളിലേക്ക് മാറ്റുന്ന ആഭിചാരക്രമമായിരുന്നു അത്. അതിനായി അയാൾ തെരഞ്ഞെടുത്തത്, അമാവാസി രാത്രികളിൽ ശ്മശാനത്തിലെ കരിമ്പനകളുടെ തഴവെട്ടി, അഷ്ടബലികളും രക്തബലിയും നൽകി നെയ്തെടുത്ത ഒരു തഴപ്പായയെയായിരുന്നു. തമ്പുരാൻ തന്റെ അടച്ചിട്ട നിലവറയിൽ വെച്ച് ഈ പായയിൽ കിടന്ന് ധ്യാനിക്കുകയും, തനിക്ക് എതിരുനിന്ന വേലക്കാരെയും ശത്രുക്കളെയും രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിൽ ഈ പായയ്ക്ക് ഇരയായി നൽകുകയും ചെയ്തു. പായയുടെ ഓരോ നാരിനിടയിലൂടെയും മനുഷ്യന്റെ അവസാന നിലവിളി അലിഞ്ഞുചേർന്നു. എണ്ണമറ്റ മനുഷ്യരുടെ രക്തം കുടിച്ച് ആ പായയുടെ സ്വാഭാവിക നിറം മാറി, അത് ആഴത്തിലുള്ള കറുത്ത നിറമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ, ഈ അമാനുഷിക ശക്തിയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെ തമ്പുരാൻ തന്നെ ആ പായയുടെ ഇരയായി മാറി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നിലവറ തുറന്ന ബന്ധുക്കൾ കണ്ടത് വസ്ത്രങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിയായ, രക്തം ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച പായയാണ്. ഭയന്നുപോയ നാട്ടുകാർ ആ മനയിലെ നിലവറ ഇരുമ്പ് പൂട്ടി മുദ്രവെച്ചു. തലമുറകളോളം ആരും അങ്ങോട്ട് അടുത്തതുപോലുമില്ല. പക്ഷേ, മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പഴയ പുരാവസ്തുക്കൾ തേടി നടന്ന അലി, മനയുടെ അവകാശികളിൽ നിന്ന് തുച്ഛമായ വിലയ്ക്ക് ആ നിലവറയിലെ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങ കൂട്ടത്തിൽ ഈ കറുത്ത പായയും എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുകയായിരുന്നു.. …… "ഇതൊരു കെട്ടുകഥയാകാനേ വഴിയുള്ളൂ വേണൂ," ഡയറി അടച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് ആദർശ് പറഞ്ഞു. "പഴയ കഥകൾ വിശ്വസിച്ച് നമ്മൾ വഴിതെറ്റരുത് പായയും കൊണ്ട് അലി എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോയത് ആയിക്കൂടെ." "പക്ഷേ സർ, ഈ തറയിലെ മരപ്പലകകൾക്കിടയിൽ രക്തത്തിന്റെ കറയുണ്ട്," കൈയിലെ ലൈറ്റ് അടിച്ച് തറ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് വേണു പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, മുറിയിലെ വെളിച്ചം താനേ അണഞ്ഞു! അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ കനത്ത ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു. ഉണങ്ങിയ ഓലകൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു ഭീകരമായ ശബ്ദം തറയിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി ഖിർ... ഖിർ.. വേണു ടോർച്ച് വെളിച്ചം തറയിലേക്ക് തിരിച്ചു. കണ്ട കാഴ്ചയിൽ അവരുടെ രക്തം ഉറഞ്ഞുപോയി കട്ടിലിന് താഴെയായി ഒരു കറുത്ത തഴപ്പായ മെല്ലെ നിവർന്നുവരുന്നു. കാറ്റില്ലാതെ തന്നെ അത് ഒരു കൂറ്റൻ പാമ്പിനെപ്പോലെ തറയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. പായയുടെ ഓരോ തഴകൾക്കിടയിലൂടെയും രക്തം പോലെയുള്ള ചുവന്ന ദ്രാവകം ഊറിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പായയ്ക്ക് ചുറ്റും അഴുകിയ മാംസത്തിന്റെയും പുരാതനമായ രക്തത്തിന്റെയും കടുത്ത ദുർഗന്ധം പടർന്നു. "സർ! അത്..." വേണു ഭയന്ന് പുറകോട്ട് മാറി. നിസാർ പേടിച്ച് ചുവരിൽ ഒട്ടിനിന്നു. പായയുടെ നടുഭാഗം സാവധാനം വീർത്തു വന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു മനുഷ്യരൂപം പിടയുന്നതുപോലെ! പായയുടെ കറുത്ത നാരുകൾ ജീവനുള്ള ഞരമ്പുകളെപ്പോലെ ചലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് പായയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഒരു അലർച്ച കേട്ടു—അത് അലിയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു! "എന്നെ രക്ഷിക്കൂ! എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു... ഇതിൽ നിന്ന് വിടൂ!" ആദർശ് ഭയം അമർത്തിപ്പിടിച്ച് തൻ്റെ സർവീസ് റിവോൾവർ പുറത്തെടുത്തു. പക്ഷേ, ഒരു പായക്ക് നേരെ വെടിയുതിർത്തിട്ട് എന്ത് കാര്യം? എങ്കിലും സാഹചര്യം കൈവിട്ടുപോയതോടെ ആദർശ് പായക്ക് നേരെ വെടിയുതിർത്തു. ഡിം! ഡിം! വെടിയുണ്ടകൾ പായ തുളച്ചു കയറിയെങ്കിലും അതിന് യാതൊരു ആഘാതവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. പകരം, വെടിയേറ്റ ഭാഗത്തുനിന്ന് കൂടുതൽ രക്തം ചീറ്റുകയും, പായയുടെ വശങ്ങൾ താനേ മടങ്ങി അലിയുടെ ശരീരത്തെ പൂർണ്ണമായി വരിഞ്ഞുമുറുക്കുകയും ചെയ്തു. കറുത്ത പായയുടെ കൂർത്ത നാരുകൾ അലിയുടെ തൊലി തുളച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി അവനെ പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. "അലീ!" നിസാർ അലറിക്കരഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, എല്ലുകൾ ഒടിയുന്ന ദാരുണമായ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി—ക്രാക്ക്... ക്രഞ്ച്... അലിയുടെ നിലവിളി സാവധാനം ഒരു മൂളലായി മാറി, ഒടുവിൽ പൂർണ്ണമായി അടങ്ങി. അലിയുടെ മാംസവും എല്ലുകളും ആ പായയിലേക്ക് ഊറി ഇറങ്ങി പൂർണ്ണമായും ദ്രവിച്ചുപോയി. ആദർശും വേണുവും നിസാറും അന്തംവിട്ടു നിൽക്കെ, അലിയുടെ രൂപത്തെ പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങിയ ആ പായ, മരപ്പലകകൾക്കിടയിലെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ ഒരു ദ്രാവകം പോലെ താഴേക്ക് വലിഞ്ഞുപോയി! …….. മുറിയിൽ വീണ്ടും മരണനിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ തറയിലെ വിടവ് പരിശോധിച്ച ആദർശും വേണുവും തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. അവിടെ ഒരിറ്റ് രക്തവും, അല്പം കരിഞ്ഞ തഴമടലുകളും മാത്രമാണ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത്. "സർ... നമ്മൾ കണ്ടത് സത്യമാണോ?" വേണു വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ചോദിച്ചു. ആദർശ് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. തോക്ക് മുറുകെ പിടിച്ച് അയാൾ വെളിയിലേക്ക് നോക്കി. അട്ടപ്പാടിയിലെ കറുത്ത കാടുകളിലേക്ക് അപ്പോഴേക്കും കനത്ത മഞ്ഞ് പടർന്നിരുന്നു. ………. ഒരു തെളിവും ബാക്കിവെക്കാതെ അലിയെ വിഴുങ്ങിയ ആ കറുത്ത പായ ഇപ്പോൾ എവിടെയായിരിക്കും? അതോ അത് ഈ എസ്റ്റേറ്റും താണ്ടി പുതിയ ഇരകളെ തേടി യാത്ര തിരിച്ചോ? ചിലപ്പോൾ... നിങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഇരുളടഞ്ഞ മൂലയിൽ, വരും രാത്രികളിൽ ആ കറുത്ത പായ ചുരുണ്ടു കിടപ്പുണ്ടാകാം. രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിൽ ഖിർ... ഖിർ... എന്ന ശബ്ദത്തോടെ അത് നിങ്ങളെയും തേടിയെത്താം! ....... End

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ബിരിയാണി – Chapter 3 (Sequel of ബിരിയാണി Series, കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കോടതിവിധിയുടെ പകർപ്പ് വന്ന് വീണപ്പോൾ ഇൻസ്‌പെക്ടർ നിസാറിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ ആശ്വാസമായിരുന്നു. “ ഹോ വയ്യാവേലി ഒഴിഞ്ഞു സന്തോഷം “ അയ്യാൾ പിറുപിറുത്തു സന്ധ്യയും ഗീതയും ഇനി കേവലം രണ്ട് കുറ്റവാളികളല്ല, നിയമത്തിനും ശിക്ഷയ്ക്കുമപ്പുറം നിൽക്കുന്ന രണ്ട് മാനസിക വിഭ്രാന്തിയുടെ രൂപങ്ങളാണ്. സെൻട്രൽ ജയിലിന്റെ കൽപ്പടവുകളിൽ നിന്ന് അവരെ കയറ്റി അയച്ചത് മലയോര ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള, കാടുകൾ അതിരിടുന്ന 'സെന്റ് തെരേസാസ് മെന്റൽ ഹോസ്പിറ്റൽ എന്ന പഴയ ബ്രിട്ടീഷ് കാലത്തെ കോട്ടപോലെയുള്ള കെട്ടിടത്തിലേക്കായിരുന്നു. ചുവരുകളിൽ ഈർപ്പത്തിന്റെ പച്ചപ്പും, എപ്പോഴും മരുന്നുകളുടെ മനംപുരട്ടുന്ന ഗന്ധവും മായാതെ നില്‍ക്കുന്ന ഇടം. പുറംലോകത്ത് നിന്ന് തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ട, വൻമതിലുകളുള്ള ആ തടവറയ്ക്കുള്ളിൽ സന്ധ്യയും ഗീതയും എത്തിയപ്പോൾ അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു അസ്വാഭാവികമായ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിലെ ലോഹച്ചങ്ങലകളുടെ കിലുക്കത്തോടെ നടക്കുമ്പോഴും സന്ധ്യയുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങൾ വായുവിൽ തിരഞ്ഞത് ഒരേയൊരു ഗന്ധം മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് കേവലം മരണത്തിന്റെ മാന്ദ്യവും കട്ടിയുള്ള മരുന്നുകളുടെ മണവും മാത്രം. "ഇവിടെ ഇരിക്ക് രണ്ടും..." ചീഫ് അറ്റൻഡന്റ് അലി ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ അലറി. ഭീമാകാരനായ ശരീരവും, വെട്ടേറ്റ പാടുള്ള മുഖവുമുള്ള അലി ആ ആശുപത്രിയിലെ ക്രൂരതയുടെ മുഖമായിരുന്നു. കൈയ്യിലുള്ള വണ്ണമുള്ള തടിയൻ ലാത്തി ചുവരിലടിച്ച് അയാൾ ആജ്ഞാപിച്ചു. " ഇവിടെ നിയമം ഞാൻ പറയുന്നതാണ്. ഇവിടുത്തെ ചുവരുകൾക്ക് പോലും കാതുണ്ട്, അത് മനസ്സിൽ വെച്ചാൽ നിനക്കൊക്കെ നല്ലത്!" സന്ധ്യ അലിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ താഴെ വീണു കിടന്ന ചെറിയൊരു എറുമ്പിൻ കൂട്ടത്തിലേക്ക് തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. എറുമ്പുകൾ എന്തോ ഒരു ഭക്ഷണക്കഷണം വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നു. ആ കാഴ്ച അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ ശാപത്തെ ഉണർത്തി—ഇന്റർമിറ്റന്റ് എക്സ്പ്ലോസീവ് ഡിസോർഡർ വിശപ്പിന്റെ വിഷത്തേൾ അവളുടെ വയറ്റിനുള്ളിൽ വീണ്ടും ഇഴഞ്ഞു തുടങ്ങി. "നിനക്ക് എന്താടി ചെവി ഇല്ലേ?" അലി ലാത്തികൊണ്ട് സന്ധ്യയുടെ തോളിൽ ശക്തമായി കുത്തി. ഗീത പതുക്കെ തലയുയർത്തി അലിയെ നോക്കി. കട്ടിക്കണ്ണടയ്ക്ക് പിന്നിലെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തണുത്ത മിന്നലുണ്ടായി. "സാർ, പതുക്കെ സംസാരിക്ക്... അവൾക്ക് വിശന്നാൽ പിന്നെ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും മനസ്സിലാവില്ല...." അലി പരിഹാസത്തോടെ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "ഭ്രാന്ത്! ഭ്രാന്തികളുടെ ഓരോ കാര്യം!" അയാൾ അവർ രണ്ടുപേരെയും സെൽ നമ്പർ 13-ലേക്ക് തള്ളിയിട്ട് വലിയ ഇരുമ്പുകതക് പൂട്ടി. …… ആ വാർഡിൽ അവർ രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരുന്നില്ല. തൊട്ടടുത്ത സെല്ലുകളിൽ അവിടുത്തെ അസ്വസ്ഥജനകമായ നിശബ്ദതയെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് ചില ശബ്ദങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെയാൾ ജയൻ പഴയ ഏതോ നാട്ടുരാജാവിന്റെ വംശാവലിയിൽ പെട്ടവനാണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്നയാൾ. ദിവസവും 24 മണിക്കൂറും അയാൾ ചുവരിലെ വിടവുകളിലൂടെ ആർക്കോ ആജ്ഞകൾ നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കും. "സൈന്യാധിപാ, കൊട്ടാരത്തിലെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ആ നെയ്ച്ചോറിന്റെ മണം വരുന്നുണ്ട്! അവർ എനിക്കായി സൽക്കാരമൊരുക്കുന്നു... പക്ഷേ വിഷമുണ്ട്! ആ മാംസത്തിൽ വിഷമുണ്ട്!" അയാൾ നിലവിളിക്കും. രണ്ടാമത്തെയാൾ ലൈല വിചിത്രമായ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. എപ്പോഴും മുറിയുടെ മൂലയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടിയിരുന്ന് ചുവരിലേക്ക് നോക്കി സംസാരിക്കും. ആരും കേൾക്കാത്ത ഏതോ പ്രേതാത്മാക്കളോട് എന്നവണ്ണം അവൾ പിറുപിറുത്തു. "അവർ രാത്രിയിൽ വരും... അടുക്കളയിലെ വലിയ ചെമ്പ് തുറക്കും. അതിൽ തിളയ്ക്കുന്നത് കന്നുകാലികളുടെ ചോരയല്ല... മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറാണ്,!" “ എന്താടി ഇതൊക്കെ “ആദ്യം ഇതൊക്കെ കേട്ട് ഗീത വിറച്ചെങ്കിലും, സന്ധ്യയുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ മറ്റൊരു കാര്യത്തിലായിരുന്നു. …… ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയായപ്പോൾ അറ്റൻഡന്റ്മാർ ഭക്ഷണവുമായി എത്തി. പ്ലാസ്റ്റിക് പ്ലേറ്റിൽ താലത്തിലേക്ക് വീണ ആ ഭക്ഷണം കണ്ടതും സന്ധ്യയുടെ കയ്യിലെ വിരലുകൾ അമർന്നു. ഉപ്പില്ലാത്ത കഞ്ഞി കൂടെ വേവിച്ച എതോ ഇലക്കറിയുടെ ചവറും. "ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ സ്പെഷ്യൽ മെനു?" ഗീത ആ പ്ലേറ്റ് ദേഷ്യത്തോടെ തള്ളിമാറ്റി. "ആ ജയിലിൽ പോലും ഇതിലും നല്ല ചവറ് തരുമായിരുന്നു!" " വേണമെങ്കിൽ മിണ്ടാതിരുന്ന് തിന്നടീ! പുല്ലേ" പുറത്തുനിന്ന് അലിയുടെ ഗർജ്ജനം കേട്ടു. "ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത് സുഖ ചികിത്സയ്ക്കല്ല. നീയൊക്കെ ഇതൊക്കെ തിന്ന് ചത്താൽ അത്രയും സമാധാനം!" സന്ധ്യ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കിയില്ല. അവളുടെ നാവിൽ ആ നിമിഷം ജീരകശാല അരിയുടെ മണവും, മസാലയിൽ വെന്തുരുകിയ ആട്ടിറച്ചിയുടെ കൊഴുപ്പുള്ള രുചിയും പടർന്നു പിടിച്ചു. കോഴിക്കോട്ടെ ആ സുൽത്താൻ ഹോട്ടലിൽ വെച്ച് കഴിച്ച ആവി പറക്കുന്ന ദം ബിരിയാണിയുടെ ദൃശ്യം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു. "ഗീതേ..." സന്ധ്യ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് ആ മണം വേണം... എനിക്ക് ബിരിയാണി തിന്നണം!" "ക്ഷമിക്ക് സന്ധ്യേ," ഗീത പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "ഈ ഭ്രാന്താശുപത്രിയിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ഒരുണ്ടയും കിട്ടില്ല. പക്ഷെ... എനിക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. ഈ കെട്ടിടത്തിന് എന്തോ ഒരു ദുരൂഹതയുണ്ട്." "എന്ത് ദുരൂഹത?" "ഈ അലിയും, ഇവിടെയുള്ള മെഡിക്കൽ സൂപ്പർവൈസറും ചേർന്ന് രാത്രികളിൽ എന്തോ വലിയ പരിപാടി നടത്തുന്നുണ്ട്. ദിവസവും രാത്രി 12 മണി കഴിയുമ്പോൾ ഇവിടെയൊരു വിചിത്രമായ മണം വരാറുണ്ട്. നീ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? വേവിച്ച മാംസത്തിന്റെ മണം! പക്ഷെ അത് ഇവിടുത്തെ കഞ്ഞിയുടെ മണമല്ല. അത് ഈ കാട്ടിനുള്ളിലെ ഏതോ രഹസ്യ അടുക്കളയിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്!" സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് വികസിച്ചു. "മാംസത്തിന്റെ മണമോ? ആ തെണ്ടികൾ ഒറ്റക്ക് ഇരുന്നു തിന്നുന്നുണ്ടാവും നമുക്ക് തരാതെ" ……. ആ രാത്രി ഒന്നരയായപ്പോൾ, അവിടുത്തെ കട്ടിപ്പിടിച്ച ഇരുട്ടിൽ ഒരു വിചിത്ര ശബ്ദം കേട്ടു. *ചങ്... ചങ്...* സാവധാനം ചങ്ങലകൾ വലിഴഴിക്കുന്ന ശബ്ദം. സന്ധ്യയും ഗീതയും കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഇരുമ്പഴികളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വാർഡിന്റെ അറ്റത്തുള്ള വലിയ കനത്ത മരക്കതക് മെല്ലെ തുറക്കപ്പെട്ടു. ഡോക്ടർ വർഗീസും അറ്റൻഡന്റ് അലിയും ചേർന്ന് തുകൽ മൂടിയ ഒരു വലിയ ട്രോളി തള്ളി കൊണ്ടുപോകുന്നു. ആ ട്രോളിക്ക് മുകളിൽ കറുത്ത പ്ലാസ്റ്റിക് കൊണ്ട് മൂടിയ എന്തോ വലിയ വസ്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ആ കാറ്റിൽ ആ മണം ഒഴുകിയെത്തിയത്! ഏലക്കായ, കറുവപ്പട്ട, ക്രാമ്പ്, നെയ്യ്... കൂടെ നല്ല മാംസം വെന്തുരുകുന്ന സുഗന്ധം! സന്ധ്യയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അത് കേവലം ഒരു മണമല്ലായിരുന്നു, അതൊരു അമാനുഷികമായ ആസക്തിയുടെ വിളിയായിരുന്നു! ഒറിജിനൽ മലബാർ ദം ബിരിയാണിയുടെ മണം! "ഗീതേ..." സന്ധ്യ അഴികളിൽ പിടിച്ച് അമർത്തി. അവളുടെ കൈവിരലുകളിലെ നഖങ്ങൾ തടിയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. "ഇവിടെ... ഈ പൂട്ടിയ കെട്ടിടത്തിനുള്ളിൽ ആരോ ബിരിയാണി വെയ്ക്കുന്നുണ്ട്! എനിക്ക് വേണം... എനിക്ക് അത് തിന്നണം!" "അതെങ്ങനെ സാധ്യമാകും?" ഗീത അത്ഭുതപ്പെട്ടു. " ഇതിനുള്ളിൽ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ആർക്കാണ് ബിരിയാണി വെയ്ക്കാൻ അനുവാദമുള്ളത്? അത് രോഗികൾക്കല്ല... അവിടുത്തെ സ്റ്റാഫുകൾക്ക് പോലുമല്ല. എങ്കിൽ അത് ആർക്കുവേണ്ടിയാണ്?" ആ സമയം, അടുത്ത സെല്ലിലിരുന്ന ലൈല ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ ഞെട്ടിയുണർന്നു. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുമ്പഴികളിൽ തലയിട്ടിടിച്ചു. "വലിയ ചെമ്പ്! വലിയ ചെമ്പ് തുറന്നു! രാത്രിയിലെ അതിഥികൾ വന്നിട്ടുണ്ട്! അവർ മാംസം ആവശ്യപ്പെടുന്നു... കൊഴുപ്പുള്ള മാംസം! ഹ ഹ ഹ!" സന്ധ്യയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി.വെറും മാനസിക ആരോഗ്യ കേന്ദ്രം എന്ന് പുറംലോകത്തെ വിശ്വപ്പിച്ച്, ഈ കാട്ടിനുള്ളിലെ അസൈലത്തിന്റെ മറവിൽ അലിയും ഡോക്ടർ വർഗീസും എന്തോ വലിയ നിയമവിരുദ്ധമായ മാംസക്കച്ചവടമോ അല്ലെങ്കിൽ വൻകിടക്കാർക്കായി രഹസ്യ സൽക്കാരങ്ങളോ നടത്തുന്നുണ്ട്! "നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകണം," സന്ധ്യ പല്ലുകടിച്ചു. "എന്റെ ബിരിയാണി തീറ്റ തടയാൻ ലോകത്ത് ഒരു ശക്തിക്കും സാധ്യമല്ല!" …… ഉച്ച കഴിഞ്ഞുള്ള മരുന്നുകളുടെ സമയത്ത് അലി എത്തിയപ്പോൾ, ജയൻ തന്റെ പഴയ രാജകീയ ഭ്രാന്ത് പുറത്തെടുത്തു. അവൻ സ്വന്തം പ്ലേറ്റ് എടുത്ത് ചുവരിലടിച്ച് പൊട്ടിച്ച് സ്വന്തം കൈ മുറിക്കാൻ തുടങ്ങി. "എന്റെ ചോര! ശത്രുക്കൾ എന്റെ ചോര കുടിക്കുന്നു!" അവൻ അലറിവിളിച്ചു. "എന്താടാ അവിടെ!" അലി ലാത്തിയുമായി ജയന്റെ സെല്ലിന് നേരെ പാഞ്ഞു. വാതിൽ തുറന്ന് അവൻ ജയനെ തല്ലാൻ കൈയോങ്ങി. ആ നിമിഷം ഉരച്ചു മൂർച്ച കൂട്ടിയ പ്ലേറ്റുമായി പതുങ്ങി നിന്ന ഗീത, അലിയുടെ കഴുത്തിന്റെ വശത്തേക്ക് ആഞ്ഞു വെട്ടി. പ്ലേറ്റ് അലിയുടെ തൊണ്ടയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അലി നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ വായയിൽ നിന്ന് ചോര നുരഞ്ഞു വന്നു. സന്ധ്യ ഒരു വിശന്ന പുലിയെപ്പോലെ ചാടിവീണ് അലിയുടെ ലാത്തി പിടിച്ച് അവന്റെ കഴുത്തിന് കുറുകെ വെച്ച് അമർത്തി. "എവിടെ...?" സന്ധ്യ അലിയുടെ ചെവിയിൽ അലറി. "ആ മണം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്? അർദ്ധരാത്രിയിൽ ആ ബിരിയാണി ചെമ്പ് വെച്ചിരിക്കുന്നത് എവിടെയാണ്?!" അലി ഭയത്തോടെ, ചോര പുരണ്ട കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് താഴത്തെ നിലയിലെ അണ്ടർഗ്രൗണ്ട് സ്റ്റോർ റൂമിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അവൻ ജീവനുവേണ്ടി കേണു. "നിന്റെ നാവ് കുറച്ച് അധികം സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്," സന്ധ്യ അലിയുടെ കഴുത്ത് ഒരൊറ്റ തിരി തിരിച്ചു. “ കർ ക് ടക്!”ആ വലിയ രാക്ഷസന്റെ ശരീരം തറയിലേക്ക് തളർന്നുവീണു. സന്ധ്യ അലിയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മാസ്റ്റർ കീ എടുത്തു. ഗീത അലിയുടെ അരയിലെ ബെൽറ്റിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന വലിയ കശാപ്പുകത്തി കയ്യിലെടുത്തു. "സന്ധ്യേ...," ഗീത പറഞ്ഞു. "ആ താഴത്തെ നിലയിൽ നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് നമുക്കറിയില്ല." "എന്ത് തന്നെയായാലും," സന്ധ്യ അലിയുടെ രക്തം പുരണ്ട വിരലുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അവിടെ ബിരിയാണിയുണ്ടെങ്കിൽ, അത് എന്റേതാണ്!" …… അവർ പതുങ്ങി അണ്ടർഗ്രൗണ്ടിലേക്കുള്ള കൽപടവുകൾ ഇറങ്ങി. ഭിത്തികളിൽ മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം മാത്രം. താഴേക്ക് പോകുന്തോറും അന്തരീക്ഷത്തിൽ തണുപ്പ് കൂടിവന്നു. പക്ഷെ ആ തണുപ്പിനെ തുളച്ചുകൊണ്ട്, ആവി പറക്കുന്ന നെയ്യുടെയും, മൊരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെയും, സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളുടെയും വന്യമായ ഗന്ധം വായുവിൽ പടർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! പടവുകൾ അവസാനിച്ചത് വലിയൊരു ഇരുമ്പ് വാതിലിലായിരുന്നു. വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടന്നിരുന്നു. ഉള്ളിൽ കണ്ട കാഴ്ച കണ്ടാൽ ഏത് സാധാരണക്കാരന്റെയും ബോധം കെട്ടുപോകും! അതൊരു വലിയ കിച്ചണായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരു സാധാരണ ഹോസ്പിറ്റൽ കിച്ചണല്ല. തിളങ്ങുന്ന സ്റ്റീൽ ടേബിളുകൾ, കൂറ്റൻ ബിരിയാണി ചെമ്പുകൾ, മുകളിൽ കത്തിനിൽക്കുന്ന ഹാലൊജൻ ലൈറ്റുകൾ. അവിടെ ഡോക്ടർ വർഗീസും മറ്റ് രണ്ടു അപരിചിതരും ചേർന്ന് വലിയൊരു സൽക്കാരത്തിനായി ബിരിയാണി വിളമ്പാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. ആ ചെമ്പുകളിൽ നിന്ന് ആവി ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വർണ്ണനിറമുള്ള ബസ്മതി അരിയും, വലിയ ഇറച്ചിക്കഷ്ണങ്ങളും, വറുത്ത കശുവണ്ടിയും മുന്തിരിയും മുകളിൽ വിതറിയ ദം ബിരിയാണി! "അടിപൊളി..." സന്ധ്യയുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി. "ഇതാണോ ഈ ഭ്രാന്താശുപത്രിയിലെ യഥാർത്ഥ മരുന്ന്?" ഡോക്ടർ വർഗീസ് ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ... നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?! അലി എവിടെ?!" "അലി ഇപ്പോൾ മുകളിലെ വാർഡിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങുകയാണ്," ഗീത കയ്യിലെ കശാപ്പുകത്തി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു. "ഡോക്ടറേ, നിങ്ങൾ ഇവിടെ മാനസികരോഗികളെ ചികിത്സിച്ച് ശരിയാക്കുകയല്ല... അവരുടെ പേരിൽ ഫണ്ട് ഒപ്പിച്ച് അർദ്ധരാത്രിയിൽ വൻകിടക്കാർക്ക് ബിരിയാണി സൽക്കാരം നടത്തുകയാണല്ലേ?" "നിനക്കൊന്നും അറിയില്ല!" ഡോക്ടർ ഭയന്നു പിന്നോട്ട് മാറി, ടേബിളിലിരുന്ന ബെല്ലിൽ അമർത്താൻ ആഞ്ഞു. "സെക്യൂരിറ്റി!" പക്ഷെ സന്ധ്യ അതിനേക്കാൾ വേഗത്തിലായിരുന്നു. തറയിൽ കിടന്ന വലിയൊരു വുഡൻ കട്ടിംഗ് ബോർഡ് എടുത്ത് അവൾ ഡോക്ടറുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞെറിഞ്ഞു. ഡോക്ടർ നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരാൾ ഇരുമ്പ് റോഡുമായി വന്നെങ്കിലും, ഗീത അവന്റെ വയറ്റിലേക്ക് കശാപ്പുകത്തി ആഞ്ഞു കയറ്റി. ലോഹവും മാംസവും തമ്മിൽ തട്ടുന്ന ഭീകരമായ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. അടുത്ത ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ അവിടെ നടന്നത് ഒരു കൂട്ടക്കൊലപാതകമായിരുന്നു. വിശപ്പിന്റെയും IED രോഗത്തിന്റെയും ഭ്രാന്തിൽ സന്ധ്യയും ഗീതയും ആ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരെയും വെട്ടി ക്കൂട്ടി. ചുവരുകളിലും തിളങ്ങുന്ന സ്റ്റീൽ ടേബിളുകളിലും ചോര ചീറ്റിത്തെറിച്ചു. ……. അന്തരീക്ഷം നിശബ്ദമായി. നിലത്തു വീണുകിടക്കുന്ന ശവങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ, ചോര പുരണ്ട കൈകളോടെ സന്ധ്യ ആ കൂറ്റൻ ബിരിയാണി ചെമ്പിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ അതിന്റെ കനത്ത അടപ്പ് സാവധാനം തുറന്നു. “ ഹാ “ ആവി വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നപ്പോൾ സന്ധ്യ കണ്ണുകളടച്ച് ആ ഗന്ധം ആവഹിച്ചു. "ഇതാണ്... ഇതാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ രുചി!" അവൾ കയ്യിലെ ചോരപോലും തുടക്കാതെ, ആ ചെമ്പിലേക്ക് കൈയ്യിട്ട് ഒരു വലിയ പിടി ബിരിയാണി വാരിയെടുത്തു. ചോരയുടെ ഉപ്പുരസവും, ബിരിയാണിയുടെ നെയ്മണവും നാവിലേക്ക് പടർന്നപ്പോൾ അവൾ തൃപ്തിയോടെ കണ്ണുകളടച്ചു. "ഗീതേ... കഴിക്ക്!" സന്ധ്യ ആർത്തിയോടെ തിന്നാൻ തുടങ്ങി. ഗീതയും അടുത്തൊരു പ്ലേറ്റിലേക്ക് ബിരിയാണി വാരിയിട്ട് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. "സന്ധ്യേ... ഇതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന മസാല... അത് സാധാ കടകളിൽ കിട്ടുന്നതല്ല. ഇതിൽ എന്തോ പ്രത്യേകതയുണ്ട്!" അപ്പോഴാണ് നിലത്ത് ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടന്ന ഡോക്ടർ വർഗീസ് പതുക്കെ തലയുയർത്തിയത്. അവൻ ചുമച്ചുകൊണ്ട് ചോര തുപ്പി. "ഭ്രാന്തികൾ..." ഡോക്ടർ അവരെ നോക്കി ഭ്രാന്തമായി ചിരിച്ചു. "നിങ്ങൾ... നിങ്ങൾ എന്താണ് തിന്നുന്നത് എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ?" സന്ധ്യ ബിരിയാണി തിന്നുന്നത് നിർത്തി സാവധാനം ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "എന്താടാ പുല്ലേ പറഞ്ഞത്?" "ആ ബിരിയാണിയിലെ ഇറച്ചി..." ഡോക്ടർ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അത്... അത് ആടിന്റെയോ മാടിന്റെയോ അല്ല... ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് മരിക്കുന്ന... അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ കൊല്ലുന്ന രോഗികളുടെ മാംസമാണ്! ഇത് ഞങ്ങൾ മട്ടൻ ബിരിയാണി എന്നും പറഞ്ഞു ബോക്സ്കളിൽ ഒരു പൊതിക്ക് 150 രൂപക്ക് വിൽക്കും..." കേട്ടതും ഗീതയുടെ കൈയ്യിലെ പ്ലേറ്റ് തറയിൽ വീണു പൊട്ടി. അവൾക്ക് ഒരു നിമിഷം അറപ്പ് തോന്നി തോന്നിയെങ്കിലും ബിരിയാണിയുടെ ടേസ്റ്റ് അവളെ വീണ്ടും പ്രലോഭിപ്പിരുന്നു പക്ഷെ, സന്ധ്യ മിണ്ടാതെ നിന്നു. അവൾ വിരലുകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച ആ മസാലയും മാംസക്കഷ്ണവും ഒന്നുകൂടി നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമോ അറപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... പകരം ഒരു വന്യമായ, അതിമാനുഷികമായ സന്തോഷമായിരുന്നു! അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് ഡോക്ടറുടെ കവിളിൽ തട്ടി. "ഡോക്ടറേ..." സന്ധ്യ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു. "മനുഷ്യന്റെ ഇറച്ചിയാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും... ഇതിന് നല്ല രുചിയുണ്ട്! മസാല പാകത്തിന് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്!" ഡോക്ടറുടെ കണ്ണുകൾ ഭയത്താൽ വികസിച്ചു. സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിലെ ആ അസുരരൂപം പൂർണ്ണമായും പുറത്തുവന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്. അവൾ കയ്യിലെ കത്തി എടുത്ത് ഡോക്ടറുടെ തൊണ്ടയിലേക്ക് ആഴ്ത്തി. അതിനു ശേഷം ആർത്തിയോടെ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി .......... ഒരു മണിക്കൂറിനു ശേഷം... ഭ്രാന്താശുപത്രിക്ക് പുറത്ത് നീലയും ചുവപ്പും ലൈറ്റുകൾ മിന്നിച്ചു കൊണ്ട് ഇൻസ്പെക്ടർ നിസാറിന്റെ വണ്ടി വന്നു നിന്നു. കൂടെ വൻ പോലീസ് പടയുമുണ്ടായിരുന്നു. അലിയുടെ ഫോണിൽ നിന്നും കാൾ വരികയും തിരിച്ചു വിളിച്ചപ്പോൾ എടുക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ സംശയം തോന്നി വന്നതായിരുന്നു അവർ.അലിയുടെ ഡെഡ് ബോഡി കണ്ടപ്പോൾ നിസാർ ഞെട്ടി “ ഇത്‌ അവർ തന്നെ അവരെവിടെ” അണ്ടർഗ്രൗണ്ടിലെ രഹസ്യ അറയിലേക്ക് തോക്കുമായി ഇരച്ചുകയറിയ പോലീസുകാർ കണ്ട കാഴ്ച അവരുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് കോരിയിട്ടു. ചോരക്കടലായി മാറിയ ആ മുറിയിൽ, മൃതദേഹങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ ഇരുന്ന് സന്ധ്യയും ഗീതയും ആ കൂറ്റൻ ചെമ്പിലെ ബിരിയാണി മുഴുവൻ തിന്നു തീർക്കുകയായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ മുഖത്തും സാരിയിലും ചോരയും മസാലയും കലർന്നു പറ്റിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. "സന്ധ്യേ... ഗീതേ..." നിസാറിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. കയ്യിലെ തോക്ക് വിറച്ചു. "നിങ്ങൾ... നിങ്ങൾ മനുഷ്യന്മാരാണോ അതോ രാക്ഷസികളോ?!" സന്ധ്യ പതുക്കെ വിരലുകൾ നക്കി തുടച്ചു. എന്നിട്ട് സാവധാനം എഴുന്നേറ്റു. "ഇൻസ്പെക്ടർ സാറേ..." അവൾ പ്രസന്നമായി ചിരിച്ചു. "കഴിഞ്ഞ തവണ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ജയിലിൽ ബിരിയാണിക്ക് ക്ഷാമമുണ്ടാകില്ലെന്ന്? പക്ഷെ നിങ്ങൾ തന്നത് ചവറായിരുന്നു! പിന്നെ ഇവിടെ ഈ ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കിയവർ ചെയ്തതിനേക്കാൾ വലിയ തെറ്റാണോ ഇത് കഴിക്കുന്നത്." " ഒന്ന് പെട്ടന്ന് കൊണ്ടുപോടോ ഇവറ്റകളെ!" നിസാർ അലറി. പോലീസുകാർ ഭയത്തോടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ഇരുവർക്കും വിലങ്ങുവെച്ചു. പക്ഷേ, സന്ധ്യയുടെയും ഗീതയുടെയും മുഖത്ത് തെല്ലും ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിലങ്ങുകളുമായി പോലീസ് വണ്ടിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, സന്ധ്യ കാട്ടിലെ തണുത്ത കാറ്റിലേക്ക് നോക്കി ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. "ഗീതേ..." സന്ധ്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "എന്താ സന്ധ്യേ?" "അടുത്ത തവണ അവർ നമ്മളെ തൂക്കിക്കൊല്ലാൻ വിധിച്ചാൽ... തൂക്കിലേറ്റുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ചോദിക്കുന്ന അവസാനത്തെ ആഗ്രഹമായി നമ്മൾ എന്താണ് ചോദിക്കേണ്ടതെന്ന് അറിയാമോ?" ഗീത ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "പറയണോ സന്ധ്യേ... നല്ല ഒന്നാന്തരം മലബാർ ദം ബിരിയാണി!" അവരുടെ ആ വന്യമായ ചിരി ആ ഇരുണ്ട കാടിനെ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങിനിന്നു. പോലീസ് വണ്ടി ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. ....... End #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ കാട്ടു നീതി ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ........................................................... കൊച്ചിയുടെ രാത്രികളെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശങ്ങളോ സംഗീതമോ ആയിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അഞ്ചു, വിദ്യ എന്നീ രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ കണ്ണുകളിൽ പടർന്നുപന്തലിച്ച കറുത്ത നിഴലുകളായിരുന്നു. പുറമെ അവർ നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ സെന്റ് മേരീസ് ഹയർ സെക്കൻഡറി സ്കൂളിലെ പ്രിയപ്പെട്ട അധ്യാപികമാരായിരുന്നു. അഞ്ചു സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രവും വിദ്യ ജീവശാസ്ത്രവും പഠിപ്പിച്ചു. കുട്ടികളുടെ മാനസിക പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും അവർക്കായി സ്കൂളുകളിൽ ലഹരിവിരുദ്ധ ബോധവൽക്കരണ ക്യാമ്പയിനുകൾസംഘടിപ്പിക്കാനും ഏറ്റവും മുന്നിൽ നിന്നത് ഇരുവരുമായിരുന്നു. പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും ജനപ്രതിനിധികളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ വേദിയിൽനിന്ന് ലഹരിക്കെതിരെ വികാരാധീനരായി പ്രസംഗിക്കുന്ന അഞ്ചുവിനെയും വിദ്യയെയും സമൂഹം ഒരുപോലെ ബഹുമാനിച്ചു. മാധ്യമങ്ങൾ അവരെ മാതൃകാ അധ്യാപികമാരായി വാഴ്ത്തി. എന്നാൽ, ആ മാന്യതയുടെയും വാഗ്ധോരണികളുടെയും മറവിൽ അവർ പണിതുയർത്തിയത് നഗരത്തെ ഒന്നാകെ വിറപ്പിക്കുന്ന ലഹരി സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു. …….. കൗൺസിലിംഗിനായി തങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വരുന്ന, സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവരോ, കുടുംബപ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയവരോ ആയ പെൺകുട്ടികളായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന ഇരകൾ. സ്കൂൾ സമയം കഴിഞ്ഞാൽ സ്വന്തം ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കുട്ടികളെ ക്ഷണിക്കുക അഞ്ചുവിന്റെയും വിദ്യയും രീതിയായിരുന്നു. "സങ്കടങ്ങൾ മറക്കാൻ ഇതൊന്ന് കുടിച്ചുനോക്കൂ..." എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ കുട്ടികൾക്ക് നൽകിയത് വർണ്ണാഭമായ ഫ്രൂട്ട് ജ്യൂസുകളും കോക്ക്ടെയിലുകളുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, അതിൽ അഞ്ചുവും വിദ്യയും വളരെ തന്ത്രപരമായി രാസലഹരികൾ കലർത്തിയിരുന്നു. ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ, തങ്ങൾ അറിയാതെ തന്നെ ആ പെൺകുട്ടികൾ മാരകമായ ലഹരിമരുന്നുകളുടെ അടിമകളായി മാറി. ലഹരിയില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ വയ്യാത്ത വിധം തലച്ചോറിന് തളർച്ച സംഭവിക്കുമ്പോൾ അഞ്ചുവും വിദ്യയും തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ രാക്ഷസീയ മുഖം പുറത്തെടുത്തു. സൗജന്യമായി നൽകിയിരുന്ന ലഹരി പെട്ടെന്ന് നിർത്തിവെക്കും. ശരീരം തളർന്ന്, ലഹരിക്കായി ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച് സ്കൂൾ ടോയ്‌ലെറ്റുകളിലും ലബോറട്ടറികളിലും കരഞ്ഞുനിലവിളിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിനികൾക്ക് മുന്നിൽ അവർ നിബന്ധനകൾ വെച്ചു. "ലഹരി വേണമെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ പറയുന്നിടത്ത് പോകണം. ഉയർന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കും വിദേശികൾക്കും വലിയ ബിസിനസ്സുകാർക്കും മുന്നിൽ സ്വയം അടിയറവ് വെക്കണം." അനുസരിക്കാത്ത പെൺകുട്ടികളെ അവർ ബെൽറ്റും ഇരുമ്പ് വടികളും ഉപയോഗിച്ച് ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിച്ചു. തങ്ങളുടെ ദൃശ്യങ്ങൾ സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുമെന്ന ഭീഷണിയിൽ പല പെൺകുട്ടികളും നിശ്ശബ്ദരായി. അധ്യാപികമാർ എന്ന നിലയിലുള്ള സ്വാധീനം കാരണം പൊലീസിന്റെ ഒരു അന്വേഷണവും അവരിലേക്ക് നീണ്ടതുമില്ല. എത്രയോ പെൺകുട്ടികളുടെ ഭാവി അവിടെ ചാരമായി മാറി. ചിലർ പേടിച്ച് കായലിൽ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു, മറ്റു ചിലർ മാനസികനില തെറ്റി ആശ്രമങ്ങളിലും പൈശാചികമായ തടവറകളിലുമായി. എന്നാൽ, ഈ അധർമ്മങ്ങൾക്കെല്ലാം മേലെ, ഇരുട്ടിലെവിടെയോ ഇരുന്ന് ഒരു ജോഡി കണ്ണുകൾ ഇവരെ കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ……… കൊച്ചി നഗരത്തിലെ ക്ലബ്ബുകളിലേക്ക് ലഹരിയെത്തിക്കുന്ന അഞ്ചുവിന്റെ വിശ്വസ്തൻ റഹീം ഒരു ദിവസത്തിനിടെ കാണാതായി. രണ്ടു ദിവസത്തിന് ശേഷം അവന്റെ മൃതദേഹം കൊച്ചിക്കായലിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്ന നിലയിൽ കണ്ടെത്തി. അവന്റെ നാക്ക് മുറിച്ചു മാറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു, നെഞ്ചിൽ വിചിത്രമായ ഒരു മുദ്ര കുത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, അഞ്ചുവിന്റെയും വിദ്യയുടെയും കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ കള്ളപ്പണ ഇടപാടുകൾ നടത്തിയിരുന്ന ബാങ്കർ രമേഷ് സ്വന്തം വീടിന്റെ കിടപ്പുമുറിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അവന്റെ കൈവിരലുകൾ ഒന്നൊന്നായി മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. തുടർച്ചയായ ഈ ദുരൂഹ മരണങ്ങൾ കേവലം ഗാങ്‌വാർ ആണെന്ന് കരുതാൻ പൊലീസ് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അഞ്ചുവിന്റെയും വിദ്യയുടെയും മനസ്സിനുള്ളിൽ ഭയത്തിന്റെ വിത്തുകൾ പാകപ്പെട്ടു. മാന്യതയുടെ കാപട്യത്തിന് പിന്നിലും അവർ ഭയന്നുവിറച്ചു. …… കനത്ത മഴയും ഇടിമിന്നലും നിറഞ്ഞ ഒരു രാത്രി. നഗരത്തിലെ കോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി, ഹൈറേഞ്ചിലെ സാഗരതുല്യമായ കാടുകൾക്ക് നടുവിലുള്ള തങ്ങളുടെ രഹസ്യ ഫാം ഹൗസിലായിരുന്നു അഞ്ചുവും വിദ്യയും. സ്കൂളിലെ പുതിയ ഒരു ബാച്ചിലെ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളെ എങ്ങനെ ലഹരിവലയിലാക്കാം എന്ന് പുതിയ പദ്ധതികൾ മെനയുകയായിരുന്നു അവർ. പെട്ടെന്നാണ് ആ ബംഗ്ലാവിലെ വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായും അണഞ്ഞത്. പുറത്ത് ജനറേറ്റർ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ നിയോഗിച്ചിരുന്ന സായുധരായ സുരക്ഷാ ജീവനക്കാരെ അവർ ഫോണിൽ ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മറുപടിയുണ്ടായില്ല. തണുത്ത കാറ്റ് ജനലുകളിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി. അടുത്ത നിമിഷം, ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു നിഴൽ രൂപം സലോൺ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. മുഖം കറുത്ത മാസ്കുകൊണ്ട് മറച്ച, ചുവന്ന ഹുഡി ധരിച്ച ഒരു അജ്ഞാതൻ. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ തീപ്പൊരികൾ മിന്നിമറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ചു ഭയത്തോടെ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് റിവോൾവർ പുറത്തെടുത്ത് അയാൾക്ക് നേരെ ചൂണ്ടി. എന്നാൽ ഒരു മിന്നൽ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് കുതിച്ച അയാൾ അഞ്ചുവിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പ്രഹരിച്ച് തോക്ക് താഴെയിട്ടു. തുടർന്ന് അവരുടെ രണ്ടുപേരുടെയും കഴുത്തിലെ ചില മർമ്മങ്ങളിൽ ശക്തിയായി അമർത്തി ബോധം കെടുത്തി. ……. കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും കനത്ത ഇരുട്ടായിരുന്നു. മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറിയത് മൂത്രത്തിന്റെയും വൈക്കോലിന്റെയും കുതിര ചാണകത്തിന്റെയും സഹിക്കാനാവാത്ത നാറ്റവുമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ കൈകളും കാലുകളും കട്ടിയുള്ള ഇരുമ്പ് ചങ്ങലകളാൽ നിലത്തുറപ്പിച്ച തൂണുകളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. ഇരുവരും വിവസ്ത്രരാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ആ ഇരുട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ മെഴുകുതിരി തെളിഞ്ഞത്. അതിനു പിന്നിൽ ആ അജ്ഞാതൻ നിന്നു. "ആരാണ് നീ? നിനക്ക് എന്ത് വേണം? പണമാണോ? ഞങ്ങളുടെ പക്കൽ കോടികളുണ്ട്... അത് മുഴുവൻ തരാം! ഞങ്ങളെ വെറുതെ വിടണം!" വിദ്യ ഭയത്താൽ വിറച്ച് അലറിവിളിച്ചു. അജ്ഞാതൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അയാളുടെ ശബ്ദം ഒരു ശ്മശാനത്തിലെ കാറ്റുപോലെ തണുത്തതും ക്രൂരവുമായിരുന്നു. "പണമോ? ലഹരിവിരുദ്ധ പ്രചാരണം എന്ന കപട നാടകത്തിന് പിന്നിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾ തകർത്തുകളഞ്ഞ ആ പാവം കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിന് എന്ത് വിലയിടാനാണ് നിങ്ങൾക്കാവുക? അധ്യാപിക എന്ന വിശുദ്ധ പദവിയെ ലഹരി മാഫിയയുടെ കൂടുപണിയാൻ ഉപയോഗിച്ച നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് മാപ്പാണ് ഉള്ളത്? അവരെ മാരകമായ രാസലഹരികൾ നൽകി മൃഗങ്ങൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തപ്പോൾ നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ച അതേ വേദന... അത് നിങ്ങൾക്കും ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ട്." "നീ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്? ഭ്രാന്ത് കാണിക്കരുത്!" അഞ്ചു അലറി. “ നിങ്ങളെ പോലുള്ള ഇരുകാലി മൃഗങ്ങളെ ഞാൻ തൊടില്ല, നിങ്ങളുടെ ശിക്ഷ നടപ്പക്കുന്നത് ദേ ഇവർ ആണ് അജ്ഞാതൻ ചിരിച്ചു അയാൾ ഭിത്തിയിലെ വലിയൊരു ഇരുമ്പ് കപ്പൽ വാതിൽ വലിച്ച് തുറന്നു. അതിനപ്പുറം വലിയൊരു സ്റ്റേബിൾ തെളിഞ്ഞുപെട്ടു. അവിടെ നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നത് മനുഷ്യനെപ്പോലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഭീമാകാരന്മാരായ രണ്ട് കുതിരകളായിരുന്നു. വിചിത്രമായ ഉത്തേജക മരുന്നുകളും കാമവർദ്ധക രാസലഹരികളും നൽകി, പൂർണ്ണമായും അനിയന്ത്രിതമായ ലൈംഗിക പ്രകോപനത്തിലും അക്രമവാസനയിലും എത്തിച്ചിരുന്ന മൃഗങ്ങൾ. അവയുടെ കണ്ണുകൾ രക്തവർണ്ണത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ അലറുകയും ഭിത്തികളിൽ കുളമ്പുകളാൽ ശക്തിയായി അടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ അഞ്ചുവിന്റെയും വിദ്യയുടെയും കാലുകൾ ഇരുവശത്തേക്കും വലിച്ച് സ്റ്റേബിളിന് അഭിമുഖമായി ചങ്ങലയിൽ മുറുക്കിക്കെട്ടി. അഞ്ചുവിന്റെയും വിദ്യയുടെയും ചോര തണുത്തുറഞ്ഞു. തങ്ങൾ നേരിടാൻ പോകുന്ന നരകയാതനയുടെ വ്യാപ്തി അവർക്ക് മനസ്സിലായി. അവർ കാലുപിടിച്ച് ഇരന്നു, കരഞ്ഞു, നിലവിളിച്ചു, മാപ്പപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ ആ അജ്ഞാതൻ യാതൊരു വികാരവുമില്ലാത്ത ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ ശാന്തനായിരുന്നു. "നിങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകിയ അതേ ലഹരിയുടെയും, മൃഗീയമായ പീഡനത്തിന്റെയും അന്ത്യമാണിത്..ഇതാണ് ശരിയായ നീതി ദി വൈൽഡ് ജസ്റ്റിസ്‌" അയാൾ സ്റ്റേബിളിനെയും അവർ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തെയും വേർതിരിച്ചിരുന്ന വലിയ ഇരുമ്പ് ഗേറ്റ് പൂർണ്ണമായി തുറന്നുവിട്ടു. അതിനുശേഷം ആ മുറിയുടെ പ്രധാന വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടി, താക്കോൽ ദൂരെയുള്ള അഗാധമായ കൊക്കയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. …… പിന്നീട് ആ രാത്രിയിൽ ആ വിജനമായ മലയോരത്ത് ഉയർന്നത് കേവലം കൊടുങ്കാറ്റിന്റെയും മിന്നലിന്റെയും ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. മദമിളകിയ മൃഗങ്ങളുടെ മൃഗീയമായ ആക്രമണത്തിൽ, തങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകിയ അതേ ക്രൂരത സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ അനുഭവിച്ചു തീർത്ത അഞ്ചുവിന്റെയും വിദ്യയുടെയും ഒടുവിലത്തെ ഭയാനകമായ നിലവിളികളായിരുന്നു. അത് ആ കാടിനെപ്പോലും വിറപ്പിച്ചു. പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയോടെ, രഹസ്യവിവരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പൊലീസ് സംഘം ഹൈറേഞ്ചിലെ ആ ഫാം ഹൗസിലെത്തുമ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ദാരുണമായിരുന്നു. അഞ്ചുവിന്റെയും വിദ്യയുടെയും തിരിച്ചറിയാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം വികൃതമാക്കപ്പെടുകയുംഅര ഭാഗം തകർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത മൃതദേഹങ്ങൾ.. ……. ആരായിരുന്നു ആ അജ്ഞാതൻ? അഞ്ചുവും വിദ്യയും ചേർന്ന് നശിപ്പിച്ച ഏതെങ്കിലും പാവപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിനിയുടെ പിതാവോ? സഹോദരനോ? അതോ നീതി നടപ്പാക്കാൻ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് അവതരിച്ച ഏതെങ്കിലും അവതാരമോ? പോലീസിന് യാതൊരു തെളിവും ലഭിച്ചില്ല. നഗരത്തിലെ ലഹരി ശൃംഖലകളെയും മാഫിയകളെയും ഒന്നാകെ ഭയത്തിന്റെ കറുത്ത നിഴലിലാക്കിക്കൊണ്ട്, ആ അജ്ഞാതൻ വന്നതുപോലെ തന്നെ ഇരുട്ടിലേക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി മറഞ്ഞു. ....... End

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ റിപ്പർ വേണു - Chapter 9: ദി നോയ്സ് കില്ലർ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ........................................................... നോസ് കട്ടർ സൃഷ്ടിച്ച അവിശ്വസനീയമായ ഭീതിയിൽ നിന്ന് കൊല്ലം നഗരം പതുക്കെ ശാന്തതയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. തെരുവുകളിലെയും സലൂണുകളിലെയും ചോരക്കറകൾ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും, മനസ്സുകളിൽ നിന്ന് ആ ഭയം മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാൽ വേണുവിന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിലെ വിചിത്രമായ ചിന്താലോകം മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന വിവേകമില്ലാത്ത ബഹളങ്ങൾ, സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ സ്വസ്ഥത കെടുത്തുന്ന ഉറക്കെയുള്ള വർത്തമാനങ്ങൾ, തിയേറ്ററുകളിലെയും കഫേകളിലെയും മാന്യതയില്ലാത്ത ആക്രോശങ്ങൾ ഇതെല്ലാം വേണുവിന്റെ നാഡീവ്യൂഹങ്ങളെ ഉലച്ചു. "നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ശബ്ദം ഒരു തരം മാനസിക രോഗമാണ്, അതിനുള്ള ഒരേയൊരു മരുന്ന് ശാശ്വതമായ മൗനമാണ്," എന്ന് അയാൾ വിശ്വസിച്ചു. …….. ഈ പുതിയ മാനസികാവസ്ഥയ്ക്ക് കൃത്യമായ ഒരു തിരി കൊളുത്തിയത് വേണുവിന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യ രാജലക്ഷ്മി തന്നെയായിരുന്നു. വിജയ് നായകനായ ജനനായകൻഎന്ന മെഗാ മാസ് ചിത്രം റിലീസ് ചെയ്ത ആഴ്ച. കൊല്ലം നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മൾട്ടിപ്ലക്സിൽ ഫസ്റ്റ് ഡേ തന്നെ കാണണമെന്ന് രാജലക്ഷ്മി വാശിപിടിച്ചു. ആൾക്കൂട്ടവും ബഹളവും വെറുക്കുന്ന വേണു ആദ്യം വിസമ്മതിച്ചെങ്കിലും, വീട്ടിലെ സമാധാനം ഓർത്ത് ഒടുവിൽ സമ്മതിച്ചു. അന്ന് രാത്രി 9 മണിയുടെ ഷോയ്ക്ക് അവർ തിയേറ്ററിലെത്തി. തിയേറ്ററിനുള്ളിൽ കയറിയ നിമിഷം മുതൽ വേണുവിന്റെ തലച്ചോറിലെ ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞുമുറുകാൻ തുടങ്ങി. സ്പീക്കറുകളിൽ നിന്നുള്ള ഭീകരമായ സൗണ്ട് എഫക്റ്റുകൾക്ക് പുറമേ, കാണികളുടെ വന്യമായ ആക്രോശങ്ങൾ തിയേറ്ററിനെ കുലുക്കി. സിനിമ തുടങ്ങി... സ്ക്രീനിൽ നായകന്റെ പേര് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആ നിമിഷം, രാജലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും വിട്ടു. വേണുവിന്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന അവൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു! ചുണ്ടിൽ വിരലുകൾ വെച്ച് തിയേറ്ററിന്റെ മേൽക്കൂര പൊളിയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ വിസിലടിച്ചു. "രാജീ... ഇരിക്ക്! ഇതെന്താ കോപ്രായം? അടുത്തുള്ളവർക്ക് സിനിമ കാണണ്ടേ?" വേണു അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് അമർത്തി പല്ലിറുമ്മി. "അയ്യോ ചേട്ടാ... ഇതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ! വിജയ് സാറിന്റെ പടം തിയേറ്ററിൽ വന്ന് മിണ്ടാതിരുന്ന് കാണാൻ ഞാൻ എന്താ ഊമയാണോ?" അവൾ വേണുവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിനെ പൂർണ്ണമായി തൃണവൽഗണിച്ചു. അത്രമാത്രമല്ല, സിനിമയുടെ സീരിയസ് ആയ രംഗങ്ങളിൽ പോലും അവൾ ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയും, പോപ്കോൺ പാക്കറ്റ് വൻ ശബ്ദത്തിൽ തട്ടിപ്പറിച്ചെടുത്ത് തിന്നുകയും, ഫോൺ ബെൽ അടിച്ചപ്പോൾ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. ചുറ്റുമുള്ള മറ്റ് പ്രേക്ഷകരും ഒട്ടും കുറച്ചില്ല. ഫോൺ സ്പീക്കറിൽ ഇട്ട് പാട്ട് കേൾക്കുന്നവർ, കൂട്ടത്തോടെ അലറുന്നവർ, പ്ലോട്ടിനെക്കുറിച്ച് ഉറക്കെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നവർ.. വേണുവിന് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ കണ്പോളകൾ വെട്ടിവിറച്ചു. കൈവിരലുകൾ ആ മൃഗീയമായ ദേഷ്യത്തിൽ തരിപ്പുകയറി. സിനിമ പകുതിയായപ്പോൾ വേണു സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. രാജലക്ഷ്മിയെ തിയേറ്ററിൽ തനിച്ചാക്കി അയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. …….. റോഡിലെ തണുത്ത കാറ്റടിച്ചിട്ടും അയാളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിലെ ചൂട് കുറഞ്ഞില്ല. രാജലക്ഷ്മി ഉണ്ടാക്കിയ ആ ബഹളവും, അവൾ വീശിയടിച്ച വിസിലടിയും, തിയേറ്ററിലെ ആക്രോശങ്ങളും അയാളുടെ ചെവിയിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. "സംസാരിക്കാനും അലറാനും നാവും വായയും ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ ഇവറ്റകൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ശാന്തത ഇല്ലാതാക്കുന്നത്? ആ വായയും മുഖവും തല്ലിത്തകർത്താൽ... താടിയെല്ലുകൾ പൊടിഞ്ഞാൽ... പിന്നെ ഒരു ശബ്ദവും പുറത്തുവരില്ല!" ……. തന്റെ പുതിയ വേട്ടയ്ക്ക് അയാൾ തുടക്കമിട്ടു ഇത്തവണ മൃഗത്തിന്റെ മാസ്കിന് പകരം, ഇരുട്ടിൽ വസിക്കുന്ന, ശബ്ദ തരംഗങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് വേട്ടയാടുന്ന ജീവിയായ കറുത്ത വവ്വാലിന്റെ ഒരു ഭീകരമായ മുഖംമൂടി അയാൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തു. നീണ്ട കൂർത്ത ചെവികളും, ഭീതിജനകമായ കണ്ണ് തുളകളും ഉള്ള ആ മാസ്ക് അണിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യരൂപം പൂർണ്ണമായും മറയും. ആയുധമായി അയാൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് വളരെ വിചിത്രവും എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം വിനാശകരവുമായ ഒന്നായിരുന്നുഅതിതീവ്രമായ കാസ്റ്റ് അയൺ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച, നല്ല കനമുള്ള ഇരുമ്പ് ഫ്രൈയിംഗ് പാൻ വായയും പല്ലുകളും താടിയെല്ലും ഒരൊറ്റ പ്രഹരത്തിൽ പൊടിച്ചുകളയാൻ ഇതിനേക്കാൾ അനുയോജ്യമായ മറ്റൊരു ഉപകരണമില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു. കുറച്ചു ദിവസംകഴിഞ്ഞു. അതേ മൾട്ടിപ്ലക്സ് തിയേറ്ററിൽ ജനനായകൻ സിനിമയുടെ സെക്കൻഡ് ഷോ നടക്കുകയായിരുന്നു. സിനിമയുടെ പാരമ്യതയിൽ തിയേറ്റർ ബഹളമയം. ബാൽക്കണി സീറ്റിന്റെ ഏറ്റവും പുറകിലത്തെ വരിയിൽ ഇരുന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് ഫോണിൽ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. സിനിമയിലെ രംഗങ്ങളെ കേട്ടാലറയ്ക്കുന്ന ഭാഷയിൽ കേറി വിമർശിക്കുകയും, ചുറ്റുമുള്ളവർ "ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്ക്" എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരെ ചീത്ത വിളിക്കുകയും ചെയ്തു അവൾ. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ, കറുത്ത വവ്വാൽ മാസ്കും കറുത്ത ജാക്കറ്റും ധരിച്ച വേണു ഒരു നിഴൽ പോലെ അവളുടെ പുറകിലെ സീറ്റിലേക്ക് നീങ്ങി. സിനിമയിൽ നിന്ന് വൻ ശബ്ദത്തിലുള്ള ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് മ്യൂസിക് ഉയർന്ന ആ നിമിഷം, വേണു ബാഗിൽ നിന്ന് ആ കനത്ത ഇരുമ്പ് പാൻ പുറത്തെടുത്തു. $“ രാവണമവൻ ഡാ”$ അവൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി വീണ്ടും ഉറക്കെ ചിരിച്ച നിമിഷം... "ഠാ!” ഒരു പീരങ്കി വെടിയുടെ ശബ്ദത്തോടെ ആ ഇരുമ്പ് പാൻ അവളുടെ മുഖത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് ശക്തിയായി വന്നു പതിച്ചു! ആഘാതത്തിൽ അവളുടെ കവിളെല്ലുകൾ തകർന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് അമർന്നു. വായയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പല്ലുകൾ ചിതറി പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു. ചോര ചീറ്റിയൊഴുകി അവളുടെ ഡ്രസ്സും മുന്നിലെ സീറ്റും ചുവന്നു. വായ തകർന്നതിനാൽ ഒരു നിലവിളി പോലും പുറത്തുവരാതെ, തിളയ്ക്കുന്ന ചോര സ്വന്തം തൊണ്ടയിലേക്ക് ഇറങ്ങി അവൾ ബോധരഹിതയായി സീറ്റുകൾക്കിടയിലേക്ക് വീണു. തിയേറ്ററിലെ സ്പീക്കറുകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന വൻ ശബ്ദത്തിൽ ആ അടിയുടെ ശബ്ദം ലയിച്ചുപോയതിനാൽ, തൊട്ടടുത്തിരുന്നവർ പോലും തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം വരെ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല. വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കറുത്ത വവ്വാലിന്റെ ആ രൂപം തിയേറ്ററിന്റെ എമർജൻസി എക്സിറ്റ് വഴി ഇരുട്ടിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അടുത്ത ഇര കൊല്ലം നഗരത്തിൽ ലൈവ് വ്ലോഗിംഗ് നടത്തി ആൾക്കാരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്ന അരുൺ എന്ന പ്രമുഖ യൂട്യൂബർ ആയിരുന്നു. പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ കടന്നുചെന്ന് ആളുകളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ ക്യാമറ മുഖത്തേക്ക് പിടിച്ച് ഉറക്കെ സംസാരിക്കുകയും, പ്രാങ്ക് എന്ന പേരിൽ അനാവശ്യമായി ബഹളമുണ്ടാക്കി ആളുകളെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു അയാളുടെ രീതി. ഒരു ദിവസം രാത്രി 11 മണിക്ക്, നഗരത്തിലെ വിജനമായ ഒരു പെട്രോൾ പമ്പിന് സമീപം നിന്ന് ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി അരുൺ ഉറക്കെ സംസാരിച്ച് വീഡിയോഗ്രാഫി ചെയ്യുകയായിരുന്നു "ഹായ് ഫ്രണ്ട്സ്! ഇന്ന് നമ്മൾ നോക്കാൻ പോകുന്നത്..." എന്ന് അയാൾ ആക്രോശിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് തൊട്ടുപിന്നിലെ കറുത്ത കാട്ടിൽ നിന്ന് ആ വവ്വാൽ രൂപം പുറത്തേക്ക് വന്നത്. അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, വേണു പാൻ മുഴുവൻ ശക്തിയുമെടുത്ത് വീശി! "ഠാ!" ആദ്യത്തെ അടി അരുണിന്റെ കഴുത്തിലും താടിയെല്ലിലും ഒരുപോലെ കൊണ്ടു. താടിയെല്ല് പൂർണ്ണമായി വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുപോയി. ക്യാമറ നിലത്തു വീണ് ഉടഞ്ഞു. നിലത്തു വീണ് വേദന കൊണ്ട് പിടയുകയും കൈകൾ കൂപ്പി യാചിക്കുകയും ചെയ്ത അരുണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് വേണു രണ്ടാമതും പാൻ അമർത്തിയടിച്ചു! "ഠാ!" അയാളുടെ വായ തകർന്നു, ചുണ്ടുകൾ കീറി ചോരപ്പുഴയായി. "മിണ്ടാതിരിക്കാൻ പഠിക്കെടാ. തെണ്ടി.." വേണു അരുണിന്റെ ചെവിയിൽ തണുപ്പോടെ മന്ത്രിച്ചു. അയാളെ ചോരക്കളത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് വേണു നടന്നുനീങ്ങി. നഗരത്തിലെ ഹൈ-ഫൈ കോഫി ഷോപ്പിൽ വെച്ചായിരുന്നു അടുത്ത സംഭവം. റോസ്‌ലിനും അവളുടെ നാല് സുഹൃത്തുക്കളും ചേർന്ന് രാത്രി ഒൻപ മണിക്ക് കഫേയിൽ വൻ ബഹളമുണ്ടാക്കി. മറ്റുള്ളവർ സമാധാനമായി കാപ്പി കുടിച്ചിരുന്ന ആ സ്ഥലത്ത് അവർ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ബ്ലൂടൂത്ത് സ്പീക്കറിൽ പാട്ട് വെക്കുകയും, മേശപ്പുറത്ത് താളമടിക്കുകയും ചെയ്തു. റസ്റ്റോറന്റ് ജീവനക്കാർ വന്ന് താക്കീത് നൽകിയെങ്കിലും അവർ ജീവനക്കാരെ അധിക്ഷേപിച്ച് കൂടുതൽ ബഹളമുണ്ടാക്കി. അവർ കഫേയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി, വിജനമായ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ വെച്ച് കാറിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം, ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വവ്വാൽ മാസ്ക് ധരിച്ച വേണു ഉയർന്നുവന്നു. റോസ്‌ലിന്റെ സുഹൃത്ത് രാഹുൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിക്കാൻ വായ തുറന്നതും, വേണുവിന്റെ പാൻ അയാളുടെ വായും മൂക്കും ലക്ഷ്യമാക്കി പാഞ്ഞടുത്തു! "ഠാ!"രാഹുലിന്റെ പല്ലുകൾ പൊടിഞ്ഞ് തൊണ്ടയിലേക്ക് വീണു. അവൻ ചോര ഛർദ്ദിച്ച് നിലത്തു വീണു. ഭയന്നോടാൻ ശ്രമിച്ച റോസ്‌ലിന്റെ മുടിയിൽ വേണു പുറകിൽ നിന്ന് അടിച്ചമർത്തിപ്പിടിച്ചു. കാറിന്റെ ബോണറ്റിലേക്ക് അവളുടെ തല അമർത്തിവെച്ച്, കൈയിലിരുന്ന ഇരുമ്പ് പാൻ കൊണ്ട് അവളുടെ വായയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് ഭീകരമായി അടിച്ചു! "ഠാ!" അവളുടെ വായ തകർന്നു തരിപ്പണമായി. താടിയെല്ലുകൾ ക്രമമില്ലാതെ ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങി. രണ്ടുപേരെയും ചോരയിൽ കുളിപ്പിച്ച് കിടത്തിയ ശേഷം, ഭയന്നു വിറച്ച് നിലവിളിച്ച മറ്റ് രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് നേരെ വേണു പാൻ ചൂണ്ടി ഒരു വിരൽ ചുണ്ടിൽ വെച്ചു: "സ്സ് സൈലൻസ്!" അവർ ഭയം കൊണ്ട് വായ പൊത്തി നിലത്തു ഉറഞ്ഞുപോയി. വേണു ശാന്തനായി ഇരുട്ടിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായി. …… തുടർച്ചയായ ദിവസങ്ങളിൽ പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ വെച്ച് സംസാരിച്ചവരുടെ വായയും താടിയെല്ലും ഇരുമ്പ് പാനുകൊണ്ട് അടിച്ചുതകർക്കുന്ന സംഭവം നഗരത്തെ പിടിച്ചുകുലുക്കി. കൊല്ലത്തെ എല്ലാ മാധ്യമങ്ങളും ഇത് തലക്കെട്ടാക്കി: “നഗരത്തിൽ 'ദി നോയ്സ് കില്ലർ' സംസാരിച്ചാൽ വായ അടിച്ചുപൊട്ടിക്കുന്ന വവ്വാൽ മനുഷ്യൻ! തിയേറ്ററുകളും കഫേകളും ഭീതിയിൽ!" ഇൻസ്പെക്ടർ സുരേഷ് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ അടിയന്തര യോഗം വിളിച്ചു കൂട്ടി. "ഇതൊരു സാധാരണ കുറ്റവാളിയല്ല," സുരേഷ് തൻ്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥരോട് പറഞ്ഞു. "നോസ് കട്ടർ മൂക്കുകളാണ് ലക്ഷ്യമിട്ടതെങ്കിൽ, ഇവൻ ലക്ഷ്യമിടുന്നത് ആളുകളുടെ വായയും താടിയെല്ലുകളുമാണ്! ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നവരെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് അക്രമിക്കുകയാണ് ഇവന്റെ രീതി. ഇരകളെല്ലാം ജീവനോടെയുണ്ട്, പക്ഷേ അവർക്ക് ഇനി ജീവിതത്തിൽ നേരെ ചൊവ്വേ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. വായയുടെ അസ്ഥികൾ തകർന്ന് അവർ ആജീവനാന്തം വൈകല്യമുള്ളവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു!" ......... സ്ഥിതിഗതികൾ അങ്ങേയറ്റം സംഘർഷഭരിതമായിരുന്നു. മാധ്യമങ്ങളുടെയും ജനങ്ങളുടെയും ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള സമ്മർദ്ദം താങ്ങാൻ കഴിയാതെ സിറ്റി പോലീസ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഉത്തരം മുട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കേസ് ഇനി ക്രൈം ബ്രാഞ്ചിന് കൈമാറാൻ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ നിന്ന് ഉത്തരവ് സുരേഷിന് ലഭിച്ചു. അടിയന്തരമായി വിളിച്ചുചേർത്ത സംയുക്ത യോഗത്തിൽ വെച്ച് സുരേഷ് കേസ് ഫയലുകൾ ക്രൈം ബ്രാഞ്ചിന്റെ ധീരനായ ഓഫീസർ ഇൻസ്‌പെക്ടർ നിസാറിന് കൈമാറി. നിസാറിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു തരം പുച്ഛചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ലൊക്കേഷൻ മാപ്പുകളും ഇരകളുടെ ചിത്രങ്ങളും നിസാറിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് സുരേഷ് നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു: "സോറി നിസാർ... ഈ കേസ് ഞാൻ നിന്റെ തലയിലേക്ക് വെയ്ക്കുകയാണെന്ന് വിചാരിക്കരുത്. ലോക്കൽ പോലീസിന് ഇനി ഇത് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. ഇരകളെല്ലാം ജീവനോടെയുണ്ട്, പക്ഷേ അവർക്ക് ഇനി ജീവിതത്തിൽ നേരെ ചൊവ്വേ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. വായയുടെ അസ്ഥികൾ തകർന്ന് അവർ ആജീവനാന്തം വൈകല്യമുള്ളവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു!" കേസ് ഫയലുകൾ ഓരോന്നായി മറിച്ചുനോക്കിയ നിസാർ സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഒരു വവ്വാലിന്റെ മാസ്കും ഇരുമ്പ് പാനും വെച്ച് കുറെ എണ്ണത്തിനെ തല്ലി വീഴ്ത്തി! ഇതിനാണോ സുരേഷേ നിങ്ങൾ മൊത്തം സിറ്റി പോലീസ് വിയർക്കുന്നത്? ഇതിന്റെ പിന്നിലെ സൈക്കോയെ ആഴ്ച ഒന്നു തികയുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ പൂട്ടിയിരിക്കും." സുരേഷ് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. നിസാറിന്റെ തോളിന്മേൽ കൈവെച്ച് ഗൗരവത്തോടെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു: "ആ ക്രിമിനൽ അത്ര നിസാരൻ അല്ല നിസാർ.. അവൻ പോലീസിന്റെ നീക്കങ്ങൾ കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. തെളിവുകളൊന്നും ബാക്കിവെക്കാത്ത ഒരു അതിബുദ്ധിമാനായ വേട്ടക്കാരനാവൻ. ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിൽ അടുത്ത പ്രഹരം ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ വായയ്ക്കാവും! അത് കൂടാതെ നോസ് കട്ടർ ഫുട്‌ബോൾ കില്ലർ, AI കില്ലർ, മമ്മി കില്ലർ, ഹെയർ പ്ലക്കർ, സബ്സ്ക്രിപ്ഷൻ കില്ലർ, റീൽ കില്ലർ, സീരിയൽ കില്ലർ അങ്ങനെ ഒരുപാട് കേസുകൾ ഉണ്ട് മിസ്റ്റർ നിസാർ " സുരേഷിന്റെ വാചകം കേട്ട് നിസാറിന്റെ ചിരി ഒന്ന് മങ്ങി. കേസിന്റെ ഭീകരത അയാളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പതുക്കെ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി. “ ഈ പണ്ടാരം പിടിച്ച കേസുകൾ എല്ലാം എന്റെ തലയിൽ കെട്ടി വെക്കാൻ ആണോ ഈ ദ്രോഹി ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത് “ നിസാർ ആത്മഗതം ചെയ്തു …….. അന്ന് രാത്രി വേണു വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വീട് തികച്ചും നിശബ്ദമായിരുന്നു. സാധാരണ സമയങ്ങളിൽ ടിവി വൻ ശബ്ദത്തിൽ വെച്ച്, ഫോണിൽ ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്ന രാജലക്ഷ്മി ഇന്ന് ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ നിഴൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. വേണു അകത്തേക്ക് വന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. "എന്താ രാജീ... വീടൊക്കെ ഇത്ര ശാന്തം? ടിവിയൊന്നും വെച്ചില്ലേ?" വേണു ഒരു ക്രൂരമായ തണുപ്പോടെ ചോദിച്ചു. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ, വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ ചേട്ടാ... നിങ്ങൾ വാർത്തയൊന്നും കണ്ടില്ലേ? നമ്മൾ ജനനായകൻ കാണാൻ പോയ ആ തിയേറ്ററിലൊക്കെ ഒരു വവ്വാലിന്റെ മാസ്ക് വെച്ചവൻ വന്ന് ആളുകളുടെ വായ അടിച്ചുപൊട്ടിക്കുകയാണത്രേ! ഉറക്കെ സംസാരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ വായ അവൻ പാനുകൊണ്ട് അടിച്ചു തകർത്തു! നഗരത്തിൽ ബഹളമുണ്ടാക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും താടിയെല്ല് അവൻ തല്ലിയൊടിക്കുകയാ... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു ചേട്ടാ... ഞാൻ ഇനി ഒച്ചയുണ്ടാക്കില്ല!" അവൾ ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നത് നോക്കി വേണുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു തണുത്ത വിജയച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അയാൾ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന്, അവളുടെ തലയിൽ പതുക്കെ അരുമയോടെ തലോടി. "നല്ലത്... ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതിരുന്നാൽ നിനക്ക് നല്ലത്. പൊതുസ്ഥലത്തായാലും വീട്ടിലായാലും അനാവശ്യമായി ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നവരെ ആ വവ്വാൽ വെറുതെ വിടില്ല," വേണുവിന്റെ വാക്കുകളിലെ തണുപ്പ് രാജലക്ഷ്മിയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പോലെ പാഞ്ഞുപോയി. അവൾ പേടിയോടെ തലയാട്ടി. മുറിയിലേക്ക് കയറിയ വേണു വാതിൽ അടച്ചു. കൈയിലിരുന്ന ബാഗ് തുറന്ന് അയാൾ തൻ്റെ പുതിയ ട്രോഫികൾപുറത്തെടുത്തു. ചോരക്കറ പുരണ്ട ആ കനത്ത ഇരുമ്പ് പാനും, ഭീതിജനകമായ ആ കറുത്ത വവ്വാൽ മാസ്കും. പാനിൽ ഇരകളുടെ വായയിൽ നിന്നുള്ള ചോരയും പല്ലിൻ കഷണങ്ങളും ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ അത് വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഒരു തുണി ഉപയോഗിച്ച് തുടച്ചെടുത്തു. മാസ്കിലെ കറുത്ത കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി വേണു ആത്മഗതം ചെയ്തു "ഒരുപാട് നാവുകൾ ഇനിയും നഗരത്തിൽ ബഹളം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്... പലരും ഇനിയും പഠിച്ചിട്ടില്ല. പാനിന്റെ അടി ഇനിയും നഗരത്തിൽ മുഴങ്ങും!" ....... End #📔 കഥ #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📔 കഥ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ

#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #📔 കഥ ചാരരുത്... മതിലിടിയും ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം മാത്രം. മരിച്ചവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയി എന്തെങ്കിലും സാമ്യം തോന്നിയാൽ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികത മാത്രമാണ്.) ........................................................... 1990, തുലാമഴ പെയ്യുന്ന ഒരു നവംബർ മാസം. ദൂരദർശന്റെ കറുപ്പും വെളുപ്പും സ്ക്രീനിൽ രാത്രി വാർത്തകളുടെ സിഗ്നൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ നല്ലൂർ ഗ്രാമം കടുത്ത ഇരുട്ടിലേക്ക് വീഴുമായിരുന്നു. റേഡിയോയിലെ പാട്ടുകളും, ജനലഴികളിലൂടെ കടന്നുവരുന്ന കിളികളുടെ മൂളലും മാത്രമായിരുന്നു ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ രാവുകളിലെ കൂട്ട്. മലയോര അതിർത്തിയായ നല്ലൂരിലെ പഴയ മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ വടക്കേ അതിരിൽ, നാളുകളായി ആരും കടന്നുചെല്ലാത്ത ഒരു ഭാഗമുണ്ടായിരുന്നു. കാട്ടുപൊന്തകളും രാക്ഷസീയമായ പാഴ്‌മരങ്ങളും മൂടിക്കെട്ടിയ ആ അതിരിൽ, പായൽ പിടിച്ച കറുത്ത വെട്ടുകല്ലുകളാൽ നിർമ്മിച്ച ആറടി ഉയരമുള്ള ഒരു പഴയ മതിലുണ്ടായിരുന്നു. ആ മതിലിന്റെ നടുഭാഗത്തായി, ജീർണ്ണിച്ച ഒരു സിമന്റ് ഫലകത്തിൽ ചുവന്ന പെയിന്റുകൊണ്ട് പണ്ട് ആരോ എഴുതിവെച്ചിരുന്നു: (ചാരരുത്... മതിലിടിയും) നാട്ടുകാർക്കും വഴിയാത്രക്കാർക്കും അതൊരു സാധാരണ അപകട മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ മതിലിന് പിന്നിൽ പുകയുന്ന ദുരൂഹത എന്തെന്ന് ഗ്രാമത്തിൽ ആർക്കും വ്യക്തമായി അറിയില്ലായിരുന്നു. ഗീതയമ്മ തന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് മുറുക്കുമ്പോൾ,തന്റെ പേര മക്കളായ ആദർശിനോടും സന്ധ്യയോടും എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു "മക്കളേ, സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ വടക്കേ അതിരിലേക്ക് പോവരുത്. ആ മതിലിൽ തൊടുകപോലും ചെയ്യരുത്. ..." പക്ഷേ, പത്തൊമ്പതുകാരിയായ സന്ധ്യയ്ക്കോ, ഡിഗ്രി പഠനം കഴിഞ്ഞ് തെണ്ടിതിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആദർശിനോ അതിൽ വലിയ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. …….. ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ആകാശത്ത് കറുത്ത കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയ സമയം. തങ്ങളുടെ അങ്കണത്തിലെ പശു വഴിതെറ്റി മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് പോയതറിഞ്ഞ് സന്ധ്യ അതിനെ തിരഞ്ഞുപോയി. കാടുകയറിക്കിടക്കുന്ന അതിരിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ മഴയുടെ ആദ്യ തുള്ളികൾ വീണുതുടങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ് അവൾ ആ ശബ്ദം കേട്ടത്—അതിശക്തമായ കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ കരിയിലകൾ തിരുമ്മുന്നതുപോലെയൊരു ശബ്ദം. പക്ഷേ, ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങളിലൊന്നും ഇലകൾ അനങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല! സന്ധ്യ ടോർച്ച് വെളിച്ചം മതിലിലേക്ക് തിരിച്ചു. ആ വെട്ടുകല്ല് മതിലിന് മുകളിൽ, പായലുകൾക്കിടയിൽ ഒരതിരൂപം ഇരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഒരു സ്ത്രീയുടെ വേഷം... പക്ഷേ, തല പൂർണ്ണമായും പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു! സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് തള്ളി വന്നു. പെട്ടെന്ന് ആ രൂപം സാവധാനം തല മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ചു. ആ മുഖത്ത് കണ്ണുകളോ മൂക്കോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... വെറുമൊരു നിഴൽ രൂപം! ആ രൂപം മതിലിൽ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മാന്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, കല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അസ്ഥികൾ തളരുന്നതുപോലൊരു മരവിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു. ഭയന്ന് വിറച്ച സന്ധ്യ കയ്യിലെ ടോർച്ച് നിലത്തിട്ട്, അലറിവിളിച്ചുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് ഓടി. ……… സന്ധ്യ വീട്ടിലെത്തി ബോധരഹിതയായി വീണു. വിവരം അറിഞ്ഞ ആദർശ് ദേഷ്യവും ആകാംക്ഷയും കൊണ്ട് വിറച്ചു. അവന്റെ ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തും നാട്ടിലെ പൊതുപ്രവർത്തകനുമായ അലിയെ അവൻ വിവരമറിയിച്ചു. അലി ധൈര്യശാലിയായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഗ്രാമത്തിലെ പഴയ കഥകൾ അവനും കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "ആദർശേ, ഇതാരോ വഴിപോക്കരെ പേടിപ്പിക്കാൻ ചെയ്യുന്നതാകും. അല്ലെങ്കിൽ ആ മതിലിന് പിന്നിൽ നമ്മൾ അറിയാത്ത എന്തോ ഒന്നുണ്ട്. ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ നമുക്കത് കണ്ടുപിടിക്കണം,"അലി പറഞ്ഞു. രാത്രി 11 മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കയ്യിൽ അഞ്ചു ബാറ്ററിയുടെ വലിയ എവർറെഡി ടോർച്ചും ഇരുമ്പുവടിയുമായി ആദർശും അലിയും മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ അതിരിലെത്തി. മഴ തോർന്നിരുന്നുവെങ്കിലും കാറ്റിന് വിചിത്രമായ ഒരു തണുപ്പായിരുന്നു. ചുറ്റും ചന്ദനത്തിന്റെയും ഒപ്പം ജീർണ്ണിച്ച രക്തത്തിന്റെയും അസഹ്യമായ ഒരു മണം പരന്നു. അവർ മതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. ടോർച്ച് വെളിച്ചം ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ പതിഞ്ഞു: "ചാരരുത്... മതിലിടിയും!" പെട്ടെന്ന്, മതിലിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു. ആരോ കിതയ്ക്കുന്നതുപോലെ... കല്ലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ആരോ ശ്വാസമെടുക്കാൻ പാടുപെടുന്നതുപോലെ! *"അലി... ടോർച്ച് അടിച്ചുനോക്ക്!"* ആദർശ് ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു. അലി ടോർച്ച് വെളിച്ചം മതിലിന്റെ വിടവുകളിലേക്ക് തിരിച്ചപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും ഞെട്ടിപ്പോയി. മതിലിൽ പെയിന്റുകൊണ്ട് എഴുതിയ ആ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ചുവന്ന ദ്രാവകം രക്തം പോലെയൊന്ന് ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അതേസമയം, മതിലിന്റെ താഴത്തെ വെട്ടുകല്ലുകളിൽ നിന്ന് കറുത്ത ദ്രാവകം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. "ആദർശേ... മാറിക്കോ! ആ കല്ലുകൾ അനങ്ങുന്നുണ്ട്!" അലിയുടെ ശബ്ദം നിലച്ചു. ആ വെട്ടുകല്ലുകൾ ഓരോന്നായി ഉളളിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുകയും പുറത്തേക്ക് വരികയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മതിലിനുള്ളിൽ ആരോ ജീവനോടെ കിടന്ന് തള്ളുന്നതുപോലെ! ഭയം വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയ രണ്ടുപേരും അവിടെനിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ……. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, നല്ലൂർ ഗ്രാമം ഉണർന്നത് മണ്ണുമാന്തി യന്ത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ്. ഗ്രാമത്തിലെ പ്രമുഖ ധനാഢ്യനും റിസോർട്ട് ബിസിനസ്സുകാരനുമായ സുരേശൻ കുറച്ച് ഗുണ്ടകളുമായും തൊഴിലാളികളുമായും മനയ്ക്കൽ പറമ്പിലെത്തിയിരുന്നു. ആ സ്ഥലം കുറഞ്ഞവിലയ്ക്ക് തട്ടിയെടുത്ത് ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രമാക്കുകയായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം. മനയ്ക്കൽ പറമ്പിലെ അതിർമതിൽ ഇടിച്ചുനിരത്താൻ സുരേശൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. വിവരമറിഞ്ഞ് ആദർശും അലിയും നാട്ടുകാരും അവിടെ തടിച്ചുകൂടി. സുരേശന്റെ പ്രവൃത്തി തടയാൻ അവർ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സുരേശൻ വഴങ്ങിയില്ല. പെട്ടെന്നാണ് ഗ്രാമത്തിലെ പരമ്പരാഗത തന്ത്രിയും ക്ഷേത്ര ശാന്തിക്കാരനുമായ പുള്ളിപ്പുരയ്ക്കൽ പോറ്റി അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത ഭയവും ഉത്കണ്ഠയും നിഴലിച്ചിരുന്നു. "സുരേശാ... നിർത്ത്! ആ മതിൽ തൊടരുത്! നീ ആ മതിൽ തകർത്താൽ ആ ശാപം ഈ ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങും!" പോറ്റി ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. "എന്ത് ശാപം പോറ്റീ? ഈ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലും നിങ്ങളുടെ ഓരോ മൂഢവിശ്വാസങ്ങൾ! കുറച്ച് പായൽ പിടിച്ച കല്ലുകൾ മാറ്റാനാണോ നിങ്ങൾ ഈ ബഹളം വെക്കുന്നത്?" സുരേശൻ പരിഹസിച്ചു. പോറ്റി ആൾക്കൂട്ടത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞ്, വർഷങ്ങളായി ആരോടും പറയാതെ സൂക്ഷിച്ച ആ ദാരുണമായ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി: "30 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്... 1960-ൽ, ഈ കാണുന്ന സുരേശന്റെ അച്ഛൻ നീലകണ്ഠൻ മുതലാളി നിർമ്മിച്ചതാണ് ഈ മതിൽ. അന്ന് മനയ്ക്കൽ തറവാട്ടിലെ ജോലിക്കാരിയായിരുന്ന ഗൗരി എന്ന പാവം പെൺകുട്ടിയെ, മുതലാളിയുടെ അനധികൃത സ്വത്ത് രേഖകൾ കണ്ടുപിടിച്ചതിന്റെ പേരിൽ അവൻ ക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തി. ആ കൊലപാതകം പുറംലോകം അറിയാതിരിക്കാൻ, നിർമ്മാണം നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഈ മതിലിന്റെ ഉള്ളിലെ വിടവിലേക്ക് അവളെ തള്ളി, മുകളിൽ സിമന്റും കല്ലുമിട്ട് മൂടി!" നാട്ടുകാർ നടുക്കത്തോടെ കേട്ടുനിന്നു. പോറ്റി തുടർന്നു: "പക്ഷേ, ഗൗരിയുടെ ആത്മാവ് അടങ്ങിയില്ല. രാത്രികളിൽ ആ മതിലിൽ നിന്ന് നിലവിളികളും രക്തവും പുറത്തുവരാൻ തുടങ്ങി. ഭയന്നുപോയ നീലകണ്ഠൻ എന്റെ അച്ഛൻ കാരണവരെ സമീപിച്ചു. അച്ഛൻ തന്റെ ആഭിചാര ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ആ പ്രേതാത്മാവിനെ ആ മതിലിന്റെ കല്ലുകൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചു. അന്ന് അച്ഛൻ തന്ത്രി മന്ത്രവാക്ക് കുറിച്ച് എഴുതിയതാണ് ആ വാചകം “ചാരരുത്... മതിലിടിയും”അതൊരു മുന്നറിയിപ്പല്ല... അതൊരു ബലിബന്ധനമാണ്! ആ മതിലിന് ഇളക്കം തട്ടിയാൽ, ആ ആത്മാവ് സ്വതന്ത്രയാകും... അതിന് ആധാരമായ ചോര കുടിക്കും!" പോറ്റിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നാട്ടുകാർ പിന്നോട്ട് മാറിയെങ്കിലും, പണത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന സുരേശന് അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "ഇതൊക്കെ വെറും തള്ളു കഥകൾ!"സുരേശൻ അലറി. അവൻ തൊഴിലാളികളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ചുറ്റിക പിടിച്ചുവാങ്ങി. "ഞാൻ തന്നെ ഇത് ഇടിക്കും. നോക്കട്ടെ ഏത് പ്രേതമാണ് വരുന്നത് എന്ന്!" സുരേശൻ ആ മതിലിനോട് ചേർന്ന്, തന്റെ പുറം ആ പഴഞ്ചൻ അക്ഷരങ്ങളിൽ മുട്ടിച്ചു ചാരിനിന്നു. ചാരിനിന്നുകൊണ്ട് അവൻ ചുറ്റിക ഉയർത്തി മതിലിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. "ഠാ!" ആ നിമിഷം, ഉച്ചവെയിലിൽ പ്രകാശിതമായിരുന്ന ആകാശം പെട്ടെന്ന് ഇരുണ്ടു മൂടി. കടുപ്പമേറിയ കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനില പെട്ടെന്ന് പൂജ്യത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നു. സുരേശൻ ചാരിനിന്ന ഭാഗത്തെ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് കറുത്ത പുക ഉയരാൻ തുടങ്ങി. "അയ്യോ... എന്റെ മുതുക്!" സുരേശൻ നിലവിളിച്ചു. അവൻ മതിലിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ ശരീരം ആ മതിലിലേക്ക് ആരോ കാന്തം പോലെ ഒട്ടിച്ചുവെച്ചതുപോലെയായി! അവൻ ചാരിയിരുന്ന കല്ലുകൾക്ക് ഭീകരമായ ചൂട് അനുഭവപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്ന്, മതിലിന്റെ കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ രണ്ടു വികൃതമായ, ചീഞ്ഞഴുകിയ കറുത്ത കൈകൾ പുറത്തുവന്നു! ആ കൈകൾ സുരേശന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. "നിന്റെ ചോര... നീലകണ്ഠന്റെ ചോര.." മതിലിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദത്തിൽ പോറ്റിയും ആദർശും അലിയും തരിച്ചുനിന്നു. സുരേശന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് വെളിയിലേക്ക് തള്ളി വന്നു. അവൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. മതിലിന്റെ കല്ലുകൾ ഓരോന്നായി തനിയെ ഇളകിവീഴാൻ തുടങ്ങി. ഗൗരിയുടെ അസ്ഥികൂടത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ അടങ്ങിയ വലിയൊരു വിടവ് മതിലിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ വിടവിലേക്ക്, അദൃശ്യമായ ഏതോ ശക്തി സുരേശനെ ജീവനോടെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു! "രക്ഷിക്കണേ... പോറ്റീ... അയ്യോ..." സുരേശന്റെ അവസാന നിലവിളി ആ കാറ്റിൽ മാഞ്ഞുപോയി. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം, ആ വലിയ മതിൽ ഒന്നടങ്കം ഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ നിലംപൊത്തി! പൊടിപടലങ്ങൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു. അലിയും ആദർശും പോറ്റിയും ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. ….. മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം പൊടിപടലങ്ങൾ ഒതുങ്ങിയപ്പോൾ നാട്ടുകാർ കണ്ട കാഴ്ച നടുക്കുന്നതായിരുന്നു. ഇടിഞ്ഞുവീണ വെട്ടുകല്ലുകളുടെ കൂമ്പാരത്തിന് നടുവിൽ സുരേശന്റെ ശരീരം ജീവനറ്റതായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കഴുത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള നഖക്ഷതങ്ങളും, മുഖത്ത് വിരൂപമായ ഭയത്തിന്റെ ഭാവവുമുണ്ടായിരുന്നു. പാവപ്പെട്ടവരുടെ കണ്ണീരൂറ്റിക്കുടിച്ച അഹങ്കാരിയായ ഒരുവന് കാലം കാത്തുവെച്ച നീതി! പക്ഷേ, ദുരൂഹത അവിടെയും അവസാനിച്ചില്ല. ആദർശും അലിയും ഭയത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇടിഞ്ഞുവീണ കല്ലുകളിൽ ഒരെണ്ണം സുരേശന്റെ മൃതദേഹത്തിന് മുകളിലേക്ക് വീണുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ വെട്ടുകല്ല്! ആ കല്ലിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ, യാതൊരു മനുഷ്യകരങ്ങളുടെയും സഹായമില്ലാതെ, ചോരച്ചുവപ്പുള്ള പുതിയ അക്ഷരങ്ങൾ തനിയെ തെളിഞ്ഞുവരുന്നത് അവർ കണ്ടു: "ചാരരുത്... മതിലിടിയും!" തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം, അവിശ്വസനീയമെന്ന് പറയട്ടെ, ചിതറിക്കിടന്ന വെട്ടുകല്ലുകൾ ഓരോന്നായി സ്വയം ഉയർന്ന്, പഴയതുപോലെ കൃത്യമായ ക്രമത്തിൽ അടുക്കിവെക്കപ്പെട്ടു! മതിൽ വീണ്ടും പൂർവ്വസ്ഥിതി പ്രാപിച്ചു! …… ആ ഗ്രാമത്തിന് മനസ്സിലായി... അത് വെറുമൊരു മതിലായിരുന്നില്ല. അത് അനീതിക്കെതിരെയുള്ള ഗൗരി എന്ന ആത്മാവിന്റെ നിത്യമായ കാവലായിരുന്നു. മനയ്ക്കൽ പറമ്പിന്റെ വടക്കേ അതിരിൽ ഇപ്പോഴും ആ കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ, ആ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നത് കേൾക്കാം. ........ End #horror #stories